اهورامزدا

در سال ۱۹۶۳ میلادی در جریان بازسازی یک خانه در شهر درینکویو در مرکز ترکیه امروزی، کشف بزرگی صورت گرفت. در آن زمان یک تن از اهالی به طور اتفاقی معبری را پیدا کرد که به یک شهر باستانی هزاران ساله می رسید. این شهر تا عمق دویست و هشتاد فیتی (تقریبا ۸۵ متر زیر زمین) در دل کوه امتداد دارد و بیش از بیست هزار تن سکنه را در خود جای می دهد.

آنچه در ارتباط با این شهر باستانی اهمیت دارد تنها قدمت آن نیست بلکه فناوری های به کار رفته برای ساخت آن است. برخی کارشناسان این شهر باستانی را از نظر اهمیت با بزرگترین اهرام جیزه مقایسه می کنند. به همین علت هم پرسشهای اساسی درباره ماهیت شهر وجود دارد از جمله اینکه شهری به این عظمت چگونه و به دستور چه کسی ساخته شده و چه میزان قدمت دارد  و اساسا هدف از ساخت چنین بنایی در دل زمین چیست؟

برخی محققین باور دارند که زمان ساخت این شهر مربوط به هشتصد سال پیش از میلاد مسیح و ساخته اقوام تروی است که در آن زمان در این ناحیه زندگی می کردند. برخی هم اعتقاد دارند این شهر را هیتی ها ساختند که پیش از مردم تروا در آن منطقه بودند.  اما  بسیاری از دانشمندان همچو پروفسور عمر دمیر، باستانشناس ارشد درینکویو، قدمت بخش باستانی شهر را  بسیار قدیمی تر و مربوط به دوران یخبندان (۹۰۰۰ تا ۹۵۰۰ سال پیش از میلاد) می دانند.

در متون مقدس زرتشتیان و در بخش دوم وندیداد داستانی کاملا مشابه وجود دارد که اهورامزدا نوع بشر را از یک فاجعه طبیعی در جهان نجات می دهد. و این موضوع بسیاری را متقاعد می کند که درینکویو همان شهر اساطیر ایرانی است.

پیامبر بزرگ ییما (یا همان جمشید) به دستور اهورا مزدا پناهگاه زیر زمینی مشابه درینکویو می سازد.  بر طبق این روایت جمشید پناهگاه چند طبقه زیر زمینی خود را برای نجات حیوانات و مردم در عصر یخبندان بنا می کند. به گفته دانشمندان آخرین دوران یخبندان در حدود ۱۸۰۰۰ پیش آغازشد و تا حدود ده هزار سال پیش از میلاد ادامه داشت. بنابر این اگر درینتکیو همان پناهگاه زیر زمینی عصر یخبندان باشد احتمالا هزاران سال قدمت دارد. مشکل اساسی این تخمینها در این است که درونکویو از سنگ ساخته شده و بنابر این نمی توان بر روی اجزا آن تست کربن انجام داد تا قدمت دقیق یا حتی تقریبی آن را معلوم کرد و به همین علت هرگونه اظهارنظری هم در اینباره صرفا بر پایه شواهد موجود است.

کانال تلویزیونی تاریخ یا «هیستوری چنل» هم در اینباره مستندی دارد و این مجموعه را به اساطیر زرتشتیان نسبت می دهد. قسمتی از این فیلم را می توانید در سایت یوتوب ببینید.

Click here to view the embedded video.

اگر امکان دسترسی به ویدیو ندارید، نشانی صفحه کلیپ را در اینجا بگذارید و آن را دانلود کنید.

درینکویو و کورش پرستان

با اینحال هستند کسانی هم که ساخت کل مجموعه را به کورش پرستان نسبت می دهند. برای نمونه آقای رضا مرادی غیاث آبادی – که بعد از مرحوم کردان دکترایش را از سطل آشغال گرفته و نوشته های مردم را جعل (و البته گاهی هم سرقت) می کند – چنین عقیده دارد:

 راست و ناراست را با ترفندهایی که انصافاً در تخصص کورش‌پرستان آریانژاد و معدودی از زرتشتیان دروغگو و حقه‌باز است به هم بافته‌اند و یک تصویر اهورامزدا را هم با مونتاژ مضحکی در وسط یک مجلس کاشیکاری چسبانده‌‌اند تا این افتخار درخشان ایران باستان و دین بهی زرتشتی را خوراک عده‌ای احمق کنند که بزنم به تخته کم هم نیستند.

درباره آن تصویری که با مونتاژ مضحکی اهورا مزدا را به کاشی چسباندند، در دقیقه ۳٫۴۴ ویدیویی که در بالا پیوند دادم تصویر مونتاژی دیده می شود که احتمالا کار کارِ کورش پرستان کانال هیستوری باشد. البته به آقای غیاث آبادی توصیه می کنم علاوه بر اینکه به تخته میزند، یک دور هم برای خودش اسپند دود کند چون بعید می دانم در تمام وب فارسی کسی پیدا شود که به سفاهت رضا غیاث آبادی باشد.

در حال حاضر به یک سرور بزرگ تر و ایمن تر نقل مکان کردیم و تقریبا اغلب بخشهای وبسایتهای سرور قدیمی بازگردانده شده به جز چند بخش از کتابخانه اینترنتی که آنها هم بزودی و ظرف یکی دو روز جایگزین خواهند شد.

به نظر می رسد شخص یا گروهی اصرار دارند از انتشار بخشی از مطالب جلوگیری کنند. درباره اینکه چه کسانی مسئول این وضعیت هستند و دقیقا چه چیز را می خواهند حذف کنند، اظهار نظر نمی کنم چون آگاهی دقیقی ندارم. اما چیزی که حتما آگاهی دارم و با اطمینان می گویم اینکه از فایلهای موجود بر روی این سرور متناوبا و از طرق مختلف نسخه پشتیبان تهیه می شود و ممیزی و حذف نوشته ها ممکن نیست.  اینطور زرنگ بازیها برای سانسور و حذف نظر مخالف جز اینکه عرض مسببینش ببرد و چند ساعتی هم زحمت ما بدارد، حاصل دیگری ندارد.

متاسفانه مجبور به حذف چند قسمت و جایگزینی با فایلهای قدیمی تر شدم و بنابر این پیامها و ایمیلها اینباکس هم حذف شد و اگر چیزی برای من فرستاده شده و پاسخی ندادم، لطفا دوباره بفرستید.

ایهود باراک و بنیامین نتانیاهو، وزیر دفاع و نخست وزیر اسرائیل

ایهود باراک، وزیر دفاع اسراییل، معتقد است که به گفته های مقامات جمهوری اسلامی نباید اعتماد کرد و به مذاکرات هسته ای ایران و غرب هم نباید خوش بین بود چون در میان مسلمانان سنت «تقیه» وجود دارد.

موضوع «تقیه» کردن مسلمانان نخستین باری نیست که توسط اسراییلی ها یا طرفدارانشان مطرح می شود. هفته پیش ادعای مشابهی در نیویورک تایمز هم منتشر شد و آقای باراک در گفتگو با کریستین امانپور هم مطلب مشابهی می گوید.

در مصاحبه امانپور و باراک، امانپور از او می پرسد که آیا تصور می کند فتوای خامنه ای ممکن است به خاتمه یافتن برنامه اتمی منجر شود؟ و او پاسخ می دهد « آیا شما درباره تقیه شنیده اید؟ تقیه سنتی است که به مسلمانان و علی الخصوص شیعیان اجازه می دهد به شرکایشان دروغ بگویند و آنها را گمراه کنند تا زمانی که به اهداف گروه، قبیله یا ملت برسند.»

در اینکه ملایان و اسلامگرایان ایران بسیار دروغ می گویند تردیدی نیست و باید حق را به آقای باراک داد که به چنین ادعاهایی که صرفا بر پایه فتوای مذهبی است، اعتنا نکند. اما اینکه چون مسلمانان یا شیعیان، سنتی به نام تقیه دارند – که اتفاقا آقای باراک تعریف درستی هم از آن ندارد (تعریف تقیه را از اینجا ببینید) – و ایران هم در دست اسلامگرایان است، لاجرم مورد اعتماد نیستند، استدلال نادرستی است.

در قرآن، کتاب مقدس مسلمانان، آیاتی درباره تقیه وجود دارد:

۱) ” لا یتخذ المؤمنون الکافرین اولیاء من دون المؤمنین و من یفعل ذالک فلیس من الله فی شیئ الا ان تتقوا منهم تقاةً و یحذّرکم الله نفسه و الی الله المصیر (آل عمران / ۲۸) ؛

مسلمانان نباید کفار را در برابر مسلمانها یار و سرپرست خود قرار دهند و هرکس چنین کاری کند هیچگونه ارتباطی با خداوند ندارد، مگر اینکه از آن ها بترسید و تقیه کنید و خداوند شما را از مجازات خودش برحذر می دارد و بازگشت همه بسوی او است.

۲) من کفر بالله من بعد ایمانه الا من اکره و قلبه مطمئن بالایمان (نحل /۱۰۶)؛ هرکس بعد از ایمانش به خدا کافر شود، گرفتار غضبی از جانب خدا و عذاب عظیمی خواهد شد مگر کسی او را مجبور به اظهار کفر کند در حالیکه دلش آرام به ایمان است.

۳) و قال رجل مؤمن من آل فرعون یکتم ایمانه اتقتلون رجلا أن یقول ربی الله و قد جائکم بالبینات من ربکم (غافر/۲۸)

مرد مؤمنی از آل فرعون که ایمان خود را پنهان می داشت، گفت : آیا می خواهید کسی را به قتل برسانید به خاطر اینکه می گوید : پروردگار من الله است در حالیکه از جانب خداوند براهین و نشانه هایی آورده است؟

بنابر این تقیه، سنتی است که اجازه می دهد مسلمانان از اظهار عقاید و مذهب خویش در موارد ضررر جانی و مالی چشم بپوشند و نه اینکه بنا به تعریف آقای باراک به شرکایشان دروغ بگویند تا به اهدافشان برسند.

البته من تردید ندارم که در ایران بسیاری از ملایان هستند که دروغ می گویند تا به اهدافشان برسند. اما باید در نظر داشت مسلمانان تنها گروهی نیستند که اینطور عقاید شرم آور دارند.

همانگونه که آقای باراک بخوبی آگاه است؛ کشور اسراییل تنها کشوری در جهان است که بر پایه مذهب استوار شده و جز این مردمش هیچ پیوندی با یکدیگر ندارند بنابر این اصول و قواعد مذهبی در چنین کشوری حتی باید جدی تر فرض شوند. و همانطور که ایشان به عنوان یک یهودی معتقد حتما آگاهی دارند، در تلمود کتاب مقدس یهودیان دستوراتی برای یهودیان درج شده که اگر بنا به فرمایشاتشان قرار است مذهب را در معادلات دیپلماتیک موثر فرض کنیم حتما باید در ارتباط با اسراییلی هاهم لحاظ شوند.

من گوشه ای از این آیات را را اینجا تلاوت می کنم با این امید که هم توشه آخرتمان بشود و اگر در بهشت مسلمین راهمان ندادند به بهشت آقای باراک و دوستانش برویم وهم اینکه کسانی مانند آقای باراک که درباره عقاید دیگر گروهها می گویند و به دنبال ماهیگیری از آب گل آلود هستند، یک گوشه ی چشمی هم به متون مذهبی خودشان داشته باشند.

O.K. to Cheat Non-Jews – Sanhedrin 57a . A Jew need not pay a gentile (“Cuthean”) the wages owed him for work.

فریب دادن یک غیر یهودی برای یهودیان مجاز است. یک یهودی لازم نیست که به یک غیر یهودی اجرتی که بدهکار است را پرداخت کند.

Jews May Lie to Non-Jews – Baba Kamma 113a. Jews may use lies (“subterfuges”) to circumvent a Gentile.

یهودیان می توانند به غیر یهودیان دروغ بگویند. یهودیان می توانند دروغ بگویند تا یک غیر یهودی را فریب بدهند.

Jews Have Superior Legal Status – Baba Kamma 37b. “If an ox of an Israelite gores an ox of a Canaanite there is no liability; but if an ox of a Canaanite gores an ox of an Israelite…the payment is to be in full.”

 یهودیان موقعیت حقوقی برتری دارند. اگر یک گاوه اسراییلی یک گاو کنعانی رابا شاخ بزند ، هیچ مسئولیتی وجود ندارد  اما اگر یک گاوه کنعانی یک گاو اسراییلی را شاخ بزند باید جریمه کامل پرداخت شود.

Jews May Steal from Non-Jews – Baba Mezia 24a . If a Jew finds an object lost by a gentile (“heathen”) it does not have to be returned. (Affirmed also in Baba Kamma 113b). Sanhedrin 76a. God will not spare a Jew who “marries his daughter to an old man or takes a wife for his infant son or returns a lost article to a Cuthean…”

یهودیان می توانند از غیر یهودیان بدزدند (!) اگر یهودی چیزی را بیابد که یک غیر یهودی گم کرده لازم نیست که بازپس داده شود. خداوند یک یهودی که که دخترش را به عقد یک مرد پیر درآورده یا برای نوزادش زن گرفته و یا متاع گم شده ای را به صاحب سامری اش برگردانده، هیچگاه نمی بخشد (!)

Jews May Rob and Kill Non-Jews – Sanhedrin 57a . When a Jew murders a gentile (“Cuthean”), there will be no death penalty. What a Jew steals from a gentile he may keep.

یهودیان می توانند از غیر یهودیان بدزدند و آنها را بکشند. وقتی که یک یهودی یک غیر یهودی را می کشد هیچگاه مجازات مرگی نخواهد بود. هر آنچه که یک یهودی از یک غیر یهودی دزدیده متعلق به خود اوست.

Baba Kamma 37b. The gentiles are outside the protection of the law and God has “exposed their money to Israel.”

غیر یهودیان خارج از حمایت قانون هستند. و خداوند پولهای آنها را بر اسراییل روا کرده.

Non-Jewish Children are Sub-Human -Yebamoth 98a. All gentile children are animals. Abodah Zarah 36b. Gentile girls are in a state of niddah (filth) from birth. Abodah Zarah 22a-22b . Gentiles prefer sex with cows.

فرزندان غیر یهودیان شبهه انسان هستند. همه ی فرزندان غیر یهودیان حیوان هستتند. دختران غیر یهودیان از همان زمان تولد فاحشه هستند. غیر یهودیان همخوابگی با گاوها را ترجیح می دهند.

Insults Against Blessed Mary – Sanhedrin 106a . Says Jesus’ mother was a whore: “She who was the descendant of princes and governors played the harlot with carpenters.” Also in footnote #2 to Shabbath 104b of the Soncino edition, it is stated that in the “uncensored” text of the Talmud it is written that Jesus mother, “Miriam the hairdresser,” had sex with many men. (snip)

توهین به مریم (مادر عیسی). سن هدرین ۱۰۶ A : «مادر مسیح یک فاحشه بود. او حاصل هرزگی شاهزادگان و حکمرانانی بود که با نجارها هرزگی می کردند.» همینطور می گوید: «مریم  آرایشگری بود که با مردان زیادی ارتباط جنسی داشت.»

Hitting a Jew is the same as hitting God – Sanhedrin 58b. If a heathen (gentile) hits a Jew, the gentile must be killed.

زدن یک یهودی مانند زدن خدا است . اگر زننده  یک غیر یهودی باشد که یک یهودی را کتک می زند ، زننده باید کشته شود.

وزرای امور خارجه آمریکا و امارات

در هفته ای که گذشت، وزیر امور خارجه امارات با محکوم کردن سفر احمدی نژاد به جزیره ابوموسی، بار دیگر ادعاهای پیشین کشورش درباره مالکیت بر این جزیره را تکرار کرد. اما اینبار این ادعا که با صدای به مراتب رساتر تکرار می شد، حمایت ضمنی چند کشور غربی را هم دربر داشت.

باید در نظر داشت که این غایله جدید در آستانه ی مذاکرات اتمی ایران و غرب و همزمان با مانور مشترک نظامی کشورهای عربی و آمریکا انجام می شود و احتمالا هدف از آنها گشودن جبهه ای دیگر در برابر ایران است تا مذاکرات را برای ایران در شرایط بحران منطقه ای برگزار کنند و بتوانند بر سر مذاکرات اتمی امتیازات بیشتری بگیرند.

از این منظر باید گفت دخالت قدرتهای فرا منطقه ای در ادعاهای اخیر امارات موضوعی قطعی است چه اینکه کشوری مانند امارات به تنهایی جسارت طرح چنین ادعاهایی را آن هم با این شدت پیدا نمی کرد. این مداخلات خارجی که به طور آشکار نقض تمامیت ارضی و حاکمیت ملی ایران است همراه با معاملات گسترده تسلیحاتی آمریکا و غرب با اعراب (و از جمله امارات عربی)، برخلاف ادعاهایشان، لزوم دستیابی ایران به تسلیحات اتمی را هرچه بیشتر توجیح می کند.

فارغ از اینکه استراتژی ایران در دوران کنونی و در کوتاه مدت، نوعی مصالحه با غرب باشد باید سیاست ساخت تسلیحات اتمی را همچنان دنبال کند. همانطور که پیشتر هم دراینباره نوشتم، ایران توان رقابت تکنولوژیک برای ساخت سلاحهای مشابه تسلیحات غربی را ندارد و با این وضع، ساخت سلاح هسته ای در میان مدت و بلند مدت، تنها راه چاره ایران برای حفظ توازن منطقه ای و دفاع از حاکمیت ملی است. آمریکایی ها و شرکایشان بخوبی می دانند هیچ راه حل قطعی برای جلوگیری از هسته ای شدن کشوری به بزرگی ایران که چنین تصمیمی بگیرد، وجود ندارد و با اتمی شدن ایران، برای جلوگیری از رقابت تسلیحاتی، مجبور خواهند شد تلاشهایشان را برای فشار آوردن به متحدین عربشان متمرکز کنند.

اما بیانیه ای توسط وزارت امور خارجه آمریکا منتشر شده که ظاهرا بدون حمایت قاطع از هر یک از طرفین، در واقع از موضع امارات درباره جزایر ایرانی حمایت می کند.

در سایت وزارت امور خارجه آمریکا چنین آمده:

The United States reiterates its support for a peaceful resolution between the United Arab Emirates and the Islamic Republic of Iran over the Abu Musa, Greater Tunb, and the Lesser Tunb islands. The United States appreciates the UAE’s efforts in this regard and urges Iran to respond positively to the UAE’s initiative to resolve the issue through direct negotiations, the International Court of Justice or another appropriate international forum. Actions such as the April 11visit by Iranian President Ahmadinejad to the Abu Musa Island only complicate efforts to settle the issue.

ترجمه:

آمریکا بار دیگر حمایت خودش را از یک راه حل صلح آمیز بین امارات متحده عربی و جمهوری اسلامی ایران درباره ابوموسی، تنب بزرگ و تنب کوچک اعلام می کند. ایالات متحده از تلاشهای امارات در اینباره تجلیل می کند(!) و ایران را به پاسخ مثبت به طرجهای امارات برای حل این مسئله از طریق مداکرات، دادگاه بین المللی و دیگر مراجع بین المللی فرا می خواند. اعمالی مانند سفر رییس جمهور احمدی نژاد به جزیره ابوموسی در یازده آپریل تنها حل موضوع را دشوارتر خواهد کرد.

نخست اینکه مسئله جزایر سه گانه و حاکمیت ملی ایران مطلقا به آمریکا و هیچ کشور دیگری ارتباط ندارد و ایران هم به لحاظ حقوقی موظف به ارجاع ادعای امارات به داوری بین المللی نیست.

اگر آمریکا به دنبال راه حلهای مسالمت آمیز است می تواند مسئله مالکیت بر تکزاس یا کالیفرنیا رابه طور مسالمت آمیز با مکزیکی ها حل کنند یا دست از سر خاورمیانه و حمایت از اسراییل بردارد تا  اسراییل با فلسطینی ها بطور مسالمت آمیز مسایل خودشان را حل کنند که در آن صورت هم مردم آمریکا وضعیت بهتری خواهند داشت و هم مردم خاورمیانه و حتی اسراییل و همه این مشکلات و لشکر کشی ها هم پیش نخواهد آمد.

اگر اینطور اظهارنظرها را مشروع بدانیم لابد آمریکا هم باید مسئله مالکیت کالیفرنیا را برای حل مسالمت آمیز به مراجع قانونی و دادگاه بین المللی ارجاع دهد و تا آن زمان رییس جمهور این کشور هم به این مناطق سفر نکند. اگر هم مدعی هستند که هیچ  مسئله ای از اساس در این موارد وجود ندارد و قرار هم نیست اصلا اتفاق غیر مسالمت آمیزی در این مناطق رخ دهد،  لاجرم  پاسخ مشابهی هم از ایران درباره جزایر سه گانه می گیرند.

آمریکا و دوستانش در این موضوع دخالت نکنند انشالله مشکل غیر مسالمت آمیزی هم پیش نخواهد آمد.

در همین زمینه مقامات انگلیسی، ایتالیایی و فرانسوی هم ادعاهای مشابهی را مطرح  و هر سه کشور سفر احمدی نژاد را به ابوموسی محکوم کردند.

درباره ایتالیا اظهارنظری نمی کنم چون با این وضع اقتصادی احتمالا چاره ای جز پیروی از طلبکارانش ندارد. اما شاید بهتر باشد فرانسه پیش از طرح چنین ادعاهایی درباره تمامیت ارضی ما فکری برای حل مسالمت آمیز وضعیت جزیره کرس و بومیان آن کند که مدتها است در اشغال دارد. انگلستان هم که همواره موجب فلاکت و مصیبت و نکبت در تمام جهان است بهتر است وضعیت ایرلند شمالی و اسکاتلند را به دادگاه قانونی ارجاع دهد، بعد اگر خواست درباره تمامیت ارضی کشورهای دیگر اظهارنظر کند.

دریافت فایل

در اینکه فاکس یک خبرگزاری مغرض است (فاکس نیوز، نسخه آمریکایی کیهان شریعتمداری است) کوچکترین تردید ندارم اما این ویدیو از داخل ایران درآمده و بخوبی عمق بدبختی ملت ما و همینطور وقاحت سران نظام را نشان می دهد که خود اسباب همه بلایا و فقر و بدبختی هستند با اینحال باز هم نمی خواهند دست از عوامفریبی به قیمت دستاویز کردن مردم بردارند.

امیدورام با این کار، یکنفر دیگر به شمار زندانیان سیاسی در ایران اضافه نشده باشد. شایسته است کسانی که در ایران فعالیت می کنند، پیگیر باشند این ویدیو از کجا درآمده و این دختربچه کیست تا از گمنامی این اشخاص سو استفاده نشود. با اینحال دیدن این ویدیو یک نتیجه بزرگ هم برای همه داشت که شاید به کاراصلاح طلبان و مشخصا آقای خاتمی هم بیاید؛ چون آنطور که معلوم است ما دختربچه هایمان از رهبران سیاسی مان بیشتر غیرت و نترسی دارند و شاید اگر چند دوره کلاس غیرت هم برای اصلاح طلبان برگزار کنند، دفعه بعد که انتخابات را تحریم کردند، یواشکی در دماوند رای ندهند.

دکتر عبدالمجید ارفعی

رضا مرادی غیاث آبادی که اخیرا کورش هخامنشی را خونخوارتر از تیمور و چنگیز خوانده و قاتل او، تومیریس، ملکه ماساگتها، را ستایش می کند (ماساگات ها از ایرانیان شاخه شرقی هستند اما تجزیه طلبان پان ترکیست آنها را ترک می خوانند. عنوان «توموروس» که غیاث آبادی بکار برده تنها در میان پان ترکیستها سابقه دارد.) و در اوهامش نام او را بر دیوار مستراح می نویسد، در زمانی نه چندان دور کتابی با عنوان «منشور کورش هخامنشی» منتشر کرد و در مقدمه آن وی را چنین ستود:

«تاریخنامه‌های بشری بازگوکنندة رفتار نیک کورش بزرگ، پادشاه نیرومندترین کشور آنروز جهان، و کنش‌های ستیزنده دیگر فرمانروایان گیتی بوده است.»

ظاهرا در آن زمان منفعت ایشان در این فقره طور دیگری ایجاب می کرده. اما نکته ای که در اینجا قصد گفتنش را دارم و تا همین اواخر از آن آگاهی نداشتم اینکه مندرجات کتاب منشور هم از ترجمه «دکتر عبدالمجید ارفعی» سرقت شده است. آقای غیاث آبادی در واقع نه چیزی را ترجمه کرده و نه به هیچ زبان باستانی تسلط ندارد که از این پس هم بخواهد الواح قدیمی را ترجمه کند.

همانطور که پیشتر در پیرامون ادعای غیاث آبادی و «ازدواج زرتشت با دخترش پوروچیستا» شرح دادم، ایشان در آن موقع هم متنی را به قول خودش ترجمه کرده بود، که مهمترین و آشکارترین ویژگی آن که  تفاوتهای عمده در نسخ گوناگون باشد را نمی دانست و بر پایه همان ترجمه خودش، تمام مترجمین قبلی را به ناامانتداری و ترجمه تخیلی (بر روی تصویر فشار دهید) متهم کرد.

از قرار معلوم ترجمه منشور ایشان هم دزدی بوده است. دکتر عبدالمجید ارفعی – که بر خلاف غیاث آبادی یک زبانشناس و ایلام شناس برجسته است – در نامه ای که به روزنامه همشهری نوشته بود، موضوع دزدی آقای غیاث آبادی راشرح داد.

 نسخه ای از این نامه در این نشانی موجود است و متن کامل آن را هم برای آگاهی خوانندگان در ادامه درج می کنم.

رضا مرادی غیاث آبادی و سرقت ترجمه منشور کورش

رضا مرادی غیاث آبادی و سرقت ترجمه منشور کورش

 

رضا مرادی غیاث آبادی و سرقت ترجمه منشور کورش

 

رضا مرادی غیاث آبادی و سرقت ترجمه منشور کورش

یکی از وبسایتهای تجزیه طلب به نام بایبک در اینباره می نویسد:

در چند سال گذشته و خصوصا” در این جریان اعتراضات دریاچه اورمیه با موفقیت های آداپ (انجمن دفاع از زندانیان سیاسی آذربایجانی در ایران) در شکستن جو بایکوت اخبار زندانیان سیاسی آذربایجانی تا حدی که وسعت این سازمان حقوق بشری اجازه می دهد کسانی که از این رهگذر ضررهای جدی دیدند و یا پروژه بایکوت آذربایجان را شکست خورده یافتند شروع به انگ زنی و تهمت گویی به این سازمان و علی الخصوص خانم فاخته زمانی نمودند. آنان با ادبیاتی که بی شباهت به ادبیات دروغ و فحش کیهان نبوده و با پرونده سازی علیه این بانوی فعال حقوق بشر سعی می کنند تا وی را از ادامه راه خویش بازدارند غافل از اینکه در دنیای کنونی تهمت زنی و توسل به گروه فشار بدون سند و تکیه بر واقعیات تنها به رسوایی هرچه بیشتر اتهام زنندگان می انجامد چه در غیراینصورت باید کیهان و وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی ایران را باید موفقترین گروه این قبیل گروهها دانست که شاید هیچ ارگان و سازمان دیگری به گرد آنان نیز نرسند. این افراد که در صفحه های اجتماعی و با نام های مستعار فعالیت می کنند تومار دادخواستی را به خانم زمانی ربط می دهند تا از این طریق سعی در پرونده سازی و ترور شخصیت، غوغاسالاری، اتهام و انگ زدن بپردازند. دریغا که این به اصطلاح سند هیچ اعتباری نداشته و فقط مایه رسوایی پرونده سازان و کیهانیان رنگارنگ است. چرا که امضاهای گذاشته شده در سایت پتیشن آنلاین هیچ اعتبار و سندیتی ندارد و هر کسی می تواند به نام شخص دیگری پتیشنی باز کند. برای مثال می توانند نام احمدی نژاد را زیر هر پتیشنی بر علیه جمهوری اسلامی بگذارند!؟ کافی است ایمیلی بسازد و بعد با نام محمود احمدی نژاد امضایش کند. حالا از پرونده سازان خواسته می شود که لینکی را که در آن بتوان امضای خانم فاخته زمانی را با ایمیل معتبر شخصی اش که در سایت پتیشن آنلاین ثبت شده باشد را نشان دهند تا ادعایشان ثابت شود. تازه حتی امضای پتیشن آنلاین با قید کردن ایمیل واقعی یک نفر مثلا محمود احمدی نژاد هم ممکن است و این امضا فقط وقتی می تواند بی اعتبار شود که دارنده ایمیل متوجه این سوء استفاده شود و بعد با سایت پتیشن آنلاین تماس برقرار کند و خواستار حذف امضای مربوطه در زیر پتیشن شود.

حالا از کجا معلوم که این پرونده سازان دقیقا همین کار را نکرده باشند!؟ یعنی با نام و ایمیل شخصی خانم فاخته زمانی پتیشن را امضا کرده باشند و بعد خانم زمانی ایمیلی از سایت پتیشن آنلاین دریافت کرده باشد و متوجه این سوء استفاده شده و خواستار حذف نامش از این پتیشن شده باشد. آیا همین که خانم زمانی نامش را از این پتیشن حذف کرده، دلیل محکمی بر مخالفتش با محتوای این نوشته و سوء استفاده پرونده سازان از نارسایی های امضای دیجیتال نیست؟

همانطور که در این نوشته می خوانید و مطابق با گفته ائلشن موئغانلی، این اعتراضنامه در واقع توطئه لمپنیسم آریایی و وزارت اطلاعات است، تا چهره تابناک فاختا لونا زامانی – که بسیار هم مورد لطف آمریکا و اتحادیه اروپا قرار داشت و برایش کنفرانسهای متعدد حقوق بشری در کنگره آمریکا و پارلمانهای اروپایی برگزار کردند – را خدشه دار کنند.

مشکل اصلی اینجا است که این دوست فعال ترکمان اصلا نمی داند قبلا چه چیزهایی روی وبسایت خودش منتشر کرده و اگر نگاهی به آرشیو نوشته های وبسایت خودش می انداخت این پتیشن لمپنیسم آریایی وزارت اطلاعات را در سال ۲۰۰۶ (یعنی ۵ سال قبل از نوشته اخیرش) پیدا می کرد! لینک پتیشن بایبک در سایت آرکایو هم موجود است (بر روی پیوند پایین صفحه فشار دهید تا صفحه اعتراضنامه را ببینید). خوبی این سایت این است که اگر این دوستان تصمیم گرفتند پیوند نوشته اصلی – که کماکان بر روی وبسایتشان موجود است – را از سایت خودشان هم پاک کنند، لینک نوشته روی آن تارنما قابل دسترس خواهد بود.

نتیجتا بر پایه گفته ائلشن موغانلی، یا این لمپنیسم مورد ادعایش که اینطور توطئه های کثیف را علیه او و رفقایش تدارک می بیند، مطالب سایت خودشان را هم منتشر می کند یا لاجرم نتیجه می گیریم که ائلشن و دوستانش که مثل ریگ دروغ می گویند، وابسته به لمپنیسم حرچت میلی ترکستان هستند.

سناتور مارک کرک معتقد است که باید غذا را از دهان ایرانیان گرفت.

تقریبا از زمان روی کار آمدن نظام جمهوری اسلامی و قطع روابط تجاری ایران و آمریکا، تحریمهای متعددی به اجرا گذاشته شده تا به گفته حامیان این تحریمها، نظام اسلامی را به تجدید نظردر رفتار ستیزه جویانه خود وادارد.

آنچه که همواره در مورد این تحریمها تا همین اواخر گفته شد اینکه هدف از اعمال آنها آسیب رساندن و دشمنی با مردم ایران نیست و صرفا نظام اسلامی و مسئولین آن را مد نظر دارد. از طرفی هم حمله به سفارت آمریکا در تهران و حمایت جاهلانه سران رژیم از این اقدام غیر قانونی در همان روزهای نخست انقلاب، رفتار ستیزه جویانه و شعارهای غیر منطقی نظام در تمام طول سالهای حیات سیاسی خود و ترور مخالفین سیاسی و اقدامات متعدد تروریستی در خارج از کشور همگی به نوعی لزوم قطع روابط اقتصادی-سیاسی آمریکا را با ایران توجیح می کرد و مردم ایران هم که عمدتا مخالفین نظام اسلامی بودند یا به تدریج در زمره مخالفان درآمدند، عوارض این تحریمها را با این فرض که باید به تنهایی بهای اشتباهات نظام اسلامی را بپردازند، تا همین امروز به جان خریدند و آن را به حساب دشمنی آمریکاییها ننوشتند.
 این تحریمها بدون اینکه تغییری عمده در رفتار نظام اسلامی ایجاد کند به همان شیوه محدود گذشته تا همین اواخر هم برقرار بود تا اینکه بر سر برنامه هسته ای ایران به کل رویه دیگری به خود گرفت. سال ۲۰۱۰ پرزیدنت اوباما – رییس جمهور آمریکا – تحت فشار کنگره تحریمهای جدیدی را علیه ایران وضع کرد که بخشهای دیگری را از صنعت نفت و صادرات ایران را هدف قرار داد و البته همان موقع از قول اوباما و دیگر مسئولین آمریکایی چنین نقل شد که هدف از اعمال این تحریمها دشمنی با مردم ایران نیست و صرفا موضوع برنامه هسته ایران مد نظر است.

Obama said the sanctions are targeted at Iranian elements tied to the nuclear program, rather than the Iranian people.

اگرچه اعمال تحریم برای فعالیت هسته ای ایران هیچ پایه و اساس قانونی ندارد و ایران تا امروز وظایف خود را بر پایه پیمان «ان پی تی» به انجام رسانده و آنچه برخی کشورهای اروپایی و آمریکا از ایران می خواهند فراتر از معاهده ان پی تی است، مع هذا آن زمان بسیاری از ایرانیان (از جمله خود من) این ادعای آقای اوباما را که هدف از تحریمها صرفا بستن حسابهای خارجی مسئولین نظام و فعالیتهای هسته ای ایران است، پذیرفتند.

چند ماه پیش که مقامات آمریکایی خبر دستگیری شخصی مرتبط با اعضای سپاه پادسداران را به اتهام اقدام جهت قتل سفیر عربستان سعودی در خاک این کشور اعلام کرد (بدون هیچگونه مدرکی که تا این لحظه در این باره منتشر شده باشد) یکی از سناتورهای آمریکایی خواستار اعمال تحریمهای جدید و «گرفتن غذا از دهان ایرانیان» شد. آن زمان کسی گفته های این شخص را جدی نگرفت تا اینکه گفته هایش با اعمال تحریمهای جدید به صورت سیاست خارجی اعلان نشده اتحادیه اروپا و آمریکا در آمد.

سناتور مارک کرک - سناتور ایالت ایلینوی – در پاسخ به این پرسش مجری یک برنامه رادیویی که از او می پرسد: «وقتی به تحریمها و اقداماتی نظیر آن می رسیم، این موضوع پیش می آید که آیا شما به دنبال [آسیب رساندن به] حکومت آن کشور هستید یا می خواهید غذا را از دهان مردم آن کشور بگیرید؟» صراحتا منظورش را بیان می کند: «هیچ ایرادی ندارد که غذا را از دهان شهروندان کشوری بگیریم که می خواسته مستقیما حمله ای را در خاک آمریکا تدارک ببیند». این موضوع زمانی بهتر روشن می شود که بدانیم سناتور کرک یکی از کسانی است  که نقش عمده ای در شکل دادن اجماع علیه ایران و تحریمهای جدید بر عهده داشته و به واسطه همین خدمات و تحریمهای ایران هم چند روز پیش نتانیاهو در اجلاس ایپک  بسیار از او تجلیل کرد.

بخشی از مصاحبه سناتور کرک برای گرفتن غذا از دهان ایرانیان:

دریافت فایل صوتی گفتگوی سناتور کرک

 

فقر در ایران - بخشی از غذایی که سناتور کرک و دوستان اسراییلی اش می خواهند از دهان ایرانیان بگیرند.

آنچه مسلم است با اجرایی شدن تحریمهای جدید، سناتور کرک و دوستانش تا حد زیادی به هدفِ گرفتن غذا از دهان ایرانیان رسیدند  وحالا حتی بیشتر هم می توانند به وجود خود افتخار کنند. چون اعمال تحریمهای جدید بر روی بانک مرکزی و صنعت نفت ایران، ارزش ریال را نسبت به سال گذشته تقریبا به نصف رسانده و  تمام کسانی که دارایی های  ریالی داشتند (یعنی تقریبا همه مردم ساکن در  ایران)، نیمی از ارزش دارایی خود را از دست دادند و بسیاری از خانواده های آبرومند ایرانی در آستانه ی عید نوروز به فقر افتادند و حتی از عهده تامین مایحتاج ضروری خود هم بر نمی آیند چه برسد به فراهم کردن بساط نوروز وشیرینی و لباس نو برای کودکان.

اما شوربختانه کار به همینجا تمام نمی شود. چند روز پیش یک سایت خبری یهودی به نقل از مقامات دولتی اسراییلی نوشت که بهتر است ایرانیان را گرسنگی بدهیم تا دست از برنامه هسته ای خود بردارند.

برای اینکه برای خواننده احیانا این پرسش ایجاد نشود که منظور مقامات دولتی اسراییل از گرسنگی دادن دقیقا چیست که تاکنون اعمال نشده؟ نویسنده مقاله توضیحی هم به نقل از مقامات دولتی آن کشور در لید آن افزوده:

West should adopt North Korean model vis-à-vis Tehran, hunger in Iran could prompt regime to ‘consider whether nuclear adventure is worthwhile’, Jerusalem official says

غرب باید مدل کره شمالی را در مورد تهران بکار ببرد. [شیوع] گرسنگی در ایران، رژیم را به صرافت می اندازد که آیا ماجراجویی های اتمی اش ارزش آن را دارد. [نقل از] مقامات رسمی در اورشلیم. (پایتخت اسراییل)

بنابر این منظور اسراییلی ها از این گرسنگی دادن و اشاره به کره شمالی، احتمالا رژیم غذایی علفخواری است که ما ایرانیان تا به امروز تجربه نکرده بودیم و قرار است به لطف اسراییلی ها و مدافعان آمریکایی شان تجربه کنیم.

با اینهمه شاید بد نباشد اگر قدری در سوابق و کارنامه دو کشور ایران و اسراییل کنکاش کنیم تا بهتر بدانیم که کدامیک بیشتر لیاقت علفخواری دارند؟

ترور سفیر عربستان سعودی در آمریکا

سفیر عربستان سعودی در آمریکا.

زمزمه تحریمهای جدید و بحث حمله نیروهای آمریکایی با خبر دستگیری یکی از عوامل سپاه پاسداران در خاک این کشور شدت گرفت. تقریبا پنج ماه پیش اریک هلدر – دادستان کل در آمریکا – و چند تن دیگر از مقامات آمریکایی مدعی شدند که یک فروشنده ماشینهای دست دوم با ملیت ایرانی و آمریکایی و از وابستگان سپاه قدس، به کمک مافیای مواد مخدر مکزیکی قصد بمبگذاری در یک رستوران در حومه واشنگتن و قتل سفیر عربستان در این کشور را داشته که مقامات آمریکایی از وقوع چنین حادثه ای جلوگیری کردند.

از همان زمان در مورد این بمبگذاری حرف و حدیث های بسیاری مطرح شد اما تا همین حالا هم مقامات آمریکایی هیچ مدرکی ارایه ندادند که رژیم ایران در چنین برنامه ای دست داشته باشد. این موضوع که رژیم اسلامی در گذشته عملیات تروریستی در خارج از مرزهای خود انجام داده موضوعی محرز است اما چنین عملیاتی عموما با حساب سود و زیان و برنامه ریزی انجام می پذیرفته؛ به گفته ی اغلب کارشناسان مسایل امنیتی که در این زمینه اظهارنظر کردند و مطالبشان در این مدت منتشر شد، نظام اسلامی از انجام چنین عملیاتی که احتمالا به قتل تعداد زیادی آمریکایی در یک مکان عمومی منتهی می شد و به گسترش جو ضد ایرانی در میان مردم آمریکا می انجامید، نه تنها نفعی نمی برد بلکه بالعکس ضرر زیادی می کرد. بر خلاف ایران، دو کشور عربستان و اسراییل از چنین عملیاتی بیشترین بهره را می بردند چون وقوع یک درگیری نظامی میان آمریکا و ایران در واقع حل مشکل هسته ای و سیاست خارجی ایران برای این دو کشور و البته به هزینه ی آمریکایی هاست.

کارشناسان امنیتی هم که در امور سپاه قدس تخصص دارند(مانند رابرت باور در گفتگوی با گاردین)، این نوع عملیات را از نوع عملیات سپاه قدس نمی دانند و از اینرو صحت ادعای مقامات آمریکایی را تایید نمی کنند. از آنجا که در این زمینه مدارکی در دست نیست یا تاکنون ارایه نشده، تبعا نمی توان قضاوت دقیقی داشت اما چند موضوع هم هست که نباید در این مورد یا موارد مشابه نادیده گرفته شوند:

1. دولت آمریکا که امکانات نامحدود اجرایی در خاک آمریکا دارد، احتمالا برای داستان سرایی و اتهام زنی به ایران هم می تواند سناریوهای بهتری را مد نظر قرار دهد. از اینرو قصه ای که حتی به درد فیلمهای درجه دو هالیوود هم نمی خورد و تا کنون کمتر کسی آن را باور کرده، احتمالا طرح و برنامه ریزی قبلی از جانب دولت آمریکا برای متهم کردن ایران نیست اما می تواند از جانب گروههایی با امکانات و دسترسی محدود تر در داخل آمریکا  باشد.
2. جمهوری اسلامی در موارد متعدد ترور مخالفین سیاسی خود در خارج از کشور نقش داشته و در مواردی هم گروههای یهودی یا آمریکایی را مورد هدف قرار داده؛ اما این حملات همواره با حساب سود و زیان بوده و قتل سفیر سعودی به همراه تعداد زیادی شهروند آمریکایی در یک رستوران، به جز بالا بردن احتمال حمله نظامی و گسترش نفرت عمومی آمریکاییان چیزی را متوجه ایشان نمی کند.
3. چنانچه جمهوری اسلامی به هر دلیل تمایل به قتل سفیر سعودی داشته باشد امکانات بسیار گسترده تری برای انجام این عملیات در خاورمیانه دارد که به نسبت بمبگذاری در آمریکا خطرات به مراتب کمتری خواهد داشت.
4. ارباب سیر نامی که کوشش برای ترور سفیر سعودی به او نسبت داده شده، یک مجرم سابقه دار است و نه فقط دستگاه اطلاعاتی ایران که عقب مانده ترین کشورها هم می دانند، نباید چند صد هزار دلار پول را (آنطور که ادعا شده) برای انجام یک عملیات تروریستی به حساب یک سابقه دار در داخل آمریکا واریز کنند؛ آنهم تحت شرایطی که تمام نقل و انتقالهای بیش از ده هزار دلار در این کشور بررسی می شوند و این موضوع هم چیزی نیست که کسی از آن آگاه نباشد.
5. بر خلاف دو کشور ایران و آمریکا که از یک درگیری نظامی مستقیم سودی نمی برند، اربابان صنایع نظامی، راستگرایان آمریکایی و دو کشورعربستان و اسراییل بیشترین منافع را در چنین عملیات تروریستی و به تبع آن تقویت جو ضد ایرانی و احتمالا وقوع یک درگیری نظامی میان آمریکا و ایران دارند و بنابر این عملیات فوق می تواند به صورت یک مشارکت دست جمعی یا به توسط هر کدام از این گروهها انجام شود تا مسئولیتش را متوجه حکومت ایران کنند.
6. اسراییل تنها کشوری در جهان است که می تواند آمریکاییها را کشتار کند و هیچگاه هم صورت حسابش را نپردازد.
7. اسرائیل سابقه طولانی در امر انجام عملیات ضد آمریکایی و سپس اتهام زنی به دیگران دارد. برای نمونه در سال ۱۹۶۷ و در جریان جنگ شش روزه اعراب و اسراییل، یک کشتی جنگی آمریکا با نام «یو اس اس لیبرتی» توسط نیروی هوایی اسراییل مورد حمله قرار گرفت و ۳۴ نفر از خدمه اش کشته شدند تا بعدا بتوانند گناهش را به گردن مصری ها بیاندازند. این موضوع که اسراییلی ها عامل این کشتار بودند توسط سازمان اطلاعات ملی آمریکا (ان س ای) هم تایید شده است. نمونه دیگر انفجار یک دیسکو و کلاب شبانه آمریکایی است که در سال ۱۹۸۶ در برلین منفجر شد و تعداد زیادی آمریکایی کشته شدند. آمریکایی ها لیبی (دشمن آنزمان اسراییل) را برای انجام این عملیات تروریستی متهم کردند و رونالد ریگان – رییس جمهور وقت – قذافی را سگ دیوانه خاور میانه نامید. متعاقبا لیبی بمباران شد و ۸۷ نفر شهروند غیر نظامی و از جمله دختر خردسال قذافی کشته شدند. بعدها یکی از مامورین موساد – سازمان اطلاعات اسراییل- افشا کرد که موساد عامل این انفجار بوده و البته این موضوع هم سبب بمباران اسراییل نشد! فهرستی از عملیات تروریستی اسراییل علیه اهداف آمریکایی در اینجا و یا اینجا قابل دسترسی است؛ برخی از این موارد کاملا اثبات شده است و برخی دیگر در حد ادعا باقیمانده اما آنچه که قابل انکار نیست اینکه اسراییل سوابق متعدد در کشتار آمریکایی ها و متهم کردن دیگران دارد.
8. اسراییلی ها آنطور که از شواهد برمی آید، نفوذ و امکانات خوبی برای انجام عملیات تروریستی از داخل ایران دارند. بنابر این جای تعجب ندارد اگر در آینده هم کسانی از داخل سیستم حکومتی ایران عملیاتی را علیه نیروهای آمریکایی در خلیج فارس یا مناطق دیگر تدارک ببینند که در واقع وابسته اسراییل باشند. حتی این امکان هم وجود دارد که مجریان چنین عملیاتی خود تصور کنند که اجرا کننده دستورات نظام اسلامی یا سازمانهای وابسته آن هستند و بنابر این با لو رفتن عوامل آن هم دشمنان اسراییل در مظان اتهام قرار خواهند گرفت.

نتیجه:

اگر این ادعا را بپذیریم که انجام عملیات تروریستی علیه آمریکا معیار عادلانه ای برای اعمال تحریمهای اقتصادی است؛ آنگاه اسراییلی ها با توجه به موارد متعدد عملیات تروریستی که تا کنون انجام دادند در موضوع علفخواری بسیار سزاوارتر از مردم ایران هستند.

 سوابق تروریستی و ساخت سلاح اتمی

حمله نیروی هوایی ارتش اسراییل به یو اس اس لیبرتی، کشتی نظامی آمریکایی.

آمریکاییها و متحدین اسراییلی شان استدلال می کنند، نظام اسلامی یک نظام سرکوبگر است که از زمان روی کار آمدن، چند دهه مردم خود را سرکوب کرده و بنیادگرایی و تروریسم را هم در جهان گسترش داده و از اینرو باید به هر طریق ممکن از اتمی شدن ایران جلوگیری شود حتی اگر اینکار با استفاده از قوه قهریه و تحریمهای متعدد اقتصادی باشد.

در اینکه نظام اسلامی یک نظام سرکوبگر با سابقه فعالیتهای تروریستی است کمترین شکی وجود ندارد اما این استدلال به گونه ای که آمریکاییها و اسراییلی ها ارایه می دهند هم نادرست است چون تنها بر پایه آن بخشی از واقعیات استوار شده که منافع آنها را تامین می کند.  برای اینکه بهتر متوجه شویم که ایران، اسراییل یا آمریکا کدامیک استحقاق ساخت سلاحهای هسته ای دارند باید به حقایق دیگری هم از جمله این موارد توجه کنیم:

1. دولت ایران سوابق فعالیتهای تروریستی دارد، همانطور که آمریکا و اسراییل هم در موارد متعدد سوابق انجام عملیات تروریستی در خارج از خاک خود دارند. اسراییلی ها در گذشته بسیاری از مخالفان سیاسی فلسطینی و لبنانی خود را ترور کردند و در داخل خاک ایران هم عملیات متعدد تروریستی ترتیب دادند که آخرین و برجسته ترین نمونه آن قتل چند دانشمند هسته ای و شهروند غیر نظامی ایرانی است. (توسط سازمان مجاهدین خلق و با پشتیبانی اسراییل) اسراییلی ها همچنین کارنامه سیاهی در حمایت از اسلام طالبانی و گروههای اسلامی جهادگرا در جهت اهداف سیاسی خود دارند. برای نمونه اخیرا مجله فرن پالسی بر پایه اسناد فاش شده اطلاعاتی ریاست جمهوری جورج بوش، خبری را منتشر کرد که اسراییلی ها در دوره بوش، با نام مامورین سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا (در واقع به حساب آمریکایی ها) برای انجام عملیات تروریستی از گروهک تروریستی جندالله حمایت می کردند. ذکر این موضوع از این جهت مهم است که بدانیم جندالله مسئول به قتل رساندن دهها تن شهروند بی گناه ایرانی بوده که کوچکترین ارتباطی با نظام اسلامی نداشتند. آمریکاییها هم (نه به اندازه اسراییل) در موارد متعدد عملیات تروریستی انجام دادند از جمله مواردی که  اخیرا سر و صدای زیادی ایجاد کرد، قتل انور اولاکی مظنون به انجام عملیات تروریستی علیه آمریکا و همچنین ترور فرزند شانزده ساله او بدون هیچگونه حکم قضایی است. اخیرا سناتور اریک سنتورم – نامزد جمهوری خواه ریاست جمهوری آمریکا – هم با تایید موضوع دست داشتن آمریکاییها در ترور دانشمندان ایرانی، خواستار گسترش عملیات تروریستی در داخل خاک ایران شد.
2. در دنیا چیزی به نام تروریسم خوب یا تروریسم مشروع وجود ندارد و همه ی انواع ترور به هر علت یا با هر هدفی که باشد، محکوم است. بنابر این اگر قرار است فعالیتهای تروریستی جمهوری اسلامی را محکوم کنیم به همان نسبت فعالیتهای تروریستی آمریکا و اسراییل و متحدین آمریکا در منطقه (مانند عربستان که بزرگترین حامی تروریسم طالبانی است) هم نکوهیده است واگر نظام اسلامی به علت دست داشتن در فعالیتهای تروریستی نباید بمب اتم بسازد آنگاه دو کشور آمریکا و اسراییل که هر کدام صدها و هزاران بمب اتم ساختند (آمریکاییها علاوه بر ساخت بمب، دو بار هم از آن استفاده کردند) باید خلع سلاح شوند یا مورد تحریمهای بین المللی و حمله نظامی قرار بگیرند.
3. آمریکا و اسراییل همچنین استدلال می کنند که نظام اسلامی بزرگترین صادرکننده تروریسم در جهان است برای این ادعایشان هم به حمایت ایران از گروههایی مانند حزب الله لبنان و جهاد اسلامی یا حماس اشاره دارند که مطابق با طبقه بندی آنها گروههای تروریستی هستند. متاسفانه هیچکدام از دو کشور آمریکا و اسراییل مرجع و محور اخلاقیات در جهان نیستند که تعریفشان از تروریسم هم که محدود به مخالفان سیاسی خودشان می شود، بتواند میزان حمایت ایران از تروریسم را معلوم کند. اگرچه ما ایرانیان از سازمانهایی مانند حزب الله لبنان و حماس چندان دل خوشی نداریم و حمایت از این گروهها اساسا به ما ارتباطی نداشته و ندارد؛ اما این حقیقت را هم نمی شود انکار کرد که چنین سازمانهایی در پاسخ به تجاوزهای ارضی اسراییل (با شش دهه پشتیبانی آمریکاییان) شکل گرفتند. اسراییلی ها تا همین اواخر هم جنوب لبنان را تحت اشغال داشتند و حتی مطابق تعریف آمریکا از کشور فلطسین بر پایه مرزهای ۱۹۶۷، همین امروز هم بخش اعظم خاک آن تحت اشغال است و چند صد هزار نفر اسراییلی در آن زندگی می کنند و اسراییل شهرک سازیهای خود را ادامه می دهد. از اینرو اگر بنا باشد سازمانهایی مانند حزب الله یا حماس را سازمانهای صرفا تروریستی(مانند القاعده) فرض کنیم آنگاه مطابق با این تعریف، سازمانهای آزادیبخش اروپایی که علیه اشغالگری نازیها می جنگیدند(مثلا در فرانسه ژنرال دوگل که علیه حکومت مارشال پتن، متحد نازیها، می جنگید) یا قهرمانان ملی آمریکا که در سرزمینهای انگلستان (آمریکای کنونی) برای استقلال جنگیدند هم تروریست محسوب می شوند.

معیار دموکراسی و مقایسه مشروعیت ایران و اسراییل برای ساخت و نگهداری تسلیحات اتمی

نقشه مرزهای سیاسی اسراییل و فلسطین از سال ۱۹۴۸ تا امروز.

اسراییلی ها و حامیان آمریکایی شان استدلال می کنند که چون نظام سیاسی اسراییل یک نظام دموکراتیک است و نظام اسلامی یک نظام سرکوبگر تئوتراتیک محسوب می شود، بنابر این اسراییل که هیچگاه به هیچ سازمان بین المللی اجازه بازرسی از تاسیسات اتمی اش را نداده، در برابر ایران که در تمام این سالها فعالیتهایش تحت نظارت آژانس بین المللی انرژی هسته ای بوده، مشروعیت بیشتری دارد و به همین علت هم می تواند چند صد بمب اتمی در زرادخانه اش نگهداری کند و به احدی هم پاسخگو نباشد. در مقابل ایران نباید حتی حق غنی سازی اورانیوم در سطح محدود و برای مصارف صلحجویانه داشته باشد و اگر زمانی هم نسبت به صلح آمیز بودن برنامه های هسته ای اش تردیدی پدید آید، اسراییل و آمریکا هرکدام حق دارند بنابه نظر و صلاحدید خود تاسیسات هسته ای این کشور را بمباران کنند یا خواستار تنبیه دسته جمعی مردم آن شوند.

بر خلاف این ادعا که دموکراتیک بودن را شرط اصلی برای دسترسی به سلاحهای هسته ای معرفی می کند، صلاحیت ساخت و نگهداری اینگونه تسلیحات، بیش از آنکه به نوع ساختار سیاسی درونی یک کشور مربوط باشد به عملکرد آن کشور در عرصه بین الملل و کارنامه بین المللی آن مربوط است. در اینکه اسراییلی ها نسبت به نظام اسلامی رفتار مناسب تری با اتباع خودشان دارند، تردیدی نیست بنابر این اگر فی المثل بحث بر سر دسترسی به تجهیزات سرکوب تظاهرات یا کنترل اجتماعات در درون شهرها می بود، آنگاه اسراییلی ها نسبت به جمهوری اسلامی صلاحیت بیشتری می داشتند. اما هیچ کشوری نمی تواند شهرهای خود را مورد بمباران اتمی قرار دهد و تولید و تکثیر تسلیحات اتمی هم صرفا می تواند در برابر دشمن خارجی تعریف شود. بنابر این بر خلاف ادعای اسراییل معیار صلاحیت هر کشور در این زمینه کارنامه خارجی آن است چنانکه چین با یک نظام غیر دموکراتیک و با دارا بودن چند هزار سلاح هسته ای تا امروز کشوری را مورد تهاجم اتمی قرار نداده و آمریکا با یک ساختار دموکراتیک تا امروز دو بار از تسلیحات اتمی برای کشتار مردم غیر نظامی استفاده کرده و  به همین منوال اسراییل هم علی رغم آزادیهای نسبی در داخل آن کشور، یکی از بدترین سوابق بین المللی را در طول یک صد سال گذشته تاریخ جهان را دارد که چند مورد از آنها را صرفا اشاره می کنم:

1. ایران کشوری است چند هزار ساله با قریب هشتاد میلیون جمعیت که ظرف سیصد سال گذشته (شامل سی و اندی سال حاکمیت جمهوری اسلامی) به هیچ کشوری حمله نظامی نکرده و همواره خاک آن از جانب دیگران مورد تجاوز قرار گرفته؛ در طرف مقابل اسراییل کشوری است شصت و اندی ساله با هفت میلیون نفر جمعیت که تا امروز تقریبا جایی نبوده که به آن دسترسی داشته و لشکر کشی نکرده باشد و با تمام همسایگان خود جنگیده است و بخشهایی از خاک آنها را مدتها تحت تصرف داشته با کماکان تحت تصرف دارد.
2. از سال ۱۹۷۰ و از زمان تاسیس آژانس بین المللی انرژی اتمی، ایران به طور داوطلبانه به پیمان منع گسترش پیمان اتمی (ان پی تی) پیوست. که در ازای پیوستن داوطلبانه کشورها به این پیمان، آژانس تعهداتی را هم برای کشورهای غربی نظیر آمریکا در نظر گرفت تا کشورهای عضو را برای استفاده از فناوری صلحجویانه هسته ای و ساخت نیروگاههای جدید یاری کنند.  ظرف چهل و دو سال گذشته تمامی مراکز اتمی ایران تحت نظارت آژانس بوده و حتی این کشور در مقاطعی هم به صورت داوطلبانه فعالیتهای اتمی خود را به حالت تعلیق درآورده اما تا همین امروز کوچکترین نشانه ای به تمایل کشورهای عضو برای اجرای تعهداتشان نسبت به ایران وجود نداشته و صرفا این پیمان به صورت یکجانبه به اجرا گذاشته شده است. تمامی وظایفی و امتیازاتی که آمریکا یا اروپا ظرف یک دهه گذشته از ایرانیان طلب می کنند (از جمله مسئله تعلیق غنی سازی اورانیوم یا بازدید بازرسان آژانس از سایتهای نظامی) مواردی خارج از عهدنامه ان پی تی است که ایران قانونا الزامی به اجرای آنها ندارد. در حال حاضر تنها چهار کشور اسرییل، هند، کوبا و پاکستان عضو ان پی تی نیستند و اسراییل تا امروز حتی یکبار هم اجازه نداده که هیچکدام از مراکز و فعالیتهای هسته ای اش مورد نظارت قرار گیرند.
3. از زمان تصویب قطعنامه ۱۸۱ سازمان ملل متحد در سال ۱۹۴۷ که یک شبه بیش از نیمی از سرزمین فلسطینیان را به عنوان یک کشور جدید شناسایی کرد، مقرر شد که ۴۵ در صد از کشور فلسطین را به فلسطینیان واگذارند، یک درصد به عنوان منطقه بی طرف و تحت نظارات سازمان ملل باشد و الباقی هم به عنوان کشور اسراییل در اختیار یهودیان قرار گیرد. این قطعنامه از آن جهت اهمیت دارد که پذیرش موجودیت کشور اسراییل بر پایه مندرجات آن مشروعیت پیدا می کند و اگر مندرجات آن را معتبر نداریم، موجودیت کشوری به نام اسراییل را هم نمی توانیم بپذیریم. در طول سالهای ۱۹۴۹ تا ۱۹۶۷ اسراییل بیست و سه درصد دیگر از خاک فلسطین را هم اشغال کرد تا سهم آنها به بیست و دو درصد برسد، لیکن حاضر به پذیرش واگذاری آن بیست و دو درصد هم نیست و تا سال ۲۰۰۰ میلادی تقریبا هر آنچه که باقی مانده بود به جز بخشهایی پراکنده (که با هیچ تعریفی نمی تواند به عنوان یک کشور مطرح شود)، تحت اختیار اسراییلی ها قرار گرفت. بنابر این حتی بر پایه قطعنامه ۱۸۱ سازمان ملل، اسراییل یک کشور متجاوز است که به خود اجازه داده تا تمام خاک یک کشور دیگر را تحت اشغال بگیرد، در تمام این مناطق شهرک سازی کرده و هر طور که تمایل داشته باشد با مردم بومی آن رفتار کند. در مقام مقایسه ایران هیچگاه خاک مردم دیگر را تحت اشغال نداشته و همواره بخشهایی از آن مورد تجزیه قرار گرفته یا مورد تهاجم قدرتهای بزرگ و کوچک بوده که این موضوع به خوبی معلوم می کند که کدامیک از ایران یا اسراییل باید نگران امنیت خود و تجاوز قوای خارجی باشند.
4.  دولت ایران (چه در زمان گذشته و چه در زمان حاضر) هیچگاه به واسطه جنایت علیه بشریت محکوم نشده است. این در حالی است که اسراییل توسط شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد در تهاجم به غزه به عنوان جنایتکار جنگی مورد شناسایی قرار گرفت. در باقی موارد هم هرگاه پرونده ای از اسراییل به شورای امنیت سازمان ملل متحد رفته، آمریکا از حق ویتوی خود سو استفاده کرده تا اسراییلی ها بتوانند کماکان به همان رویه سابق ادامه دهند.

اعمال تحریم های غیرقانونی علیه ایران و تهدیدات مکرر به انجام حمله نظامی

آمریکا مانند هر کشور دیگری حق دارد تا درباره روابط سیاسی یا اقتصادی خود تصمیم بگیرد. این موضوع که آمریکاییها تمایلی نداشته باشند تا با ایران تجارت کنند، صرفا به خودشان مربوط است با اینحال نه آمریکا و نه هیچ کشور دیگری حق ندارد مانع تجارت یا ورود و خروج کالا و خدمات به کشور دیگری شده یا با اعمال فشار از روابط اقتصادی بین کشورها جلوگیری کند. چنین اقدامی علاوه بر اینکه هیچ مبنای منطقی ندارد، به معنای اعلان جنگ است و دولت ایران (هر دولتی که بر سر کار باشد) می تواند عکس العمل شدیدی نشان دهد.

از طرف دیگر مقامات اسراییلی بارها ایران را به حمله نظامی تهدید کردند و آمریکاییها هم مکررا این موضوع را آشکارا یا تلویحا مورد تایید قرار دادند در صورتی که هیچ کشوری (از جمله آمریکا و اسراییل) حق ندارد تا زمانی که خاک یا اتباعش مورد تجاوز نظامی قرار نگرفته ، دیگران را به حمله نظامی تهدید کرده یا مورد حمله قرار دهد. حتی زمانی که هیتلر – پیشوای آلمان نازی- هم به لهستان لشکر کشید ابتدا چنین وانمود که از جانب لهستان مورد تجاوز نظامی قرار گرفته و از این بابت هیتلر را هم می توان به لحاظ اخلاقی نسبت به نئوکانهای آمریکایی و اسراییل مزیت داد.

همانطور که پیوستن ایران به معاهده منع تکثیر سلاحهای هسته ای به صورت داوطلبانه بود، هر زمان هم که لازم بداند می تواند از این پیمان خارج شود و حتی سلاحهای هسته ای تولید کند و همانطور که دیگر کشورها هم برای فعالیتهای هسته ای خوداز ایران کسب تکلیف نمی کنند، این موضوع هم مطلقا ربطی به آمریکا یا اسراییل یا اتحادیه اروپا ندارد.

ایران در شرایط کنونی چاره ای بجز اتمی شدن ندارد

تصویری از دونالد رامسفلد و صدام حسین - آمریکا در طول جنگ ایران و عراق از رژیم عراق حمایت کرد.

از همان زمانی که آمریکاییها با سو استفاده از جو ایرانی ستیزی خاورمیانه، اقدام به فروش گسترده تجهیزت نظامی پیشرفته به کشورهای منطقه کردند باید می دانستند که ادامه این روند به تشویق ایران برای ساخت سلاحهای هسته ای می انجامد. شرکتهای آمریکایی (اعم از شرکتها نفتی و تسلیحاتی) تا امروز از وجود مترسکی به نام جمهوری اسلامی و ایرانی هراسی بهره ی بسیاری بردند و میلیاردها دلار از پول خرید نفت را از طریق فروش تسلیحاتی بازپس گرفتند. هر زمان هم که لازم دانستند جنگ نفت کشها راه انداختند یا هواپیمای مسافربری ایرانی را هدف قرار دادند تا ایرانیان دچار اشتباه محاسباتی نشوند واین وضعیت ایران هراسی را جدی نگیرند.

در طرف مقابل ایران که حداقل چند دهه به لحاظ تکنولوژی ساخت سلاح از آمریکایی ها عقب تر است توانایی ساخت تسلیحات متعارف در حد تسلیحات آمریکایی ندارد و مجبور است برای رقابت با کشورهای منطقه، یا تسلیحات خود را از کشورهای دیگری مانند روسیه تهیه کند یا اینکه در فکر تهیه تسلیحات نامتعارف باشد. برای نمونه چند ماه پیش خبر فروش هزاران سلاح جدید همچو بانکرباسترهای آمریکایی (بمب های سنگرشکن) به امارات منتشر شد. این در حالی است که کشورهای عربی حاشیه جنوبی خلیج فارس سابقه عداوت قدیمی با ایران دارند و در زمان جنگ ایران و عراق از صدام حسین حمایت گسترده مالی کردند و در واقع مسئول مرگ و بی خانمانی بسیاری از ایرانیان هستند. کشور امارات با ایران دعوای ارضی هم دارد و هر از چندگاهی ادعاهای جدیدی را درباره جزایر ایرانی مطرح می کند.

تاریخ ایران ( دستکم در طول یک قرن گذشته) بخوبی نشان داده که این کشور همواره آماج دولتهای بیگانه قرار داشته و حاکمیت ملی آن مورد تجاوز و دست اندازی بیگانگان قرار گرفته و بنابر این دلیلی وجود ندارد که آینده مان هم جز این باشد. تحت چنین شرایطی که همواره سایه جنگ بر سر ایرانیان وجود داشته و در دهه های اخیر با روی کار آمدن جمهوری اسلامی این وضعیت ابعاد تازه تری به خود گرفته است، امکان خرید تسلیحات متعارف دفاعی همچون موشکهای اس ۳۰۰ را هم از ایرانیان سلب کردند تا تنها گزینه باقی مانده برای حفظ توازن قوا و برتری نظامی، ساخت تسلیحات نامتعارف نظامی باشد.

اتمی شدن ایران و تغییر نظام جمهوری اسلامی

بسیاری از مخالفان نظام اسلامی استدلال می کنند که اتمی شدن ایران، تغییر رژیم را در ایران ناممکن کرده و موقعیت کنونی آن را مستحکم می کند.

در واقع اتمی شدن نظام اسلامی مداخله نظامی بیگانگان در ایران را تا حد زیادی ناممکن می کند و این موضوع ارتباطی به حرکتهای دموکراسی خواهانه مردم ایران ندارد. تکلیف آینده سیاسی ایران را نه جنگنده های آمریکایی که مردم ایران تعیین می کنند و اگر روزی هشتاد میلیون ایرانی تصمیم بگیرند که نظام اسلامی را تغییر دهند و حاضر به پراخت هزینه های انتخاب خود هم باشند، یک زرادخانه کامل از سلاحهای هسته ای هم به کار رژیم نمی آید همانطور که زاردخانه هسته ای اتحاد جماهیر شوروی هم مانع از سقوط آن نشد.

اساسا مداخله خارجی نیروهای بیگانه در ایران به نفع ملت ایران نیست و چون امکان تغییر آسان نظام سیاسی توسط نیروهای بیگانه، در کشور بزرگی مانند ایران وجود ندارد یک حمله نظامی علاوه بر برجای گذاشتن تلفات انسانی و خسارات اقتصادی فراوان، بیشتر به تقویت استبداد می انجامد. حتی اگر این استدلال نادرست را هم بپذیریم که تغییر نظام سیاسی در ایران باید به دست نیروهای خارجی انجام شود، آمریکاییها و هم پیماننشان سی و سه سال برای این تغییرات فرصت داشتند و اگر قرار بود که آمریکاییهای مهربان به فکر توسعه دموکراسی در ایران باشند می توانستند درهمان سی و سال تصمیم بگیرند.

 پرداخت هزینه های نظام اسلامی و کلام آخر

در سال ۱۹۵۳، آمریکاییها به خواست انگلستان که دستش از منابع نفتی ایران کوتاه شده بود، کودتایی در ایران ترتیب دادند و دولت دموکراتیک مصدق را سرنگون کردند. به اعتراف سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا (سیا) حوادثی که در پی این مداخله نظامی روی داد به طور مستقیم منجر به رشد افراطگرایی و وقوع انقلاب اسلامی سال ۵۷ در ایران شد.

در اینجا هدفم  تبرئه مردم ایران برای روی کارآوردن ملایان نیست. ملت ایران سه دهه است که هزینه یکبار انتخاب نادرست خود را با بهای بسیار سنگین پرداخته و کماکان  هم می پردازد. با اینحال حتی اگر تمام مواردی را که در بالا شرح دادم یکسره نادیده بگیریم و نظام اسلامی را در زمینه تمامی فعایتهای اتمی اش مقصر بدانیم، آمریکا هم در شکل دهی وضع کنونی بی تقصیر نیست و شاید وقت آن رسیده باشد که آمریکایی هم پس از همه ی این سالها، دستکم  بخشی از دین خود را به ملت ایران بپردازد یا اگر مرهمی بر زخمهایشان نمی گذارند، بیش از این هم اسباب آزار و شکنجه ایشان نباشند.

اعضای فرقه دموکرات آذربایجان با تصویر استالین.

نسخه انگلیسی این مقاله از مهرآذر سورن در اینجا یا  اینجا.

اخیرا مطلبی به قلم علی قره جه لو – یکی از پان ترکیستهای شناخته شده – در سایت تجزیه طلب شهروند منتشر شده که آمار دروغینی را درباره تعداد کشتگان فرقه دموکرات آذربایجان ارایه می دهد. در مورد سایت شهروند و عملکرد آن، پیشتر مقاله ای به قلم اسپهبد را در اینجا منتشر کردم.

پان ترکیستها تقریبا در تمام موضوعات از تاریخ، فرهنگ، مشاهیر و افتخارات ملی گرفته تا تعداد لغات و افعال ترکی و جمعیت ترکزبانان و بودجه استانی مناطق ترکزبان جعل می کنند و  این نخستین مورد از جعلیاتشان نیست، قطعا آخرینش هم نخواهد بود. اما این گفته که هزاران نفر از اعضای فرقه دموکرات (که البته خاین و مستحق مرگ بودند) توسط دولت ایران به قتل رسیدند دروغی است که باید پیش از فراتر رفتن دامنه جعلیاتشان به آن پاسخ داده شود.

این حقیقت که اتحاد جماهیر شوروی فرقه دموکرات آذربایجان و کردستان را برای تجزیه ایران، مستقیما و به دست خود ایجاد کرد، بر کسی پوشیده نیست. (برای آگاهی بیشتر به این اسناد نگاه کنید)
 زمانی که فرقه دموکرات آذربایجان به رهبری جعفر پیشه وری به قدرت رسید، نخست با پشتیبانی نیروهای شوروی، سربازان ایرانی را خلع سلاح و سپس دستگیر  و قتل عام کردند. این موضوع پیش از زمانی بود که حتی یک گلوله از جانب نیروهای ایرانی به سمت اعضای فرقه شلیک شود.

برای نمونه یک فقره قتل عام سیصد تن به وسیله اعضای فرقه مردم ایران و آذربایجان را عزادار کرد و این موضوع به وسیله آیت الله مجتهدی تبریزی و دیگران مستند شده است.

پروفسور حمید احمدی در اینباره می نویسد:

چنین وضعی در جریان حملات فدائیان فرقه دموکرات به مراکز ارتش و ژاندارمری ایران در آذربایجان روی داد و قبل از هرگونه تخاصم از سوی ارتش، ده​ها نظامی از سوی فدائیان فرقه دموکرات قتل عام شدند. برای نمونه می​توان از قتل بی​رحمانه حدود سیصد نیروی ژاندارمری ایران توسط فدائیان فرقه دموکرات نام برد، که تأسف بسیاری از اهالی تبریز و آذربایجان را برانگیخت و برخی از شاهدان عینی حوادث به آن اشاره کرده​اند(ر.ک.: آیت الله میرزاعبدالله مجتهدی، بحران آذربایجان،(خاطرات آیت​الله مجتهدی تبریزی)، به کوشش رسول جعفریان، ص ۱۳۸-۲۳۸). همچنین کشتار مردم زنجان از سوی غلام یحیی دانشیان فرمانده فرقه دموکرات در این شهر زبان​زد همه است(در رابطه با حوادث زنجان ر.ک.: همان، ص ۶۲-۶۳ و ۳۰۱-۳۰۲).

در اینباره نگاه کنید به دولت مدرن و اقوام ایرانی از حمید احمدی.

«س کنگتدی گازت» در هفت دسامبر ۱۹۴۵ در اینباره می نویسد:

مقامات گزارش می دهند که سی نفر در حمله شورشیان در آذربایجان ایران کشته شدند. و دولت ایران خواستار دسترسی به مناطق اشغال شده توسط قوای شوروی برای رسیدگی به شکایات مردم شد. اعضای حزب دموکرات به سربازان در سراب حمله کردند و بیست و دو ژاندارم و دو پلیس را به قتل رساندند. این خبر از طریق رادیو تبریز هم منتشر شد. شش تن دیگر هم در مرند در میانه تبریز و مرز روسیه کشته شدند و همینطور به گزارش رادیو رییس پلیس تبریز هم در حادثه دیگری کشته شد. بنا به گزارش رییس دادگاه محلی و همچنین رییس پلیس در درگیری مرند کشته شدند. در تبریز  که مرکز استان آذربایجان است، شورشگران قصد داشتند یک مرکز نظامی را تصرف کنند که با مقاومت فرماندار بیات روبه رو شدند که به تازگی به فرمانداری تبریز رسیده است.

نکته جالب اینکه حامی بزرگ فرقه – میر جعفر باقروف – هفتاد هزار تن از مردم را به قتل رساند.

در سال  ۱۹۴۰ در حدود هفتاد هزار نفر آذربایجانی در اثر پاکسازی باقروف به قتل رسیدند. روشنفکران به عنوان یک نیروی اجتماعی به خاک وخون کشیده شدند و گارد نخبه حزب کمونیست نابود شد.)Historical Dictionary of Azerbaijan, Asian/Oceanian Historical Dictionaries; No. 31 by Swietochowski, Tadeusz Publication: Lanham, Md. Scarecrow Press, 1999)

این موضوع از این جهت جالب است که در مکاتبات پیشه وری و باقروف، پیشه وری چنین قاتلی را با عنوان «پدر خیر اندیش و محبوب خود» خطاب می کند.

aziz ve mehrabaan aataamiz Mir-Dja’far Baagherov! shomaalindaan aayrilmaaz  birhaseh oolaan djonoobi aazarbaaidjaan khalghi, donyaanin bootoon khalgh-lari kimi  omidgozooni booyook soviet khalghinah ve soviet dolatinah tikmishdir”( by Dr.Enayatollah Reza. Published by “Iranzamin publishing”, Tehran, 1360, pp.211-227)

باید توجه داشت که عنوان برساخته «آذربایجان جنوبی» برای آذربایجان تاریخی (منطقه ای که در گذشته آتروپاتن نام داشت) برای تجزیه آن از ایران طراحی شده است. باید دانست که آذربایجان یک واژه ایرانی/پارسی (ونه ترکی) است و تا پیش از قرن بیستم هیج مفهوم قومی نداشته است. و مردم اران/شروان همگی ترک نیستند بلکه ایرانیان و ارمنیها و قفقازیها هم در آن منطقه زندگی می کنند. نتیجتا اگر اینطور نامگذاری را مشروع بدانیم؛ با این شیوه می توان جمهوری آذربایجان را «لزگیستان جنوبی» یا «ارمنستان شرقی» و «تالشستان شمالی» هم نامید. نکته ی مهم اینجاست که عنوان آتروپاتن/آتورپاتکان حتی پیش از اینکه اقوام ترکزبان در جهان ظهور پیدا کنند برای  آذربایجان ایران بکار رفته است.

بازگردیم به عنوان مقاله؛ پس از اینکه فرقه دموکرات شوروی ساخته، به ایرانیان حمله کرد و سربازان ایرانی را قتل عام نمود، درگیری خونباری میان ارتش ایران و فرقه درگرفت؛ از این بابت فرقه دموکرات و مدافعین اش در شوروی هیچگاه از بابت کشتار سربازان ایرانی ابراز ندامت نکردند.

در دوران اخیر، نویسندگان پان ترک برای قربانی نشان دادن خود، ادعا کردند زمانی که ارتش ایران مجددا کنترل منطقه را در دست گرفت،  صد هزار  نفر در تبریز قتل عام شدند. برخلاف موارد متعدد نسل کشی که توسط ترکان انجام پذیرفته، مانند حمله چنگیز مغول (که اغلب سربازانش ترک بودند) و کشتار ارمنیان/آشوریان/ یونانیان به دست ارتش ترکیه، چنین ادعاهای دروغینی از جانب پان ترکیستها درباره نسل کشی ایرانیان محلی از اعراب ندارد.

«سوییتوچوفسکی» که یکی از هوادان جمهوری آذربایجان است می گوید:

با تغییر شرایط، روس ها مجبور شدند بپذیرند که ایده هایشان درباره ایران زودهنگام بود. موضوع آذربایجان ایران به یکی از مناقشات جنگ  سرد بدل شد و آن هم به شدت تحت فشار قدرتهای غربی. نیروهای شوروی در سال ۱۹۴۶ عقب نشینی کردند. جمهوری خودمختار[آذربایجان] به فاصله کوتاهی پس از آن سقوط کرد و اعضای فرقه از ترس انتقام ایران به صورت پناهنده در شوروی درآمدند.  در تبریز، انبوه مردم که به تازگی سقوط جمهوری خودمختار را جشن گرفته بودند، حالا آماده استقبال از سربازان ایرانی می شدند و دانش آموزان آذربایجانی به صورت عمومی کتابهای خود را به زبان محلی [ترکی آذربایجانی] به آتش می کشیدند. انبوه مردم به صورت آشکار آمادگی پذیرش یک حکومت منطقه ای با گرایش تجزیه طلبی را نداشتند.  (Swietochowski, Tadeusz 1989. “Islam and the Growth of National Identity in Soviet Azerbaijan”, Kappeler, Andreas, Gerhard Simon, Georg Brunner eds. Muslim Communities Reemerge: Historical Perspective on Nationality, Politics, and Opposition in the Former Soviet Union and Yugoslavia. Durham: Duke University Press, pp. 46-60.)

«سوییتوچوفسکی» مجددا (در یک نوشته حامی جمهوری آذربایجان) می نویسد:

 ژنرال علی رزم آرا خطاب به سربازانی که وارد آذربایجان شدند، ادعا کرد که آنها روح ایران را بر ملت بازدمیدند و زین پس سالروز واقعه را باید با رژه ارتش گرامی بدارند. با  همه محاسبات، اشتیاق مردم [آذربایجان] در خوشامدگویی به ارتش ایرانی حقیقی است. در این میان بسیاری بودند که یک سال پیشتر هم مشتقانه ترقی دولت پیشه وری را گرامی می داشتند. این تغییر نه فقط به علت رهایی از چنگال دموکراتها بلکه به سبب خشونت غیرقابل کنترل هواداران رژیم ساقط شده [فرقه دموکرات] بود. روسو، محافظه کارانه تخمین می زند که پانصد نفر در دوران بی قانونی تا زمان ورود ارتش ایران کشته شدند. صدها تن زندانی شده یا به دار آویخته شدند.  ( Tadeusz Swietochowski, Russia and Azerbaijan: A Borderland in Transition. New York: Columbia. University Press, 1995. pg 154)

به گفته ی پروفسور گری هس:

در یازدهم سپتامبر قوای ایرانی وارد تبریز شد و حکومت پیشه وری به سرعت سرنگون شد. مردم آذربایجان که تهران را به مسکو ترجیح می دادند، حقیقتا  از قوای ایرانی مشتاقانه استقبال کردند. شوروی به دلابل متعدد به اعمال نفوذ در آذربایجان (ایران) راغب نبود از جمله اینکه در گرایش مردم به خودمختاری اغراق شده بود و همینطور امتیاز نفت در طولانی مدت برای روس ها اهمیت بیشتری داشت. (( Gary. R. Hess Political Science Quarterly, Vol. 89, No. 1 (March., 1974)

هرچند اظهارات این پژوهشگران حایز اهمیت است اما هیچ چیز به اندازه منابع معاصر در چنین موضوعاتی اهمیت ندارد. خوشبختانه مجموعه ای از این اسناد از طریق شبکه اینترنت قابل دسترسی است.

برای نمونه در تاریخ ۱۷ دسامبر ۱۹۴۶ به نقل از رادیو مسکو چنین آمده:

لندن (اسوسییتد پرس): در روز پنجشنبه رادیو مسکو اعلان کرد که سربازان دولت مرکزی ایران صدها نفر را در استان آذربایجان آماج گلوله قرار داده و همینطور حملاتی را متوجه اتباع شوروی ساکن در مرکز این استان کردند. بر پایه این گزارش سربازان ایرانی توافقنامه نخست وزیر احمد قوام را برای حضور آرام در استانهای همجوار با شوروی را با ورود به این استان، نقض کردند.

در طول چند روز گذشته ششصد دموکرات آذربایجانی کشته شده و سیصد تن در تبریز دستگیر شدند. گزارشها حاکی است که اجساد قربانیان پراکنده و پامال شده است. گزارشگر آژانس خبری روس از تبریز گزارش می دهد: “اشرار مسلح و عناصر ضد شوروی و با پشتیبانی فرماندهی مرکزی ایران برانگیخته شده و نهادها و اتباع روسی را مورد تاخت و تاز قرار می دهند.” این نخستین پخش برنامه عمده ضد دولت ایران پس از حمایت شوروی از حکومت شبه خودگردان آذربایجان است.

هفته ی گذشته این استان موافقت کرد تا پروانه ورود ناظران بر انتخابات را به دولت مرکزی بدهد. حزب دموکرات آذربایجان رژیم  نیمه خودمختار آذربایجان را اداره می کرد که اکنون فروپاشیده است.

همانطور که در این گزارش مشهود است، منابع روسی که حامیان فرقه دموکرات و تجزیه طلبان هستند چنین ادعا می کنند که ششصد تن از اعضای فرقه به قتل رسیده و سیصد تن بازداشت شدند.

دولت ایران چنانکه در شیکاگو تریبیون  هم اشاره شده است، ادعای روسها را رد می کند. در کنار منابع شوروی و منابع ایرانی، یک منبع انگلیسی هم که در این زمینه احتمالا بیطرف تر است، چنین اعلام می کند:

یک منبع انگلیسی با اشاره به آمار سفارت آمریکا در تهران، آمار کشتگان فرقه دموکرات را ۴۲۱ تن می داند. گزارش سفارت آمریکا طبقه بندی شده ذیل: wash. Nat. Arch. 891.00/1-1547, 15 January 1947 ( Touraj Atabaki, Azerbaijan: Ethnicity and the Struggle for Power in Iran, [Revised Edition of Azerbaijan, Ethnicity and Autonomy in the Twentieth-Century Iran] (London: I.B.Tauris, 2000. pg 227)

مشخصا از این موارد به نتایج زیر می رسیم:

• فرقه در سال ۱۹۴۵ به مقامات ایران، پلیس و سربازان حمله کرده و بسیاری را اعدام دسته جمعی کرد. هیچکدام از این اعدامها هم جنبه قومی نداشت کما اینکه اغلب  این سربازان که اعدام شدند، ایرانیان آذربایجانی بودند. اما این موضوع به خوبی نشان می دهد که فرقه دموکرات آذربایجان یک تشکیلات صلحجو نبود و تشکیلات مسلح خشنی بود که به وسیله شوروی ایجاد شده و حمایت می شد.
•  ارتش ایران که بخش بزرگی از آن متشکل از ایرانیان آذربایجانی بود (برای نمونه شاهسون ها یکی از گروههایی بودند که نقش بزرگی در بازپس گیری زنجان از فرقه داشتند)، قسمتی از سرزمین ایران را که تحت اشغال نوکران شوروی بود، به ایرانیان بازگرداند. و در این میان برخی از اعضای فرقه به سربازان ایرانی حمله کردند و نتیجتا کشته شدند. تمرکز دولت ایران تنها بر روی اعضای سیاسی فرقه بود.
• بسیاری از کتابها و گزارشات نشان می دهند که وضعیت فرقه حتی پیش از آنکه ارتش ایران فرا برسد، توسط مردم تبریز تعیین تکلیف شده بود. باید اشاره کرد که فرقه دموکرات آذربایجان محبوبیتی نداشت و تنها ظرف یک هفته فروپاشید؛ در حالی که که دولت مهاباد به رهبری قاضی محمد توانست مدتها دوام بیاورد.

برای نمونه یکی از ایرانیان وطن​دوست و اهالی آذربایجان می​نویسند:

دائی من که هنوز در قید حیات هستند به عنوان کسی که در جبهه توده ای ها و شاید هم فرقه چی های تبریز بوده و هنوز هم پشیمان نشده که شاید واقعیت را وارونه سازد، کاملا ضد این حرف را میگوید ! کل خشونت از طرف مردم عوام پیش آمد (ایشان حتی خانواده هایی را که دست به خشونت بر ضد فرقه چی ها زدند را هم نام میبرند!) ارتش ایران تنها مدتی در قافلانکوه درنگ کرد – شاید برای اینکه درگیری پیدا نکند – و تاخیر منجر به حمله مردم بر ضد فرقه چی ها شد. بعد از ورود ارتش حتی بعضی از مقامات به اصطلاح دولت محلی ابقا شدند (مثلا دکتر جاوید) و بر عکس دائی من از بد نامی و خشونت افرادی از قبیل غلام یحیی شکایت داشتند که آدم شقه میکرد و دست و پای ژاندارمها را اره کرده بود و مثلا وزیر جنگ فرقه بود. بیسوادی غلام یحیی هنوزهم معروف است.

• احتمالا بر پایه آمار ارایه شده از سفارت آمریکا، تعداد ۶۰۰ نفر کشته که از جانب شوروی مطرح شده، نادرست است و تعداد کشتگان کمتر ازاین بوده؛ آمار رسمی ارتش ایران هم می تواند مورد نظر قرار گیرد. همانطور که در گزارش ۱۹۵۶ به نقل از شاهدین عینی آمده، بسیاری از اعضای فرقه توسط مردم تبریز مورد انتقام و خونخواهی قرار گرفتند. باید توجه داشت هرگونه گزارشی که متعلق به زمان واقعه و سال ۱۹۴۶ نیست، مانند سال ۱۹۴۹ یا ۱۹۵۰ نمی تواند در مقابل گزارشات و مشاهداتی که درهمان زمان توسط مردم یا رسانه ها ثبت شده، مورد استناد قرار گیرد.
• مطابق با آنچه که آمد آمار ۲۵۰۰۰ تا ۱۰۰۰۰۰ نفری کشتگان فرقه که توسط پان ترکیستها ارایه می شود، نادرست است و چنین فهرست و یا قبوری برای این تعداد کشته در جایی وجود ندارد. (البته ممکن است پان ترکیستها در آینده قبوری را هم برای این منظور احداث کنند!) آمار پان ترکیستها برای پراکندن نفرت است و جهد دارند، چنین وانمود کنند که ارتش ایران، ارتشی شیطانی بود که غیر نظامیان بی گناه را کشتار کرد. با سو استفاده از این موضوع که در زبان انگلیسی «ایرانی» را پارسی/پرشین هم ترجمه می کنند، نتیجتا «ارتش ایران» در مواردی «ارتش پارسیان» هم نوشته یا خوانده می شود و پان ترکیستها با تکیه بر آن سعی بر قومی نشان دادن ماهیت درگیری ها در آذربایجان دارند. پان ترکیستها همچنین به مشاهدات عینی اشاره نمی کنند. ارتش ایران به فرقه دموکراتی حمله کرد که در سال ۱۹۴۵ مقامات رسمی و مردم غیر نظامی را با حمایت شوروی آماج قرارداده بود. نتیجتا فرقه دموکرات با دولت ایران در حال جنگ بود و ایران هم با ایشان به عنوان دشمن جنگی و نه یک گروه مخالف عقیدتی برخورد کرد. در واقع یک درگیری نظامی میان دولت ایران و گروه تجزیه طلبی پدید آمد، که توسط شوروی ایجاد و تغذیه مالی شده بود. همانطور که اغلب اجزا ارتش ایران در آذربایجان، آذری بودند، این درگیری هم هیچگونه جنبه تعصب قومی و نژادی نداشت و  صرفا در پی اعضای فرقه ای بود که گروهکی معاند و مسلح بودند. فروپاشی سریع فرقه نشان می دهد که مردم عادی از آن حمایت نمی کردند، در عیر اینصورت بدین سرعت از هم فرونمی پاشید.
• مسئله فرقه دموکرات آذربایجان و مشکلاتی نظایر آن، موضوعاتی مربوط به گذشته است و امروز بهتر است به دنبال دوستی و همزیستی مسالمت آمیز میان همه مردم باشیم. با اینحال لازم است بدانیم یکی از راههای ایجاد نفرت قومی، جعل تاریخ است چنانکه پان ترکیستها کوشش می کنند، نشان دهند که بیست و پنج تا صد هزار تن از شهروندان عادی به وسیله ارتش ایران کشته شدند که صحت ندارد.
• پان ترکیستها برای گسترش نفرت به ارایه چهره شیطانی از گروههای دیگر چون ارمنیها یا فارسها (پارسی زبانها) نیاز دارند. در صورتی که تاریخ به خوبی نشان داده که اغوزها (که با مردم ترکزبان ایران که صرفا از طریق زبانی ترکانده شدند، نسبتی ندارند)، ترکمنها و مغولها (اغلب سربازانشان از قبایل ترک بودند) و همچنین تیمور و دیگران، نیمی از سرزمینهای ایرانی همچو سغد، خوارزم، اران و آذربایجان را ترکزبان کردند و میلیونها تن را به قتل رساندند.

حمله نظامی به ایران

پس از تهدیدها و لفاظیهای مقامات اسراییل پیرامون حمله نظامی اسراییلیها به ایران که اخیرا و ظرف چند هفته گذشته ابعاد جدید گرفته و ما ایرانیان را بیشتر به سایتهای خبری پیوند زده، کارشناسان متعددی هم در این زمینه اظهار نظر کردند از جمله  دو گفتگوی مهم که اخیرا شنیدم یکی از برژینسکی- طراح سیاست خارجی آمریکاییها در دهه های گذشته – است که این حمله را در جهت منافع ملی آمریکا نمی داند و معتقد است حمله نظامی، اسباب اخراج آمریکاییها از منطقه می شود و به اسراییل هم امنیت نمی دهد و موجب نابودی اسراییل ظرف یک دهه خواهد شد. دکتر جورج فریدمن هم که تحلیل گر برجسته سیاسی و از یهودیان بازمانده هولوکاست است، امروز این موضوع را بیشتر لفاظی می خواند تا تهدید عملی.

بخشی از این گفتگو:

فریدمن می گوید: اگر اسد سقوط نکند، به شدت به ایران وابسته خواهد بود. نفوذ ایران از غرب افغانستان تا مدیترانه است. ایران همین الان هم قدرت برتر منطقه است و نیازی به بمب اتم ندارد تا قدرت عمده باشد این یک موضوع در درجه دوم اهمیت است. ایران همچنین توانایی دارد تا تنگه هرمز که چهل درصد نفت جهان از آن جابه جا می شود را مسدود کند. بنابر این آنها در موقعیت خیلی قوی هستند و درافتادن با آنها خطرناک است و آمریکا هم در شرایطی نیست که چنین کند. ما در شرایط تغییر موازنه قدرت قرار داریم که در آن کشورهایی مثل عربستان بسیار کم اهمیت تر و کشوری مانند ایران بسیار مهم تر می شود.

مجری برنامه: گفته می شود که اسراییل ممکن است در بهار به ایران حمله کند آیا شما موافقید؟

فریدمن : اگر شما می خواهید حمله غافلگیرانه کنید خیلی بهتر است که نقشه جنگی تان را در نیویورک تایمز انتشار ندهید. این بیشتر یک جنگ روانی است. اگر اسراییل به ایران حمله کند، پاسخ ایران در جهت نابودی بازسازی اقتصاد جهانی خواهد بود و این کار را با بستن تنگه هرمز انجام می دهند. اسراییل نمی تواند ازاین کار جلوگیری کند آمریکایی ها مجبور به مداخله میشوند. بنابر این اسراییل تنها تحت شرایطی به ایران حمله می کند که آمریکا هم با این حمله همراهی کند. اگر خوب گوش دهید آمریکایی ها کاملا واضح می گویند که نمی خواهند چنین حمله ای را ببینند. اسراییلی ها هر اندازه که بخواهند می توانند سر و صدا کنند اما در نهایت نمی توانند ریسک حمله به اقتصاد جهانی را به جان بخرند و ایرانیان توانایی وارد کردن خسارت زیادی دارند بنابر این من حمله اسراییل را محتمل نمی بینم.

پی نوشت

مطلب برژینسکی که اشاره کردم و پیوند دادم قدیمی تر است اما مصاحبه ترجمه شده، جدید و مربوط به امروز است.

نان سنگک

یکی از پان ترکان ادعا می کند که «نان سنگک» هم از ابداعات ترکان است و از ترکان به ایرانیان رسیده؛  اهمیت این ادعا زمانی بهتر مشخص می شود که بدانیم این سنگک دیگر آن سنگک قدیم نیست و به لطف نظام ولایی، ارج و منزلتی دارد و به دانه ای هزار تومان رسیده است.

البته ما بخیل نیستیم و شاید این امتیاز نان سنگک را به ترکان بدهیم که لا اقل یک نان سنگک در تاریخشان به یادگار گذاشته باشند اما این دوستان هم که بار اولشان نیست و از چارشنبه سوری و نوروز و مولوی و نظامی و ابن سینا شروع کردند و حالا به نان سنگک و آبگوشت بزباش رسیدند و اگر همینطور پیش بروند، نه فقط چیزی از گذشته تاریخی ما باقی نمی گذارند، لابد نقدا یک چیزی هم برای این خدمات تاریخی مطالبه می کنند.

علی ایحال دانشنامه غذاهای یهودی که یک مرجع جامع دانشگاهی برای طبقه بندی غذاها است، عقیده ای خلاف عقیده این دوستان پان ترکیست دارد بر طبق این دانشنامه، نان سنگک یک نان ایرانی است که باز هم بر خلاف عقیده این دوست پان ترکیستمان، نام آن از همان لغت «سنگ» پارسی گرفته شده و برای مدتهای مدید نان استاندارد ارتش ایران بوده؛ هر سرباز کیسه ای از آرد و سنگریزه همراه خود داشته و در صورت لزوم با خمیر کردن آرد نان می پخته.

نان بربری هم که نام آن از نام «بربرها» آمده، نان سنتی مردم افغانستان است و ربطی به ترکان ندارد و در قرن هجدهم به ایران آمد.

پیش از آنکه بخواهم به ادعای غیاث آبادی بپردازم، باید به طور خلاصه بنویسم که گاثاها چیست و چرا اهمیت دارد؟ گاثاها قدیمی ترین بخشهای اوستا و سروده هایی است که سرایش آنها را به خود زرتشت نسبت می دهند و به لحاظ زبانی هم از دیگر بخشهای اوستا قدیمی تر است؛ همین موضوع گاثاها را نسبت به دیگر متون زرتشتی در موقعیت برجسته تری قرار می دهد. پروفسور ویلیام مالندرا، مدیر بخش خاور نزدیک دانشگاه مینستوتا، در ایرانیکا می نویسد: گاثاها بارها و بارها ترجمه شده و در تمام اوستا هیچ متنی به اندازه گاثاها ترجمه نشده است. وی همینطور ادعا می کند ترجمه هیچ متنی در تمام جهان، چه کهن و چه نو به اندازه گاثاها شرح و تفسیر و اما و اگر نداشته است.
 مالنددرا می گوید: تمام ترجمه های قرن بیستم که هر کدام توسط دانشمندان شایسته و ذی صلاح زبانشناس انجام شده با یکدیگر تفاوتهای عمده دارند حتی در یک متن واحد هم اختلافاتی به چشم می خورد . اما ظاهرا اینها چیزهایی نیستند که کسی مثل غیاث آبادی حتی نیازی به دانستن آن داشته باشد! اخیرا غیاث آبادی ادعا کرده که بر پایه ترجمه خود از گاثاها حقیقتی را دریافته که در تمام طول این صد و چهل پنجاه سال تاریخ ترجمه آکادمیک گاثاها کسی آن را درنیافته بود و به قول خودش اولین ترجمه غیر تخیلی از این متن را خود او قرار است  که ارایه کند! آقای غیاثی آبادی ادعا می کند، بر پایه نوشته ای که او ترجمه کرده ، زرتشت پیامبر به تقلید از اهورا مزدا با دختر خود وصلت کرده است و لابد وقتی ایشان با چنین اطمینانی خبر ازدواج را می دهد، سند ازدواج پدر و دختر را هم با مهر و امضا آماده دارد.

زرتشت و غیاث آبادی

ادعای وصلت زرتشت با دختر خود، موضوعی است که مانند هر ادعای تاریخی دیگر می توانست در جای خود مورد توجه قرار گیرد و اگر به درستی مطرح می شد هیچ ایرادی هم نداشت و حتی اثبات آن  هم چیزی از ارزشهای زرتشت پیامبر کم نمی کرد چون به فرض هم که زرتشت چنین کرده بود ، موضوعاتی از این دست باید در قالب هنجارها و ارزشهای زمان خود سنجیده شوند و ربطی به اخلاقیات دوران ما ندارند.  اما ادعای آقای غیاث آبادی علاوه بر اینکه صحت ندارد، می تواند توسط هزاران هموطن زرتشتی ما توهینی به اعتقاداتشان تلقی شود.

ظاهرا آقای غیاث آبادی دلیلی نمی بیند که پیش از طرح چنین مسایلی آنها را با مراجع معتبر تطبیق دهد.

بر خلاف غیاث آبادی، پروفسور مری بویس که  از بزرگترین دانشمندان تاریخ باستان ایران و مذهب زرتشت است، عقیده دارد که زرتشت سه بار ازدواج کرده و هیچکدام هم ازدواج با دختر خود وی نبوده؛ مری بویس می گوید بر پایه روایات، دختر وی پورچیستا به به ازدواج جاماسب وزیر ویشتاسپ درآمد. بر طبق دانشنامه بریتانیکا جلد بیست و چهارم صفحه ۸۲۰ جاماسپ پدرشوهر پوروچیستا، دختر زرتشت بود.

آنچه که آقای غیاث آبادی ادعا می کند در تضاد با  نگرش کنونی است از اینرو غیاث آبادی چند راه در پیش رو دارد یا همانطور که در مطلب پست پیشین هم نوشتم مطلب کنونی و ادعاهایی از این دست که فقط خود او اکتشاف کرده و در جای دیگر ثبت نشده را را برای یک جورنال تخصصی بفرستد و کوشش کند از چند دانشمند ریویو بگیرد، کاری که در تمام عمرش یک بار هم نتوانسته انجام دهد. راه دوم که اگر همین رویه را ادامه دهد، دیر یا زود اجتناب ناپدیر خواهد شد این است که مانند ناصر پورپیرار ادعا کند، تمام تاریخ جهان توطئه استعمار است و به همین علت نوشته و ادعاهای او هم با تاریخ رسمی جهان نمی خواند. این هم راهی است که اگر شروع کرد باید مانند همان پورپیرار تا انتهایش را برود و راه آخر و شرافتمندانه ترین راه اینکه دست از جعل کردن تاریخ  و جعل نوشته و ایمیل مردم بردارد و به دنبال یک شغل آبرومند برای خودش بگردد.

سگ حسن پسند

غیاث آبادی می گوید:

کورش در سطرهای سوم تا نوزدهم منشور مدعی می‌شود که مردم بابل از نبونید (شاه بابل) ناراضی بودند و او را شاهی می‌دانستند که اندوه و غم، سختی معاش، و رنج و آزار و مرگ برای مردم خود آورده بود. کورش می‌گوید که مردم بابل از خدای بزرگ خواستند که شاهی خوب برای آنان بیابد و خدای بزرگ هم پس از اینکه سراسر جهان را گشت، کورش را یافت و از او حمایت کرد تا شاه بابل شود. آنگاه همه مردم از پادشاهی کورش که توأم با راستی و عدالت بود و آنان را از غم و مرگ رهایی داده بود، خوشنود شدند و او را شادباش گفتند.

 داریوش در بند شانزدهم از ستون اول کتیبه بیستون گزارش می‌کند که شخصی به نام نَدینتوبِل که خود را پسر نبونید معرفی می‌کرد، قیام کرد و با حمایت همه مردم شاه بابل شد. داریوش چند ماه بعد و در بند چهاردهم از ستون سوم همان کتیبه مجدداً گزارش می‌کند که شخص دیگری نیز به نام اَرَخَه که خود را پسر نبونید معرفی می‌کرد، قیام کرد و با حمایت همه مردم شاه بابل شد. هر دوی این قیام‌ها توسط داریوش سرکوب شدند.

حال سؤال اینجاست که تناقض بین گزارش‌های کورش و داریوش چگونه حل می‌شود؟ اگر مردم از نبونید ناراضی بوده و خواهان کورش بوده‌اند، چگونه است که دو نفر می‌توانند با ادعای انتساب خودشان به نبونید (که علی‌القاعده باید منفور باشد)، اینچنین محبوبیت مردمی کسب کنند و به شاهی برسند. آن هم در شرایطی که فقط هفده سال از زمان نبونید می‌گذشته و بسیاری از مردمان بابل، هم خاطره پادشاهی نبونید را به یاد داشته‌اند و هم خاطره پادشاهی کورش را. اگر سخن داریوش درست باشد، نشان می‌دهد که نبونید به اندازه‌ای محبوبیت داشته که کسانی برای کسب حمایت مردم، خود را پسر او معرفی می‌کرده‌اند.

غیاث آبادی از مجموع اینها اینطور نتیجه می گیرد:

پاسخ این تناقض به سه شکل قابل حل است: ۱- کورش سخن نادرستی گفته و چنین ادعایی را برای توجیه حمله خودش به بابل مطرح کرده است. ۲- داریوش سخن نادرستی گفته و آن قیام کنندگان، خودشان را به نبونید منتسب نکرده بوده‌اند. ۳- هر دو درست گفته‌اند. به این صورت که مردم بابل واقعاً از نبونید ناراضی بوده‌اند، اما پس از کسب تجربهٔ حکومت و رفتار کورش، متوجه می‌شوند که نبونید با همه معایبش، بهتر و قابل تحمل‌تر از او و دیگر هخامنشیان بوده است. در نتیجه پادشاهی از نسل او را بر هخامنشیان ترجیح می‌داده‌اند. پاسخ چهارمی برای حل این تناقض به نظرم نمی‌رسد.

غیاث آبادی استدلال می کند که چون کورش در جایی گفته که مردم از نبونید ناراضی بودند و داریوش هم در جای دیگری عنوان کرده که کسی با ادعای وابستگی به نبونید قیام کرده، پس لاجرم میان ادعای کورش که از عدم محبوبیت نبونید گفته  وداریوش که از شورش کس یا کسانی با نام او می گوید، تناقضی وجود دارد و او برای حل این تناقض راه حلهایی پیشنهاد می کند.

مختصر آشنایی با تاریخ ایران یا جهان کافی است تا بدانیم که سلطنت پادشاهان قدیم لزوما برپایه ی محبوبیت یا عدم محبوبیت ایشان نیست. پادشاهان بر اساس نسب یا پیوند با پادشاهان پیشین، حق شاهی داشتند و به شاهی پذیرفته می شدند. در برخی جوامع مانند مصر، پادشاهان از تبار خدایان بودند ، در جوامعی مانند ایران قدیم، فره ایزدی داشتند و در بین النهرین هم خدایان را نمایندگی می کردند در هر صورت کسانی لیاقت پادشاهی داشتند که از تبار شاهان بودند. حتی اگر سلسله جدیدی هم به قدرت می رسید به شیوه ای کوشش می کرد تا خود را به پادشاهان قدیم متصل کند. این ادعا که اعلام وابستگی به نبونید نشان از محبوبیت او یا ظلم کورش در دوران سلطنتش دارد، درست به این می ماند که ادعا کنیم مردم ایران، محمد علی شاه قاجار را بسیار دوست می داشتند که پس از اخراج ، فرزندش احمدشاه را به شاهی برگزیدند یا نادرشاه دوستدار شاه تهماسب دوم بود که پس از خلع، پسرش را به سلطنت رساند یا شیرویه، فرزند خسرو پرویز، از بابت محبوبیت پدرش به سلطنت رسید. در هیچکدام از این موارد محبوبیت شاه پیشین اسباب پادشاهی فرزند او نیست، بلکه انتساب به خاندان شاهی و خون شاهی است که او را شایسته پادشاهی می کند. در ارتباط با نبونید هم اینکه کسی با نام او شورش کرده لزوما نشان از محبوبیت وی ندارد و این استدلال لزوما نادرست است.

آقای غیاث آبادی اخیرا مطالب دیگری را هم عنوان کرده  از جمله:

۱- شواهد فراوانی از خشونت‌ورزی و غارتگری و زن‌بارگی کورش بزرگ وجود دارد که با تجاوز به کشورها، نابودی تمدن‌ها، خرید و فروش برده و بهره‌کشی جنسی از دختران بیگناه همراه است.

۲- کورشی که بر اثر القائات اولیه استعمارگران بریتانیایی و القائات ثانوی کورش‌فروشان در ذهن بعضی‌ها شکل گرفته، همچون امامزاده‌ای قلابی، تنها در حوزه خواب و خیال و خودفریبی و عوام‌فریبی است و ارتباطی با کورش واقعی ندارد.

۳- این برنامه استعماری به منظور بهره‌کشی و جان‌نثاری جوان ایرانی در راه مقاصد استعمارگران و درانداختن او از چاهی به چاه دیگر ترتیب داده شده است. چرا که آنان بخوبی می‌دانند جوان ایرانی را دیگر نمی‌توان با شگردهای کهنه و به حکم مذهب به جنگ فرستاد و چماق به دستش داد. جنگ‌های آینده را دعواهای آریایی و ترک و عرب شکل می‌دهند و برنامه‌های تفرقه‌آمیز و نفرت‌انگیزانه بین مردم ایرانی و مردم منطقه به منظور زمینه‌سازی برای همین هدف صورت می‌پذیرد.

۴- کورش‌پرستی همیشه در پیوند با استعمار نیست. گاهی از آن به عنوان ماده‌ای تخدیری برای تسکین آلام و ناتوانی‌ها و بی‌عُرضگی‌ها استفاده می‌شود. مشابه کارکردی که برخی اشخاص از امامزاده‌ها انتظار دارند.

۵- کسانی که سنگ کورش را به سینه می‌زنند، به‌رغم دعوت نگارنده و به‌زعم مخالفت‌ها و تهمت‌های دائمی‌اشان، نتوانستند حتی یک مورد منبع تاریخی مغایر به آنچه نگارنده نوشته بود، معرفی کنند. آنان همچنین نتوانستند منابعی را که نگارنده از آنان درخواست کرد، معرفی کنند و دست به سکوت زدند.

۶- کورش‌پرستان برای آن سخنان و ادعاهایی که خود دوست دارند و مفید به کسب و کار خود می‌دانند، نه منبعی می‌خواهند و نه تردیدی در منابع به خود راه می‌دهند. اما به هنگامی که سخن مغایری را می‌شنوند از هیچگونه تردید در منابع خودداری نمی‌کنند. منابع را غرض‌ورزانه، غیرمعتبر، دشمن‌نگاری، غلط در ترجمه، تحریف در متن و امثال آن قلمداد می‌کنند و انواع و اقسام لطائف‌الحیل و شگردها را بکار می‌گیرند تا بتوانند سر خود یا سر مریدان خود را تا مدتی دیگر زیر برف نگاه دارند.

۷- کورش‌پرستان به شدت از برملا شدن واقعیت‌ها (و نیز گاهی از برملا شدن نام واقعی خود) بیم دارند و پاسخ هر ندای روشنگرانه و حتی پرسش‌کننده‌ای را با تهمت و توهین و پرونده‌سازی می‌دهند. چنانکه در این مدت توانستند چند صفحه فیسبوک جعلی، مطالب قلابی، و نیز فحاشی‌‌هایی را علیه نگارنده در سایت‌ها و وبلاگ‌های خودشان ترتیب دهند. این بیم از برملا شدن واقعیت‌ها یا از سوی کسانی است که دکان زیرپله‌ای خود را در آستانه تخته شدن می‌بینند و یا از سوی کسانی که سخنان روشنگرانه را «آبلیموی حال‌بُر» می‌انگارند.

۸- صرف‌نظر از همه اینها، نگارنده بر این باور است که افتخار به گذشته و درس گرفتن از تاریخ، تنها و تنها با توجه به واقعیت‌های راستین ممکن است. افتخارات فرهنگ و تمدن ایران بیش از آنست که نیاز به تحریف واقعیت‌ها باشد. کسانی که از روی حب و بغض، دیوارهای روستای نیاکانی ما را سیاه می‌کنند و یا کسانی که از روی شیفتگی بیجا، دیوارهای آنرا سراسر سفید می‌کنند، هیچکدام خادم میهن نیستند. دیوارهای روستای پرخاطره نیاکانی ما همانگونه که هست، دوست‌داشتنی و ‌آموختنیست. با همان دیوارهای نیم‌ریخته، با همان درخت‌های خشکیده و تازه جوانه زده، با همان کوچه‌های پر از گُل و گِل، با همان بزغاله‌هایی که بوی پشگل می‌دهند و با همان عطر کاهگل‌های باران خورده که دوست‌داشتنی‌ترین بوی عالم است.

این اراجیف رضا مرادی غیاث آبادی کوچکترین محلی از اعراب ندارد این خطوط را هم صرفا به این علت می نویسم که مهملات غیاث آبادی با نام نظرات کارشناس متخصص تاریخ که در واقع هیچ تخصصی هم ندارد، در اینترنت منتشر می شود. در مورد کورش پرستی باید گفت دوران پرستش کورکورانه خیلی وقت است که بسر آمده؛ چه خدا پرستی و امام پرستی باشد و چه کورش پرستی و بنابر این همه چیز را و از جمله کورش را می شود نقد کرد. اما نقد با مهمل گویی و دروغزنی متفاوت است و تاریخنویسی هم مانند دیگر علوم روشهایی دارد.

برای کسانی که شاید آگاهی نداشته باشند، صرفا در همین حد می نویسم که نوشته های هرودوت یا پلوتارک یا ترجمه کتیبه های آشوری و سومری یا تواریخ کهن که منابع دست اول هستند، در دست رضا غیاث آبادی از مدرک دکترای اختر باستانشناسی اش بی ارزش ترند و صرفا زمانی ارزش دارند که از یک مرجع معتبر دانشگاهی بیرون بیایند. آقای غیاث آبادی اگر مدعی هر کدام از موارد بالا است باید نقل از یک استاد تمام در دانشگاه معتبر در دوران اخیر بیاورد که هر کدام از ادعاهایش را تایید کند .(مانند همانها که به مقاله منشور کورش افزوده بود)  یا می تواند خودش یک مقاله پیرامون هر کدام از موارد بالا بنویسد و در یک مجله تخصصی به چاپ برساند و از چند استاد خواهش کند که بر مقاله اش تاییدیه بنویسد. دوران نظریه توطئه اجانب هم بسر آمده؛ آقای غیاث آبادی خیلی خوب می داند که هیچکدام از ادعاهایش ارزش علمی ندارند اما بخوبی هم می داند که عموم مردم اینها را نمی دانند.

غیاث آبادی مطلبی هم درباره زرتشت نوشته که آن را در یک پست جداگانه پاسخ می دهم.

«بی تردید پیش از آن که زبان ترکی به آذربایجان وارد شود، زبان این منطقه شاخه ای از زبانهای ایرانی بوده و این موضوع به صورت عام پذیرفته شده است».

این عبارات از پروفسور والتر هنینگ است(مقاله هنینگ را از اینجا می توانید ببینید) اما همانطور که هنینگ اشاره می کند، احتمالا کسروی نخستین کسی بود که جنین نظریه ای را مطرح کرد. هنینگ یکی از برجسته ترین دانشمندان زبان شناس جهان در یک قرن گذشته است؛ علاوه بر او دیگرانی همچون احسان یارشاطر هم در این زمینه مقالاتی منتشر کردند .

در این نوشته ی کوتاه قصدم پرداختن به زبان آذربایجان پیش از رواج ترکی در آن خطه نیست؛ موضوع تُرکاندن مردم این منطقه به جز در میان قومگرایان پان ترکیست، موضوعی پذیرفته شده است؛ همچنین از منابع علمی می دانیم که ترکان دستکم تا قرن یازدهم میلادی (هزار سال پیش) اصلا در این منطقه نبودند که بخواهند زبانشان را به گروههای دیگر منتقل کنند اما پرسشی که تا امروز بارها مطرح شده و پاسخ داده نشده اینکه «اگر آذربایجان ترک نیست پس چگونه ترکزبان شده است؟»

شاید کمتر کسی در میان ایرانیان تا امروز کوشش کرده تا پاسخ صریحی را برای این پرسش پیدا کند. عموما گفته می شود که  مردم آذربایجان در اثر مجاورت با گروه های ترک، ترکزبان شدند که این گفته نادرست نیست اما با توجه به اینکه این پرسش متناوبا مطرح می شود و پیشتر هم تحقیقات مشابهی بر روی مردم اران انجام شده، که می تواند موضوع ترکزبانی آذربایجان را هم روشن تر کند، ما هم در اینجا صرفا به نتایج این تحقیقات اشاره می کنیم.

در سال ۲۰۰۲ موسسه تحقیقاتی ماکس پلانک (موسسه ماکس پلانک با وجود ۴۲۰۰ دانشمند و ۳۲ جایزه نوبل، معتبرترین موسسه تحقیقاتی در اروپا و یکی از برجسته ترین موسسات علمی جهان است) تحقیقاتی را بر روی ۳۸۹ مرد از هشت گروه جمعیتی مختلف و پیرامون ویژگیهای تباری مردم ارمنستان و جمهوری آذربایجان انجام داد که نتایج جالبی از آن بدست آمد. در این تحقیقات که دو موسسه ارمنی و آذربایجانی (ارانی ) و دو دانشمند از این دو کشور هم حضور داشتند، هر دو گروه کرومزوم های «م تی دی ان ای» (میتوکندی که صرفا از مادر منتقل می شود) و «وای کرومزوم» (که صرفا از پدر منتقل می شود) مورد توجه قرار گرفت. نتیجه این تحقیقات نشان داد که از چه از جانب مادری و چه پدری، نزدیک ترین خویشاوندان  مردم اران، مردم ارمنستان هستند.

Armenians and Turkic-speaking Azerbaijanians were more closely related genetically to other Caucasus populations (who speak Caucasian languages) than to other Indo-European or Turkic groups, respectively. Armenian and Azerbaijanian therefore represent language replacements, possibly via elite dominance involving primarily male migrants

این تحقیقات (مقاله کامل در اینجا) همچنین نشان داد که تغییر زبان در این منطقه،  نه از طریق مهاجرت و آمیزش قومی که صرفا به وسیله گروهی از مردان (احتمالا از طریق تجاوز دسته جات نظامی به زنان بومی)  و سلطه گروهی بر مردم منطقه تحمیل شده است. این عده اگرچه در بافت جمعیتی تغییر عمده پدید نیاوردند اما زبان مردم منطقه را تغییر دادند. 

تحقیقات ژنتیکی که بر روی مردم ترکیه هم انجام شده، نتایج مشابهی را نشان می دهد و مخزن ژنهای مردم آن کشور عمدتا مربوط به پیش از دوران تهاجم ترکان به آن سرزمین است . در این زمینه در سایت ویکی پدیا هم یک مقاله کامل وجود دارد. (منبع هر بخش از آن مقاله در زیر آن موجود است.)

رضا مرادی غیاث آبادی

تقریبا دو سال پیش  برای نخستین بار در تارنمای «پژوهشهای ایرانی» متعلق به «رضا مرادی غیاث آبادی» و در اعتراض به یک نوشته ی او کامنتی گذاشتم؛ چند ماه قبل هم یکبار پیامی به ایمیل ایشان فرستادم که درباره آن هم خواهم نوشت اما آنچه که بر سر آن کامنت من آمد، دستکم از همان زمان بر من آشکار کرد که نه با یک محقق و پژوهشگر دگراندیش یا مخالف که با یک جاعل و تحریفگر سر و کار دارم. رضا غیاث آبادی به علت نامعلوم و بدون هیچ ملاحظه نوشته ای که متعلق به دیگری بود را با واژگان خودش تغییر داد تا جایی که مفهوم آن نوشته به کل به چیز دیگری تغییر کند.

اخلاقا یک نویسنده یا مدیر سایت مختار است که نوشته ی خواننده اش رامنتشر کند یا اگر صلاح نمی داند از انتشار آن چشم بپوشد؛  اما دست بردن در نوشته ی دیگران به منظور تغییر دادن معنا و مفهوم یک مطلب که با نام دیگری منتشر شده حتی اگر در سایت و وبلاگ شخصی باشد، در حکم دزدی است و کسی که در اندازه ی حفظ پیام یک مخاطب اش امانتدار نیست، نمی تواند در مقولاتی که نیاز به بردباری، خویشتنداری و دقت بیشتر دارد(مانند تاریخ چند هزار ساله یک ملت) جانب امانت و انصاف نگاه دارد.

امروز از طریق دوست دیگری دانستم که آقای مرادی غیاث آبادی، بخشی از مطلبی را که چند ماه قبل برایش فرستاده بودم در صفحه ی فیس بک خودش انتشار داده و چنین وانمود کرده که من قصد جان ایشان را کرده ام!

رضا مرادی غیاث آبادی

آقای غیاث آبادی در واقع نوشته مرا جعل کرده اما پیش از آنکه به محتوای اصلی این نوشته و نقل قول ایشان بپردازم باید مختصری درباره دلایل ارسالش بنویسم.

چند ماه پیش زمانی که من کاربر ویکی پدیای فارسی بودم متوجه شدم آقای غیاث آبادی با نام کاربری «Iranet» برای خودش مقاله ای ایجاد کرده و دایما آن را ویرایش می کند و از افتخارات و اکتشافات خود بر آن مقاله اضافه می کند. مطابق با قوانین سایت ویکی پدیا هیچ کاربری حق ندارد در موضوعاتی که مربوط به خود او است مقاله ای را ویرایش کنند.برای آشنایی بیشتر با نام ایرانت و اینکه بدانیم این اکانت از کجا آمده، غیاث آبادی یک شرکت فروش دامنه و هوست اینترنتی هم با همین عنوان دارد که در آن زمان نام ایشان به عنوان رجیسترر دامنه آن ثبت شده بود. ظاهرا بعد از آن قضایا و زمانی که معلوم شد این شناسه متعلق به او است، نام مالک آن دامین را تغییر داده اما کماکان دی ان اس های دامنه ی  وبسایت خودش بر روی همین  Iranet است.

رضا مرادی غیاث آبادی / ایرانت

همه ی اینها مصادف با زمانی بود که تجزیه طلبان مطالبشان را با رفرنس دادن به نوشته های «رضا مرادی غیاث آبادی» یا «دکتر رضا مرادی غیاث آبادی» منتشر می کردند و این مقاله ویکی پدیا هم قرار بود برای دستکم مخاطب عام، معیار حقانیت او باشد. در واقع بسیاری از مطالب پان ترکیستی با وام گیری از رضا مرادی غیاث آبادی بیرون می آید؛ برای نمونه بخش فوت نت شماره نه، فحشنامه به کورش هخامنشی را در انتهای این مطلب نگاه کنید(نمونه این مقاله و برخی مقالات دیگر کماکان بر روی سایتهای تجزیه طلبان موجود است). چند مصاحبه ای که از ایشان با رادیو فرانسه  با عنوان دکتر رضا مرادی غیاث آبادی، متخصص تاریخ هم منتشر شده بود، دایما توسط سایتهای تجزیه طلبان باز نشر داده می شد باز هم برای نمونه این صفحه را ببینید.

مطالبی که ایشان در مورد آریاییان در این مصاحبه می گوید بی پایه است. به تازگی بی بی سی فارسی هم مطلب جعلی در ارتباط با نژاد مردم ایران منتشر کرده که آن هم تحریف حقیقت است و پایه و اساس درستی ندارد؛ نه چنین چیزی در مصاحبه آمده و نه حتی یک برگ نوشته در زمینه این تحقیقات تا کنون رسما منتشر شده که بی بی سی برایش گزارش تهیه کند. البته غیاث آبادی بعدا در تارنمای شخصی اش در دو نوشته مجزا، هم به نقد پان ترکیسم پرداخت و هم تلویحا اعلام کرد که مصاحبه او با رادیو فرانسه توسط رادیو فرانسه تحریف شده! با توجه به اینکه خود من دو بار برای ایشان مطلب فرستادم و هر دو را جعل کرده دستکم اندازه راستگویی و حقانیت این شخص برای من معلوم است.

مصاحبه رادیو فرانسه با نگارنده در زمینه «این نژاد آریایی تعریفش چیست؟» به نحوی ادیت و منتشر شد که مفهوم و منظور اصلی که رد فرضیه مهاجرت بود، بکلی از دست رفته بود.

اما باز گردیم به ویکی پدیا ، ایشان مقاله ای را آنجا برای خودش دست و پا کرده و نشانی  تعدادی از کتابهایشان را که برای کتابخانه های چند دانشگاه خارجی فرستاده بود ، از فهرست کتابهای آن کتابخانه ها به عنوان منبع اعتبار خود در مقاله افزود. از آنجا که کتابخانه های دانشگاهها بر خلاف کتابخانه های عمومی مطالب تخصصی را ایندکس می کنند. نشانی این کتابخانه ها و چند صفحه دیگر مانند صفحه ی دانشگاه کاشان که در آن شخصی از او با عنوان دکتر یاد کرده ، قرار بود به خواننده القا کند که مقاله مربوط به یک متخصص در زمینه تاریخ است.

بر خلاف آنچه غیاث آبادی سعی در نمایشش دارد، این موضوع که کتابی در کتابخانه ای ثبت شده، نمی تواند معیار اعتبارش باشد چون هرچند که مطالب کتابخانه های دانشگاهی بر خلاف کتابخانه های عمومی در حوزه ی مسایل تخصصی است اما لزوما به معنای اعتبار آن کتاب  یا اعتبار نویسنده آن نیست. هر کدام از دانشگاههای بزرگ هزاران و در برخی موارد حتی میلیون ها کتاب نگهداری می کنند تا دامنه ی وسیع تری را برای تحقیقات دانشجویان یا محققانشان محیا کنند و برای پذیرفتن هر کدام از این کتابها هم لزوما اعتبار علمی تک تک نویسندگان مخصوصا در کشورهایی چون ایران بررسی نمی شود. آقای غیاث آبادی که خود را دکتر می خواند هیچ تحصیلات معتبر دانشگاهی ندارد و نه تنها از یک دانشگاه معتبر دکترا نگرفته که لیسانس معتبر هم ندارد!

غیاث آبادی در مصاحبه با این وبلاگ (نسخه ی پشتیبان این صفحه بر روی سرور این سایت)، که خودش از نویسندگان آن است می گوید لیسانس، فوق لیسانس و دکترایش را در رشته «اختر باستانشناسی» از دانشگاه دولتی ریگا گرفته؛ اما هیچ دانشگاهی به نام دانشگاه ریگا یا دانشگاه دولتی ریگا در عالم واقعیت وجود ندارد که به ایشان دکترا داده باشد. فهرستی از دانشگاههای کشور لتونی در اینجا موجود است.

در شهر ریگا و کشور لتونی تنها یک دانشگاه فنی به نام دانشگاه تکنیکال ریگا وجود دارد و علاوه بر این یک لا اسکول (دانشکده حقوق) و دانشکده پزشکی هم به همین نام فعالیت می کنند که هیچکدام مدرک اختر باستانشناسی به کسی نمی دهند. برای اینکه آب پاکی را روی دست غیاث آبادی و دوستدارانش بریزم، هیچکدام از دانشگاههای کشور لتونی حتی در سطح لیسانس هم اعتبار ندارند( عموما لیسانس دانشگاهها کم اعتبار هم پذیرفته میشوند) و مدارکشان قابل ارزیابی نیستند.

دکترا نداشتن یا لیسانس نداشتن غیاث آبادی یا هیچکس دیگری جرم نیست. اما اگر شما بیست سال به دروغ خودتان را در برابر یک ملت دکتر بخوانید و تحقیقاتتان را به عنوان یک متخصص منتشر کنید و در پیرامون تاریخ یک ملت فرضیه بافی کنید، نه تنها بی اخلاقی و بی وجدانی است بلکه جرم هم محسوب می شود. با همه ی این احوال حتی اگر دکترای آقای غیاث آبادی هم جعلی نبود،  مقاله یک آکادمیک روی ویکی پدیا باید شرایطی داشته باشد که ایشان فاقد آنها بود و قانونا مقاله ایشان باید از روی آن وبسایت حذف میشد. به همین علت هم مقاله ایشان برای حذف نامزد شد و خود او از ترس باقی ماندن مطالبی که بر مقاله افزوده شده بود،(با نام ایرانت) اولین نفر رای به حذف مقاله داد.

آن موقع به ذهنم رسید که شاید این شخص که دستکم دو برابر من سن دارد و به طور واضح دست و پایش را گم کرده در شرایط کنونی مملکتمان، از راه فروش کتابهایش امرار معاش می کند و حذف مقاله و ضربه زدن به شخصیت او می تواند دیگرانی را هم به زحمت بیاندازد که وابسته او هستند اما  لزوما در این قضایا تقصیری ندارند. بنابراین خود من که از مخالفان این مقاله و تحریفاتش بودم، به حذف مقاله ای که قانونا باید حذف می شد، رای ندادم و از آنجا که من رای ندادم، دیگران هم رای ندادند و حتی برایش نوشتم چطور مقاله اش را نگه دارد؛ ایشان هم رایش را پس گرفت تا مقاله او با نام «رضا مرادی غیاث آبادی» کماکان بر روی ویکی پدیای فارسی باقی ماند.

به جای حذف برای غیاث آبادی ایمیلی فرستادم که دومین(بعد از آن کامنتی که شرحش را در بالا نوشتم) و آخرین پیام من برای ایشان تا این لحظه بود ،بر خلاف آنچه هم که ادعا می کند من او را به چیزی تهدید نکردم.اما آقای غیاث آبادی امروز بعد از چند ماه در صفحه فیس بوکش نوشت:

روحیه ایرانی لطیف است، و بخصوص لطیف‌تر است اگر روحیهٔ یک ایرانی خالص از نوع «پان‌ایرانیستی» باشد، و نامش هم فرهاد (farhad@farda.us) باشد و بخواهد مرا با هویت مخفی و ارسال ایمیل تهدید به قتل کند:

«در نظر داشته باش که ویرایش صفحه تو در ویکی‌پدیا کمترین دشمنی است که می‌توانیم در حقت کنیم. ما برای لجن‌مال کردن تو ابزارهای دیگری هم داریم. … بهتر است بدانی در مملکت ما حمام خون به راه می‌افتد و وسط این حمام خون ممکن است کسانی هم یاد تو و امثال تو بیفتند.»

در جواب حضرت ایشان باید بگویم که در فراهان به سگ‌هایی که پشت دیوار پنهان می‌شوند و پارس می‌کنند، می‌گویند: «سگ حَسَن‌پسند».

نخست اینکه من مطلب خود را بطور خصوصی برای ایشان فرستادم و ایشان به گفته ی خودش بدون اجازه، مطلب خصوصی مرا عمومی درج کرده؛ جدا از آن، نشانی ایمیلی که مطلب را برایشان ارسال کردم نشانی وبسایتم بوده و نشانی وبسایت هم به نام شخص من رجیستر شده و تصویر من هم روی اکانت فیس بک من ثبت است، همه ی اینها نشان می دهد که آقای غیاث آبادی درباره تهدید با هویت مخفی دروغ می گوید چون اگر تهدید با هویت مخفی است ایشان نام من و نشانی ایمیل مرا از کجا می شناسد؟

اما نوشته ی من برای آقای غیاث آبادی :

درود بر رضا غیاث آبادی

من وقتی به ریچارد فرای نگاه می کنم یک دانشمند برجسته می بینم که توانسته احترام همه ی گروهها را جلب کند هیچکس نمی تواند مدعی شود که فرای جاعل تاریخ است یا برای کسی مزدوری می کند اما یک دانشمند یهودی که علی القاعده باید مورد نفرت نظام اسلامی باشد هم در غرب مورد احترام است و هم در ایران اما تو هر خطی که می نویسی تعدادی دشمن جدید برای خودت ایجاد می کنی این نشاندهنده ی روشنفکر بودن یا مبارز بودن یا پرنسیبهای تو نیست نشان از بی سیاستی و راه اشتباهی است که انتخاب کردی مع هذا مشکلات تو با میراث فرهنگی و فریدون جنیدی و عطایی و غیره به من ارتباط ندارد من با هیچکدام از این افراد در ارتباط نیستم اما تو موفق شدی من را هم از ده هزار مایلی با خودت دشمن کنی بدون اینکه اصلا تو را از نزدیک بشناسم !

ما یک درگیری بزرگ با تجزیه طلبان داریم ابعاد این درگیری روز به روز وسعت بیشتری پیدا می کند اینکه تو چپی باشی یا در مورد تاریخ ایران آنطور فکر نکنی که من فکر می کنم حق طبیعی تو است اما اگر مستمسک دست گروههای تجزیه طلب بدهی که تبلیغات سیاسی کنند آنوقت برای خودت مشکلات بزرگتری درست کردی و با گروههای دیگری هم در میافتی حتی اگر علاقه ای به ایران نداری باز هم بهتر است بدانی درگیریهای قومی در مملکت ما حمام خون راه میاندازد و وسط این حمام خون ممکن است کسانی هم یاد تو و امثال تو بیافتند خیلی گروههای مختلف پشت این قضیه هستند و مراقب باش از تو سو استفاده نکنند

در مورد مقاله ات در ویکی من دیگر مقاله را ویرایش نمی کنم و اجازه می دهم صفحه ی بحث را هم ریورت کنی و مطالبت را در مقاله بگذاری در مورد حذف می توانی استدلال کنی که با شماره ی یک از اصول نوتبل بودن ظوابط ویکی همخوانی داری و چند مورد جدید کشف کردی و لینک دانشگاه کاشان را بگذاری تا مقاله را نگه داری دکترایت را هم می توانی استدلل کنی که در اروپا اعتبار دارد و ضوابط سایت وزارت علوم هم کامل نیست البته سریعتر باید اینکار را بکنی تا حذف نشده . لطفا در نظر داشته باش مقاله ی ویکی کمترین دشمنی است که می توانیم در حقت کنیم ما برای لجن مال کردنت ابزارهای دیگری هم هست اما هیچکس مجبور نیست ناصر پورپیرار باشد تو می توانی یک پژوهشگر یک دگراندیش یا هر چیز دیگر باشی اما دشمن وطن من نباش !

من یک نوشته برای ایشان فرستادم و حتی راه حفظ مقاله اش را هم یادش دادم در صورتی که آن مقاله باید قانونا حذف می شد و اگر کاربران ویکیپدیا برای این کار بیهوده و دلسوزی بی دلیل که من انجام دادم  به من ناسزا هم بگویند، حق دارند.

این آقا بخشی از این نوشته را برداشته « بهتر است بدانی درگیریهای قومی در مملکت ما حمام خون راه میاندازد و وسط این حمام خون ممکن است کسانی هم یاد تو و امثال تو بیافتند» و آن را تبدیل کرده به « بهتر است بدانی در مملکت ما حمام خون به راه می‌افتد و وسط این حمام خون ممکن است کسانی هم یاد تو و امثال تو بیفتند» . در واقع این نوشته را طوری تغییر داده که انگار یک ایراندوست یا به قول خودش «کورش پرست» افراطی که تحمل صدای مخالف و چشم دیدن حقایق این اندیشمند بزرگ را ندارد، قصد جانش کرده!

غیاث آبادی نه تنها برای بار دوم بخشی از نوشته  مرا بریده  تا معنای دیگری از آن برداشت شود، بلکه واژگان مرا هم به آنچه خودش خواسته تغییر داده و اینکار نامش جعل است. این شخص که در این اندازه اخلاق ندارد و بعد از چند ماه مطلب یک ایمیل ساده را جعل می کند و به دلایلی که لابد خودش می داند انتشار می دهد، برای هشتاد میلیون ایرانی هم به عنوان مورخ تاریخ می نویسد!

همان موقع غیاث آبادی پاسخی به مطلب من نوشت و آنجا هم صحبتی از قتلش نبود و در آن نوشته به من اطمینان داد که نیت جعل تاریخ یا سو استفاده ندارد:

دوست عزیز ناشناس، جناب آقای فرهاد

خیلی خوشحال و سپاسگزارم که نامه ای انتقادی به من نوشتید.

از محتوای سنجیده و انشای دقیق نامه شما آشکار است که هم مرد اندیشمندی هستید و هم در میهن‌دوستی و نیت پاک شما هیچ تردیدی نیست. به این دلیل میل دارم با اینکه خود را معرفی نکرده اید، بیشتر با شما صحبت کنم. کوتاه و مختصر میگویم:

۱- در مملکت ما تحقیق موجب دانشمند شدن نمیشود چون عادت به عنوان گرایی داریم، ننوشتن و تحقیق نکردن در کنار شعار دادن موجب داشمند شدن میگردد. نمونه اش ریچارد فرای. که کسی نمیتواند یکی دو کتاب تحقیقی از او معرفی کند و نظریه ای از او را بر بشمارد. اما تا دلتان بخواهد در دستگاه دولتیان خودی نشان میدهد و آنان هم ناگهان سند یک خانه باستانی و ثب شده در آثار ملی را به نامش میکنند.

۲- دلسوزیهای و نگرانی های شما و هر شخص دیگری برایم اهمیت دارد. ولی اگر بدانم که کوتاهی من چه بوده است. آیا آن مصاحبه با رادیو فرانسه بوده است که مستمسک تجزیه طلبان قرار گرفته است؟ اگر چنین باشد، لابد میدانید که تاکنون بارها آنرا تکذیب کرده ام و گفته ام بد ادیت شده و با سوالهای بی ربط در اول آنها منظور مرا آشکارا تحریف کرده اند. اما بسیار مایلم تا اگر کوتاهی و نادرستی در نوشته هایم میبینید با من در میان بگذارید. مطمئن باشید صمیمانه از آن استقبا میکنم. نه تنها روحیه ای دگم و لجباز ندارم ک حتی واقعا به نقد و ایراد احتیاج دارم.

۳- در مورد مقاله ویکی، دوستان در ایرانت مختصری به من گفتند. اول اینکه من آن صفحه را ویرایش نمیکنم و محتوایش هم برایم اهمیتی ندارد. یعنی اصولا هیچ علاقه ای به زندگینامه و اینجور حرفها ندارم. دلیلش یکی اینست که علاقه شخصی ندارم و دوم اینکه تا زمانی روحیه عنوان گرایی و مقام سازی و لقب سازی به همراه علاقه به زندگی خصوصی افراد در ما زنده و حاد است، آسیب خواهیم دید. اگر علاقه ای به آن صفحه داشتم مطمئن باشید تا این مدت طولانی به حال خود رها نمیشد تا امروز هوس نوشتن و تکمیل آنرا پیدا کنم.

۴- تهدیدم نکنید. از نوشته هایم اشکار است که از کسی ترس و واهمه ای ندارم. بهایش را هم تا دلتان بخواهد پرداخته ام. به همین خاطر است که هیچگاه از نام مخفی استفاده نمیکنم و بطور ناشناس با کسی صحبت نمیکنم. بخصوص هنگامی که پای نقد یا اتهام در میان باشد. شاید بتوان مخفیانه از کسی دفاع و تمجید کرد اما عکس آن هرگز ممکن نیست و مطابق با هیچ منشی نمیباشد. کسی که به دیگری تهمتی میزند یا ادعایی سوار میکند باید مردانه مسئولیت حرفش را به عهده بگیرد. عیبهای زیادی دارم اما بزرگترین عیبم اینست که تهدید نتیجه عکس و لجبازی در رفتارم ایجاد میکند. شاید خیلی ها اینطوری باشند.

بار دیگر از نامه انتقادی و دلسوزانه شما تشکر میکنم و صمیمانه میل دارم تا آنچه در نوشته هایم را نادرست میبینید برایم بنویسید و در باره اش صحبت کنیم. اگر طرفین اهل گفتگویی خردمندانه باشند- که هستند- لابد به نتیجه ای خواهیم رسید که ما را به هدفی یکسان رهنمون سازد.

شاد و پیروز باشید.

من به این نوشته پاسخی ندادم و همان ایمیل نخست، آخرین ارتباط من با ایشان بود. چون به نظرم رسید، نویسنده ای که فرق خودش را که تا فیها خالدونش جعل است، با یک استاد تمام در هاروارد نمی فهمد، قاعدتا پرت تر از آن است که نیازی به پاسخ داشته باشد واگر پاسخی هم بنویسم، کمکی نخواهد کرد و صرفا همان که نوشت قصد تجزیه طلبی ندارد را به فال نیک گرفتم. آن مقاله درباره جعلیات «پان ترکیسم» هم که در وبسایتش انتشار داده مربوط به بعد از این قضایا و دعواها است که به زعم خودش خواسته در ظاهر هم که شده اعلام برائت کند، در صورتی که مقالات مهملی مانند این یکی و بازی با کلمات در توجیه تجزیه طلبی با نام استقلال طلبی! هنوز در  آن وبسایت به چشم می خورند.

در مورد «سگهای حسن پسند» فراهان هم چون بعدتر دانستم غیاث آبادی اقبالی هم به پیرزنهای تجزیه طلب دارد، به نظرم این موضوع که می گوید از سگهای «حسن پسند» است را بهتر باشد من پاسخ ندهم و به همان  فواحش تجزیه طلبی مانند «سیمین صبری» ارجاع دهیم که دو تایی با هم قربان ترکی می روند. چون هر چه باشد گرگها هم از خانواده سگسانان اند و لابد زبان آقای غیاث آبادی را بهتر می فهمند.

رضا مرادی غیاث آبادی و سیمین صبری

بی بی سی

سایت بی بی سی فارسی اخیرا مطلبی را با عنوان “اکثر ایرانیان، نژاد آریایی ندارند” به نقل از دکتر مازیار اشرفیان بناب، پژوهشگر علم ژنتیک، در قالب یک مصاحبه منتشر کرده و درتوضیح  آن چنین آورده:
«گروهی از محققین ژنتیک در دانشگاه پورتسموت انگلیس، به سرپرستی یک محقق ایرانی به نتایج جالبی درباره نژاد ایرانیان رسیده‌اند. این گروه معتقدند اکثر ایرانیان بر خلاف آنچه تصور می شود، نژاد آریایی ندارند بلکه به نژادی تعلق دارند که حدود ده هزار سال پیش ساکن ایران بوده‌اند. این تحقیقات که قسمتی از تحقیقات جهانی ژنتیک است به سرپرستی دکتر مازیار اشرفیان بناب سالها پیش در دانشگاه کمبریج شروع شده و در دانشگاه پورتسموت به نتیجه رسیده است».

آنچه از عنوان و محتوای این خبر و گزارش بی بی سی برداشت می شود این است که «نژادی به نام نژاد آریایی وجود دارد و اغلب مردم ایران بر خلاف باوری که تا کنون رایج بوده، از این نژاد نیستند و از نژاد دیگری هستند که در حدود ده هزار سال پیش در ایران زندگی می کردند»

پایه ای ترین اصول خبرنگاری ایجاب می کند که اگر مطلبی را از کسی نقل می کنیم عینا همان باشد که عنوان شده و نه اینکه برداشت شخصی و نتیجه گیریهای خود را از گفته دیگران در قالب خبر یا گزارش بازتاب دهیم.
 آقای بناب در این مصاحبه می گوید:

با توجه به تفاوتهای زبانی، بعضی وقتها با توجه به تفاوتهای فرهنگی، گاهی تفاوتهای مذهبی، بیست  و شش گروه مختلف مورد مطالعه قرار گرفتند و مطالعات ژنتیک نشون می ده علیرغم اینکه ما زبانمون را به عنوان شاخه ی مهمی از زبان ایندو یوروپین یا شاخه ی ایرانی زبان ایندو یوروپین هست از بخشهایی از فلات مرکزی قسمتهای مرکزی آسیا گرفتیم ؛ محتوای ژنتیکی ما به مقدار بسیار بسیار محدود و کمی به اون منطقه بر می گرده؛ مارکرها و شاخصهای ژنتیکی خاصی که ما می تونیم در آسیای میانه پیدا بکنیم ماورا قفقاز که بر اساس تئوریهای موجود منشا اولیه اقوام آریایی بوده، در فلات ایران بسیار بسیار کم پیدا میشن و این نشون می ده که تاثیر ژنتیکی بسیار کمی اگر هم گرفتیم از اقوام مهاجر مرکز آسیا میانه گرفته شده و در ایران میشه پیداش کرد .

دکتر بناب در ادامه می گوید:

ما به این نتیجه رسیدیم که تمامی اقوام ایرانی ریشه مشترکی دارند که بخش عمده محتوای ژنتیکی اونها ، چیزی بیش از هفتاد درصد محتوای ژنتیکی تمام گروههای ایرانی که فعلا در مرزهای سیاسی ایران ساکن هستند و زندگی می کنند به یه ریشه ی مشترک حدودا ده هزار ساله بر می گرده که به دنبال انقلاب نئولیتیک یا پیدایش کشاورزی در حدود همین ده هزار سال پیشتر منطقه جنوب غربی کشور و ایران زندگی می کردند و به هر حال این جمعیت اولیه گسترش و رشد پیدا کرده و در تمام فلات ایران و بعد شاید در بیرون از مرزهای سیاسی فعلی ایران مستقر شدند و این جمعیت ریشه مشترک ژنتیکی تمام اقوام ساکن در فلات ایران است.

گزارش بی بی سی را می توانید به صورت کامل از طریق پیوند زیر گوش کنید

فایل صوتی گزارش بی بی سی

پیش از آنکه بخواهم به دلایل آریایی بودن یا نبودن ایرانیان بپردازم مایلم نظر خوانندگان را به این نکته جلب کنم که تقسیم بندیهای قدیمی بر مبنای شکل استخوانبندی و ظاهر، که انسانها را به نژادهای مختلف تقسیم می کرد امروزه دیگر منسوخ شده و در تحقیقات علمی کاربرد ندارد برای نمونه به این مقاله نگاه کنید:

‘Race’ and research

Modern human genetic variation does not structure into phylogenetic subspecies (geographical ‘races’), nor do the taxa from the most common racial classifications of classical anthropology qualify as ‘races’ (Box 1). The social or ethnoancestral groups of the US and Latin America are not ‘races’, and it has not been demonstrated that any human breeding population is sufficiently divergent to be taxonomically recognized by the standards of modern molecular systematics. These observations are not to be taken as statements against doing research on demographic groups or populations. They only support a brief for linguistic precision and careful descriptions of groups under study. Terms and labels have qualitative implications.

 در واقع دوران تکامل گونه ای از انسان که از آن به عنوان انسان مدرن یا انسان کنونی یاد می کنند، هنوز آن اندازه طولانی نشده که نژادهای گوناگونی از آن مشتق شود و از اینرو لغت یا مفهوم«نژاد» را عموما در تحقیقات نوین علمی برای گروههای انسانی بکار نمی رود چه برسد که بخواهند آن را درباره گروههای مختلف بررسی کنند.

سال پیش نموداری را در همین پایگاه درباره میزان خویشاوندی یا پیوستگی تبار ایرانی با دیگر اقوام و ملتها   منتشر کردم که آن تحقیق زیر نظر یکی از برجسته ترین متخصصان معاصر علم ژنتیک در دانشگاه استانفورد انجام شده بود و در آنجا هم سخنی از تفاوتهای نژادی نبود و از معیاری به نام خویشاوندی برای نشان دادن اختلافات ژنتیکی میان گروههای مختلف استفاده شده بود. و به همین علت دکتر بناب هم در مصاحبه اش با احتیاط از «ریشه قوم ایرانی» ( و نه نژاد ایرانی) یاد می کند؛ بنابر این بر خلاف گفته ی بی بی سی چیزی به نام نژاد آریایی یا نژاد ایرانی وجود ندارد که ما از آن دسته باشیم یا نباشیم اما  قومی با نام قوم آریایی با ویژگیهای تاریخی، فرهنگی، زبانی و ژنتیکی مشخص وجود دارد و در ادامه این مقاله کوشش می کنم تا نشان دهم ایرانیان چه به لحاظ ویژگیهای فرهنگی و زبانی و چه از نظر تباری بازماندگان این گروه هستند.

اما بازگردیم به اظهارات دکتر بناب در مصاحبه بی بی سی : «مطالعات ژنتیک نشون می ده علیرغم اینکه ما زبانمون را به عنوان شاخه ی مهمی از زبان ایندو یوروپین یا شاخه ی ایرانی زبان ایندو یوروپین هست از بخشهایی از فلات مرکزی قسمتهای مرکزی آسیا گرفتیم ؛ محتوای ژنتیکی ما به مقدار بسیار بسیار محدود و کمی به اون منطقه بر می گرده؛ مارکرها و شاخصهای ژنتیکی خاصی که ما می تونیم در آسیای میانه پیدا بکنیم ماورا قفقاز که بر اساس تئوریهای موجود منشا اولیه اقوام آریایی بوده، در فلات ایران بسیار بسیار کم پیدا میشن و این نشون می ده که تاثیر ژنتیکی بسیار کمی اگر هم گرفتیم از اقوام مهاجر مرکز آسیا میانه گرفته شده و در ایران میشه پیداش کرد».

اینکه ما ایرانیان زبانمان را دقیقا از کدام منطقه ی جغرافیایی گرفتیم، موضوع تحقیقات زبانشناسی است و نه تحقیقات ژنتیکی؛ تنها چیزی که دکتر بناب می تواند بر مبنای تحقیقاتش ادعا کند، همان است که محتوای ژنتیکی ما از منطقه آسیای مرکزی نیامده و این موضوع هم لزوما به این نتیجه نمی رساند که ایرانیان آریایی نیستند. در واقع این پیش فرض که آریاییان از طریق ماورا قفقاز به ایران آمدند تنها یکی از فرضیات موجود است.

چند ماه پیش مقاله ای را از دو دانشمند روس درباره بررسی ویژگیهای ژنتیکی مرددمان آریایی زبان خواندم که این مقاله هم سال گذشته بر پایه اطلاعات ژنتیکی گروههای مختلف و از جمله ایرانیان انتشار یافت. ذکر بخشهایی از این نوشته احتمالا می تواند به روشن تر شدن موضوع کمک کند. این مقاله در جورنال تخصصی علم ژنتیک در روسیه منتشر شده و نسخه ی پشتیبان آن را هم می توانید در همین پایگاه بخوانید.

به طور خلاصه در این مقاله استدلال شده که در حال حاضر دو فرضیه درباره مهاجرت آریاییان وجود دارد. نخست اینکه گویشگران زبانهای آریایی از طریق استپهای روسیه در هزاره سوم پیش از میلاد پراکنده شد و آریاییان در ابتدای هزاره اول پیش از میلاد از جنوب آرال به آسیای مرکزی رفتند. فرضیه دوم که با نام فرضیه بلخ – مرو مشهور است می گوید که آریاییان در هزاره سوم پیش از میلاد در مرو و در ابتدای هزاره ی دوم پیش از میلاد در جنوب آسیای مرکزی و در افغانستان بودند.

نویسندگان مقاله سپس هر دو این فرضیات را با مطرح کردن مواردی رد می کنند. در فرضیه نخست اینطور گفته می شود که هاپلوگروپ (گروه ژنی) R1a1 در هندوستان و ایران از دشتهای روسیه به این مناطق رفته و مبنای این نظر هم وجود مقدار زیادی از این گروه ژنی در مردم اکراین است که در حدود ۴۰۵۰ سال با بیشینه و کمینه ۵۰۰ سال اختلاف دارد. و در مورد اسلاوها این پیشینه در حدود ۴۷۵۰ سال با ۵۰۰ سال کمتر یا بیشتر است. این موضوع با قدمت R1a1 در مردمان جنوب آسیا نمی خواند مثلا در مورد هندیان این هاپلوگروپ بسیار بیش از اکراینی ها و اسلاوها و در حدود دوازده هزار سال قدمت دارد و بنابر این نمی تواند از دشتهای روسیه آمده باشد. این فرضیه همینطور برای گروههایی مانند نورستانیها هم که از بازماندگان آریاییها در مرزهای افغانستان و پاکستان هستند توضیحی ندارد.

فرضیه دوم هم که به مهاجرت آریایی ها از مرو اشاره دارد نمی تواند مواردی را مانند تاثیرگذاری ساختار زبانی سامی بر زبان آریاییان را توضیح دهد و در نهایت بر پایه همه اینها نویسندگان مقاله نقشه مهاجرت آریاییان را ارایه می کنند:

نقشه مهاجرت آریاییان

نقشه مهاجرت آریاییان

بر پایه این نقشه در واقع آریایی های اولیه، نخستین بار نه از استپ های روسیه و آسیای مرکزی، بلکه از غرب ایران مهاجرت کردند. و البته گروهی از آنان پس از مهاجرت دوباره به سرزمین سابق بازگشتند.

نویسندگان این مقاله برخلاف دکتر بناب می گویند:

The combination of linguistic and archaeological data homeland of Old Aryan language could be located on the territory of NorthWestern Iran in the region of culture Hissar B in III millennium BC where Old Aryans migrated to the east, south of Central Asia, in the area of Margiana civilization and beyond to the region of the Pamir and Hindu Kush.
2) Most likely, Old Aryans have several haplogroups and their gene pool can consist of subclades of J2 (and, possibly, G2a). These haplogroups are also represented among the Brahmins and the age of these populations is over 12 thousand years. In the gene pool of the original speakers of «ancient European» dialects present haplogroup R1b1b2. ۳) During the migration of speakers of «ancient European» dialects through the Middle East and Central Asia, and further through the Volga and the northern Black Sea region to Europe, in their gene pool was involved the R1a1 haplogroup. Later the R1a1 haplogroup become dominant among the eastern Slavs, R1b1b2 – among the peoples of Central and Western Europe ۴) In the period of stay of the ancient Aryans in the territory of Margiana in II millennium BC in their genepool could be included haplogroup R1a1, later this became dominant among the Brahmins

ترجمه :

مجموعه داده های زبانشناسی و باستانشناسی نشان می دهد که احتمالا وطن اولیه آریاییان در هزاره سوم پیش از میلاد در شمال غرب ایران بوده و از آنجا به شرق، به جنوب و آسیای مرکزی، به منطقه مرو و فراتر از آن به منطقه پامیر و هندوکش رفتند.

به احتمال زیاد آریاییان هاپلوگروپهای(گروههای ژنی) متعددی در مخزن ژنهایشان داشتند شامل J2 و احتمالا  G2a این هاپلوگروپها در میان برهمن ها هم وجود دارد و قدمت این گروه بیش از دوازده هزار سال است.

در مخزن ژنهای گویشگران اصلی زبانهای باستانی اروپایی هاپلوگروپ R1b1b2 وجود دارد. در زمان مهاجرت گویشگران لهجه های باستانی اروپایی در خاورمیانه و آسیای مرکزی و فراتر از آن از طریق ولگا و شمال دریای سیاه به اروپا، هاپلوگروپ R1a1 هم به مخزن ژنهای ایشان اضافه شد. بعدها R1a1 در میان اسلاوهای شرقی و R1b1b2 در میان مردم مرکز و غرب اروپا غالب شد.

در دورانی که آریایی های باستانی در سرزمین مرو ساکن شدند در هزاره ی دوم پیش از میلاد. R1a1 هم به مخزن ژنهایشان اضافه شد و بعدها این هاپلوگروپ در میان برهمن ها غالب شد.

در مورد مفهوم عنوان آریایی، بر طبق گفته ی دیاکونوف «تنها مورد استعمال مجاز اصطلاح آریایی درباره اقوامی است که در ازمنه باستانی خود، خویشتن را آریا می نامیدند. هندیان و ایرانیان (پارسیان) و مادها و اسکیت ها و آلان ها و اقوام ایرانی زبان آسیای میانه خود را آریا می خواندند»
(ا. م. دیاکونوف: «تاریخ ماد»، ترجمه کریم کشاورز، انتشارات علمی و فرهنگی، ۱۳۸۰، ص ۱۴۲، سطرهای ۵ تا ۹، و یادداشت های ۱۲ تا ۱۷ ص ۸۲-۴۸۱).

با توجه به آنچه گفته شد، این ادعای بی بی سی که اغلب ایرانیان از مردمان آریایی نیستند در تضاد فاحش با منابع تاریخی است. چون نه وبسایت بی بی سی و نه دکتر بناب اساسا معلوم نکردند که کدام گروه قرار است آریایی دانسته شوند که با ایرانیان اختلاف تباری داشته باشند. صرفا توضیح دادند که ایرانیان با مردمان آسیای مرکزی اختلاف ژنتیکی دارند در صورتی که پیشتر دانستیم فرضیه مهاجرت آریاییان از آسیای مرکزی به ایران تنها یکی از فرضیاتی است که تا کنون مطرح شده؛ مطابق با گفته ی پروفسور مکنزی که  در سایت ایرانیکا موجود است، عنوان آریایی برای مردم ایران بدون هیچگونه تردیدی مفهوم اتنیکی/قومی/تباری دارد و صرفا منظور از اطلاق آن، گروه زبانی نیست.

We also know, thanks to this very same inscription, that Ahura Mazdā was considered the “god of the Iranians” in passages of the Elamite version corresponding to DB IV 60 and 62 in the Old Persian version, whose language was called “Iranian” or ariya (DB IV, 88-89). Then again, the Avesta clearly uses airya as an ethnic name (Vd. 1; Yt. 13.143-44, etc.), where it appears in expressions such as airyāfi; daiŋˊhāvō “Iranian lands, peoples,” airyō.šayanəm“land inhabited by Iranians,” and airyanəm vaējō vaŋhuyāfi; dāityayāfi; “Iranian stretch of the good Dāityā,” the river Oxus, the modern Āmū Daryā (q.v.; see ĒRĀN-WĒZ). There can be no doubt about the ethnic value of Old Iran. arya(Benveniste, 1969, I, pp. 369 f.; Szemerényi; Kellens).

همینطور به این سند از پروفسور جی نلی نگاه کنید که می گوید مفهوم واژه آرین/آریا در میان هندیان معانی متعدد دارد اما در میان ایرانیان تنها مفهومش، مفهوم قومی است.

Emile Benveniste is thus quite right to assert that, unlike the various terms connected with the Aryan arya- in Old Indian, the Old Iranian arya- is documented solely as an ethnic name

داریوش کیانی، پژوهشگر برجسته ایرانی هم پیشتر در مقاله ای در سایت آذرگشنسپ اسناد تاریخی در زمینه مفهوم آریایی جمع آوری کرده که در این نشانی قابل دسترسی است.

در آن مقاله نویسنده با اشاره به چند نوشته تاریخی کوشش کرده بود تا به موضوع کتابسوزی در ایران بپردازد. از آن جمله  مطلبی که از ابن خلدون و درباره کتابسوزی ایران به نقل از تاریخ طبری و کتاب دو قرن سکوت زرینکوب  آمده بود. اصل این نوشته در کتاب مقدمه ابن خلدون(ص ۳۷۳) موجود است و ترجمه  انگلیسی را هم می توانید در اینجا ببینید:

Among The Persians, the intellectual sciences played a large and important role, since the Persians dynasties were powerful and ruled without interruption. The intellectual sciences are said to have come to Greeks from the Persians, when Alexander killed Darius and gained control of the Achaemenid empire. At that time, he appropriated the books and sciences of the Persians. However, When the Muslims conquered Persia and came upon an indescribably large number of books and scientific papers, Sa’d b. Abi Waqqas wrote to ‘Umar b. al-Khattab’, asking him for permission to take them and distribute them as booty among the Muslims. On that occasion, ‘Umar wrote him: ‘Threw them into the water. If what they contain is right guidance, God has given us better guidance. If it is error, God has protected us against it. ‘ Thus, the(Muslims) threw them into the water or into the fire, and the science of the Persians were lost and did not reach us.

ترجمه:

در میان ایرانیان علوم عقلی نقش بزرگ و با اهمیتی ایفا می‌کند. از آنجایی که سلسله‌های ایرانی قدرتمند بودند و بدون وقفه حکومت کردند. گفته می‌شود که علوم عقلی  زمانی که اسکندر مقدونی داریوش سوم را به قتل رسانید و کنترل امپراطوری هخامنشی را در دست گرفت، از طریق ایرانیان به یونانیان رسید؛ اسکندر کتابها و علوم ایرانیان را نگه داشت. با اینحال زمانی که مسلمین ایران را فتح کردند و به تعداد غیر قابل توصیفی کتاب و جزوات علمی رسیدند؛ سعد بن ابی وقاص در نوشته‌ای از عمر بن خطاب درخواست کرد اجازه دهد تا این کتابها به عنوان غنیمت جنگی میان مسلمین تقسیم شود؛ در آن زمان عمر پاسخ داد: آنها را به آب بیانداز؛ اگر آنچه در آنها است رهنمودهای درستی است؛ خداوند برای ما رهنمودهای بهتری فرستاده و اگر نادرست است خداوند ما را از آنها نجات داده‌است. بنابر این مسلمانان کتابها را به آب یا آتش انداختند و دانش ایرانیان از میان رفت و به ما نرسید

هدف از پرداختن به موضوع کتابسوزی اعراب در ایران چیست؟

اگرچه بر خلاف ادعای ملایان، آورندگان اسلام به ایران برای رهایی توده های زجر کشیده و اشاعه ی عدالت و سعادت نیامدند و مشتی قبایل راهزن بودند که برای دزدی و چپاول و غنیمت پا به ایران گذاشتند با اینحال چه بخواهییم و چه نخواهیم امروز اسلام  با هر شیوه ای که چهارده قرن پیشتر وارد شده، پس از هزار و چهار صد سال به بخشی از هویت ملی و تمدنمان تبدیل شده و از دست دادنش هم چیزی به ما نمی دهد و فقط بخش اعظم میراث تاریخی بعد از اسلاممان را می گیرد، پس هدفمان از طرح این گونه موضوعات اسلام ستیزی نیست یا نباید باشد. هدف از اشاره به موضوع کتابسوزی اعراب در ایران ،  دامن زدن به احساسات ضد عربی یا اختلافات قومی هم نیست چون آنچه که اعراب چهارده قرن قبل کردند به اعراب چهارده قرن بعد ارتباطی پیدا نمی کند؛ عاقلانه این است که اگر با اعراب اختلافی هم داریم یا می خواهیم روابط آینده مان را تنظیم کنیم به دوران کنونی مان یا حداکثر مناسباتمان ظرف چند دهه ی گذشته توجه داشته باشیم. بنابر این پیش از آنکه بخواهم به موضوع کتابسوزی در ایران بپردازم مایلم خواننده آگاه باشد که ما از طرح این موضوع و تاکید برآن دقیقا چه هدفی داریم.

سال پیش همایون کاتوزیان در گفتگوی تلفنی با  برنامه نقد باورها در رادیو فرانسه به موضوع کتابسوزی کتابخانه های ایران توسط اعراب پرداخت. پیشتر در مطلبی که درباره رادیو زمانه نوشته بودم به این برنامه و کاتوزیان هم اشاره کوتاهی کردم.

این گفتگو رامی توانید از اینجا گوش کنید:

فایل صوتی گفتگو رادیو فرانسه با همایون کاتوزیان

بر خلاف گفته مجری رادیوفرانسه، دکتر کاتوزیان استاد تاریخ در دانشگاه آکسفورد نیست و یک لکترور اقتصاد است که در دانشگاه آکسفورد هم به عنوان یک محقق فعالیت می کند. مطلبی که ایشان درباره نسخه های کتب بجا مانده از دوران پیش از اسلام می گوید صحیح است اما نتیجه ای که برمبنای آن می گیرد نادرست است. کاتوزیان می گوید از دوران پیش از اسلام آثار مکتوب زیادی به جا نمانده و آنچه هم که مانده متون مذهبی و دینی است و همینطور می گوید به فرض که اعراب کتابخانه سلطنتی در ایران را آتش زده باشند چگونه در ایران کتابخانه دیگری نبوده که آثار ایرانیان در آن بجا بماند؟ و سپس از همه اینها نتیجه می گیرد که ایرانیان پیش از اسلام آثار نوشتاری زیادی نداشتند که  امروز چیزی از آنها باقی نمانده است.

اهمیتِ داشتن یا نداشتن آثار مکتوب زمانی بیشتر مشخص می شود که بدانیم گستردگی و پویایی یک تمدن با تعداد کتابها و آثار علمی تولید شده در آن نسبت مستقیم دارد بنابر این مفهوم ساده این گفته ی آقای کاتوزیان این است که ایرانیان پیش از اسلام تمدن نداشتند. چون منطقا ما یا باید آثار خطی مربوط به دوران پیش از اسلام را نشان بدهیم و یا ثابت کنیم که در طول زمان چه بر سر تمدن ایرانی و این نوشته ها آمده است.

برای اسلامگرایان این موضوع اهمیتی ندارد چون دغدغه این گروه صرفا آن است که اعراب مهاجم به ایران را پاک و مطهر جلوه دهند؛ تاریخ برای آنها از زمان هجرت پیامبر آغاز می شود و هر چه پیش از آن است ارزش بررسیدن ندارد. این موضوع  درباره اعراب می تواند صادق باشد چون حتی در منابع اسلامی و عربی هم به دوران پیش از اسلام اعراب، دوران جاهلیت می گویند و تاریخ برای این مردم از همان دوران پیامبر اسلام آغاز می شود. علاه بر اسلامگرایان برای چپگرایان هم تمدن ایرانی مخصوصا دوران پیش از اسلام  مهم نیست و علاوه بر اینکه به آن وابستگی ندارند آن را دوران جامعه طبقاتی می دانند. بر خلاف علایق این گروهها ، برای ملتها دانستن اینکه چه بر سر آثار مکتوبشان در طول تاریخ آمده، دارای اهمیت حیاتی است؛ برای اینکه بر پایه ی آن می تواند نشان دهد که در طول تاریخ چه سهمی در ایجاد تمدن بشری داشتند و یا دقیقا چه نقشی ایفا کرده اند.

اخیرا دوست دیگری هم در زیر همان نوشته «کتاب سوزی اعراب» اشاره کرد که پروفسور برنارد لوییز، اسلام شناس معروف، مقاله ای درباره «کتابسوزی مسلمانان در اسکندریه» انتشار داده که موضوع کتابسوزی در اسکندریه را زیر سوال می برد. ایشان از این نوشته نتیجه می گیرد که موضوع کتابسوزی اعراب در ایران هم پایه و اساسی ندارد. برنارد لوییز در بخشی از آن نوشته به ایران هم اشاره می کند: «تاریخنگار قرن چهاردهم، ابن خلدون، داستان تقریبا یکسانی را راجع به ویران کردن یک کتابخانه در ایران به دستور خلیفه عمر مطرح کرده که نشان از ویژگی عامیانه آن دارد».

 The 14th century historian Ibn Khaldun tells an almost identical story concerning the destruction of a library in Persia, also by order of the Caliph ‘Umar, thus demonstrating its folkloric character.

مترجم کتاب مقدمه به زبان انگلیسی هم که یک استاد زبان عربی به نام فرانز رزنتال است به شباهت موضوع کتاب سوزی عمر در ایران و اسکندریه اشاره می کند:«این روایت دیگری از یک افسانه معروف است که بر طبق آن عمر دستور ویرانی کتابخانه اسکندریه را داد»

This is a variant of the famous legend according to which, Umar ordered the destruction of the celebrated library in Alexandria

نخست باید گفت که موضوع کتابسوزی در کتابخانه اسکندریه مصر با کتابسوزی اعراب در ایران یا کتابسوزی مغولان در ایران تفاوت ماهوی دارد؛ چون وقتی از کتابخانه اسکندریه می گوییم صرفا اشاره مان به یک محل مشخص است اما در مورد کتابسوزی کتابخانه های ساسانیان موارد متعدد را در نظر داریم که برنارد لوییز و فرانتز رزنتال، مترجم کتاب مقدمه، فقط به یک مورد کتابخانه اشاره کردند که از ابن خلدون نقل شده؛ اگرچه آن را هم به هیچ وجه رد نکردند و این جمله که این روایت صورت عام یافته یا در جای دیگر هم مطرح شده لزوما نشان از نادرستی آن ندارد. این موضوع همان پیش فرض نادرست کاتوزیان است و در مطلبی که در ادامه آوردیم به خوبی روشن می شود.

از آنجایی که مستندات پیشین درباره کتابسوزیهای اعراب، همگی نقل از تاریخنویسان ایرانی یا منابع دست اول بود و این موضوع می توانست در اصل موضوع یا درستی نتیجه گیری ما از آن منابع تاریخی ایجاد شبهه کند. به همین علت اینبار کوشش کردم تا درباره تاریخچه کتابسوزیهای ایران مطلبی را از منابع دانشگاهی پیدا کنم که قابلیت استناد علمی داشته باشد. در دانشنامه معتبر «کتابخانه و دانش اطلاعات» (جلد سیزدهم ص ۲۲-۲۶) درباره کتابخانه های ایران و کتابسوزیهای آن مقاله ای موجود است که من چند صفحه از آن را ترجمه کردم. این دانشنامه توسط تعداد زیادی از متخصصینی ویرایش می شود که در رشته های خود سرآمد هستند  و مطالب آن قابل استناد است.

کتابخانه ها و کتابسوزی در ایران

تا زمان انقلاب مشروطه در ایران سه نوع کتابخانه وجود داشت؛

1. کتابخانه های سلطنتی شامل کتابخانه های شاهزادگان و وزیران
2. کتابخانه های خصوصی مخصوصا کتابخانه های شاعران و دانشمندان و مذهبیون
3. کتابخانه مخصوص که هر کدام به یک مسجد یا مدرسه یا بیمارستان مربوط بودند

سه تهاجم مهم بوسیله یونانیان (۳۳۳ پیش از میلاد)، عرب ها(۶۴۱ میلادی) و مغولها (۱۲۲۰ میلادی) موجب نابودی کتابخانه های بیشماری شد. اگرچه بسیاری از کتابخانه هایی که در گذشته وجود داشتند امروز قابل ردیابی نیستند اما تعداد این کتابخانه ها نجومی است. همایون فرخ که سه جلد تاریخ کتابخانه های ایران را نوشته تعداد ۴۵۹ تای آنها را با توضیح مختصری درباره هر کدام بر می شمارد. واضحا حتی فهرست کردن این کتابخانه ها در این مقاله کوتاه دشوار است و یافتن مهمترین آنها حتی برای فهرست کردنشان کار آسانی نیست. زیرا تک تک این کتابخانه مهم بودند ما تنها تعدادی از آنها را به عنوان نمونه در اینجا ذکر کردیم.

نخستین منبعی که به ما کمک می کند تا بدانیم ایران در دوران کهن کتابخانه هایی داشته مربوط به دوران هخامنشی است. مردم یهود در موارد متعدد به کتابخانه های ایرانیان اشاره کرده اند. در عزرا ما متوجه می شویم که پادشاهان ایران بایگانیها و کتابخانه هایی در بابل، ماد و دیگر شهرها داشتند. استر می گوید که ایرانیان کتابی به عنوان «کتاب روایات» نگهداری می کردند تا وقایع تاریخی را در آن ثبت کنند.

به گفته ابن ندیم، نویسنده الفهرست، که در حدود سال ۹۸۷ میلادی نوشته شده؛ در قصر آپادانا در تخت جمشید نوشته هایی به صورت لوحه های چوبی، سنگ و خاک رس در موضوعات متعدد وجود داشت. تعداد بسیاری از این الواح به وسیله اسکندر مقدونی نابود شد و یا به کتابخانه اسکندریه فرستاده شد. کشف سی هزار لوحه از گل رس در سال ۱۹۳۴ و در زیر زمین ویرانه های کاخ آپادانا این گفته را تایید می کند. باستانشناسان این بخش را خزانه تخت جمشید یا کتابخانه استخر نامیده اند. اسکندر همینطور ۲۰۰۰۰ چرم گاوی را که اوستا بر روی آنها نوشته شده بود سوزاند. به ما گفته شده که این کتابها در بایگانی تخت جمشید نگهداری می شدند و زمانی که اسکندر آن قصر را به آتش کشید این کتابها هم از میان رفتند.

در دوران ساسانی (۲۲۵- ۶۵۱ میلادی) حداقل دو کتابخانه عظیم وجود داشت. ابن ندیم می نویسد:«اردشیر(ساسانی) تمام کتابهای باستانی ایرانیان که باقی مانده اما پراکنده شده بودند را از هند و چین جمع آوری و در خزانه نگهداری کرد. پسر او شاپور اول راه پدر را ادامه داد و و تمام کتابهایی که از زبانهای دیگر به پارسی ترجمه شده بود را جمع آوری کرد. او همچنین اوستا را به صورت یک کتاب گردآوری کرد. بنابر این پس از آنکه اسکندر اوستا را سوزاند آن را احیا کرد. کتابخانه دیگری که در این زمان ساخته شد کتابخانه خسرو اول در جندی شاپور برای دانشگاه آن بود. علاقه خاص او به جمع آوری کتابها از دورترین نقاط جهان مشهور است. جندی شاپور بهترین مرکز تحقیقاتی در دوران ساسانی بود. بسیای از دانشمندان از ملیتهای مختلف مخصوصا نسطوری ها در آنجا گرد آمده بودند و بسیاری از کتابها به دستور خسرو اول به فارسی ترجمه شده بود. علاوه بر این دو کتابخانه، کتابخانه های بزرگ و معتبر دیگری هم وجود داشت. همه آتشکده ها و پرستشگاهها مانند همه بیمارستانها و مراکز تحقیقاتی و آموزشی گنجینه کتابهای خودشان را داشتند.

سپس حمله عرب در سال ۶۴۱ فرا رسید. عربها تعصب زیادی به خرج دادند و هر آنچه غیر قرآنی بود ریشه کن کردند. کتابخانه های معروف در متصرفاتشان از میان رفت. گفته می شود مهاجمان عرب باور داشتند که محتوای یک کتاب یا با قرآن همخوانی دارد اما از آن برتر نمی تواند باشد یا از آن بدتر با قرآن مقدس همخوانی ندارد. در هر دو صورت سزاور نابودی است. و نابود شدند. کتابخانه های ایرانیان نابود شدند. کتابها در آب ریخته شدند یا آنها را سوزاندند.

برای رهایی از این مصیبت، ایرانیان نوشته های خود را دفن یا مخفی می کردند . بسیاری از این کتاب ها با گذشت زمان از خاطر رفتند. ابن ندیم می گوید که دو عدد از این کتابخانه در قرن دهم پیدا شدند. همینطور حفاریهای اورفان علاقه ایرانیان به کتاب و کتابخانه ها را نشان می دهد.

با اینحال نابودی کتابها باعث نشد تا ایرانیان اشتیاقشان را از دست بدهند. اولین فرصتی که شرایط به ایشان اجازه داد کتابها نوشته شد و کتابخانه ها برپا شدند. بسیاری از کتابخانه های نوساز آنقدر بزرگ بود که برای موضوعات مختلف اتاقهای مجزا در نظر گرفتند. در حقیقت زمانی که اعراب ایران را تصرف کردند؛ میراثدار ادبیات پارسی شدند. رفته رفته کتابخانه هایشان با کتابهای ادبیات پارسی پر شد.

در قرن یازدهم و دوازدهم میلادی کتابخانه ها بیشمار بود و تجارت کتاب رونق داشت. مدرسه نظامیه در سال ۱۰۶۴ میلادی ساخته شد که شامل مجموعه عظیمی از کتابها بود. آنطور که ما از الفهرست می دانیم کتابخانه های خصوصی زیادی وجود داشت. تقریبا همه شهرهای مهم ایران کتابخانه خودشان را داشتند. همه جا حکمرانان یا شاهزادگان به یادگیری فرا می خواندند. این موضوع در مورد سامانیان در بخارا و آل بویه در شیراز حقیقت داشت. برای مثال در بخارا،ابن سینا، پزشک معروف و فیلسوف( ۹۸۰- ۱۰۳۷ میلادی) توسط نوح این منصور فراخوانده شد تا برای کتابخانه داری به دربار برود. مجموعه سلطنتی که ابن سینا در دربار دید او را شگفت زده کرد. ابن سینا می گوید:«کتابهای مربوط به هر کدام از علوم تالار مجزای خودش را دارد. تالارهای بسیاری وجود دارد. در یک تالار مجموعه مربوط به شعر وجود دارد. تالار دیگر شامل مذهب و مسایل مربوط به آن است. من فهرستی از نویسندگان یونانی پیدا کردم و به دنبال کتابهایی که می خواستم گشتم . من در این مجموعه کتابهایی را از کسانی دیدم که هرگز از آنها نشنیده بودم و هیچگاه قبلا ندیده بودم».

همینطور نوح ابن منصور از دانشمند برجسته ابن عباد(۹۳۸-۹۹۵ میلادی) دعوت کرد تا صدر اعظم او باشد. گفته می شود که ابن عباد این درخواست را رد کرد به علت اینکه نمی توانست کتابهایش را جابه جا کند. صرفا حمل کتابهای مذهبی او به تنهایی به چهارصد شتر نیاز داشت. در یک سفر معمولی سی شتر بار کتاب همراه می برد. کتابخانه ای که او از خود برجای گذاشت موهبتی برای ری بشمار می رفت. تنها فهرست کتابهای موجود در هر رشته آن ده جلد بود.

در شهر ری ابن عمید (درگذشته به سال ۹۷۱ میلادی) زندگی می کرد که نه فقط یک دانشمند خوب بلکه یک کتابدوست مشتاق بود. در سال ۹۶۵ میلادی یک خرابکار به خانه او رفت و اثاث خانه او را غارت کرد و دارایی هایش را برد. ابن مسکوویه کتابدار او نوشت:«او عاشق کتابهایش بود بیشتر از هر چیز دیگر …وقتی که او مرا دید در مورد کتابهایش پرسید و وقتی که با او گفتم کتابهایش سالم مانده و دست کسی به آنها نخورده گفت:تو مایه اقبال من هستی همه چیزها قابل جایگزینی هستند بجز کتابها…».

مجموعه کتابها و کتابخانه ها در نیشابور، اصفهان، غزنه، بصره، شیراز، مرو و موصل یافت می شد.در قرن نهم هجری ابوالوفا ابن سلما خانه دانشی پایه گذاری کرد و آن را با کتابهایی از همه شاخه های دانش انباشت که برای همه دانشمندان در دسترس بود.

در اصفهان یک زمیندار ثروتمند یک کتابخانه در سال ۸۸۵ میلادی تاسیس کرد و گفته می شود که سیصد هزار درهم خرج کتابهایش کرد. وقتی محمود غزنوی ری را در سال ۱۰۲۹ و اصفهان را در سال ۱۰۳۳ چپاول کرد. او صدها بار کتاب داشت که با خودش به غزنه برد. ابن حبان (درگذشته به سال ۹۶۵ میلادی) خانه ای را به همراه کتابخانه و اقامتگاهی را برای اقامت دانشجویان به شهرش نیشابور وقف کرد که کتابهایش نمی توانستند برای امانت به بیرون از محل برده شوند.

بهترین کتابخانه های این دوران احتمالا متعلق به شیراز و مرو بود. بنیاد شیراز توسط شاهزاده آل بویه، عضدالدوله (در گذشته به سال ۹۸۲ میلادی) در محوطه کاخ او ساخته شد. کتابخانه که بیشتر شامل متون علمی بود؛ یک مدیر(وکیل) یک کتابدار و یک رییس داشت. کتابها در تالارهای طویلی که در هر طرف آنها اطاقهایی بود نگهداری می شدند. هر شاخه از دانش، کتابخانه و فهرست متعلق به خود را داشت. در مرو زمان حمله مغول در قرن سیزدهم کمتر از ده کتابخانه نبود. دو تای آنها در مساجد و الباقی در مدارس بودند. یاقوت حموی (۱۱۷۸-۱۲۲۹) جغرافیدان معروف برای مدت سه سال در مرو اقامت کرد و از سخاوت کتابخانه ها که کتابهایشان را به او امانت می دادند، حیرت زده شد. او می نویسید:«در خانه ی من هیچگاه کمتر از دویست جلد کتاب نبود که به امانت گرفته می شدند و من هیچ وقت مجبور نبودم که برایشان وثیقه بگذارم چون ارزششان زیاد بود».

یک بار دیگر تمدن عظیم ایرانیان به وسیله ی مهاجمین نابود شد؛ این بار به وسیله قبایل مغولان و تاتارها؛ آنها مساجد را تبدیل به طویله اسبانشان کردند،کتابخانه ها را سوزاندند و از نسخه های گرانبها به عنوان سوخت استفاده کردند. و یک بار دیگر زمان کوتاهی پس از آنکه تاخت و تاز و چپاول پایان یافت، کتابها مجددا جمع آوری شدند و کتابخانه های بزرگ دوباره در ایران ساخته شد.

در قرن چهاردهم میلادی یک رصدخانه و یک کتابخانه مربوط به آن در مراغه ساخته شد. نصیر الدین توسی، دانشمند معروف، ریاضی دان و ستاره شناس، مسئول این کتابخانه بود. او تعداد بسیار زیادی از کتابها را که از آسیب مغول محفوظ مانده بود از نیشابور، مرو، سمرقند، بخارا، الموت و دیگ شهرها جمع آوری کرد. تعداد کتابها در مجموعه او بیش از ۴۰۰۰۰۰ کتاب بود. بسیاری از آنها از زبانهای چینی، مغولی، سانسکریت، عربی و آشوری ترجمه شده بودند.

کتابخانه رشیدی به وسیله وزیر غازان خان، رشیدالدین فضل الله، ساخته شد. در اوایل قرن چهاردهم رشید الدین فضل الله یک مرد دانشمند و سرآمد در بسیاری از شاخه های دانش بود که بیشتر به عنوان یک مورخ بزرگ شناخته می شود. از آنجایی که رشید الدین مرد ثروتمندی بود، یک مرکز علمی و تحقیقاتی در نزدیکی تبریز ایجاد کرد که کتابخانه آن شناخته شده است. رشید الدین همینطور وصیت کرد که پس از مرگ در نزدیکی آنجا به خاک سپرده شود. او کتابخانه اش را با هزاران کتاب ارزشمند وقف کرد. فضل الله می گوید:«…من به کتابخانه رشیدی شانزده هزار کتاب در موضوعات مختلف علم، تاریخ، ادبیات و چیزهای دیگر بخشیدم که از ایران، ترکستان، مصر، هند، چین و روم جمع آوری کرده بودم.» رشید الدین برای اینکه کتابهای خودش ایمن بمانند نسخه هایی از آنها را به کتابخانه های مختلف در ایران فرستاد.

کتابخانه شیخ صفی هم در همان زمان ایجاد شد و تا قرن نوزدهم میلادی زمانی که بخش بزرگی از آن به وسیله ی شرق شناسان به روسیه برده شد برجا ماند. این کتابخانه کتابهایی را در پارسی، عربی و ترکی داشت. برخی نسخه های آن توسط شاه عباس سفارش داده شده بود.

بسیاری از کتابخانه های بزرگ در روزگار صفوی (۱۵۰۱ ۱۷۳۶) ایجاد شد که کتابخانه سلطنتی در اصفهان بزرگترین آنها بود. شاه عباس به گرمی پناهندگان ارمنی را که تحت تعقیب بودند پذیرفت. جلفا در نزدیکی اصفهان محل ایمنی برای آنها بود. آنها اجازه یافتند تا کلیسا و کتابخانه خویش را بسازند. کتابخانه مذهبی جلفا که کارهای بی اندازه ارزشمندی در مسیحیت دارد هنوز هم فعال و یکی از قدیمی ترین کتابخانه های جهان است. یک چاپخانه کوچک به کتابخانه الحاق شده بود و نخستین کتاب ایران در سال ۱۶۴۱ در آنجا چاپ شد که یک کتاب به زبان ارمنی بود. سالها بعد در سال ۱۸۲۶ نخستین کتاب فارسی ایران در تبریز چاپ شد.

یک کتابخانه ی دیگر که به دوران سنتی تا حال حاضر تعلق دارد، کتابخانه آستان قدس رضوی در مشهد است که در قرن چهاردهم ساخته شده؛ اگرچه این کتابخانه یک یا دوبار مورد تاراج قرار گرفته با اینحال کماکان باقی مانده و در حال حاضر بزرگترین کتابخانه مذهبی در ایران است. شهر مشهد به معبد امام رضایش مفتخر است که امام هشتم شیعیان است. کتابخانه رضوی بخشی از این معبد مقدس است که ۸۹۱۰ نسخه نایاب دارد و کتابخانه رضوی برای عموم قابل دسترسی است. اما امکان بیرون بردن کتابها وجود ندارد.

مجموعه این کتابخانه با وقف بزرگتر می شود. به عنوان قدیمیترین کتابخانه ای که در حال حاضر در ایران وجود دارد، این کتابخانه با تهیه میکرو فیلم از نسخه های قدیمی به دیگر کتابخانه ها یاری می کند. تا کنون پنج جلد از فهرست کتابهای این کتابخانه منتشر شده، این کتابخانه همچنین یک نشریه ماهیانه دارد. حسین ملک، یک مجموعه دار معاصر، اخیرا مجموعه نسخه های ارزشمندی را به این کتابخانه اعطا کرده؛ این مجموعه در حال حاضر در کتابخانه ملک در تهران نگهداری می شود که شعبه ای از کتابخانه رضوی است.

توضیح کوتاهی درباره دو کتابخانه ای که در دوره قاجار (۱۷۹۴-۱۹۲۵) ایجاد شد، نشان میدهد که الگوی قدیمی کتابخانه تا این دوره ادامه پیدا کرده؛ در سال ۱۸۷۸ حسین سپهسالار، نخست وزیر وقت، یک مسجد و مدرسه مذهبی با کتابخانه بزرگی در تهران ساخت. نخستین وقف سپهسالار به کتابخانه اش مجموعه ای شامل چهار هزار جلد بود که بیشتر آنها نسخه های مذهبی بودند. در سال ۱۹۳۵ مدرسه سپهسالار برای مدتی به یک مدرسه الهیات تبدیل شد و در این زمان کتابخانه آن سریعتر رشد پیدا کرد. دو جلد از فهرست کتابها (کتابشناسی) آن که به وسیله ابن یوسف شیرازی ویرایش شده، تا کنون منتشر شده است.

کتابخانه ی دیگری که در این دوره به عنوان کتابخانه سلطتی توسط فتحعلی شاه قاجار ایجاد شد و در حال حاضر وجود دارد و به وسیله دیگر پادشاهان سلسله قاجار هم مورد حمایت قرار گرفت. این کتابخانه به عنوان آخرین کتابخانه سلطنتی برای مدت طولانی محسوب می شود که در کاخ گلستان در تهران واقع شده و شامل شمار زیاد و نسخه های خاصی از کتابها است.

تصویر صفحات ۲۲ تا ۲۶ کتاب

کتابخانه ها و کتابسوزی در ایران

کتابخانه ها و کتابسوزی در ایران

کتابخانه ها و کتابسوزی در ایران

کتابخانه ها و کتابسوزی در ایران

کتابخانه ها و کتابسوزی در ایران

کتابخانه ها و کتابسوزی در ایران

کتابخانه ها و کتابسوزی در ایران

کتابخانه ها و کتابسوزی در ایران

کتابخانه ها و کتابسوزی در ایران

کتابخانه ها و کتابسوزی در ایران

کتابخانه ها و کتابسوزی در ایران

کتابخانه ها و کتابسوزی در ایران

با تصویب آئین نامه جدید مجلس داهیانه شورای اسلامی و بر پایه رابطه علمی  میان گودرز وشقایق با چهارصد هزارنفر- ساعت کار علمی و تحقیقاتی شبانه روزی متخصصان  کشورمان، از این پس قانونا حضور در هر دوره شورای نگهبان، معادل یک مقطع تحصیلی آموزشی برای تمام طول دوره محسوب می شود. با اجرای این قانون علاوه بر میلیونها دلار صرفه جویی ارزی برای صدورگواهینامه تقلبی دکترا از آکسفورد، جمهوری اسلامی ایران رسما به جمع معدود کشورهایی پیوست که توانایی ارایه مدارج تحصیلی در تمام مقاطع و رشته های آموزشی را دارند و همینطور دومین کشوری در جهان است (بعد از جمهوری علیوفستان) که می تواند برای تمامی اوباشش در هر سطح مدرک صادر کند.

بر پایه همین ارتباط منطقی، دبیرکل محترم شورا ،حضرت آیت الله جنتی هم مصداق عینی گودرز شناخته شد که علی رغم تمام دسیسه های ضد انقلاب و اسباب فتنه و ملت فریبخورده ایران (امت همیشه در صحنه سابق) و علی رغم این حقیقت ددمنشینانه مشینانه که مشارالیه سواد درست و حسابی ندارد، با محاسبه تعداد سنوات و سالهای مجاهدت وی در طول دوران انقلاب در شورای نگهبان و پیش از آن در درازای ۲۵۰۰ سال دوران ننگین ستمشاهی، نامبرده قانونا آن تعداد مقاطع تحصیلی گذرانده که هیچ بنی بشری در طول تاریخ نتوانسته بگذراند. از اینرو ما هم این افتخار جدید را به آستانه مبارک چاه جمکران (ع) تبریک گفته و برای تولیت مبارک آن حضرت مبارک که این قبیل حکم ها را می دهد ، شفای عاجل و بهبودی کامل مسالت می کنیم .

اگرچه مقالات ویکی پدیا در علوم اجتماعی به اندازه ی منابع علمی اعتبار ندارند؛ اما از این جهت که عموما مقالات آن در جستجوی گوگل پیرامون موضوعات خاص در میان پنج نتیجه نخست نشان داده می شوند؛ حایز اهمیت اند وهمین موضوع ویکی پدیا را به ابزاری برای تبلیغات سیاسی قومگرایان و لابیستها، مخصوصا وابستگان جمهوری آذربایجان  بدل کرده است

دو تن ار لابی های جمهوری آذربایجان در آمریکا، جاوید حسینوف و عادل باقروف هستند. با توجه به اینکه ، اکانتهای متعددی توسط این دو تن ساخته شده، هر دو بارها توسط مدیران ویکی پدیا مورد تنبیه قرار گرفتند و هر دو مدافع سیاستهای ضد ارمنی و ضد ایرانی هستند

اخیرا وبسایت ویکی لیکس (با ویکی پدیا اشتباه نشود) لابی جمهوری آذربایجان در آمریکا را آشکار کرد

WikiLeaks: Azeri, Turkish Diasporas Attempt to Form ‘Single Organism’

WikiLeaks: What Are the Activities of Azeri Diaspora Organizations?

 باید توجه داشت «یو سن» (شبکه ی آذربایجانیهای آمریکا) که توسط عادل باقروف ایجاد شده وظیفه ی خود را «تلاش در جهت تامین منافع [جمهوری] آذربایجان و دولت میزبانشان» تعریف می کند و نتیجتا این سازمان را در راستای اهداف الهام علیوف قرار می دهد.«یوسن» به شدت کوشش می کند تا مسئله ی نسل کشی ارمنیان و همینطور میراث تاریخی ایشان را انکار کند. همینطور بخشی از کوششهای این سازمان معطوف به تشجیع و حمایت از جریان تجزیه طلبی و پان ترکیسم می شود که در آذربایجان ایران براه افتاده است. این موضوع با حمایتهای ایشان از شخصیت ها و گروههای تجزیه طلبی مانند: فاخته زمانی ، علیرضا اصغرزاده، گوناذ تی وی ( احمد اوبالی ) و مانند آن که نفرت عمیقی نسبت به کردها ، فارسی زبانان و البته ارمنیها دارند، ملموس است

دشواری اصلی پیش روی این گروهها این است که اغلب آمریکایی های ایرانی تبار، آذری نیستند و آن دسته قلیلی از ایرانی-آمریکایی های که آذربایجانی هستند هم خود را ایرانی می دانند. تعداد آن دسته از اتباع جمهوری آذربایجان که تابعیت آمریکایی دارند؛ بسیار اندک است و این بدان معنی است که لابی آذربایجان باید به دنبال راههایی باشد تا اعضای خود را در مواجه با لابی قدرتمند ارمنی ها پرشمارتر جلوه دهد (این موضوع البته نخستین وظیفه ی این گروه است و پراکنده کردن تخم تجزیه طلبی از طریق حمایت از سازمانهایی چون «گوناز تی وی» در مرحله ی بعد قرار دارد). نتیجتا این فعالیتها دخالت مستقیم الهام علیوف در مسایل داخلی ایران به شمار می روند

به همین نهج جاوید حسینوف ( برای نمونه این مطلب نژاد پرستانه را از او بخوانید) رییس تشکیلات لابیگری دیگری به نام «انجمن آمریکایی آذربایجانیها» است که هدف آن فعالیتهای ضد ارمنی و حمایت از تجزیه طلبی در ایران است

اما بازگردیم به ویکی پدیا؛ تمرکز اصلی این کاربران، انکار میراث تاریخی ارمنیان و انتشار تاریخ جعلی پان ترکیستی است (از آن جمله استفاده از منابع غیر تخصصی گلچین شده که برخی از آنها به جمهوری آذربایجان مربوط است برای نمونه نوشته های فردریک استار، فردریک کوان، برندا شافر، سوانتا کرن و ادری التستت )

در سال ۲۰۱۰ دو فهرست ویکی پدیا (یکی در ویکی پدیا روسی و دیگری در ویکی پدیای انگلیسی) کشف شد. این لیستها شامل بیش از سی کاربر فعال بود که از طریق رای های انبوه، واگردانیها و ویرایشهای ملی گرایانه تقلب می کردند( انکار میراث تاریخی ارمنیان هر زمان که ممکن باشد و ادعاهای پان ترکیستی درباره تاریخ و میراث تاریخی ایران) از آن جمله بود

نسخه ای از این فهرست را در این نشانی و اینجا می یابید

پس از اینکه این لیست شناسایی شد؛ ویکی پدیای روسی ساختار خوبی را تنظیم کرد. در این شیوه گروهی از مدیران ویکی (گروهی از متخصصان شامل مدیران غیر محلی) درباره مقالات و موضوعات مورد نظر لابی های پان ترکیست تصمیم می گیرند . پس از اینکه این روش در ویکی پدیای روسی اجرا شد تعداد زیادی از کاربران پان ترکیست از آنجا ناپدید شدند.متاسفانه ویکی پدیای انگلیسی ساختار مشابهی ندارد؛ بنابر این گروههای پان ترکیست کماکان می توانند جعل تاریخ کنند و مطالب تحریف شده درباره ی تاریخ ایران و درباره ارمنیان بنویسند

برخی نظرات این گروه در ویکی پدیا برای نشان دادن طرز فکرشان می تواند روشنگر باشد

جاوید حسینوف:

«یالا رفقا ! من از کثافت ارمنی بیش از همه ی شما متنفرم  اما برخی محدودیت های دیپلماتیک و منطقی در مواجه با دشمن وجود دارد. toporniye متوجه شده که امروز ترکها از این ادعای ارمنی کشی چه رنجی می برند.»

«ترکها همیشه در طول تاریخشان باشکوه/پیروزمند بودند.  پادشاهی های بسیاری را فرمانروایی کردند و اربابان ارمنیان ،ایرانیان ، یونانیان و دیگران بودند. یک مثل قدیمی می گوید: ترکان اربابان سرنوشت خویش اند»

«تو و بقیه خیلی خوب می دانید تازمانی که ارمنیان نه فقط کاراباغ (آرتاساخ) بلکه سرزمینهای خانات پیشین ایروان را تخلیه نکنند؛ من طرفدار سختگیری به ارمنیان هستم . ارمنیها در طول تاریخ ثابت کردند که ملت قابل اعتمادی نیستند و همیشه باید به صورت مردمی نوکر/وابسته نگهداری شوند و هیچگاه نباید به آنها اجازه داد که در هیچ بخشی از آذربایجان بازگردند»

روی هم رفته فعالیتهای جمهوری آذربایجان از طریق لابی هایش هم در ویکی پدیا و هم کنگره آمریکا قابل مشاهده است . این گروه کوشش می کند تا پان ترکیسم، ضدیت با ارمنیها و ضدیت با ایرانیان را در آمریکا ترویج کند. یکی از اهداف اصلی ایشان ترویج خشمونتهای قومی در ایران است و اینکار هم تنها از طریق حمایت خارجی برای کشور جهان سومی مانند جمهوری آذربایجان میسر است

همه ی ایرانیان و ارمنی ها باید از وجود چنین گروههایی لابی گری در آمریکا آگاه باشند. هدف شنیع این گروهها دامن زدن به خشونتهای قومی و ایجاد نفرت نسبت به ایرانیان و ارمنیان است. اگرچه فعالیتهای این گروههای سازمان یافته بر روی ویکی پدیا و در کنگره آمریکا (جایی که بسیاری از سیاستمداران به بهترین پیشنهاد دهندگان توجه دارند) باید مورد توجه و رصد همه ی ایرانیان و ارمنیان باشد؛ مقالات ایرانیان و ارمنیان که در ارتباط با آذربایجان یا اران و شروران در ویکی پدیای انگلیسی قرار دارند ؛باید با دیده ی شک و تردید بیشتری نگریسته شوند البته همانطور که گفته شد ویکی پدیای روسی [که علاوه بر ویکی انگلیسی هدف این گروه است] ساختاری جدی برای مواجه با این لابی ها دارد

با در نظر گرفتن اینکه جمعیت ایرانیان بسیار انبوه تر است و بیشتر ایرانیان آذری، وطن پرست هستند؛ کاملا واضح است که علیوف و لابی هایش لقمه ای بزرگ تر از دهانشان برداشتند و واضح است که اگر این رفتار را به همین شیوه ادامه بدهند؛ با آگاه شدن عده ی بیشتری از ایرانیان به رفتار ضد ایرانی و ضد ارمنی این گروهها؛ سرانجام متقابلا با عکس العمل ایشان مواجه خواهند شد. همانطور که فرجام «ایلچی بیگ»، رییس جمهور فاشیست آذربایجان، نشان داد؛ فاشیسم اغلب در همان خانه شکست می خورد

Wikipedia, US lobby and pan-Turkism

(Special Thanks to all those who provided the following informations)

Compiled by an observer of Wikipedia

Although Wikipedia articles on social sciences are not deemed as reliable as their scientific counterparts, it is important to note that Google search usually has Wikipedia articles on a specific subject in its top five hits. This has made Wikipedia an important propaganda tool for ethno-nationalist, and lobbyist, specifically those of the Azerbaijani government

Two of these lobbyists in the USA are Javid Huseynov and Adil Baguirov

with variety of new user accounts created by these users. Both users have been sanctioned multiple times for poor behavior by administrators. Both of them have advocated anti-Armenian and anti-Iranian policies. Recently, wikileaks (not to be confused withWikipedia) exposed the Azeri lobby in the US

WikiLeaks: Azeri, Turkish Diasporas Attempt to Form ‘Single Organism’

WikiLeaks: What Are the Activities of Azeri Diaspora Organization

It should be noted that USAN (US Azeri Networks) which was formed by Adil Baguirov had the purpose of : “to advocate for Azerbaijan’s interests with their host government.” Consequently it functions through Elham Aliev. The USAN works actively to deny the Armenian genocide and heritage. Also part of this advocacy by USAN is clear encouragement of pan-Turkist separatism by the Azerbaijani government in Iranian Azerbaijan. This is shown by its encouragement of separatist minded groups like Fakhteh Zamani, Alireza Asgharazadeh, Gunaz T.V. (Ahmad Obali), etc who have a deep hatred towards Iranian peoples specially Kurdish and Persian speaking groups (as well as of course Armenians).

The challenge these groups do face is that the overwhelming majority of Iranian Americans are not Azeris, and virtually all the Iranian-Americans with Azeri background identify themselves as Iranians. The number of people from the republic of Azerbaijan with American citizenship is relatively very small and this means that these lobbyists will try to inflate their numbers in order to counter the grass-root Armenian lobby (which is their main job while spreading the seed of separatism through support of Gunaz T.V. is secondary). Consequently, this is direct involvement of Elham Aliev in Iran’s internal affair.

Similarly, Javid Huseynov (see racist comments) is the head of the lobby organization: “Azerbaijani American Council” which advocates anti-Armenianism and separatism in Iran

Going back to Wikipedia, the main concentration of these users has been to deny Armenian heritage, push pan-Turkist historiography (using very selective non-specialist sources, some of them affiliated with the Azeri government like Fredrick Star, Ferederik Coene, Brenda Shaffer, Svante Cornell and Audrey Altstadt).

In 2010 , two Wikipedia lists (one for Russian and one for English) were discovered. These lists had about 30+ active members who committed fraud through mass voting, reverting, nationalist editing (denying Armenian heritage whenever possible and making pan-Turkist claims on Irans heritage) and etc.

 The archives of these lists may be found here and here

After the list was found, the Russian Wikipedia setup a good mechanism (a group of expert non-regional admins) to decide on the controversial topics that pan-Turkist lobbyists were infusing in Wikipedia . After this mechanism was setup, virtually most of the users disappeared in thin air. Unfortunately the English Wikipedia does not have such mechanism which means that pan-Turkists group can write distorted articles about Armenian and Iranian history, as well as forge pan-Turkist historiography.

 Some of the comments on the off-line Wikipedia list are illustrative of the lobbying mindsets

Javid Huseynov

“Come on guys, I hate Armenian infection ever more passionately as many of you do. But there are certain bounds of diplomatic reason and logicin dealing with enemy, «toporniye» approaches result in what Turks are suffering from today with allegations of armocide. Javid”

“Turkic people were always glorious in their history, ruled many kingdoms and were masters of Armenians, Persians, Greeks and others. «Turk is a master of his destiny», the old saying goes.”

“You and others know well that I support tough stance on Armenians, until they leave not only Karabakh but also territories of former Iravan khanate. They have historically proven not to be a trustworthy nation, should always be kept as servant/dependent people, and not allowed toresettle in any other part of Azerbaijan.”

Overall, the activity of the Azerbaijani government through its lobbyists can be seen in both Wikipedia as well as the US congress. These groups try to push pan-Turkism, anti-Armenianism and anti-Iranian hatred in the US, throughout the world and of course Iran. One of their main aims is to foster inter-ethnic violence in Iran and this is only possible through outside support for the republic of Azerbaijan in this matter through a 3rd country.

All Iranians and Armenians should become aware of these lobbying groups, and their nefarious purpose which is to foster inter-ethnic violence and hatred for Armenians and Iranians. Also the activities of these organized groups in Wikipedia and US congress (where many politicians court the highest bidder) should be noticed and visible to all Iranians/Armenians. Articles touching upon Iranian/Armenian history with regards to Azerbaijan, Arran and Sharvan should be taken with doubt in the English Wikipedia due to these lobbyist groups. However, the Russian Wikipediahas a serious mechanism to deal with these lobbyists groups.

Given the Iranian population is much larger, and the majority of Iranian Azeris are patriotic, it is clear that Aliev and his lobbyists are biting more than they can chew and if such provocations do not stop, eventually it will backfire as more Iranians wakeup to the anti-Armenian/Anti-Iranian behaviors of these groups. As the case with the fascist president Elchibey illustrates, fascism usually bites at home first.

با توجه به ابعاد قضیه حتما متخصصانی که بر موضوع اشراف بیشتری دارند در این زمینه راهنماییهای تخصصی خواهند کرد ؛ با اینحال من هم مطلبی را می نویسم صرفا به امید اینکه این اطلاعات هر چند محدود بتواند مفید باشد لطفا چنانچه این نوشته یا بخشی از آن را سودمند یافتید؛ آن را برای دوستان خود هم منتشر کنید

خبر دزدی اینترنتی

آنطور که دولت هلند مدعی است؛ یک گروه هکری(احتمال قریب به یقین دولت ایران) با نفوذ به یک شرکت هلندی ؛ تعداد زیادی گواهینامه اس اس ال صادر کردند و برای مدتی نامعلوم شیوه ی خاصی را برای کسب اطلاعات از مردم ایران بکار گرفتند که در ادامه پیرامون این روش بیشتر توضیح خواهم داد

شرکت هلندی مذکور که مورد نفوذ قرار گرفته یکی از ده ها شرکتی است که در زمینه ی صدور گواهینامه اس اس ال فعالیت می کنند. به نهادهایی که اجازه دارند گواهی اس اس ال صادر کنند اصطلاحا «سرتفیکیت آثورتی» یا به اختصار «سی ای» می گویند. گواهینامه هایی که توسط این نهادها صادر شود تنها ویژگی شان این است که توسط مرورگرهای اینترنتی مانند فایرفاکس ، سافاری ،اپرا، اینترنت اکسپلوور،کروم و… مجاز شناخته می شوند. در غیر اینصورت اگر از طریق یک نشانی اس اس ال وارد یک صفحه شوید که بر روی آن گواهی متعلق به یک دامنه ی دیگر یا یک گواهینامه ی «سلف سایند»نصب شده باشد یا اصلا گواهی اس اس ال بر روی آن دامنه نباشد، مرورگر شما یک صفحه ی خطا نمایش می دهد و این یعنی ما قادر نیستیم امنیت ارتباط از طریق این نشانی را تایید کنیم

دو نمونه از صفحه ی خطا بر روی کروم و فایرفاکس

اس اس ال چیست و چه کاربردی دارد

«تی ال اس» یا با نام قدیمی تر اش اس اس ال یک پروتکل یا بخشی از شبکه است که به شما اجازه می دهد با یک کامپیوتر سرور، ارتباط ایمن برقرار کنید

هر گاه شما یک پنجره وب را باز می کنید و وارد یک وبسایت می شوید؛ مقادیری داده مانند کد اچ تی ام ال ،تصویر ،تکست و فایل صوتی از طریق کامپیوتر سرور یا همان سرویس دهنده سایت به کامپیوتر شما منتقل می شود و مقادیری اطلاعات هم از کامپیوتر شما به سرویس دهنده می رسد. در شرایطی که این اطلاعات کم اهمیت باشند مثلا زمانی که مطالب یک سایت خبری را می خوانید یا یک کامنت عمومی درج می کنید؛ افشای آنها نمی تواند چندان ایرادی داشته باشد اما بیایید فرض کنیم شما از طریق اینترنت می خواهید با کارت اعتباری خود خرید کنید یا حساب بانکی خود را بررسی کنید در چنین شرایطی افشای اطلاعات کارت اعتباری یا حساب بانکی یا اطلاعات شخصی برای کسی بجز شما یا وبسایتی که قرار است اطلاعات به آن منتقل شود ؛می تواند خطراتی را ایجاد کند و این دقیقا همان علتی است که به موجب آن تقریبا دو دهه ی پیش «اس اس ال» برای ارتباطات ایمن تر طراحی شد

در شرایطی که شما از طریق پورت هشتاد یا با همان نشانی «اچ تی تی پی» وارد یک سایت شوید؛ چنانچه یک نفوذگر موفق شود بین کامپیوتر شما و کامپیوتر سرور سایت قرار گیرد یا حتی شرکت سرویس دهنده ی اینترنت شما به راحتی می توانند به اطلاعات مبادله شده دسترسی پیدا کنند اما اگر از طریق نشانی سکیور ارتباط برقرار کنید، ابتدا ارتباط میان کامپیوتر شما و کامپیوتر سرور رمزگزاری می شود و این رمز هم تقریبا غیر قابل نفوذ است و سپس هر اطلاعاتی که در این میان مبادله شود تنها از طریق سرور سایت یا کامپیوتر شما قابل شناسایی خواهد بود یعنی به فرض که سرویس دهنده ی اینترنت شما یا حتی یک دولت بخواهد ارتباطات شما را بررسی کند؛ این اطلاعات تا زمانی که به کامپیوتر شما یا سرور وبسایت مقصد دسترسی نداشته باشند ،قابل بازیابی نیست

چگونه با استفاده از اس اس ال به یک وبسایت وارد شویم

برای ارتباط ایمن با یک وبسایت به جای «اچ تی تی پی» در ابتدای نشانی اینترنتی آن باید «اچ تی تی پی اس» بنویسید. این حرف «س» در ابتدای نشانی مخفف واژه ی «سکیور» به معنای ایمن است و اطلاعاتی که از این طریق رد و بدل می شود رمزگذاری خواهند شد. برای اینکه یک دامنه ی اینترنتی بتواند نشانی سکیور داشته باشد؛ باید از یک شرکت «سی ای» (نظیر همین شرکت هلندی که مورد حمله قرار گرفته) یک گواهینامه ی اس اس ال بخرد و آن را بر روی سرور سایت نصب کند

اگر از طریق اینترنت با کارت اعتباری خرید می کنید؛ حتما باید اطلاعات کارت اعتباری را در صفحات سکیور وارد کنید؛ البته بهترین راه خریدهای اینترنتی استفاده از «پی پال» است که متعلق به شرکت «ای بی» می باشد و به صورت خودکار اطلاعات را با امنیت منتقل می کند

https://www.paypal.com/

استفاده از پی پال کاملا رایگان است و علاوه بر آن خریدهای شما را هم به صورت محدود بیمه می کند اما چنانچه امکان خرید با پی پال وجود نداشت حتما اطلاعات حساس خود را باید صرفا در صفحات سکیور بنویسید

علاوه بر نقل و انتقال پول، گاه نقل و انتقال اطلاعات به همان اندازه و حتی بیشتر اهمیت دارد. مثلا زمانی که می خواهید به یک وبسایت که نیاز به کد عبور دارد؛ وارد شوید بهتر است یوزر نیم و پسوورد خود را در صفحه ی سکیور وارد کنید. بسیاری از وبسایتها به صورت خودکار صفحاتشان را به صورت سکیور باز می کنند (مانند همان پی پال که نشانی اش را پیوند دادم) در برخی از وبسایتها هم دسترسی به هر دو صفحه ی سکیور و عادی میسر است و این مسئله به تنظیمات اعمال شده توسط گردانندگان سایت مربوط است. یادتان باشد صرفا داشتن گواهینامه سکیور به معنای انتقال ایمن اطلاعات نیست و اگر از طریق عادی به وبسایتی که نشانی سکیور هم دارد وارد شدید ؛ تا زمانی که از نشانی ایمن استفاده نکردید آن وبسایت با سایتهای دیگر تفاوتی نخواهد داشت. در برخی موارد هم یک وبسایت که از هر دو طریق قابل دسترسی است ؛ این امکان را در اختیار شما می گذارد که گزینه ی سکیور یا اس ای ال را در هنگام ورود به آن سایت، به صورت دایمی بر روی مرورگر خود فعال کنید

چگونه گواهینامه ی اس اس ال خریداری کنیم

شرکتهای معتبری هستند که به دارندگان وبسایتها گواهینامه اس اس ال می فروشند. این شرکتها اطلاعاتی را از خریدار کسب می کنند تا بدانند گواهینامه برای یک وبسایت معتبر صادر خواهد شد

برخی گواهینامه های صادر شده از برخی دیگر معتبرترند و صرفا برای شرکتها صادر می شود به این گواهینامه ها «ای وی» می گویند تنها تفاوت این نوع از گواهینامه در این است که درآن اعتبار ثبت شرکت هم به تایید می رسد و درهنگام ورود به این سایتها، کادر نشانی مرورگر شما هم به رنگ سبز در می آید. برخی گواهینامه هم هم هیچ اعتباری ندارند و هر دارنده ی وبسایتی که دسترسی به تنظیمات سرور داشته باشد می تواند برای خود یک گواهینامه صادر کند که به این گواهینامه ها اصطلاحا «سلف سایند» می گویند ایراد این گواهینامه هم در این است که توسط مرورگرهای وب مورد شناسایی قرار نمی گیرند و در هنگام ورود (مانند دو تصویری که در بالا گذاشتم )پیغام خطا نمایش داده می شود اما همه ی انواع گواهینامه ها از حیث کارکرد با یکدیگر مشابه اند

اگر یک وبسایت دارید و صرفا برای امنیت خودتان در زمان اتصال به سرور می خواهید از این نشانی استفاده کنید می توانید به مرورگرتان دستور بدهید که برای گواهینامه ی آن صفحه استثنا قایل شود و با دیدن پیام خطا و پس از فشار دادن دکمه ی تایید ؛ هر گاه مجددا وارد آن وبسایت شوید پیام خطا نمایش داده نخواد شد.با اینحال این نوع از گواهینامه برای یک وبسایت عمومی مناسب نیست. از نظر فنی تمام گواهینامه های اس اس ال مانند هم کار می کنند و از نظرکارکرد تفاوتی میان آنها نیست از اینرو تنها وظیفه ی شرکتهای صادر کننده گواهینامه، تایید اعتبار خریدار است

درگذشته تنها شرکتهای معتبر می توانستند بر روی وبسایت خود گواهینامه ی اس اس ال داشته باشند اما با گذشت زمان مانند هر فناوری دیگری، استفاده از اس اس ال هم رواج بیشتری پیدا کرد به نحوی که در حال حاضر هر دارنده ی وبسایت، در صورت نیاز می تواند یک گواهی خریداری کنید. اگر یک وبسایت دارید و از هوستینگ اشتراکی استفاده می کنید می توانید از سرویس دهنده ی هوست خود درخواست یک گواهینامه اس اس ال کنید تا برایتان خریداری و نصب کنند. علاوه بر آن باید برای هر دامین یا ساب دامینی که گواهینامه روی آن نصب می شود یک آی پی مجزا بگیرید. اگر سرور شخصی خودتان را اداره می کنید امکان انتخاب باز هم بیشتر است و می توانید به جای شرکت هوستینگ، مستقیما از یک صادر کننده ی گواهینامه بخواهید تا برایتان یک گواهی اس اس ال صادر کند

ماجرای سو استفاده اخیر

هر کاربری که بخواهد از داخل ایران به اینترنت متصل شود مجبور است که از خدمات اینترنت دولتی استفاده کند. این یعنی نظام اسلامی بر تمام اطلاعات جابه جا شده از صفحات معمول دسترسی دارد اما با بهره گیری از سرویسهایی مانند «جی میل» عملا این امکان فراهم شده بود که کاربران بتوانند اطلاعاتشان را جابه جا کنند و جمهوری اسلامی با در اختیار داشتن تمام مجراهای ارتباطی نتواند این اطلاعات را بررسی کنترل کند و از اینرو نظام اسلامی در مواجه با این وضع سه راه را پیش روی خود دیده است

راه نخست اینکه مانند همه ی کشورهای آزاد جهان که برای آزادی های شخصی اتباعشان احترام قایل اند؛ از تجسس و جاسوسی در زندگی خصوصی مردم دست بردارند. که البته این با ماهیت نظام اسلامی همخوانی ندارد

راه دوم قطع دسترسی به سرویسهایی مانند گوگل است که گویا این را هم در شرایط کنونی و با توجه به تاثیرات منفی تبلیغاتی آن مناسب ندانسته اند و از انجامش صرف نظر کردند

می ماند سومین راه که همان راه تقلب و فریب و نیرنگ است و به شدت با ذات نظام مقدس هماهنگی دارد. برای این منظور با نفوذ به یک شرکت صادرکننده گواهی اس اس ال؛ ابتدا تعدادی گواهینامه تقلبی جعل کردند صرفا با این هدف که مرورگرهای کاربران ایرانی در هنگام برخورد با این گواهی ها پیام خطا ندهد و آنها را معتبر بشناسند سپس با استفاده از یک تکنیک به نام «ام آی تی ام» یا مردی در میان، به جای اینکه اطلاعات رمزگذاری شده را رمزگشایی کنند؛ که عملا غیر ممکن است ؛ اطلاعات مربوط به کاربر حقیقی را با اطلاعات خودشان جایگزین کردند. یعنی در واقع کاربر با اس اس ال جعل شده به سرور جمهوری اسلامی متصل می شود وبه جای وبسایت مقصد با آن سرور رمزگذاری می کرد و چون گواهینامه ی جعل شده را یک شرکت معتبر هلندی صادر کرده بود که در لیست شرکتهای مجاز مرورگرها بود ؛ مرورگر هم پیام خطا نمی دادند؛ سرور آقایان هم مانند یک کاربر معمولی به طور همزمان با سرور حقیقی که مقصد کاربر ایرانی بود رمزگزاری می کرد بنابر این کاربر ایرانی اطلاعات را برای سرور دولتی در ایران می فرستاد و سرور کامپیوتر مقصد هم اطلاعات را به کامپیوترهای دولتی ایران منتقل می کرد و فقط مقداری سرعت انتقال اطلاعات پایین می آمد. البته این روش برای تمام سایتهایی که از پروتکل اس اس ال استفاده می کنند امکان پذیر نبوده و تنها تعدادی وبسایت را دستچین کردند

لیست وبسایتهایی که برای آنها گواهینامه صادر شده و تعداد گواهینامه های جعل شده را از اینجا می توانید ببینید

CN=*.*.com 1

CN=*.*.org 1

CN=*.10million.org 2

CN=*.JanamFadayeRahbar.com 1

CN=*.RamzShekaneBozorg.com 1

CN=*.SahebeDonyayeDigital.com 1

CN=*.android.com 1

CN=*.aol.com 1

CN=*.azadegi.com 1

CN=*.balatarin.com 3

CN=*.comodo.com 3

CN=*.digicert.com 2

CN=*.globalsign.com 7

CN=*.google.com 26

CN=*.logmein.com 1

CN=*.microsoft.com 3

CN=*.mossad.gov.il 2

CN=*.mozilla.org 1

CN=*.skype.com 22

CN=*.startssl.com 1

CN=*.thawte.com 6

CN=*.torproject.org 14

CN=*.walla.co.il 2

CN=*.windowsupdate.com 3

CN=*.wordpress.com 14

CN=Comodo Root CA 20

CN=CyberTrust Root CA 20

CN=DigiCert Root CA 21

CN=Equifax Root CA 40

CN=GlobalSign Root CA 20

CN=Thawte Root CA 45

CN=VeriSign Root CA 21

CN=addons.mozilla.org 17

CN=azadegi.com 16

CN=friends.walla.co.il 8

CN=login.live.com 17

CN=login.yahoo.com 19

CN=my.screenname.aol.com 1

CN=secure.logmein.com 17

CN=twitter.com 19

CN=wordpress.com 12

CN=www.10million.org 8

CN=www.Equifax.com 1

CN=www.balatarin.com 16

CN=www.cia.gov 25

CN=www.cybertrust.com 1

CN=www.facebook.com 14

CN=www.globalsign.com 1

CN=www.google.com 12

CN=www.hamdami.com 1

CN=www.mossad.gov.il 5

CN=www.sis.gov.uk 10

CN=www.update.microsoft.com 4

چک سفید امضا

دو گواهی اولی که برای خودشان صادر کردند در واقع چک سفید امضا است

CN=*.*.com 1

CN=*.*.org 1

در واقع برای هر دامنه ی «کام» یا «ارگی» با این دو گواهی می توانستند دسترسی ایجاد کنند. البته ریسک استفاده از این دو گواهینامه بالا است و به محض بررسی، ایرادش معلوم می شود. احتمالا این دو گواهی را صرفا برای اطمینان صادر کردند چون در غیر اینصورت دیگر نیازی به صدور بسیاری از گواهینامه ها نبود

سرورهای صلواتی

از میان گواهینامه های جعل شده این چند تا احتمالا بمنظور دانلود نرم افزارهای دستکاری شده توسط کاربران ایرانی و یا بروزرسانی نرم افزارهای قدیمی کاربران جعل شده است

CN=*.android.com 1

CN=*.microsoft.com 3

CN=www.update.microsoft.com 4

CN=*.mozilla.org 1

CN=addons.mozilla.org 17

اگر در داخل ایران از امکانات شرکت مایکروسافت استفاده می کنید مثلا ویندوز ویستا ،سون و یا مرورگر اینترنت اکسپلورر دارید و آپدیت خودکار آنها را غیر فعال نکردید؛ همچنین اگر از سیستم عامل دروئید گوگل و مرورگرهای فایرفاکس و کروم استفاده می کنید؛ باید بدانید که احتمالا ظرف چند ماه گذشته به جای این شرکتها ، سرورهای دولتی ایران زحمت بروزرسانی نرم افزارهای شما را کشیده اند و البته اینکه این بروزرسانیها دقیقا چه مواردی را شامل می شود؛ صرفا مربوط به تنظیمات گواهی اس اس ال بوده یا برنامه های جاسوسی هم نصب کردند؛ متاسفانه هنوز معلوم نیست اما آنقدر هست که حتی سراغ بخش پلاگین ها و افزونه ها هم رفتند

روی خط ولایت

این چند گواهینامه متعلق به سرویس وبلاگ نویسی، شبکه های اجتماعی و یا سرویس ایمیل است که احتمالا تمام اطلاعات کاربران ایرانی شامل رمز ورود ونوشته های خصوصی را ذخیره کردند

CN=www.facebook.com 14

CN=www.google.com 12

CN=wordpress.com 12

CN=*.aol.com 1

CN=*.azadegi.com 1

CN=*.balatarin.com 3

CN=*.logmein.com 1

CN=login.live.com 17

CN=login.yahoo.com 19

CN=my.screenname.aol.com 1

CN=secure.logmein.com 17

CN=www.cybertrust.com 1

CN=www.Equifax.com 1

CN=*.skype.com 22

جی میل، یاهو و ای او ال شرکتهای ارایه خدمات ایمیل هستند و بنابر این بهتر است از این پس هیچگونه اطلاعات حایز اهمیتی از طریق این سرویسها جا به جا نشود

فیس بک ،توییتر،دنباله و آزادگی، سایتهای اشتراک لینک و شبکه اجتماعی هستند. گواهینامه ی سایت وردپرس هم جعل شده و احتمالا اطلاعات کاربران آن هم به سرقت رفته است و البته این موضوع ارتباطی به سیستم مدیریت محتوای وردپرس یا سایتهایی که از برنامه ی وردپرس استفاده می کنند، ندارد. چند گواهی هم برای سرویس چت اینترنتی، پراکسی وسرویس آنلاین ذخیره ی فایل جعل کردند

اس اس ال های حلال

تعدادی گواهی هم برای شرکتهای صادر کننده ی گواهی اس اس ال ساختند که لابد قصد داشتند دستکم بخشی از اس اس ال های جدید را خودشان صادر کنند یا به اطلاعات آنها دسترسی داشته باشند

CN=Comodo Root CA 20

CN=CyberTrust Root CA 20

CN=DigiCert Root CA 21

CN=Equifax Root CA 40

CN=GlobalSign Root CA 20

CN=Thawte Root CA 45

CN=VeriSign Root CA 21

در شرایط کنونی چه کسانی نباید نگران باشند؟

اگر شما صرفا یک کاربر عادی هر کدام از سایتهای بالا هستید و هر از چندگاهی هم اوقاتتان را با بد و بیراه گویی به نظام مقدس می گذرانید؛هیچ دلیلی برای نگرانی وجود ندارد. چون اینروزها تقریبا همه ی ملت ایران همین کار شما را می کنند و به فرض که اطلاعات کاربران ایرانی را ذخیره کرده باشند هیچ راهی برای دسته بندی و استخراج اطلاعات چند میلیون کاربر وجود ندارد. ترساندن مردم عادی هدف اصلی این دزدی شرم آور است

چه کسانی باید نگران باشند؟

1. اگر شما یک فعال فرهنگی یا سیاسی هستید و تصور می کنید ممکن است ارتباطات شخص شما تحت کنترل باشد؛ متاسفانه با وضع پیش آمده دلیل خوبی برای نگرانی وجود دارد
2. چنانچه برای وزارت امورخارجه اسراییل یا برای وبسایتهایی مانند ده میلیون دات ارگ، اطلاعات فرستادید؛ بهتر است به دنبال یک نشانی جدید برای خودتان باشید. از جهت ارسال چک ده میلیون دلاری اسراییلیها به نشانی قبلی هم نگرانی به خودتان راه ندهید چون همانقدر احتمال دارد دولت اسراییل به شما ده میلیون دلار بدهد که جمهوری اسلامی همان پول را برایتان در یک تجارت سود ده سرمایه گذاری کند!
3. اگر شما یک جاسوس هستید و از داخل ایران به هر کدام از این فرم ها اطلاعات فرستادید، شما هم به یک سوراخ موش فوری نیاز دارید! علاوه بر سوراخ موش بهتر است به دنبال شغلی بگردید که بر خلاف این یکی در آن استعداد داشته باشید چون هیچ آدم عاقلی از داخل ایران برای این سایتها اطلاعات نمی فرستد

https://www.cia.gov/cgi-bin/comment_form.cgi

https://www.mossad.gov.il//persian/ContactUs.aspx

https://www.sis.gov.uk/form/

CN=*.mossad.gov.il 2

CN=www.cia.gov 25

CN=www.mossad.gov.il 5

CN=www.sis.gov.uk 10

راه چاره چیست؟

متاسفانه هیچ راه حلی قطعی نه در حال حاضر و نه احتمالا در آینده وجود ندارد. تکنولوژیهایی مانند «اس اس ال» صرفا برای این ایجاد شده اند که جلوی حملات هکری در هنگام پرداخت پول یا جلوی افشای اطلاعات شخصی را بگیرند و احتمالا سازندگانش تصور هم نمی زدند که یک دولت خارجی با در اختیار داشتن تمام زیرساختها و ارتباطات اینترنتی بخواهد اطلاعات چند میلیون شهروندش را سرقت کند

اجداد ما در دوران انقلاب مشروطه با در اختیار داشتن یک خط تلگراف که گاه هفته ها قطع می شد و در زمان اتصال هم امکان بازخوانی تمام پیامهایشان وجود داشت؛ با استفاده از پیامهای رمز در تهران، رشت و تبریز یک جنبش سیاسی را پیش بردند. در دوران پیش از انقلاب اسلامی هم شرایط چندان تغییری نکرده بود و همین انقلابیون اعم از چپ ها، اسلامیست ها و مجاهدین، گاه روشهای شگفت آوری را برای ارتباطات ابداع می کردند و در مواردی هزینه های سنگینی را هم برای انتقال یک پیام ساده می پرداختند. مع الوصف اگر شما یک فعال سیاسی هستید و توقع دارید از همان طریقی که برای دختر خاله تان پیام می فرستید؛ با یک سازمان سیاسی یا حقوق بشری ارتباط برقرار کنید و امنیت هم می خواهید؛ اشکال اصلی ناشی از زیاده خواهی و خوش خیالی شما است. در هیچ دوره ای از تاریخ بشر این اندازه امکانات برای ارتباطات وجود نداشته که در دوران ما وجود دارد؛ صرف در نظر گرفتن این حقیقت که شما متصل به اینترنت هستید (با هر اندازه محدودیت که اعمال شده باشد) به این معنا است که به دنیایی از دانش و امکانات دسترسی دارید

در ادامه کوشش می کنم چند توصیه مختصر بنویسم چنانچه از خوانندگان این مطلب، کسانی خواستند مواردی را اضافه کنند یا توضیحات مرا اصلاح کنند می توانند نظرشان را در بخش کامنتها درج کنند

برای دریافت فایلها از سرورهای آینه استفاده کنید. همانطور که متوجه شدید گواهینامه هایی برای گوگل، فایرفاکس و مایکروسافت جعل شده است. بنابر این اگر در ایران هستید، بهتر است هیچ برنامه ای را از روی این سرورها دانلود نکنید و هیچ برنامه ای را هم از این طریق بروزرسانی نکنید. اگر واقعا لازم است از محصولات مربوط به این شرکتها استفاده شود می توانید به دنبال سرورهای جایگزین دیگر باشید؛ احتمالا صدها و هزاران وبسایت دیگر بر روی اینترنت وجود دارد که هم نشانی سکیور دارند و هم این برنامه ها را بر روی سرور خود ذخیره کردند مثلا می توانید آخرین نسخه ی فایر فاکس را از سایتهای متعددی به جز سایت فایرفاکس دریافت کنید

برای ارتباط حساس خود از سیستم عاملهایی بجز ویندوز استفاده کنید. متاسفانه این حقیقت گاه فراموش می شود که ما در ایران از برنامه های کرک شده استفاده می کنیم. از جمله سیستم های عاملی که بر روی اغلب کامپیوترهای ایرانی نصب است؛ سیستم عامل ویندوز می باشد که تقریبا در همه ی موارد از شرکت اصلی خریداری نمی شود. یادمان باشد که این برنامه ها در داخل ایران کرک می شوند و نظام اسلامی هم امکان بسیار خوبی برای دستکاری و پخش آنها در اختیار دارد. اینکه خرابکاریهای اخیر صرفا برای جلوگیری از بروزرسانی اطلاعات مرورگر اینترنت اکسپلورر برای گواهینامه های تقلبی بوده یا کوشش کردند برنامه هایی را هم بر روی سیستم عامل شما نصب کنند را هنوز نمی دانیم . اگر واقعا لازم است که از سیستم عامل ویندوز استفاده کنید؛ می توانید یک نسخه از آن را از طریق یک سرور غیر ایرانی(که مایکروسافت هم نباشد) دریافت کنید و پس از نصب با بهره گیری از برنامه های کرک ویندز آن را کرک کنید. پس از نصب هم توصیه می کنم که بخش آپدیت خودکار را غیر فعال کنید و بجایش آنتی وایرس و فایروال شرکتهای دیگر را نصب کنید. لیست تعدادی برنامه فایروال و آنتی وایرس رایگان در اینجا موجود است

تا آنجا که به سیستم عامل مربوط است یک راه موثرتر هم وجود دارد و آن بکارگیری سیستم های عامل غیر از ویندوز است. یادتان باشد شما می توانید بر روی یک «پی سی» تا بیست و هشت سیستم عامل مختلف نصب کنید و از یک سیستم عامل دیگر برای کارهایی که نیاز به امنیت بالاتر دارد بهره گیرید و کماکان ویندوز را هم برای کارهای روزمره تان داشته باشید. سیستم عاملهای مبتنی بر لینوکس علاوه بر اینکه رایگان هستند امنیت بیشتری هم دارند. یکی از این برنامه های خوب سیستم عامل «اوبونتو» است که هم رایگان است و نیاز به کرک ندارد و هم می توان نسخه ی پرتبل و بدون نیاز به نصب آن را استفاده کرد. تعدادی سیستم عامل رایگان دیگر هم در اینجا معرفی شده اند که هیچکدام نیاز به نصب ندارند و از روی یک سی دی و یا «فلش مموری» قابل اجرا هستند. استفاده از برنامه ی پرتبل این مزیت را هم دارد که چیزی در تاریخچه ی کامپیوتر شما ذخیره نشود

از روشها، وبسایتها و برنامه هایی استفاده کنید که همه استفاده نمی کنند. همانطور که می دانید سرویس جی میل احتمالا بهترین سرویس دهنده ی ایمیل عمومی و رایگان است. ایراد بزرگ این سیستم این است که بیشتر مردم از آن استفاده می کنند و از اینرو برای نفوذ و جعل گواهی هم اول از همه به سراغ همان رفتند. اما ده ها وبسایت و سرویس دهنده ی ایمیل رایگان دیگر با نشانی سکیور و امکانات مشابه وجود دارند که بیشتر مردم آنها را نمی شناسند. لیستی از این وبسایتها را می توانید در اینجا و یا اینجا ببینید. مثلا این وبسایت «فست میل دات اف ام» که از دامنه های رایجی مانند کام یا ارگ هم استفاده نمی کند در صورتی که از طریق نشانی اس اس ال در داخل کشور قابل دسترسی است؛ احتمالا انتخاب بدی نباشد یا سرویسهای مشابه دیگری که خودتان هم با قدری جستجو روی گوگل می توانید نمونه هایی را بیابید. این البته بدین معنا نیست که دیگر از جیمیل استفاده نکنید بلکه بهتر است برای کارهایی بجز کارهای روزمره و شخصی، گزینه های دیگری را هم مد نظر داشته باشید. به همین نهج مرورگرهای فایرفاکس و کروم هم بهترین ها اما بدبختانه رایج ترین ها هستند که گواهیهایشان جعل شده ؛ اما در عوض در لیست گواهیهای جعل شده خبری از شرکت اپل نیست بنابر این مرورگر سافاری اپل شاید انتخاب بدی نباشد . گفته می شود که سافاری آخرین مرورگری بود که گواهیهای جعل شده را باطل کرد و کروم نخستین مرورگری بود که آنها را شناخت. با اینحال دیر شناختن به مراتب بهتر از هرگز نشناختن است! مرورگر اپرا هم مرورگر دیگری است که سراغش نرفته اند. نت سکیپ متعلق به شرکت ای او ال است که متاسفانه نام آن هم در لیست سایتهای جعل شده به چشم می خورد

این هم نشانی چند مرورگر دیگرکه احتمالا از وجودشان آگاهی نداشتید. برخی از این مرورگرها برنامه های خیلی خوبی هستند

http://kmeleon.sourceforge.net/

http://www.avantbrowser.com/

http://www.konqueror.org/features/browser.php

http://www.dillo.org/download.html

اگر یک وب مستر یا دارنده ی سایت شخصی هستید از سرور خارجی بروزرسانی کنید. جعل گواهی اس اس ال وبسایت وردپرس نشان می دهد که جاعلین به اطلاعات وبلاگنویسان ایرانی علاقه زیادی دارند و این موضوع قطعا درباره ی سایتهای شخصی هم صادق خواهد بود

وبسایتهایی که مطالبشان را توسط صفحات داینمیک و پویا نمایش می دهند؛ یا از سیستم مدیریت محتوای شخصی استفاده می کنند و یا در اغلب موارد از سیستمهای رایگانی که برنامه نویسان دیگر توسعه دادند بهره می گیرند . بسیاری از طراحان سایت های کوچک یا کاربران عادی به علت امنیت و امکانات بالا از سیستم مدیریت محتوای وردپرس استفاده می کنند( که ارتباطی به سایت وبلاگدهی وردپرس ندارد). دو «سی ام اس» یا برنامه مدیریت محتوای مبتنی بر«پی اچ پی» دیگر، جوملا و دروپال می باشند وهر سه این سیستمها خوشبختانه برای کاربران فارسی زبان به فارسی ترجمه شده اند

بدون اینکه بخواهم اتهامی را متوجه عزیزانی کنم که بی هیچ چشمداشتی زحمت می کشند و به رایگان این سیستمها را برای کاربران ایرانی ترجمه می کنند؛ متاسفانه این امکان بالقوه از طریق سایتهای فارسی برای انتشار فایلهای دستکاری شده وجود دارد. اگر شما کاربر هر کدام از این سیستمها هستید به راحتی می توانید فقط چند کیلوبایت فایل ترجمه شده را از آخرین نسخه ی موجود این برنامه ها در وبسایتهای وردپرس فارسی یا جوملا فارسی و دروپال جدا کنید و صرفا آن چند کیلوبایت فایل ترجمه را به وبسایت خود منتقل کنید. در مرحله ی بعد با افزودن یک خط دستور در فایل کانفیگ، کنترل پنل سایت شما فارسی سازی می شود؛ بدون اینکه نیاز باشد تمام فایلها را از سرور ایرانی بگیرید. برای بروزرسانی این سیستم ها هم هرگاه نسخه ی جدیدی از آنها منتشر می شود از سرورهای اصلی استفاده کنید. با توجه به اینکه اغلب سرویس دهندگان هوستینگ وبسایت ها در خارج از کشور قرار دارند و کانکشن اینترنت آنها از داخل ایران تحت کنترل نیست؛ بنابر این اگر برنامه ها از طریق سرورهای اصلی وردپرس یا جوملا و دروپال بروزرسانی شوند جای نگرانی وجود نخواهد داشت