نان سنگک

یکی از پان ترکان ادعا می کند که «نان سنگک» هم از ابداعات ترکان است و از ترکان به ایرانیان رسیده؛  اهمیت این ادعا زمانی بهتر مشخص می شود که بدانیم این سنگک دیگر آن سنگک قدیم نیست و به لطف نظام ولایی، ارج و منزلتی دارد و به دانه ای هزار تومان رسیده است.

البته ما بخیل نیستیم و شاید این امتیاز نان سنگک را به ترکان بدهیم که لا اقل یک نان سنگک در تاریخشان به یادگار گذاشته باشند اما این دوستان هم که بار اولشان نیست و از چارشنبه سوری و نوروز و مولوی و نظامی و ابن سینا شروع کردند و حالا به نان سنگک و آبگوشت بزباش رسیدند و اگر همینطور پیش بروند، نه فقط چیزی از گذشته تاریخی ما باقی نمی گذارند، لابد نقدا یک چیزی هم برای این خدمات تاریخی مطالبه می کنند.

علی ایحال دانشنامه غذاهای یهودی که یک مرجع جامع دانشگاهی برای طبقه بندی غذاها است، عقیده ای خلاف عقیده این دوستان پان ترکیست دارد بر طبق این دانشنامه، نان سنگک یک نان ایرانی است که باز هم بر خلاف عقیده این دوست پان ترکیستمان، نام آن از همان لغت «سنگ» پارسی گرفته شده و برای مدتهای مدید نان استاندارد ارتش ایران بوده؛ هر سرباز کیسه ای از آرد و سنگریزه همراه خود داشته و در صورت لزوم با خمیر کردن آرد نان می پخته.

نان بربری هم که نام آن از نام «بربرها» آمده، نان سنتی مردم افغانستان است و ربطی به ترکان ندارد و در قرن هجدهم به ایران آمد.

پیش از آنکه بخواهم به ادعای غیاث آبادی بپردازم، باید به طور خلاصه بنویسم که گاثاها چیست و چرا اهمیت دارد؟ گاثاها قدیمی ترین بخشهای اوستا و سروده هایی است که سرایش آنها را به خود زرتشت نسبت می دهند و به لحاظ زبانی هم از دیگر بخشهای اوستا قدیمی تر است؛ همین موضوع گاثاها را نسبت به دیگر متون زرتشتی در موقعیت برجسته تری قرار می دهد. پروفسور ویلیام مالندرا، مدیر بخش خاور نزدیک دانشگاه مینستوتا، در ایرانیکا می نویسد: گاثاها بارها و بارها ترجمه شده و در تمام اوستا هیچ متنی به اندازه گاثاها ترجمه نشده است. وی همینطور ادعا می کند ترجمه هیچ متنی در تمام جهان، چه کهن و چه نو به اندازه گاثاها شرح و تفسیر و اما و اگر نداشته است.
 مالنددرا می گوید: تمام ترجمه های قرن بیستم که هر کدام توسط دانشمندان شایسته و ذی صلاح زبانشناس انجام شده با یکدیگر تفاوتهای عمده دارند حتی در یک متن واحد هم اختلافاتی به چشم می خورد . اما ظاهرا اینها چیزهایی نیستند که کسی مثل غیاث آبادی حتی نیازی به دانستن آن داشته باشد! اخیرا غیاث آبادی ادعا کرده که بر پایه ترجمه خود از گاثاها حقیقتی را دریافته که در تمام طول این صد و چهل پنجاه سال تاریخ ترجمه آکادمیک گاثاها کسی آن را درنیافته بود و به قول خودش اولین ترجمه غیر تخیلی از این متن را خود او قرار است  که ارایه کند! آقای غیاثی آبادی ادعا می کند، بر پایه نوشته ای که او ترجمه کرده ، زرتشت پیامبر به تقلید از اهورا مزدا با دختر خود وصلت کرده است و لابد وقتی ایشان با چنین اطمینانی خبر ازدواج را می دهد، سند ازدواج پدر و دختر را هم با مهر و امضا آماده دارد.

زرتشت و غیاث آبادی

ادعای وصلت زرتشت با دختر خود، موضوعی است که مانند هر ادعای تاریخی دیگر می توانست در جای خود مورد توجه قرار گیرد و اگر به درستی مطرح می شد هیچ ایرادی هم نداشت و حتی اثبات آن  هم چیزی از ارزشهای زرتشت پیامبر کم نمی کرد چون به فرض هم که زرتشت چنین کرده بود ، موضوعاتی از این دست باید در قالب هنجارها و ارزشهای زمان خود سنجیده شوند و ربطی به اخلاقیات دوران ما ندارند.  اما ادعای آقای غیاث آبادی علاوه بر اینکه صحت ندارد، می تواند توسط هزاران هموطن زرتشتی ما توهینی به اعتقاداتشان تلقی شود.

ظاهرا آقای غیاث آبادی دلیلی نمی بیند که پیش از طرح چنین مسایلی آنها را با مراجع معتبر تطبیق دهد.

بر خلاف غیاث آبادی، پروفسور مری بویس که  از بزرگترین دانشمندان تاریخ باستان ایران و مذهب زرتشت است، عقیده دارد که زرتشت سه بار ازدواج کرده و هیچکدام هم ازدواج با دختر خود وی نبوده؛ مری بویس می گوید بر پایه روایات، دختر وی پورچیستا به به ازدواج جاماسب وزیر ویشتاسپ درآمد. بر طبق دانشنامه بریتانیکا جلد بیست و چهارم صفحه ۸۲۰ جاماسپ پدرشوهر پوروچیستا، دختر زرتشت بود.

آنچه که آقای غیاث آبادی ادعا می کند در تضاد با  نگرش کنونی است از اینرو غیاث آبادی چند راه در پیش رو دارد یا همانطور که در مطلب پست پیشین هم نوشتم مطلب کنونی و ادعاهایی از این دست که فقط خود او اکتشاف کرده و در جای دیگر ثبت نشده را را برای یک جورنال تخصصی بفرستد و کوشش کند از چند دانشمند ریویو بگیرد، کاری که در تمام عمرش یک بار هم نتوانسته انجام دهد. راه دوم که اگر همین رویه را ادامه دهد، دیر یا زود اجتناب ناپدیر خواهد شد این است که مانند ناصر پورپیرار ادعا کند، تمام تاریخ جهان توطئه استعمار است و به همین علت نوشته و ادعاهای او هم با تاریخ رسمی جهان نمی خواند. این هم راهی است که اگر شروع کرد باید مانند همان پورپیرار تا انتهایش را برود و راه آخر و شرافتمندانه ترین راه اینکه دست از جعل کردن تاریخ  و جعل نوشته و ایمیل مردم بردارد و به دنبال یک شغل آبرومند برای خودش بگردد.

سگ حسن پسند

غیاث آبادی می گوید:

کورش در سطرهای سوم تا نوزدهم منشور مدعی می‌شود که مردم بابل از نبونید (شاه بابل) ناراضی بودند و او را شاهی می‌دانستند که اندوه و غم، سختی معاش، و رنج و آزار و مرگ برای مردم خود آورده بود. کورش می‌گوید که مردم بابل از خدای بزرگ خواستند که شاهی خوب برای آنان بیابد و خدای بزرگ هم پس از اینکه سراسر جهان را گشت، کورش را یافت و از او حمایت کرد تا شاه بابل شود. آنگاه همه مردم از پادشاهی کورش که توأم با راستی و عدالت بود و آنان را از غم و مرگ رهایی داده بود، خوشنود شدند و او را شادباش گفتند.

 داریوش در بند شانزدهم از ستون اول کتیبه بیستون گزارش می‌کند که شخصی به نام نَدینتوبِل که خود را پسر نبونید معرفی می‌کرد، قیام کرد و با حمایت همه مردم شاه بابل شد. داریوش چند ماه بعد و در بند چهاردهم از ستون سوم همان کتیبه مجدداً گزارش می‌کند که شخص دیگری نیز به نام اَرَخَه که خود را پسر نبونید معرفی می‌کرد، قیام کرد و با حمایت همه مردم شاه بابل شد. هر دوی این قیام‌ها توسط داریوش سرکوب شدند.

حال سؤال اینجاست که تناقض بین گزارش‌های کورش و داریوش چگونه حل می‌شود؟ اگر مردم از نبونید ناراضی بوده و خواهان کورش بوده‌اند، چگونه است که دو نفر می‌توانند با ادعای انتساب خودشان به نبونید (که علی‌القاعده باید منفور باشد)، اینچنین محبوبیت مردمی کسب کنند و به شاهی برسند. آن هم در شرایطی که فقط هفده سال از زمان نبونید می‌گذشته و بسیاری از مردمان بابل، هم خاطره پادشاهی نبونید را به یاد داشته‌اند و هم خاطره پادشاهی کورش را. اگر سخن داریوش درست باشد، نشان می‌دهد که نبونید به اندازه‌ای محبوبیت داشته که کسانی برای کسب حمایت مردم، خود را پسر او معرفی می‌کرده‌اند.

غیاث آبادی از مجموع اینها اینطور نتیجه می گیرد:

پاسخ این تناقض به سه شکل قابل حل است: ۱- کورش سخن نادرستی گفته و چنین ادعایی را برای توجیه حمله خودش به بابل مطرح کرده است. ۲- داریوش سخن نادرستی گفته و آن قیام کنندگان، خودشان را به نبونید منتسب نکرده بوده‌اند. ۳- هر دو درست گفته‌اند. به این صورت که مردم بابل واقعاً از نبونید ناراضی بوده‌اند، اما پس از کسب تجربهٔ حکومت و رفتار کورش، متوجه می‌شوند که نبونید با همه معایبش، بهتر و قابل تحمل‌تر از او و دیگر هخامنشیان بوده است. در نتیجه پادشاهی از نسل او را بر هخامنشیان ترجیح می‌داده‌اند. پاسخ چهارمی برای حل این تناقض به نظرم نمی‌رسد.

غیاث آبادی استدلال می کند که چون کورش در جایی گفته که مردم از نبونید ناراضی بودند و داریوش هم در جای دیگری عنوان کرده که کسی با ادعای وابستگی به نبونید قیام کرده، پس لاجرم میان ادعای کورش که از عدم محبوبیت نبونید گفته  وداریوش که از شورش کس یا کسانی با نام او می گوید، تناقضی وجود دارد و او برای حل این تناقض راه حلهایی پیشنهاد می کند.

مختصر آشنایی با تاریخ ایران یا جهان کافی است تا بدانیم که سلطنت پادشاهان قدیم لزوما برپایه ی محبوبیت یا عدم محبوبیت ایشان نیست. پادشاهان بر اساس نسب یا پیوند با پادشاهان پیشین، حق شاهی داشتند و به شاهی پذیرفته می شدند. در برخی جوامع مانند مصر، پادشاهان از تبار خدایان بودند ، در جوامعی مانند ایران قدیم، فره ایزدی داشتند و در بین النهرین هم خدایان را نمایندگی می کردند در هر صورت کسانی لیاقت پادشاهی داشتند که از تبار شاهان بودند. حتی اگر سلسله جدیدی هم به قدرت می رسید به شیوه ای کوشش می کرد تا خود را به پادشاهان قدیم متصل کند. این ادعا که اعلام وابستگی به نبونید نشان از محبوبیت او یا ظلم کورش در دوران سلطنتش دارد، درست به این می ماند که ادعا کنیم مردم ایران، محمد علی شاه قاجار را بسیار دوست می داشتند که پس از اخراج ، فرزندش احمدشاه را به شاهی برگزیدند یا نادرشاه دوستدار شاه تهماسب دوم بود که پس از خلع، پسرش را به سلطنت رساند یا شیرویه، فرزند خسرو پرویز، از بابت محبوبیت پدرش به سلطنت رسید. در هیچکدام از این موارد محبوبیت شاه پیشین اسباب پادشاهی فرزند او نیست، بلکه انتساب به خاندان شاهی و خون شاهی است که او را شایسته پادشاهی می کند. در ارتباط با نبونید هم اینکه کسی با نام او شورش کرده لزوما نشان از محبوبیت وی ندارد و این استدلال لزوما نادرست است.

آقای غیاث آبادی اخیرا مطالب دیگری را هم عنوان کرده  از جمله:

۱- شواهد فراوانی از خشونت‌ورزی و غارتگری و زن‌بارگی کورش بزرگ وجود دارد که با تجاوز به کشورها، نابودی تمدن‌ها، خرید و فروش برده و بهره‌کشی جنسی از دختران بیگناه همراه است.

۲- کورشی که بر اثر القائات اولیه استعمارگران بریتانیایی و القائات ثانوی کورش‌فروشان در ذهن بعضی‌ها شکل گرفته، همچون امامزاده‌ای قلابی، تنها در حوزه خواب و خیال و خودفریبی و عوام‌فریبی است و ارتباطی با کورش واقعی ندارد.

۳- این برنامه استعماری به منظور بهره‌کشی و جان‌نثاری جوان ایرانی در راه مقاصد استعمارگران و درانداختن او از چاهی به چاه دیگر ترتیب داده شده است. چرا که آنان بخوبی می‌دانند جوان ایرانی را دیگر نمی‌توان با شگردهای کهنه و به حکم مذهب به جنگ فرستاد و چماق به دستش داد. جنگ‌های آینده را دعواهای آریایی و ترک و عرب شکل می‌دهند و برنامه‌های تفرقه‌آمیز و نفرت‌انگیزانه بین مردم ایرانی و مردم منطقه به منظور زمینه‌سازی برای همین هدف صورت می‌پذیرد.

۴- کورش‌پرستی همیشه در پیوند با استعمار نیست. گاهی از آن به عنوان ماده‌ای تخدیری برای تسکین آلام و ناتوانی‌ها و بی‌عُرضگی‌ها استفاده می‌شود. مشابه کارکردی که برخی اشخاص از امامزاده‌ها انتظار دارند.

۵- کسانی که سنگ کورش را به سینه می‌زنند، به‌رغم دعوت نگارنده و به‌زعم مخالفت‌ها و تهمت‌های دائمی‌اشان، نتوانستند حتی یک مورد منبع تاریخی مغایر به آنچه نگارنده نوشته بود، معرفی کنند. آنان همچنین نتوانستند منابعی را که نگارنده از آنان درخواست کرد، معرفی کنند و دست به سکوت زدند.

۶- کورش‌پرستان برای آن سخنان و ادعاهایی که خود دوست دارند و مفید به کسب و کار خود می‌دانند، نه منبعی می‌خواهند و نه تردیدی در منابع به خود راه می‌دهند. اما به هنگامی که سخن مغایری را می‌شنوند از هیچگونه تردید در منابع خودداری نمی‌کنند. منابع را غرض‌ورزانه، غیرمعتبر، دشمن‌نگاری، غلط در ترجمه، تحریف در متن و امثال آن قلمداد می‌کنند و انواع و اقسام لطائف‌الحیل و شگردها را بکار می‌گیرند تا بتوانند سر خود یا سر مریدان خود را تا مدتی دیگر زیر برف نگاه دارند.

۷- کورش‌پرستان به شدت از برملا شدن واقعیت‌ها (و نیز گاهی از برملا شدن نام واقعی خود) بیم دارند و پاسخ هر ندای روشنگرانه و حتی پرسش‌کننده‌ای را با تهمت و توهین و پرونده‌سازی می‌دهند. چنانکه در این مدت توانستند چند صفحه فیسبوک جعلی، مطالب قلابی، و نیز فحاشی‌‌هایی را علیه نگارنده در سایت‌ها و وبلاگ‌های خودشان ترتیب دهند. این بیم از برملا شدن واقعیت‌ها یا از سوی کسانی است که دکان زیرپله‌ای خود را در آستانه تخته شدن می‌بینند و یا از سوی کسانی که سخنان روشنگرانه را «آبلیموی حال‌بُر» می‌انگارند.

۸- صرف‌نظر از همه اینها، نگارنده بر این باور است که افتخار به گذشته و درس گرفتن از تاریخ، تنها و تنها با توجه به واقعیت‌های راستین ممکن است. افتخارات فرهنگ و تمدن ایران بیش از آنست که نیاز به تحریف واقعیت‌ها باشد. کسانی که از روی حب و بغض، دیوارهای روستای نیاکانی ما را سیاه می‌کنند و یا کسانی که از روی شیفتگی بیجا، دیوارهای آنرا سراسر سفید می‌کنند، هیچکدام خادم میهن نیستند. دیوارهای روستای پرخاطره نیاکانی ما همانگونه که هست، دوست‌داشتنی و ‌آموختنیست. با همان دیوارهای نیم‌ریخته، با همان درخت‌های خشکیده و تازه جوانه زده، با همان کوچه‌های پر از گُل و گِل، با همان بزغاله‌هایی که بوی پشگل می‌دهند و با همان عطر کاهگل‌های باران خورده که دوست‌داشتنی‌ترین بوی عالم است.

این اراجیف رضا مرادی غیاث آبادی کوچکترین محلی از اعراب ندارد این خطوط را هم صرفا به این علت می نویسم که مهملات غیاث آبادی با نام نظرات کارشناس متخصص تاریخ که در واقع هیچ تخصصی هم ندارد، در اینترنت منتشر می شود. در مورد کورش پرستی باید گفت دوران پرستش کورکورانه خیلی وقت است که بسر آمده؛ چه خدا پرستی و امام پرستی باشد و چه کورش پرستی و بنابر این همه چیز را و از جمله کورش را می شود نقد کرد. اما نقد با مهمل گویی و دروغزنی متفاوت است و تاریخنویسی هم مانند دیگر علوم روشهایی دارد.

برای کسانی که شاید آگاهی نداشته باشند، صرفا در همین حد می نویسم که نوشته های هرودوت یا پلوتارک یا ترجمه کتیبه های آشوری و سومری یا تواریخ کهن که منابع دست اول هستند، در دست رضا غیاث آبادی از مدرک دکترای اختر باستانشناسی اش بی ارزش ترند و صرفا زمانی ارزش دارند که از یک مرجع معتبر دانشگاهی بیرون بیایند. آقای غیاث آبادی اگر مدعی هر کدام از موارد بالا است باید نقل از یک استاد تمام در دانشگاه معتبر در دوران اخیر بیاورد که هر کدام از ادعاهایش را تایید کند .(مانند همانها که به مقاله منشور کورش افزوده بود)  یا می تواند خودش یک مقاله پیرامون هر کدام از موارد بالا بنویسد و در یک مجله تخصصی به چاپ برساند و از چند استاد خواهش کند که بر مقاله اش تاییدیه بنویسد. دوران نظریه توطئه اجانب هم بسر آمده؛ آقای غیاث آبادی خیلی خوب می داند که هیچکدام از ادعاهایش ارزش علمی ندارند اما بخوبی هم می داند که عموم مردم اینها را نمی دانند.

غیاث آبادی مطلبی هم درباره زرتشت نوشته که آن را در یک پست جداگانه پاسخ می دهم.

«بی تردید پیش از آن که زبان ترکی به آذربایجان وارد شود، زبان این منطقه شاخه ای از زبانهای ایرانی بوده و این موضوع به صورت عام پذیرفته شده است».

این عبارات از پروفسور والتر هنینگ است(مقاله هنینگ را از اینجا می توانید ببینید) اما همانطور که هنینگ اشاره می کند، احتمالا کسروی نخستین کسی بود که جنین نظریه ای را مطرح کرد. هنینگ یکی از برجسته ترین دانشمندان زبان شناس جهان در یک قرن گذشته است؛ علاوه بر او دیگرانی همچون احسان یارشاطر هم در این زمینه مقالاتی منتشر کردند .

در این نوشته ی کوتاه قصدم پرداختن به زبان آذربایجان پیش از رواج ترکی در آن خطه نیست؛ موضوع تُرکاندن مردم این منطقه به جز در میان قومگرایان پان ترکیست، موضوعی پذیرفته شده است؛ همچنین از منابع علمی می دانیم که ترکان دستکم تا قرن یازدهم میلادی (هزار سال پیش) اصلا در این منطقه نبودند که بخواهند زبانشان را به گروههای دیگر منتقل کنند اما پرسشی که تا امروز بارها مطرح شده و پاسخ داده نشده اینکه «اگر آذربایجان ترک نیست پس چگونه ترکزبان شده است؟»

شاید کمتر کسی در میان ایرانیان تا امروز کوشش کرده تا پاسخ صریحی را برای این پرسش پیدا کند. عموما گفته می شود که  مردم آذربایجان در اثر مجاورت با گروه های ترک، ترکزبان شدند که این گفته نادرست نیست اما با توجه به اینکه این پرسش متناوبا مطرح می شود و پیشتر هم تحقیقات مشابهی بر روی مردم اران انجام شده، که می تواند موضوع ترکزبانی آذربایجان را هم روشن تر کند، ما هم در اینجا صرفا به نتایج این تحقیقات اشاره می کنیم.

در سال ۲۰۰۲ موسسه تحقیقاتی ماکس پلانک (موسسه ماکس پلانک با وجود ۴۲۰۰ دانشمند و ۳۲ جایزه نوبل، معتبرترین موسسه تحقیقاتی در اروپا و یکی از برجسته ترین موسسات علمی جهان است) تحقیقاتی را بر روی ۳۸۹ مرد از هشت گروه جمعیتی مختلف و پیرامون ویژگیهای تباری مردم ارمنستان و جمهوری آذربایجان انجام داد که نتایج جالبی از آن بدست آمد. در این تحقیقات که دو موسسه ارمنی و آذربایجانی (ارانی ) و دو دانشمند از این دو کشور هم حضور داشتند، هر دو گروه کرومزوم های «م تی دی ان ای» (میتوکندی که صرفا از مادر منتقل می شود) و «وای کرومزوم» (که صرفا از پدر منتقل می شود) مورد توجه قرار گرفت. نتیجه این تحقیقات نشان داد که از چه از جانب مادری و چه پدری، نزدیک ترین خویشاوندان  مردم اران، مردم ارمنستان هستند.

Armenians and Turkic-speaking Azerbaijanians were more closely related genetically to other Caucasus populations (who speak Caucasian languages) than to other Indo-European or Turkic groups, respectively. Armenian and Azerbaijanian therefore represent language replacements, possibly via elite dominance involving primarily male migrants

این تحقیقات (مقاله کامل در اینجا) همچنین نشان داد که تغییر زبان در این منطقه،  نه از طریق مهاجرت و آمیزش قومی که صرفا به وسیله گروهی از مردان (احتمالا از طریق تجاوز دسته جات نظامی به زنان بومی)  و سلطه گروهی بر مردم منطقه تحمیل شده است. این عده اگرچه در بافت جمعیتی تغییر عمده پدید نیاوردند اما زبان مردم منطقه را تغییر دادند. 

تحقیقات ژنتیکی که بر روی مردم ترکیه هم انجام شده، نتایج مشابهی را نشان می دهد و مخزن ژنهای مردم آن کشور عمدتا مربوط به پیش از دوران تهاجم ترکان به آن سرزمین است . در این زمینه در سایت ویکی پدیا هم یک مقاله کامل وجود دارد. (منبع هر بخش از آن مقاله در زیر آن موجود است.)

رضا مرادی غیاث آبادی

تقریبا دو سال پیش  برای نخستین بار در تارنمای «پژوهشهای ایرانی» متعلق به «رضا مرادی غیاث آبادی» و در اعتراض به یک نوشته ی او کامنتی گذاشتم؛ چند ماه قبل هم یکبار پیامی به ایمیل ایشان فرستادم که درباره آن هم خواهم نوشت اما آنچه که بر سر آن کامنت من آمد، دستکم از همان زمان بر من آشکار کرد که نه با یک محقق و پژوهشگر دگراندیش یا مخالف که با یک جاعل و تحریفگر سر و کار دارم. رضا غیاث آبادی به علت نامعلوم و بدون هیچ ملاحظه نوشته ای که متعلق به دیگری بود را با واژگان خودش تغییر داد تا جایی که مفهوم آن نوشته به کل به چیز دیگری تغییر کند.

اخلاقا یک نویسنده یا مدیر سایت مختار است که نوشته ی خواننده اش رامنتشر کند یا اگر صلاح نمی داند از انتشار آن چشم بپوشد؛  اما دست بردن در نوشته ی دیگران به منظور تغییر دادن معنا و مفهوم یک مطلب که با نام دیگری منتشر شده حتی اگر در سایت و وبلاگ شخصی باشد، در حکم دزدی است و کسی که در اندازه ی حفظ پیام یک مخاطب اش امانتدار نیست، نمی تواند در مقولاتی که نیاز به بردباری، خویشتنداری و دقت بیشتر دارد(مانند تاریخ چند هزار ساله یک ملت) جانب امانت و انصاف نگاه دارد.

امروز از طریق دوست دیگری دانستم که آقای مرادی غیاث آبادی، بخشی از مطلبی را که چند ماه قبل برایش فرستاده بودم در صفحه ی فیس بک خودش انتشار داده و چنین وانمود کرده که من قصد جان ایشان را کرده ام!

رضا مرادی غیاث آبادی

آقای غیاث آبادی در واقع نوشته مرا جعل کرده اما پیش از آنکه به محتوای اصلی این نوشته و نقل قول ایشان بپردازم باید مختصری درباره دلایل ارسالش بنویسم.

چند ماه پیش زمانی که من کاربر ویکی پدیای فارسی بودم متوجه شدم آقای غیاث آبادی با نام کاربری «Iranet» برای خودش مقاله ای ایجاد کرده و دایما آن را ویرایش می کند و از افتخارات و اکتشافات خود بر آن مقاله اضافه می کند. مطابق با قوانین سایت ویکی پدیا هیچ کاربری حق ندارد در موضوعاتی که مربوط به خود او است مقاله ای را ویرایش کنند.برای آشنایی بیشتر با نام ایرانت و اینکه بدانیم این اکانت از کجا آمده، غیاث آبادی یک شرکت فروش دامنه و هوست اینترنتی هم با همین عنوان دارد که در آن زمان نام ایشان به عنوان رجیسترر دامنه آن ثبت شده بود. ظاهرا بعد از آن قضایا و زمانی که معلوم شد این شناسه متعلق به او است، نام مالک آن دامین را تغییر داده اما کماکان دی ان اس های دامنه ی  وبسایت خودش بر روی همین  Iranet است.

رضا مرادی غیاث آبادی / ایرانت

همه ی اینها مصادف با زمانی بود که تجزیه طلبان مطالبشان را با رفرنس دادن به نوشته های «رضا مرادی غیاث آبادی» یا «دکتر رضا مرادی غیاث آبادی» منتشر می کردند و این مقاله ویکی پدیا هم قرار بود برای دستکم مخاطب عام، معیار حقانیت او باشد. در واقع بسیاری از مطالب پان ترکیستی با وام گیری از رضا مرادی غیاث آبادی بیرون می آید؛ برای نمونه بخش فوت نت شماره نه، فحشنامه به کورش هخامنشی را در انتهای این مطلب نگاه کنید(نمونه این مقاله و برخی مقالات دیگر کماکان بر روی سایتهای تجزیه طلبان موجود است). چند مصاحبه ای که از ایشان با رادیو فرانسه  با عنوان دکتر رضا مرادی غیاث آبادی، متخصص تاریخ هم منتشر شده بود، دایما توسط سایتهای تجزیه طلبان باز نشر داده می شد باز هم برای نمونه این صفحه را ببینید.

مطالبی که ایشان در مورد آریاییان در این مصاحبه می گوید بی پایه است. به تازگی بی بی سی فارسی هم مطلب جعلی در ارتباط با نژاد مردم ایران منتشر کرده که آن هم تحریف حقیقت است و پایه و اساس درستی ندارد؛ نه چنین چیزی در مصاحبه آمده و نه حتی یک برگ نوشته در زمینه این تحقیقات تا کنون رسما منتشر شده که بی بی سی برایش گزارش تهیه کند. البته غیاث آبادی بعدا در تارنمای شخصی اش در دو نوشته مجزا، هم به نقد پان ترکیسم پرداخت و هم تلویحا اعلام کرد که مصاحبه او با رادیو فرانسه توسط رادیو فرانسه تحریف شده! با توجه به اینکه خود من دو بار برای ایشان مطلب فرستادم و هر دو را جعل کرده دستکم اندازه راستگویی و حقانیت این شخص برای من معلوم است.

مصاحبه رادیو فرانسه با نگارنده در زمینه «این نژاد آریایی تعریفش چیست؟» به نحوی ادیت و منتشر شد که مفهوم و منظور اصلی که رد فرضیه مهاجرت بود، بکلی از دست رفته بود.

اما باز گردیم به ویکی پدیا ، ایشان مقاله ای را آنجا برای خودش دست و پا کرده و نشانی  تعدادی از کتابهایشان را که برای کتابخانه های چند دانشگاه خارجی فرستاده بود ، از فهرست کتابهای آن کتابخانه ها به عنوان منبع اعتبار خود در مقاله افزود. از آنجا که کتابخانه های دانشگاهها بر خلاف کتابخانه های عمومی مطالب تخصصی را ایندکس می کنند. نشانی این کتابخانه ها و چند صفحه دیگر مانند صفحه ی دانشگاه کاشان که در آن شخصی از او با عنوان دکتر یاد کرده ، قرار بود به خواننده القا کند که مقاله مربوط به یک متخصص در زمینه تاریخ است.

بر خلاف آنچه غیاث آبادی سعی در نمایشش دارد، این موضوع که کتابی در کتابخانه ای ثبت شده، نمی تواند معیار اعتبارش باشد چون هرچند که مطالب کتابخانه های دانشگاهی بر خلاف کتابخانه های عمومی در حوزه ی مسایل تخصصی است اما لزوما به معنای اعتبار آن کتاب  یا اعتبار نویسنده آن نیست. هر کدام از دانشگاههای بزرگ هزاران و در برخی موارد حتی میلیون ها کتاب نگهداری می کنند تا دامنه ی وسیع تری را برای تحقیقات دانشجویان یا محققانشان محیا کنند و برای پذیرفتن هر کدام از این کتابها هم لزوما اعتبار علمی تک تک نویسندگان مخصوصا در کشورهایی چون ایران بررسی نمی شود. آقای غیاث آبادی که خود را دکتر می خواند هیچ تحصیلات معتبر دانشگاهی ندارد و نه تنها از یک دانشگاه معتبر دکترا نگرفته که لیسانس معتبر هم ندارد!

غیاث آبادی در مصاحبه با این وبلاگ (نسخه ی پشتیبان این صفحه بر روی سرور این سایت)، که خودش از نویسندگان آن است می گوید لیسانس، فوق لیسانس و دکترایش را در رشته «اختر باستانشناسی» از دانشگاه دولتی ریگا گرفته؛ اما هیچ دانشگاهی به نام دانشگاه ریگا یا دانشگاه دولتی ریگا در عالم واقعیت وجود ندارد که به ایشان دکترا داده باشد. فهرستی از دانشگاههای کشور لتونی در اینجا موجود است.

در شهر ریگا و کشور لتونی تنها یک دانشگاه فنی به نام دانشگاه تکنیکال ریگا وجود دارد و علاوه بر این یک لا اسکول (دانشکده حقوق) و دانشکده پزشکی هم به همین نام فعالیت می کنند که هیچکدام مدرک اختر باستانشناسی به کسی نمی دهند. برای اینکه آب پاکی را روی دست غیاث آبادی و دوستدارانش بریزم، هیچکدام از دانشگاههای کشور لتونی حتی در سطح لیسانس هم اعتبار ندارند( عموما لیسانس دانشگاهها کم اعتبار هم پذیرفته میشوند) و مدارکشان قابل ارزیابی نیستند.

دکترا نداشتن یا لیسانس نداشتن غیاث آبادی یا هیچکس دیگری جرم نیست. اما اگر شما بیست سال به دروغ خودتان را در برابر یک ملت دکتر بخوانید و تحقیقاتتان را به عنوان یک متخصص منتشر کنید و در پیرامون تاریخ یک ملت فرضیه بافی کنید، نه تنها بی اخلاقی و بی وجدانی است بلکه جرم هم محسوب می شود. با همه ی این احوال حتی اگر دکترای آقای غیاث آبادی هم جعلی نبود،  مقاله یک آکادمیک روی ویکی پدیا باید شرایطی داشته باشد که ایشان فاقد آنها بود و قانونا مقاله ایشان باید از روی آن وبسایت حذف میشد. به همین علت هم مقاله ایشان برای حذف نامزد شد و خود او از ترس باقی ماندن مطالبی که بر مقاله افزوده شده بود،(با نام ایرانت) اولین نفر رای به حذف مقاله داد.

آن موقع به ذهنم رسید که شاید این شخص که دستکم دو برابر من سن دارد و به طور واضح دست و پایش را گم کرده در شرایط کنونی مملکتمان، از راه فروش کتابهایش امرار معاش می کند و حذف مقاله و ضربه زدن به شخصیت او می تواند دیگرانی را هم به زحمت بیاندازد که وابسته او هستند اما  لزوما در این قضایا تقصیری ندارند. بنابراین خود من که از مخالفان این مقاله و تحریفاتش بودم، به حذف مقاله ای که قانونا باید حذف می شد، رای ندادم و از آنجا که من رای ندادم، دیگران هم رای ندادند و حتی برایش نوشتم چطور مقاله اش را نگه دارد؛ ایشان هم رایش را پس گرفت تا مقاله او با نام «رضا مرادی غیاث آبادی» کماکان بر روی ویکی پدیای فارسی باقی ماند.

به جای حذف برای غیاث آبادی ایمیلی فرستادم که دومین(بعد از آن کامنتی که شرحش را در بالا نوشتم) و آخرین پیام من برای ایشان تا این لحظه بود ،بر خلاف آنچه هم که ادعا می کند من او را به چیزی تهدید نکردم.اما آقای غیاث آبادی امروز بعد از چند ماه در صفحه فیس بوکش نوشت:

روحیه ایرانی لطیف است، و بخصوص لطیف‌تر است اگر روحیهٔ یک ایرانی خالص از نوع «پان‌ایرانیستی» باشد، و نامش هم فرهاد (farhad@farda.us) باشد و بخواهد مرا با هویت مخفی و ارسال ایمیل تهدید به قتل کند:

«در نظر داشته باش که ویرایش صفحه تو در ویکی‌پدیا کمترین دشمنی است که می‌توانیم در حقت کنیم. ما برای لجن‌مال کردن تو ابزارهای دیگری هم داریم. … بهتر است بدانی در مملکت ما حمام خون به راه می‌افتد و وسط این حمام خون ممکن است کسانی هم یاد تو و امثال تو بیفتند.»

در جواب حضرت ایشان باید بگویم که در فراهان به سگ‌هایی که پشت دیوار پنهان می‌شوند و پارس می‌کنند، می‌گویند: «سگ حَسَن‌پسند».

نخست اینکه من مطلب خود را بطور خصوصی برای ایشان فرستادم و ایشان به گفته ی خودش بدون اجازه، مطلب خصوصی مرا عمومی درج کرده؛ جدا از آن، نشانی ایمیلی که مطلب را برایشان ارسال کردم نشانی وبسایتم بوده و نشانی وبسایت هم به نام شخص من رجیستر شده و تصویر من هم روی اکانت فیس بک من ثبت است، همه ی اینها نشان می دهد که آقای غیاث آبادی درباره تهدید با هویت مخفی دروغ می گوید چون اگر تهدید با هویت مخفی است ایشان نام من و نشانی ایمیل مرا از کجا می شناسد؟

اما نوشته ی من برای آقای غیاث آبادی :

درود بر رضا غیاث آبادی

من وقتی به ریچارد فرای نگاه می کنم یک دانشمند برجسته می بینم که توانسته احترام همه ی گروهها را جلب کند هیچکس نمی تواند مدعی شود که فرای جاعل تاریخ است یا برای کسی مزدوری می کند اما یک دانشمند یهودی که علی القاعده باید مورد نفرت نظام اسلامی باشد هم در غرب مورد احترام است و هم در ایران اما تو هر خطی که می نویسی تعدادی دشمن جدید برای خودت ایجاد می کنی این نشاندهنده ی روشنفکر بودن یا مبارز بودن یا پرنسیبهای تو نیست نشان از بی سیاستی و راه اشتباهی است که انتخاب کردی مع هذا مشکلات تو با میراث فرهنگی و فریدون جنیدی و عطایی و غیره به من ارتباط ندارد من با هیچکدام از این افراد در ارتباط نیستم اما تو موفق شدی من را هم از ده هزار مایلی با خودت دشمن کنی بدون اینکه اصلا تو را از نزدیک بشناسم !

ما یک درگیری بزرگ با تجزیه طلبان داریم ابعاد این درگیری روز به روز وسعت بیشتری پیدا می کند اینکه تو چپی باشی یا در مورد تاریخ ایران آنطور فکر نکنی که من فکر می کنم حق طبیعی تو است اما اگر مستمسک دست گروههای تجزیه طلب بدهی که تبلیغات سیاسی کنند آنوقت برای خودت مشکلات بزرگتری درست کردی و با گروههای دیگری هم در میافتی حتی اگر علاقه ای به ایران نداری باز هم بهتر است بدانی درگیریهای قومی در مملکت ما حمام خون راه میاندازد و وسط این حمام خون ممکن است کسانی هم یاد تو و امثال تو بیافتند خیلی گروههای مختلف پشت این قضیه هستند و مراقب باش از تو سو استفاده نکنند

در مورد مقاله ات در ویکی من دیگر مقاله را ویرایش نمی کنم و اجازه می دهم صفحه ی بحث را هم ریورت کنی و مطالبت را در مقاله بگذاری در مورد حذف می توانی استدلال کنی که با شماره ی یک از اصول نوتبل بودن ظوابط ویکی همخوانی داری و چند مورد جدید کشف کردی و لینک دانشگاه کاشان را بگذاری تا مقاله را نگه داری دکترایت را هم می توانی استدلل کنی که در اروپا اعتبار دارد و ضوابط سایت وزارت علوم هم کامل نیست البته سریعتر باید اینکار را بکنی تا حذف نشده . لطفا در نظر داشته باش مقاله ی ویکی کمترین دشمنی است که می توانیم در حقت کنیم ما برای لجن مال کردنت ابزارهای دیگری هم هست اما هیچکس مجبور نیست ناصر پورپیرار باشد تو می توانی یک پژوهشگر یک دگراندیش یا هر چیز دیگر باشی اما دشمن وطن من نباش !

من یک نوشته برای ایشان فرستادم و حتی راه حفظ مقاله اش را هم یادش دادم در صورتی که آن مقاله باید قانونا حذف می شد و اگر کاربران ویکیپدیا برای این کار بیهوده و دلسوزی بی دلیل که من انجام دادم  به من ناسزا هم بگویند، حق دارند.

این آقا بخشی از این نوشته را برداشته « بهتر است بدانی درگیریهای قومی در مملکت ما حمام خون راه میاندازد و وسط این حمام خون ممکن است کسانی هم یاد تو و امثال تو بیافتند» و آن را تبدیل کرده به « بهتر است بدانی در مملکت ما حمام خون به راه می‌افتد و وسط این حمام خون ممکن است کسانی هم یاد تو و امثال تو بیفتند» . در واقع این نوشته را طوری تغییر داده که انگار یک ایراندوست یا به قول خودش «کورش پرست» افراطی که تحمل صدای مخالف و چشم دیدن حقایق این اندیشمند بزرگ را ندارد، قصد جانش کرده!

غیاث آبادی نه تنها برای بار دوم بخشی از نوشته  مرا بریده  تا معنای دیگری از آن برداشت شود، بلکه واژگان مرا هم به آنچه خودش خواسته تغییر داده و اینکار نامش جعل است. این شخص که در این اندازه اخلاق ندارد و بعد از چند ماه مطلب یک ایمیل ساده را جعل می کند و به دلایلی که لابد خودش می داند انتشار می دهد، برای هشتاد میلیون ایرانی هم به عنوان مورخ تاریخ می نویسد!

همان موقع غیاث آبادی پاسخی به مطلب من نوشت و آنجا هم صحبتی از قتلش نبود و در آن نوشته به من اطمینان داد که نیت جعل تاریخ یا سو استفاده ندارد:

دوست عزیز ناشناس، جناب آقای فرهاد

خیلی خوشحال و سپاسگزارم که نامه ای انتقادی به من نوشتید.

از محتوای سنجیده و انشای دقیق نامه شما آشکار است که هم مرد اندیشمندی هستید و هم در میهن‌دوستی و نیت پاک شما هیچ تردیدی نیست. به این دلیل میل دارم با اینکه خود را معرفی نکرده اید، بیشتر با شما صحبت کنم. کوتاه و مختصر میگویم:

۱- در مملکت ما تحقیق موجب دانشمند شدن نمیشود چون عادت به عنوان گرایی داریم، ننوشتن و تحقیق نکردن در کنار شعار دادن موجب داشمند شدن میگردد. نمونه اش ریچارد فرای. که کسی نمیتواند یکی دو کتاب تحقیقی از او معرفی کند و نظریه ای از او را بر بشمارد. اما تا دلتان بخواهد در دستگاه دولتیان خودی نشان میدهد و آنان هم ناگهان سند یک خانه باستانی و ثب شده در آثار ملی را به نامش میکنند.

۲- دلسوزیهای و نگرانی های شما و هر شخص دیگری برایم اهمیت دارد. ولی اگر بدانم که کوتاهی من چه بوده است. آیا آن مصاحبه با رادیو فرانسه بوده است که مستمسک تجزیه طلبان قرار گرفته است؟ اگر چنین باشد، لابد میدانید که تاکنون بارها آنرا تکذیب کرده ام و گفته ام بد ادیت شده و با سوالهای بی ربط در اول آنها منظور مرا آشکارا تحریف کرده اند. اما بسیار مایلم تا اگر کوتاهی و نادرستی در نوشته هایم میبینید با من در میان بگذارید. مطمئن باشید صمیمانه از آن استقبا میکنم. نه تنها روحیه ای دگم و لجباز ندارم ک حتی واقعا به نقد و ایراد احتیاج دارم.

۳- در مورد مقاله ویکی، دوستان در ایرانت مختصری به من گفتند. اول اینکه من آن صفحه را ویرایش نمیکنم و محتوایش هم برایم اهمیتی ندارد. یعنی اصولا هیچ علاقه ای به زندگینامه و اینجور حرفها ندارم. دلیلش یکی اینست که علاقه شخصی ندارم و دوم اینکه تا زمانی روحیه عنوان گرایی و مقام سازی و لقب سازی به همراه علاقه به زندگی خصوصی افراد در ما زنده و حاد است، آسیب خواهیم دید. اگر علاقه ای به آن صفحه داشتم مطمئن باشید تا این مدت طولانی به حال خود رها نمیشد تا امروز هوس نوشتن و تکمیل آنرا پیدا کنم.

۴- تهدیدم نکنید. از نوشته هایم اشکار است که از کسی ترس و واهمه ای ندارم. بهایش را هم تا دلتان بخواهد پرداخته ام. به همین خاطر است که هیچگاه از نام مخفی استفاده نمیکنم و بطور ناشناس با کسی صحبت نمیکنم. بخصوص هنگامی که پای نقد یا اتهام در میان باشد. شاید بتوان مخفیانه از کسی دفاع و تمجید کرد اما عکس آن هرگز ممکن نیست و مطابق با هیچ منشی نمیباشد. کسی که به دیگری تهمتی میزند یا ادعایی سوار میکند باید مردانه مسئولیت حرفش را به عهده بگیرد. عیبهای زیادی دارم اما بزرگترین عیبم اینست که تهدید نتیجه عکس و لجبازی در رفتارم ایجاد میکند. شاید خیلی ها اینطوری باشند.

بار دیگر از نامه انتقادی و دلسوزانه شما تشکر میکنم و صمیمانه میل دارم تا آنچه در نوشته هایم را نادرست میبینید برایم بنویسید و در باره اش صحبت کنیم. اگر طرفین اهل گفتگویی خردمندانه باشند- که هستند- لابد به نتیجه ای خواهیم رسید که ما را به هدفی یکسان رهنمون سازد.

شاد و پیروز باشید.

من به این نوشته پاسخی ندادم و همان ایمیل نخست، آخرین ارتباط من با ایشان بود. چون به نظرم رسید، نویسنده ای که فرق خودش را که تا فیها خالدونش جعل است، با یک استاد تمام در هاروارد نمی فهمد، قاعدتا پرت تر از آن است که نیازی به پاسخ داشته باشد واگر پاسخی هم بنویسم، کمکی نخواهد کرد و صرفا همان که نوشت قصد تجزیه طلبی ندارد را به فال نیک گرفتم. آن مقاله درباره جعلیات «پان ترکیسم» هم که در وبسایتش انتشار داده مربوط به بعد از این قضایا و دعواها است که به زعم خودش خواسته در ظاهر هم که شده اعلام برائت کند، در صورتی که مقالات مهملی مانند این یکی و بازی با کلمات در توجیه تجزیه طلبی با نام استقلال طلبی! هنوز در  آن وبسایت به چشم می خورند.

در مورد «سگهای حسن پسند» فراهان هم چون بعدتر دانستم غیاث آبادی اقبالی هم به پیرزنهای تجزیه طلب دارد، به نظرم این موضوع که می گوید از سگهای «حسن پسند» است را بهتر باشد من پاسخ ندهم و به همان  فواحش تجزیه طلبی مانند «سیمین صبری» ارجاع دهیم که دو تایی با هم قربان ترکی می روند. چون هر چه باشد گرگها هم از خانواده سگسانان اند و لابد زبان آقای غیاث آبادی را بهتر می فهمند.

رضا مرادی غیاث آبادی و سیمین صبری

بی بی سی

سایت بی بی سی فارسی اخیرا مطلبی را با عنوان “اکثر ایرانیان، نژاد آریایی ندارند” به نقل از دکتر مازیار اشرفیان بناب، پژوهشگر علم ژنتیک، در قالب یک مصاحبه منتشر کرده و درتوضیح  آن چنین آورده:
«گروهی از محققین ژنتیک در دانشگاه پورتسموت انگلیس، به سرپرستی یک محقق ایرانی به نتایج جالبی درباره نژاد ایرانیان رسیده‌اند. این گروه معتقدند اکثر ایرانیان بر خلاف آنچه تصور می شود، نژاد آریایی ندارند بلکه به نژادی تعلق دارند که حدود ده هزار سال پیش ساکن ایران بوده‌اند. این تحقیقات که قسمتی از تحقیقات جهانی ژنتیک است به سرپرستی دکتر مازیار اشرفیان بناب سالها پیش در دانشگاه کمبریج شروع شده و در دانشگاه پورتسموت به نتیجه رسیده است».

آنچه از عنوان و محتوای این خبر و گزارش بی بی سی برداشت می شود این است که «نژادی به نام نژاد آریایی وجود دارد و اغلب مردم ایران بر خلاف باوری که تا کنون رایج بوده، از این نژاد نیستند و از نژاد دیگری هستند که در حدود ده هزار سال پیش در ایران زندگی می کردند»

پایه ای ترین اصول خبرنگاری ایجاب می کند که اگر مطلبی را از کسی نقل می کنیم عینا همان باشد که عنوان شده و نه اینکه برداشت شخصی و نتیجه گیریهای خود را از گفته دیگران در قالب خبر یا گزارش بازتاب دهیم.
 آقای بناب در این مصاحبه می گوید:

با توجه به تفاوتهای زبانی، بعضی وقتها با توجه به تفاوتهای فرهنگی، گاهی تفاوتهای مذهبی، بیست  و شش گروه مختلف مورد مطالعه قرار گرفتند و مطالعات ژنتیک نشون می ده علیرغم اینکه ما زبانمون را به عنوان شاخه ی مهمی از زبان ایندو یوروپین یا شاخه ی ایرانی زبان ایندو یوروپین هست از بخشهایی از فلات مرکزی قسمتهای مرکزی آسیا گرفتیم ؛ محتوای ژنتیکی ما به مقدار بسیار بسیار محدود و کمی به اون منطقه بر می گرده؛ مارکرها و شاخصهای ژنتیکی خاصی که ما می تونیم در آسیای میانه پیدا بکنیم ماورا قفقاز که بر اساس تئوریهای موجود منشا اولیه اقوام آریایی بوده، در فلات ایران بسیار بسیار کم پیدا میشن و این نشون می ده که تاثیر ژنتیکی بسیار کمی اگر هم گرفتیم از اقوام مهاجر مرکز آسیا میانه گرفته شده و در ایران میشه پیداش کرد .

دکتر بناب در ادامه می گوید:

ما به این نتیجه رسیدیم که تمامی اقوام ایرانی ریشه مشترکی دارند که بخش عمده محتوای ژنتیکی اونها ، چیزی بیش از هفتاد درصد محتوای ژنتیکی تمام گروههای ایرانی که فعلا در مرزهای سیاسی ایران ساکن هستند و زندگی می کنند به یه ریشه ی مشترک حدودا ده هزار ساله بر می گرده که به دنبال انقلاب نئولیتیک یا پیدایش کشاورزی در حدود همین ده هزار سال پیشتر منطقه جنوب غربی کشور و ایران زندگی می کردند و به هر حال این جمعیت اولیه گسترش و رشد پیدا کرده و در تمام فلات ایران و بعد شاید در بیرون از مرزهای سیاسی فعلی ایران مستقر شدند و این جمعیت ریشه مشترک ژنتیکی تمام اقوام ساکن در فلات ایران است.

گزارش بی بی سی را می توانید به صورت کامل از طریق پیوند زیر گوش کنید

فایل صوتی گزارش بی بی سی

پیش از آنکه بخواهم به دلایل آریایی بودن یا نبودن ایرانیان بپردازم مایلم نظر خوانندگان را به این نکته جلب کنم که تقسیم بندیهای قدیمی بر مبنای شکل استخوانبندی و ظاهر، که انسانها را به نژادهای مختلف تقسیم می کرد امروزه دیگر منسوخ شده و در تحقیقات علمی کاربرد ندارد برای نمونه به این مقاله نگاه کنید:

‘Race’ and research

Modern human genetic variation does not structure into phylogenetic subspecies (geographical ‘races’), nor do the taxa from the most common racial classifications of classical anthropology qualify as ‘races’ (Box 1). The social or ethnoancestral groups of the US and Latin America are not ‘races’, and it has not been demonstrated that any human breeding population is sufficiently divergent to be taxonomically recognized by the standards of modern molecular systematics. These observations are not to be taken as statements against doing research on demographic groups or populations. They only support a brief for linguistic precision and careful descriptions of groups under study. Terms and labels have qualitative implications.

 در واقع دوران تکامل گونه ای از انسان که از آن به عنوان انسان مدرن یا انسان کنونی یاد می کنند، هنوز آن اندازه طولانی نشده که نژادهای گوناگونی از آن مشتق شود و از اینرو لغت یا مفهوم«نژاد» را عموما در تحقیقات نوین علمی برای گروههای انسانی بکار نمی رود چه برسد که بخواهند آن را درباره گروههای مختلف بررسی کنند.

سال پیش نموداری را در همین پایگاه درباره میزان خویشاوندی یا پیوستگی تبار ایرانی با دیگر اقوام و ملتها   منتشر کردم که آن تحقیق زیر نظر یکی از برجسته ترین متخصصان معاصر علم ژنتیک در دانشگاه استانفورد انجام شده بود و در آنجا هم سخنی از تفاوتهای نژادی نبود و از معیاری به نام خویشاوندی برای نشان دادن اختلافات ژنتیکی میان گروههای مختلف استفاده شده بود. و به همین علت دکتر بناب هم در مصاحبه اش با احتیاط از «ریشه قوم ایرانی» ( و نه نژاد ایرانی) یاد می کند؛ بنابر این بر خلاف گفته ی بی بی سی چیزی به نام نژاد آریایی یا نژاد ایرانی وجود ندارد که ما از آن دسته باشیم یا نباشیم اما  قومی با نام قوم آریایی با ویژگیهای تاریخی، فرهنگی، زبانی و ژنتیکی مشخص وجود دارد و در ادامه این مقاله کوشش می کنم تا نشان دهم ایرانیان چه به لحاظ ویژگیهای فرهنگی و زبانی و چه از نظر تباری بازماندگان این گروه هستند.

اما بازگردیم به اظهارات دکتر بناب در مصاحبه بی بی سی : «مطالعات ژنتیک نشون می ده علیرغم اینکه ما زبانمون را به عنوان شاخه ی مهمی از زبان ایندو یوروپین یا شاخه ی ایرانی زبان ایندو یوروپین هست از بخشهایی از فلات مرکزی قسمتهای مرکزی آسیا گرفتیم ؛ محتوای ژنتیکی ما به مقدار بسیار بسیار محدود و کمی به اون منطقه بر می گرده؛ مارکرها و شاخصهای ژنتیکی خاصی که ما می تونیم در آسیای میانه پیدا بکنیم ماورا قفقاز که بر اساس تئوریهای موجود منشا اولیه اقوام آریایی بوده، در فلات ایران بسیار بسیار کم پیدا میشن و این نشون می ده که تاثیر ژنتیکی بسیار کمی اگر هم گرفتیم از اقوام مهاجر مرکز آسیا میانه گرفته شده و در ایران میشه پیداش کرد».

اینکه ما ایرانیان زبانمان را دقیقا از کدام منطقه ی جغرافیایی گرفتیم، موضوع تحقیقات زبانشناسی است و نه تحقیقات ژنتیکی؛ تنها چیزی که دکتر بناب می تواند بر مبنای تحقیقاتش ادعا کند، همان است که محتوای ژنتیکی ما از منطقه آسیای مرکزی نیامده و این موضوع هم لزوما به این نتیجه نمی رساند که ایرانیان آریایی نیستند. در واقع این پیش فرض که آریاییان از طریق ماورا قفقاز به ایران آمدند تنها یکی از فرضیات موجود است.

چند ماه پیش مقاله ای را از دو دانشمند روس درباره بررسی ویژگیهای ژنتیکی مرددمان آریایی زبان خواندم که این مقاله هم سال گذشته بر پایه اطلاعات ژنتیکی گروههای مختلف و از جمله ایرانیان انتشار یافت. ذکر بخشهایی از این نوشته احتمالا می تواند به روشن تر شدن موضوع کمک کند. این مقاله در جورنال تخصصی علم ژنتیک در روسیه منتشر شده و نسخه ی پشتیبان آن را هم می توانید در همین پایگاه بخوانید.

به طور خلاصه در این مقاله استدلال شده که در حال حاضر دو فرضیه درباره مهاجرت آریاییان وجود دارد. نخست اینکه گویشگران زبانهای آریایی از طریق استپهای روسیه در هزاره سوم پیش از میلاد پراکنده شد و آریاییان در ابتدای هزاره اول پیش از میلاد از جنوب آرال به آسیای مرکزی رفتند. فرضیه دوم که با نام فرضیه بلخ – مرو مشهور است می گوید که آریاییان در هزاره سوم پیش از میلاد در مرو و در ابتدای هزاره ی دوم پیش از میلاد در جنوب آسیای مرکزی و در افغانستان بودند.

نویسندگان مقاله سپس هر دو این فرضیات را با مطرح کردن مواردی رد می کنند. در فرضیه نخست اینطور گفته می شود که هاپلوگروپ (گروه ژنی) R1a1 در هندوستان و ایران از دشتهای روسیه به این مناطق رفته و مبنای این نظر هم وجود مقدار زیادی از این گروه ژنی در مردم اکراین است که در حدود ۴۰۵۰ سال با بیشینه و کمینه ۵۰۰ سال اختلاف دارد. و در مورد اسلاوها این پیشینه در حدود ۴۷۵۰ سال با ۵۰۰ سال کمتر یا بیشتر است. این موضوع با قدمت R1a1 در مردمان جنوب آسیا نمی خواند مثلا در مورد هندیان این هاپلوگروپ بسیار بیش از اکراینی ها و اسلاوها و در حدود دوازده هزار سال قدمت دارد و بنابر این نمی تواند از دشتهای روسیه آمده باشد. این فرضیه همینطور برای گروههایی مانند نورستانیها هم که از بازماندگان آریاییها در مرزهای افغانستان و پاکستان هستند توضیحی ندارد.

فرضیه دوم هم که به مهاجرت آریایی ها از مرو اشاره دارد نمی تواند مواردی را مانند تاثیرگذاری ساختار زبانی سامی بر زبان آریاییان را توضیح دهد و در نهایت بر پایه همه اینها نویسندگان مقاله نقشه مهاجرت آریاییان را ارایه می کنند:

نقشه مهاجرت آریاییان

نقشه مهاجرت آریاییان

بر پایه این نقشه در واقع آریایی های اولیه، نخستین بار نه از استپ های روسیه و آسیای مرکزی، بلکه از غرب ایران مهاجرت کردند. و البته گروهی از آنان پس از مهاجرت دوباره به سرزمین سابق بازگشتند.

نویسندگان این مقاله برخلاف دکتر بناب می گویند:

The combination of linguistic and archaeological data homeland of Old Aryan language could be located on the territory of NorthWestern Iran in the region of culture Hissar B in III millennium BC where Old Aryans migrated to the east, south of Central Asia, in the area of Margiana civilization and beyond to the region of the Pamir and Hindu Kush.
2) Most likely, Old Aryans have several haplogroups and their gene pool can consist of subclades of J2 (and, possibly, G2a). These haplogroups are also represented among the Brahmins and the age of these populations is over 12 thousand years. In the gene pool of the original speakers of «ancient European» dialects present haplogroup R1b1b2. ۳) During the migration of speakers of «ancient European» dialects through the Middle East and Central Asia, and further through the Volga and the northern Black Sea region to Europe, in their gene pool was involved the R1a1 haplogroup. Later the R1a1 haplogroup become dominant among the eastern Slavs, R1b1b2 – among the peoples of Central and Western Europe ۴) In the period of stay of the ancient Aryans in the territory of Margiana in II millennium BC in their genepool could be included haplogroup R1a1, later this became dominant among the Brahmins

ترجمه :

مجموعه داده های زبانشناسی و باستانشناسی نشان می دهد که احتمالا وطن اولیه آریاییان در هزاره سوم پیش از میلاد در شمال غرب ایران بوده و از آنجا به شرق، به جنوب و آسیای مرکزی، به منطقه مرو و فراتر از آن به منطقه پامیر و هندوکش رفتند.

به احتمال زیاد آریاییان هاپلوگروپهای(گروههای ژنی) متعددی در مخزن ژنهایشان داشتند شامل J2 و احتمالا  G2a این هاپلوگروپها در میان برهمن ها هم وجود دارد و قدمت این گروه بیش از دوازده هزار سال است.

در مخزن ژنهای گویشگران اصلی زبانهای باستانی اروپایی هاپلوگروپ R1b1b2 وجود دارد. در زمان مهاجرت گویشگران لهجه های باستانی اروپایی در خاورمیانه و آسیای مرکزی و فراتر از آن از طریق ولگا و شمال دریای سیاه به اروپا، هاپلوگروپ R1a1 هم به مخزن ژنهای ایشان اضافه شد. بعدها R1a1 در میان اسلاوهای شرقی و R1b1b2 در میان مردم مرکز و غرب اروپا غالب شد.

در دورانی که آریایی های باستانی در سرزمین مرو ساکن شدند در هزاره ی دوم پیش از میلاد. R1a1 هم به مخزن ژنهایشان اضافه شد و بعدها این هاپلوگروپ در میان برهمن ها غالب شد.

در مورد مفهوم عنوان آریایی، بر طبق گفته ی دیاکونوف «تنها مورد استعمال مجاز اصطلاح آریایی درباره اقوامی است که در ازمنه باستانی خود، خویشتن را آریا می نامیدند. هندیان و ایرانیان (پارسیان) و مادها و اسکیت ها و آلان ها و اقوام ایرانی زبان آسیای میانه خود را آریا می خواندند»
(ا. م. دیاکونوف: «تاریخ ماد»، ترجمه کریم کشاورز، انتشارات علمی و فرهنگی، ۱۳۸۰، ص ۱۴۲، سطرهای ۵ تا ۹، و یادداشت های ۱۲ تا ۱۷ ص ۸۲-۴۸۱).

با توجه به آنچه گفته شد، این ادعای بی بی سی که اغلب ایرانیان از مردمان آریایی نیستند در تضاد فاحش با منابع تاریخی است. چون نه وبسایت بی بی سی و نه دکتر بناب اساسا معلوم نکردند که کدام گروه قرار است آریایی دانسته شوند که با ایرانیان اختلاف تباری داشته باشند. صرفا توضیح دادند که ایرانیان با مردمان آسیای مرکزی اختلاف ژنتیکی دارند در صورتی که پیشتر دانستیم فرضیه مهاجرت آریاییان از آسیای مرکزی به ایران تنها یکی از فرضیاتی است که تا کنون مطرح شده؛ مطابق با گفته ی پروفسور مکنزی که  در سایت ایرانیکا موجود است، عنوان آریایی برای مردم ایران بدون هیچگونه تردیدی مفهوم اتنیکی/قومی/تباری دارد و صرفا منظور از اطلاق آن، گروه زبانی نیست.

We also know, thanks to this very same inscription, that Ahura Mazdā was considered the “god of the Iranians” in passages of the Elamite version corresponding to DB IV 60 and 62 in the Old Persian version, whose language was called “Iranian” or ariya (DB IV, 88-89). Then again, the Avesta clearly uses airya as an ethnic name (Vd. 1; Yt. 13.143-44, etc.), where it appears in expressions such as airyāfi; daiŋˊhāvō “Iranian lands, peoples,” airyō.šayanəm“land inhabited by Iranians,” and airyanəm vaējō vaŋhuyāfi; dāityayāfi; “Iranian stretch of the good Dāityā,” the river Oxus, the modern Āmū Daryā (q.v.; see ĒRĀN-WĒZ). There can be no doubt about the ethnic value of Old Iran. arya(Benveniste, 1969, I, pp. 369 f.; Szemerényi; Kellens).

همینطور به این سند از پروفسور جی نلی نگاه کنید که می گوید مفهوم واژه آرین/آریا در میان هندیان معانی متعدد دارد اما در میان ایرانیان تنها مفهومش، مفهوم قومی است.

Emile Benveniste is thus quite right to assert that, unlike the various terms connected with the Aryan arya- in Old Indian, the Old Iranian arya- is documented solely as an ethnic name

داریوش کیانی، پژوهشگر برجسته ایرانی هم پیشتر در مقاله ای در سایت آذرگشنسپ اسناد تاریخی در زمینه مفهوم آریایی جمع آوری کرده که در این نشانی قابل دسترسی است.

در آن مقاله نویسنده با اشاره به چند نوشته تاریخی کوشش کرده بود تا به موضوع کتابسوزی در ایران بپردازد. از آن جمله  مطلبی که از ابن خلدون و درباره کتابسوزی ایران به نقل از تاریخ طبری و کتاب دو قرن سکوت زرینکوب  آمده بود. اصل این نوشته در کتاب مقدمه ابن خلدون(ص ۳۷۳) موجود است و ترجمه  انگلیسی را هم می توانید در اینجا ببینید:

Among The Persians, the intellectual sciences played a large and important role, since the Persians dynasties were powerful and ruled without interruption. The intellectual sciences are said to have come to Greeks from the Persians, when Alexander killed Darius and gained control of the Achaemenid empire. At that time, he appropriated the books and sciences of the Persians. However, When the Muslims conquered Persia and came upon an indescribably large number of books and scientific papers, Sa’d b. Abi Waqqas wrote to ‘Umar b. al-Khattab’, asking him for permission to take them and distribute them as booty among the Muslims. On that occasion, ‘Umar wrote him: ‘Threw them into the water. If what they contain is right guidance, God has given us better guidance. If it is error, God has protected us against it. ‘ Thus, the(Muslims) threw them into the water or into the fire, and the science of the Persians were lost and did not reach us.

ترجمه:

در میان ایرانیان علوم عقلی نقش بزرگ و با اهمیتی ایفا می‌کند. از آنجایی که سلسله‌های ایرانی قدرتمند بودند و بدون وقفه حکومت کردند. گفته می‌شود که علوم عقلی  زمانی که اسکندر مقدونی داریوش سوم را به قتل رسانید و کنترل امپراطوری هخامنشی را در دست گرفت، از طریق ایرانیان به یونانیان رسید؛ اسکندر کتابها و علوم ایرانیان را نگه داشت. با اینحال زمانی که مسلمین ایران را فتح کردند و به تعداد غیر قابل توصیفی کتاب و جزوات علمی رسیدند؛ سعد بن ابی وقاص در نوشته‌ای از عمر بن خطاب درخواست کرد اجازه دهد تا این کتابها به عنوان غنیمت جنگی میان مسلمین تقسیم شود؛ در آن زمان عمر پاسخ داد: آنها را به آب بیانداز؛ اگر آنچه در آنها است رهنمودهای درستی است؛ خداوند برای ما رهنمودهای بهتری فرستاده و اگر نادرست است خداوند ما را از آنها نجات داده‌است. بنابر این مسلمانان کتابها را به آب یا آتش انداختند و دانش ایرانیان از میان رفت و به ما نرسید

هدف از پرداختن به موضوع کتابسوزی اعراب در ایران چیست؟

اگرچه بر خلاف ادعای ملایان، آورندگان اسلام به ایران برای رهایی توده های زجر کشیده و اشاعه ی عدالت و سعادت نیامدند و مشتی قبایل راهزن بودند که برای دزدی و چپاول و غنیمت پا به ایران گذاشتند با اینحال چه بخواهییم و چه نخواهیم امروز اسلام  با هر شیوه ای که چهارده قرن پیشتر وارد شده، پس از هزار و چهار صد سال به بخشی از هویت ملی و تمدنمان تبدیل شده و از دست دادنش هم چیزی به ما نمی دهد و فقط بخش اعظم میراث تاریخی بعد از اسلاممان را می گیرد، پس هدفمان از طرح این گونه موضوعات اسلام ستیزی نیست یا نباید باشد. هدف از اشاره به موضوع کتابسوزی اعراب در ایران ،  دامن زدن به احساسات ضد عربی یا اختلافات قومی هم نیست چون آنچه که اعراب چهارده قرن قبل کردند به اعراب چهارده قرن بعد ارتباطی پیدا نمی کند؛ عاقلانه این است که اگر با اعراب اختلافی هم داریم یا می خواهیم روابط آینده مان را تنظیم کنیم به دوران کنونی مان یا حداکثر مناسباتمان ظرف چند دهه ی گذشته توجه داشته باشیم. بنابر این پیش از آنکه بخواهم به موضوع کتابسوزی در ایران بپردازم مایلم خواننده آگاه باشد که ما از طرح این موضوع و تاکید برآن دقیقا چه هدفی داریم.

سال پیش همایون کاتوزیان در گفتگوی تلفنی با  برنامه نقد باورها در رادیو فرانسه به موضوع کتابسوزی کتابخانه های ایران توسط اعراب پرداخت. پیشتر در مطلبی که درباره رادیو زمانه نوشته بودم به این برنامه و کاتوزیان هم اشاره کوتاهی کردم.

این گفتگو رامی توانید از اینجا گوش کنید:

فایل صوتی گفتگو رادیو فرانسه با همایون کاتوزیان

بر خلاف گفته مجری رادیوفرانسه، دکتر کاتوزیان استاد تاریخ در دانشگاه آکسفورد نیست و یک لکترور اقتصاد است که در دانشگاه آکسفورد هم به عنوان یک محقق فعالیت می کند. مطلبی که ایشان درباره نسخه های کتب بجا مانده از دوران پیش از اسلام می گوید صحیح است اما نتیجه ای که برمبنای آن می گیرد نادرست است. کاتوزیان می گوید از دوران پیش از اسلام آثار مکتوب زیادی به جا نمانده و آنچه هم که مانده متون مذهبی و دینی است و همینطور می گوید به فرض که اعراب کتابخانه سلطنتی در ایران را آتش زده باشند چگونه در ایران کتابخانه دیگری نبوده که آثار ایرانیان در آن بجا بماند؟ و سپس از همه اینها نتیجه می گیرد که ایرانیان پیش از اسلام آثار نوشتاری زیادی نداشتند که  امروز چیزی از آنها باقی نمانده است.

اهمیتِ داشتن یا نداشتن آثار مکتوب زمانی بیشتر مشخص می شود که بدانیم گستردگی و پویایی یک تمدن با تعداد کتابها و آثار علمی تولید شده در آن نسبت مستقیم دارد بنابر این مفهوم ساده این گفته ی آقای کاتوزیان این است که ایرانیان پیش از اسلام تمدن نداشتند. چون منطقا ما یا باید آثار خطی مربوط به دوران پیش از اسلام را نشان بدهیم و یا ثابت کنیم که در طول زمان چه بر سر تمدن ایرانی و این نوشته ها آمده است.

برای اسلامگرایان این موضوع اهمیتی ندارد چون دغدغه این گروه صرفا آن است که اعراب مهاجم به ایران را پاک و مطهر جلوه دهند؛ تاریخ برای آنها از زمان هجرت پیامبر آغاز می شود و هر چه پیش از آن است ارزش بررسیدن ندارد. این موضوع  درباره اعراب می تواند صادق باشد چون حتی در منابع اسلامی و عربی هم به دوران پیش از اسلام اعراب، دوران جاهلیت می گویند و تاریخ برای این مردم از همان دوران پیامبر اسلام آغاز می شود. علاه بر اسلامگرایان برای چپگرایان هم تمدن ایرانی مخصوصا دوران پیش از اسلام  مهم نیست و علاوه بر اینکه به آن وابستگی ندارند آن را دوران جامعه طبقاتی می دانند. بر خلاف علایق این گروهها ، برای ملتها دانستن اینکه چه بر سر آثار مکتوبشان در طول تاریخ آمده، دارای اهمیت حیاتی است؛ برای اینکه بر پایه ی آن می تواند نشان دهد که در طول تاریخ چه سهمی در ایجاد تمدن بشری داشتند و یا دقیقا چه نقشی ایفا کرده اند.

اخیرا دوست دیگری هم در زیر همان نوشته «کتاب سوزی اعراب» اشاره کرد که پروفسور برنارد لوییز، اسلام شناس معروف، مقاله ای درباره «کتابسوزی مسلمانان در اسکندریه» انتشار داده که موضوع کتابسوزی در اسکندریه را زیر سوال می برد. ایشان از این نوشته نتیجه می گیرد که موضوع کتابسوزی اعراب در ایران هم پایه و اساسی ندارد. برنارد لوییز در بخشی از آن نوشته به ایران هم اشاره می کند: «تاریخنگار قرن چهاردهم، ابن خلدون، داستان تقریبا یکسانی را راجع به ویران کردن یک کتابخانه در ایران به دستور خلیفه عمر مطرح کرده که نشان از ویژگی عامیانه آن دارد».

 The 14th century historian Ibn Khaldun tells an almost identical story concerning the destruction of a library in Persia, also by order of the Caliph ‘Umar, thus demonstrating its folkloric character.

مترجم کتاب مقدمه به زبان انگلیسی هم که یک استاد زبان عربی به نام فرانز رزنتال است به شباهت موضوع کتاب سوزی عمر در ایران و اسکندریه اشاره می کند:«این روایت دیگری از یک افسانه معروف است که بر طبق آن عمر دستور ویرانی کتابخانه اسکندریه را داد»

This is a variant of the famous legend according to which, Umar ordered the destruction of the celebrated library in Alexandria

نخست باید گفت که موضوع کتابسوزی در کتابخانه اسکندریه مصر با کتابسوزی اعراب در ایران یا کتابسوزی مغولان در ایران تفاوت ماهوی دارد؛ چون وقتی از کتابخانه اسکندریه می گوییم صرفا اشاره مان به یک محل مشخص است اما در مورد کتابسوزی کتابخانه های ساسانیان موارد متعدد را در نظر داریم که برنارد لوییز و فرانتز رزنتال، مترجم کتاب مقدمه، فقط به یک مورد کتابخانه اشاره کردند که از ابن خلدون نقل شده؛ اگرچه آن را هم به هیچ وجه رد نکردند و این جمله که این روایت صورت عام یافته یا در جای دیگر هم مطرح شده لزوما نشان از نادرستی آن ندارد. این موضوع همان پیش فرض نادرست کاتوزیان است و در مطلبی که در ادامه آوردیم به خوبی روشن می شود.

از آنجایی که مستندات پیشین درباره کتابسوزیهای اعراب، همگی نقل از تاریخنویسان ایرانی یا منابع دست اول بود و این موضوع می توانست در اصل موضوع یا درستی نتیجه گیری ما از آن منابع تاریخی ایجاد شبهه کند. به همین علت اینبار کوشش کردم تا درباره تاریخچه کتابسوزیهای ایران مطلبی را از منابع دانشگاهی پیدا کنم که قابلیت استناد علمی داشته باشد. در دانشنامه معتبر «کتابخانه و دانش اطلاعات» (جلد سیزدهم ص ۲۲-۲۶) درباره کتابخانه های ایران و کتابسوزیهای آن مقاله ای موجود است که من چند صفحه از آن را ترجمه کردم. این دانشنامه توسط تعداد زیادی از متخصصینی ویرایش می شود که در رشته های خود سرآمد هستند  و مطالب آن قابل استناد است.

کتابخانه ها و کتابسوزی در ایران

تا زمان انقلاب مشروطه در ایران سه نوع کتابخانه وجود داشت؛

1. کتابخانه های سلطنتی شامل کتابخانه های شاهزادگان و وزیران
2. کتابخانه های خصوصی مخصوصا کتابخانه های شاعران و دانشمندان و مذهبیون
3. کتابخانه مخصوص که هر کدام به یک مسجد یا مدرسه یا بیمارستان مربوط بودند

سه تهاجم مهم بوسیله یونانیان (۳۳۳ پیش از میلاد)، عرب ها(۶۴۱ میلادی) و مغولها (۱۲۲۰ میلادی) موجب نابودی کتابخانه های بیشماری شد. اگرچه بسیاری از کتابخانه هایی که در گذشته وجود داشتند امروز قابل ردیابی نیستند اما تعداد این کتابخانه ها نجومی است. همایون فرخ که سه جلد تاریخ کتابخانه های ایران را نوشته تعداد ۴۵۹ تای آنها را با توضیح مختصری درباره هر کدام بر می شمارد. واضحا حتی فهرست کردن این کتابخانه ها در این مقاله کوتاه دشوار است و یافتن مهمترین آنها حتی برای فهرست کردنشان کار آسانی نیست. زیرا تک تک این کتابخانه مهم بودند ما تنها تعدادی از آنها را به عنوان نمونه در اینجا ذکر کردیم.

نخستین منبعی که به ما کمک می کند تا بدانیم ایران در دوران کهن کتابخانه هایی داشته مربوط به دوران هخامنشی است. مردم یهود در موارد متعدد به کتابخانه های ایرانیان اشاره کرده اند. در عزرا ما متوجه می شویم که پادشاهان ایران بایگانیها و کتابخانه هایی در بابل، ماد و دیگر شهرها داشتند. استر می گوید که ایرانیان کتابی به عنوان «کتاب روایات» نگهداری می کردند تا وقایع تاریخی را در آن ثبت کنند.

به گفته ابن ندیم، نویسنده الفهرست، که در حدود سال ۹۸۷ میلادی نوشته شده؛ در قصر آپادانا در تخت جمشید نوشته هایی به صورت لوحه های چوبی، سنگ و خاک رس در موضوعات متعدد وجود داشت. تعداد بسیاری از این الواح به وسیله اسکندر مقدونی نابود شد و یا به کتابخانه اسکندریه فرستاده شد. کشف سی هزار لوحه از گل رس در سال ۱۹۳۴ و در زیر زمین ویرانه های کاخ آپادانا این گفته را تایید می کند. باستانشناسان این بخش را خزانه تخت جمشید یا کتابخانه استخر نامیده اند. اسکندر همینطور ۲۰۰۰۰ چرم گاوی را که اوستا بر روی آنها نوشته شده بود سوزاند. به ما گفته شده که این کتابها در بایگانی تخت جمشید نگهداری می شدند و زمانی که اسکندر آن قصر را به آتش کشید این کتابها هم از میان رفتند.

در دوران ساسانی (۲۲۵- ۶۵۱ میلادی) حداقل دو کتابخانه عظیم وجود داشت. ابن ندیم می نویسد:«اردشیر(ساسانی) تمام کتابهای باستانی ایرانیان که باقی مانده اما پراکنده شده بودند را از هند و چین جمع آوری و در خزانه نگهداری کرد. پسر او شاپور اول راه پدر را ادامه داد و و تمام کتابهایی که از زبانهای دیگر به پارسی ترجمه شده بود را جمع آوری کرد. او همچنین اوستا را به صورت یک کتاب گردآوری کرد. بنابر این پس از آنکه اسکندر اوستا را سوزاند آن را احیا کرد. کتابخانه دیگری که در این زمان ساخته شد کتابخانه خسرو اول در جندی شاپور برای دانشگاه آن بود. علاقه خاص او به جمع آوری کتابها از دورترین نقاط جهان مشهور است. جندی شاپور بهترین مرکز تحقیقاتی در دوران ساسانی بود. بسیای از دانشمندان از ملیتهای مختلف مخصوصا نسطوری ها در آنجا گرد آمده بودند و بسیاری از کتابها به دستور خسرو اول به فارسی ترجمه شده بود. علاوه بر این دو کتابخانه، کتابخانه های بزرگ و معتبر دیگری هم وجود داشت. همه آتشکده ها و پرستشگاهها مانند همه بیمارستانها و مراکز تحقیقاتی و آموزشی گنجینه کتابهای خودشان را داشتند.

سپس حمله عرب در سال ۶۴۱ فرا رسید. عربها تعصب زیادی به خرج دادند و هر آنچه غیر قرآنی بود ریشه کن کردند. کتابخانه های معروف در متصرفاتشان از میان رفت. گفته می شود مهاجمان عرب باور داشتند که محتوای یک کتاب یا با قرآن همخوانی دارد اما از آن برتر نمی تواند باشد یا از آن بدتر با قرآن مقدس همخوانی ندارد. در هر دو صورت سزاور نابودی است. و نابود شدند. کتابخانه های ایرانیان نابود شدند. کتابها در آب ریخته شدند یا آنها را سوزاندند.

برای رهایی از این مصیبت، ایرانیان نوشته های خود را دفن یا مخفی می کردند . بسیاری از این کتاب ها با گذشت زمان از خاطر رفتند. ابن ندیم می گوید که دو عدد از این کتابخانه در قرن دهم پیدا شدند. همینطور حفاریهای اورفان علاقه ایرانیان به کتاب و کتابخانه ها را نشان می دهد.

با اینحال نابودی کتابها باعث نشد تا ایرانیان اشتیاقشان را از دست بدهند. اولین فرصتی که شرایط به ایشان اجازه داد کتابها نوشته شد و کتابخانه ها برپا شدند. بسیاری از کتابخانه های نوساز آنقدر بزرگ بود که برای موضوعات مختلف اتاقهای مجزا در نظر گرفتند. در حقیقت زمانی که اعراب ایران را تصرف کردند؛ میراثدار ادبیات پارسی شدند. رفته رفته کتابخانه هایشان با کتابهای ادبیات پارسی پر شد.

در قرن یازدهم و دوازدهم میلادی کتابخانه ها بیشمار بود و تجارت کتاب رونق داشت. مدرسه نظامیه در سال ۱۰۶۴ میلادی ساخته شد که شامل مجموعه عظیمی از کتابها بود. آنطور که ما از الفهرست می دانیم کتابخانه های خصوصی زیادی وجود داشت. تقریبا همه شهرهای مهم ایران کتابخانه خودشان را داشتند. همه جا حکمرانان یا شاهزادگان به یادگیری فرا می خواندند. این موضوع در مورد سامانیان در بخارا و آل بویه در شیراز حقیقت داشت. برای مثال در بخارا،ابن سینا، پزشک معروف و فیلسوف( ۹۸۰- ۱۰۳۷ میلادی) توسط نوح این منصور فراخوانده شد تا برای کتابخانه داری به دربار برود. مجموعه سلطنتی که ابن سینا در دربار دید او را شگفت زده کرد. ابن سینا می گوید:«کتابهای مربوط به هر کدام از علوم تالار مجزای خودش را دارد. تالارهای بسیاری وجود دارد. در یک تالار مجموعه مربوط به شعر وجود دارد. تالار دیگر شامل مذهب و مسایل مربوط به آن است. من فهرستی از نویسندگان یونانی پیدا کردم و به دنبال کتابهایی که می خواستم گشتم . من در این مجموعه کتابهایی را از کسانی دیدم که هرگز از آنها نشنیده بودم و هیچگاه قبلا ندیده بودم».

همینطور نوح ابن منصور از دانشمند برجسته ابن عباد(۹۳۸-۹۹۵ میلادی) دعوت کرد تا صدر اعظم او باشد. گفته می شود که ابن عباد این درخواست را رد کرد به علت اینکه نمی توانست کتابهایش را جابه جا کند. صرفا حمل کتابهای مذهبی او به تنهایی به چهارصد شتر نیاز داشت. در یک سفر معمولی سی شتر بار کتاب همراه می برد. کتابخانه ای که او از خود برجای گذاشت موهبتی برای ری بشمار می رفت. تنها فهرست کتابهای موجود در هر رشته آن ده جلد بود.

در شهر ری ابن عمید (درگذشته به سال ۹۷۱ میلادی) زندگی می کرد که نه فقط یک دانشمند خوب بلکه یک کتابدوست مشتاق بود. در سال ۹۶۵ میلادی یک خرابکار به خانه او رفت و اثاث خانه او را غارت کرد و دارایی هایش را برد. ابن مسکوویه کتابدار او نوشت:«او عاشق کتابهایش بود بیشتر از هر چیز دیگر …وقتی که او مرا دید در مورد کتابهایش پرسید و وقتی که با او گفتم کتابهایش سالم مانده و دست کسی به آنها نخورده گفت:تو مایه اقبال من هستی همه چیزها قابل جایگزینی هستند بجز کتابها…».

مجموعه کتابها و کتابخانه ها در نیشابور، اصفهان، غزنه، بصره، شیراز، مرو و موصل یافت می شد.در قرن نهم هجری ابوالوفا ابن سلما خانه دانشی پایه گذاری کرد و آن را با کتابهایی از همه شاخه های دانش انباشت که برای همه دانشمندان در دسترس بود.

در اصفهان یک زمیندار ثروتمند یک کتابخانه در سال ۸۸۵ میلادی تاسیس کرد و گفته می شود که سیصد هزار درهم خرج کتابهایش کرد. وقتی محمود غزنوی ری را در سال ۱۰۲۹ و اصفهان را در سال ۱۰۳۳ چپاول کرد. او صدها بار کتاب داشت که با خودش به غزنه برد. ابن حبان (درگذشته به سال ۹۶۵ میلادی) خانه ای را به همراه کتابخانه و اقامتگاهی را برای اقامت دانشجویان به شهرش نیشابور وقف کرد که کتابهایش نمی توانستند برای امانت به بیرون از محل برده شوند.

بهترین کتابخانه های این دوران احتمالا متعلق به شیراز و مرو بود. بنیاد شیراز توسط شاهزاده آل بویه، عضدالدوله (در گذشته به سال ۹۸۲ میلادی) در محوطه کاخ او ساخته شد. کتابخانه که بیشتر شامل متون علمی بود؛ یک مدیر(وکیل) یک کتابدار و یک رییس داشت. کتابها در تالارهای طویلی که در هر طرف آنها اطاقهایی بود نگهداری می شدند. هر شاخه از دانش، کتابخانه و فهرست متعلق به خود را داشت. در مرو زمان حمله مغول در قرن سیزدهم کمتر از ده کتابخانه نبود. دو تای آنها در مساجد و الباقی در مدارس بودند. یاقوت حموی (۱۱۷۸-۱۲۲۹) جغرافیدان معروف برای مدت سه سال در مرو اقامت کرد و از سخاوت کتابخانه ها که کتابهایشان را به او امانت می دادند، حیرت زده شد. او می نویسید:«در خانه ی من هیچگاه کمتر از دویست جلد کتاب نبود که به امانت گرفته می شدند و من هیچ وقت مجبور نبودم که برایشان وثیقه بگذارم چون ارزششان زیاد بود».

یک بار دیگر تمدن عظیم ایرانیان به وسیله ی مهاجمین نابود شد؛ این بار به وسیله قبایل مغولان و تاتارها؛ آنها مساجد را تبدیل به طویله اسبانشان کردند،کتابخانه ها را سوزاندند و از نسخه های گرانبها به عنوان سوخت استفاده کردند. و یک بار دیگر زمان کوتاهی پس از آنکه تاخت و تاز و چپاول پایان یافت، کتابها مجددا جمع آوری شدند و کتابخانه های بزرگ دوباره در ایران ساخته شد.

در قرن چهاردهم میلادی یک رصدخانه و یک کتابخانه مربوط به آن در مراغه ساخته شد. نصیر الدین توسی، دانشمند معروف، ریاضی دان و ستاره شناس، مسئول این کتابخانه بود. او تعداد بسیار زیادی از کتابها را که از آسیب مغول محفوظ مانده بود از نیشابور، مرو، سمرقند، بخارا، الموت و دیگ شهرها جمع آوری کرد. تعداد کتابها در مجموعه او بیش از ۴۰۰۰۰۰ کتاب بود. بسیاری از آنها از زبانهای چینی، مغولی، سانسکریت، عربی و آشوری ترجمه شده بودند.

کتابخانه رشیدی به وسیله وزیر غازان خان، رشیدالدین فضل الله، ساخته شد. در اوایل قرن چهاردهم رشید الدین فضل الله یک مرد دانشمند و سرآمد در بسیاری از شاخه های دانش بود که بیشتر به عنوان یک مورخ بزرگ شناخته می شود. از آنجایی که رشید الدین مرد ثروتمندی بود، یک مرکز علمی و تحقیقاتی در نزدیکی تبریز ایجاد کرد که کتابخانه آن شناخته شده است. رشید الدین همینطور وصیت کرد که پس از مرگ در نزدیکی آنجا به خاک سپرده شود. او کتابخانه اش را با هزاران کتاب ارزشمند وقف کرد. فضل الله می گوید:«…من به کتابخانه رشیدی شانزده هزار کتاب در موضوعات مختلف علم، تاریخ، ادبیات و چیزهای دیگر بخشیدم که از ایران، ترکستان، مصر، هند، چین و روم جمع آوری کرده بودم.» رشید الدین برای اینکه کتابهای خودش ایمن بمانند نسخه هایی از آنها را به کتابخانه های مختلف در ایران فرستاد.

کتابخانه شیخ صفی هم در همان زمان ایجاد شد و تا قرن نوزدهم میلادی زمانی که بخش بزرگی از آن به وسیله ی شرق شناسان به روسیه برده شد برجا ماند. این کتابخانه کتابهایی را در پارسی، عربی و ترکی داشت. برخی نسخه های آن توسط شاه عباس سفارش داده شده بود.

بسیاری از کتابخانه های بزرگ در روزگار صفوی (۱۵۰۱ ۱۷۳۶) ایجاد شد که کتابخانه سلطنتی در اصفهان بزرگترین آنها بود. شاه عباس به گرمی پناهندگان ارمنی را که تحت تعقیب بودند پذیرفت. جلفا در نزدیکی اصفهان محل ایمنی برای آنها بود. آنها اجازه یافتند تا کلیسا و کتابخانه خویش را بسازند. کتابخانه مذهبی جلفا که کارهای بی اندازه ارزشمندی در مسیحیت دارد هنوز هم فعال و یکی از قدیمی ترین کتابخانه های جهان است. یک چاپخانه کوچک به کتابخانه الحاق شده بود و نخستین کتاب ایران در سال ۱۶۴۱ در آنجا چاپ شد که یک کتاب به زبان ارمنی بود. سالها بعد در سال ۱۸۲۶ نخستین کتاب فارسی ایران در تبریز چاپ شد.

یک کتابخانه ی دیگر که به دوران سنتی تا حال حاضر تعلق دارد، کتابخانه آستان قدس رضوی در مشهد است که در قرن چهاردهم ساخته شده؛ اگرچه این کتابخانه یک یا دوبار مورد تاراج قرار گرفته با اینحال کماکان باقی مانده و در حال حاضر بزرگترین کتابخانه مذهبی در ایران است. شهر مشهد به معبد امام رضایش مفتخر است که امام هشتم شیعیان است. کتابخانه رضوی بخشی از این معبد مقدس است که ۸۹۱۰ نسخه نایاب دارد و کتابخانه رضوی برای عموم قابل دسترسی است. اما امکان بیرون بردن کتابها وجود ندارد.

مجموعه این کتابخانه با وقف بزرگتر می شود. به عنوان قدیمیترین کتابخانه ای که در حال حاضر در ایران وجود دارد، این کتابخانه با تهیه میکرو فیلم از نسخه های قدیمی به دیگر کتابخانه ها یاری می کند. تا کنون پنج جلد از فهرست کتابهای این کتابخانه منتشر شده، این کتابخانه همچنین یک نشریه ماهیانه دارد. حسین ملک، یک مجموعه دار معاصر، اخیرا مجموعه نسخه های ارزشمندی را به این کتابخانه اعطا کرده؛ این مجموعه در حال حاضر در کتابخانه ملک در تهران نگهداری می شود که شعبه ای از کتابخانه رضوی است.

توضیح کوتاهی درباره دو کتابخانه ای که در دوره قاجار (۱۷۹۴-۱۹۲۵) ایجاد شد، نشان میدهد که الگوی قدیمی کتابخانه تا این دوره ادامه پیدا کرده؛ در سال ۱۸۷۸ حسین سپهسالار، نخست وزیر وقت، یک مسجد و مدرسه مذهبی با کتابخانه بزرگی در تهران ساخت. نخستین وقف سپهسالار به کتابخانه اش مجموعه ای شامل چهار هزار جلد بود که بیشتر آنها نسخه های مذهبی بودند. در سال ۱۹۳۵ مدرسه سپهسالار برای مدتی به یک مدرسه الهیات تبدیل شد و در این زمان کتابخانه آن سریعتر رشد پیدا کرد. دو جلد از فهرست کتابها (کتابشناسی) آن که به وسیله ابن یوسف شیرازی ویرایش شده، تا کنون منتشر شده است.

کتابخانه ی دیگری که در این دوره به عنوان کتابخانه سلطتی توسط فتحعلی شاه قاجار ایجاد شد و در حال حاضر وجود دارد و به وسیله دیگر پادشاهان سلسله قاجار هم مورد حمایت قرار گرفت. این کتابخانه به عنوان آخرین کتابخانه سلطنتی برای مدت طولانی محسوب می شود که در کاخ گلستان در تهران واقع شده و شامل شمار زیاد و نسخه های خاصی از کتابها است.

تصویر صفحات ۲۲ تا ۲۶ کتاب

کتابخانه ها و کتابسوزی در ایران

کتابخانه ها و کتابسوزی در ایران

کتابخانه ها و کتابسوزی در ایران

کتابخانه ها و کتابسوزی در ایران

کتابخانه ها و کتابسوزی در ایران

کتابخانه ها و کتابسوزی در ایران

کتابخانه ها و کتابسوزی در ایران

کتابخانه ها و کتابسوزی در ایران

کتابخانه ها و کتابسوزی در ایران

کتابخانه ها و کتابسوزی در ایران

کتابخانه ها و کتابسوزی در ایران

کتابخانه ها و کتابسوزی در ایران

با تصویب آئین نامه جدید مجلس داهیانه شورای اسلامی و بر پایه رابطه علمی  میان گودرز وشقایق با چهارصد هزارنفر- ساعت کار علمی و تحقیقاتی شبانه روزی متخصصان  کشورمان، از این پس قانونا حضور در هر دوره شورای نگهبان، معادل یک مقطع تحصیلی آموزشی برای تمام طول دوره محسوب می شود. با اجرای این قانون علاوه بر میلیونها دلار صرفه جویی ارزی برای صدورگواهینامه تقلبی دکترا از آکسفورد، جمهوری اسلامی ایران رسما به جمع معدود کشورهایی پیوست که توانایی ارایه مدارج تحصیلی در تمام مقاطع و رشته های آموزشی را دارند و همینطور دومین کشوری در جهان است (بعد از جمهوری علیوفستان) که می تواند برای تمامی اوباشش در هر سطح مدرک صادر کند.

بر پایه همین ارتباط منطقی، دبیرکل محترم شورا ،حضرت آیت الله جنتی هم مصداق عینی گودرز شناخته شد که علی رغم تمام دسیسه های ضد انقلاب و اسباب فتنه و ملت فریبخورده ایران (امت همیشه در صحنه سابق) و علی رغم این حقیقت ددمنشینانه مشینانه که مشارالیه سواد درست و حسابی ندارد، با محاسبه تعداد سنوات و سالهای مجاهدت وی در طول دوران انقلاب در شورای نگهبان و پیش از آن در درازای ۲۵۰۰ سال دوران ننگین ستمشاهی، نامبرده قانونا آن تعداد مقاطع تحصیلی گذرانده که هیچ بنی بشری در طول تاریخ نتوانسته بگذراند. از اینرو ما هم این افتخار جدید را به آستانه مبارک چاه جمکران (ع) تبریک گفته و برای تولیت مبارک آن حضرت مبارک که این قبیل حکم ها را می دهد ، شفای عاجل و بهبودی کامل مسالت می کنیم .

اگرچه مقالات ویکی پدیا در علوم اجتماعی به اندازه ی منابع علمی اعتبار ندارند؛ اما از این جهت که عموما مقالات آن در جستجوی گوگل پیرامون موضوعات خاص در میان پنج نتیجه نخست نشان داده می شوند؛ حایز اهمیت اند وهمین موضوع ویکی پدیا را به ابزاری برای تبلیغات سیاسی قومگرایان و لابیستها، مخصوصا وابستگان جمهوری آذربایجان  بدل کرده است

دو تن ار لابی های جمهوری آذربایجان در آمریکا، جاوید حسینوف و عادل باقروف هستند. با توجه به اینکه ، اکانتهای متعددی توسط این دو تن ساخته شده، هر دو بارها توسط مدیران ویکی پدیا مورد تنبیه قرار گرفتند و هر دو مدافع سیاستهای ضد ارمنی و ضد ایرانی هستند

اخیرا وبسایت ویکی لیکس (با ویکی پدیا اشتباه نشود) لابی جمهوری آذربایجان در آمریکا را آشکار کرد

WikiLeaks: Azeri, Turkish Diasporas Attempt to Form ‘Single Organism’

WikiLeaks: What Are the Activities of Azeri Diaspora Organizations?

 باید توجه داشت «یو سن» (شبکه ی آذربایجانیهای آمریکا) که توسط عادل باقروف ایجاد شده وظیفه ی خود را «تلاش در جهت تامین منافع [جمهوری] آذربایجان و دولت میزبانشان» تعریف می کند و نتیجتا این سازمان را در راستای اهداف الهام علیوف قرار می دهد.«یوسن» به شدت کوشش می کند تا مسئله ی نسل کشی ارمنیان و همینطور میراث تاریخی ایشان را انکار کند. همینطور بخشی از کوششهای این سازمان معطوف به تشجیع و حمایت از جریان تجزیه طلبی و پان ترکیسم می شود که در آذربایجان ایران براه افتاده است. این موضوع با حمایتهای ایشان از شخصیت ها و گروههای تجزیه طلبی مانند: فاخته زمانی ، علیرضا اصغرزاده، گوناذ تی وی ( احمد اوبالی ) و مانند آن که نفرت عمیقی نسبت به کردها ، فارسی زبانان و البته ارمنیها دارند، ملموس است

دشواری اصلی پیش روی این گروهها این است که اغلب آمریکایی های ایرانی تبار، آذری نیستند و آن دسته قلیلی از ایرانی-آمریکایی های که آذربایجانی هستند هم خود را ایرانی می دانند. تعداد آن دسته از اتباع جمهوری آذربایجان که تابعیت آمریکایی دارند؛ بسیار اندک است و این بدان معنی است که لابی آذربایجان باید به دنبال راههایی باشد تا اعضای خود را در مواجه با لابی قدرتمند ارمنی ها پرشمارتر جلوه دهد (این موضوع البته نخستین وظیفه ی این گروه است و پراکنده کردن تخم تجزیه طلبی از طریق حمایت از سازمانهایی چون «گوناز تی وی» در مرحله ی بعد قرار دارد). نتیجتا این فعالیتها دخالت مستقیم الهام علیوف در مسایل داخلی ایران به شمار می روند

به همین نهج جاوید حسینوف ( برای نمونه این مطلب نژاد پرستانه را از او بخوانید) رییس تشکیلات لابیگری دیگری به نام «انجمن آمریکایی آذربایجانیها» است که هدف آن فعالیتهای ضد ارمنی و حمایت از تجزیه طلبی در ایران است

اما بازگردیم به ویکی پدیا؛ تمرکز اصلی این کاربران، انکار میراث تاریخی ارمنیان و انتشار تاریخ جعلی پان ترکیستی است (از آن جمله استفاده از منابع غیر تخصصی گلچین شده که برخی از آنها به جمهوری آذربایجان مربوط است برای نمونه نوشته های فردریک استار، فردریک کوان، برندا شافر، سوانتا کرن و ادری التستت )

در سال ۲۰۱۰ دو فهرست ویکی پدیا (یکی در ویکی پدیا روسی و دیگری در ویکی پدیای انگلیسی) کشف شد. این لیستها شامل بیش از سی کاربر فعال بود که از طریق رای های انبوه، واگردانیها و ویرایشهای ملی گرایانه تقلب می کردند( انکار میراث تاریخی ارمنیان هر زمان که ممکن باشد و ادعاهای پان ترکیستی درباره تاریخ و میراث تاریخی ایران) از آن جمله بود

نسخه ای از این فهرست را در این نشانی و اینجا می یابید

پس از اینکه این لیست شناسایی شد؛ ویکی پدیای روسی ساختار خوبی را تنظیم کرد. در این شیوه گروهی از مدیران ویکی (گروهی از متخصصان شامل مدیران غیر محلی) درباره مقالات و موضوعات مورد نظر لابی های پان ترکیست تصمیم می گیرند . پس از اینکه این روش در ویکی پدیای روسی اجرا شد تعداد زیادی از کاربران پان ترکیست از آنجا ناپدید شدند.متاسفانه ویکی پدیای انگلیسی ساختار مشابهی ندارد؛ بنابر این گروههای پان ترکیست کماکان می توانند جعل تاریخ کنند و مطالب تحریف شده درباره ی تاریخ ایران و درباره ارمنیان بنویسند

برخی نظرات این گروه در ویکی پدیا برای نشان دادن طرز فکرشان می تواند روشنگر باشد

جاوید حسینوف:

«یالا رفقا ! من از کثافت ارمنی بیش از همه ی شما متنفرم  اما برخی محدودیت های دیپلماتیک و منطقی در مواجه با دشمن وجود دارد. toporniye متوجه شده که امروز ترکها از این ادعای ارمنی کشی چه رنجی می برند.»

«ترکها همیشه در طول تاریخشان باشکوه/پیروزمند بودند.  پادشاهی های بسیاری را فرمانروایی کردند و اربابان ارمنیان ،ایرانیان ، یونانیان و دیگران بودند. یک مثل قدیمی می گوید: ترکان اربابان سرنوشت خویش اند»

«تو و بقیه خیلی خوب می دانید تازمانی که ارمنیان نه فقط کاراباغ (آرتاساخ) بلکه سرزمینهای خانات پیشین ایروان را تخلیه نکنند؛ من طرفدار سختگیری به ارمنیان هستم . ارمنیها در طول تاریخ ثابت کردند که ملت قابل اعتمادی نیستند و همیشه باید به صورت مردمی نوکر/وابسته نگهداری شوند و هیچگاه نباید به آنها اجازه داد که در هیچ بخشی از آذربایجان بازگردند»

روی هم رفته فعالیتهای جمهوری آذربایجان از طریق لابی هایش هم در ویکی پدیا و هم کنگره آمریکا قابل مشاهده است . این گروه کوشش می کند تا پان ترکیسم، ضدیت با ارمنیها و ضدیت با ایرانیان را در آمریکا ترویج کند. یکی از اهداف اصلی ایشان ترویج خشمونتهای قومی در ایران است و اینکار هم تنها از طریق حمایت خارجی برای کشور جهان سومی مانند جمهوری آذربایجان میسر است

همه ی ایرانیان و ارمنی ها باید از وجود چنین گروههایی لابی گری در آمریکا آگاه باشند. هدف شنیع این گروهها دامن زدن به خشونتهای قومی و ایجاد نفرت نسبت به ایرانیان و ارمنیان است. اگرچه فعالیتهای این گروههای سازمان یافته بر روی ویکی پدیا و در کنگره آمریکا (جایی که بسیاری از سیاستمداران به بهترین پیشنهاد دهندگان توجه دارند) باید مورد توجه و رصد همه ی ایرانیان و ارمنیان باشد؛ مقالات ایرانیان و ارمنیان که در ارتباط با آذربایجان یا اران و شروران در ویکی پدیای انگلیسی قرار دارند ؛باید با دیده ی شک و تردید بیشتری نگریسته شوند البته همانطور که گفته شد ویکی پدیای روسی [که علاوه بر ویکی انگلیسی هدف این گروه است] ساختاری جدی برای مواجه با این لابی ها دارد

با در نظر گرفتن اینکه جمعیت ایرانیان بسیار انبوه تر است و بیشتر ایرانیان آذری، وطن پرست هستند؛ کاملا واضح است که علیوف و لابی هایش لقمه ای بزرگ تر از دهانشان برداشتند و واضح است که اگر این رفتار را به همین شیوه ادامه بدهند؛ با آگاه شدن عده ی بیشتری از ایرانیان به رفتار ضد ایرانی و ضد ارمنی این گروهها؛ سرانجام متقابلا با عکس العمل ایشان مواجه خواهند شد. همانطور که فرجام «ایلچی بیگ»، رییس جمهور فاشیست آذربایجان، نشان داد؛ فاشیسم اغلب در همان خانه شکست می خورد

Wikipedia, US lobby and pan-Turkism

(Special Thanks to all those who provided the following informations)

Compiled by an observer of Wikipedia

Although Wikipedia articles on social sciences are not deemed as reliable as their scientific counterparts, it is important to note that Google search usually has Wikipedia articles on a specific subject in its top five hits. This has made Wikipedia an important propaganda tool for ethno-nationalist, and lobbyist, specifically those of the Azerbaijani government

Two of these lobbyists in the USA are Javid Huseynov and Adil Baguirov

with variety of new user accounts created by these users. Both users have been sanctioned multiple times for poor behavior by administrators. Both of them have advocated anti-Armenian and anti-Iranian policies. Recently, wikileaks (not to be confused withWikipedia) exposed the Azeri lobby in the US

WikiLeaks: Azeri, Turkish Diasporas Attempt to Form ‘Single Organism’

WikiLeaks: What Are the Activities of Azeri Diaspora Organization

It should be noted that USAN (US Azeri Networks) which was formed by Adil Baguirov had the purpose of : “to advocate for Azerbaijan’s interests with their host government.” Consequently it functions through Elham Aliev. The USAN works actively to deny the Armenian genocide and heritage. Also part of this advocacy by USAN is clear encouragement of pan-Turkist separatism by the Azerbaijani government in Iranian Azerbaijan. This is shown by its encouragement of separatist minded groups like Fakhteh Zamani, Alireza Asgharazadeh, Gunaz T.V. (Ahmad Obali), etc who have a deep hatred towards Iranian peoples specially Kurdish and Persian speaking groups (as well as of course Armenians).

The challenge these groups do face is that the overwhelming majority of Iranian Americans are not Azeris, and virtually all the Iranian-Americans with Azeri background identify themselves as Iranians. The number of people from the republic of Azerbaijan with American citizenship is relatively very small and this means that these lobbyists will try to inflate their numbers in order to counter the grass-root Armenian lobby (which is their main job while spreading the seed of separatism through support of Gunaz T.V. is secondary). Consequently, this is direct involvement of Elham Aliev in Iran’s internal affair.

Similarly, Javid Huseynov (see racist comments) is the head of the lobby organization: “Azerbaijani American Council” which advocates anti-Armenianism and separatism in Iran

Going back to Wikipedia, the main concentration of these users has been to deny Armenian heritage, push pan-Turkist historiography (using very selective non-specialist sources, some of them affiliated with the Azeri government like Fredrick Star, Ferederik Coene, Brenda Shaffer, Svante Cornell and Audrey Altstadt).

In 2010 , two Wikipedia lists (one for Russian and one for English) were discovered. These lists had about 30+ active members who committed fraud through mass voting, reverting, nationalist editing (denying Armenian heritage whenever possible and making pan-Turkist claims on Irans heritage) and etc.

 The archives of these lists may be found here and here

After the list was found, the Russian Wikipedia setup a good mechanism (a group of expert non-regional admins) to decide on the controversial topics that pan-Turkist lobbyists were infusing in Wikipedia . After this mechanism was setup, virtually most of the users disappeared in thin air. Unfortunately the English Wikipedia does not have such mechanism which means that pan-Turkists group can write distorted articles about Armenian and Iranian history, as well as forge pan-Turkist historiography.

 Some of the comments on the off-line Wikipedia list are illustrative of the lobbying mindsets

Javid Huseynov

“Come on guys, I hate Armenian infection ever more passionately as many of you do. But there are certain bounds of diplomatic reason and logicin dealing with enemy, «toporniye» approaches result in what Turks are suffering from today with allegations of armocide. Javid”

“Turkic people were always glorious in their history, ruled many kingdoms and were masters of Armenians, Persians, Greeks and others. «Turk is a master of his destiny», the old saying goes.”

“You and others know well that I support tough stance on Armenians, until they leave not only Karabakh but also territories of former Iravan khanate. They have historically proven not to be a trustworthy nation, should always be kept as servant/dependent people, and not allowed toresettle in any other part of Azerbaijan.”

Overall, the activity of the Azerbaijani government through its lobbyists can be seen in both Wikipedia as well as the US congress. These groups try to push pan-Turkism, anti-Armenianism and anti-Iranian hatred in the US, throughout the world and of course Iran. One of their main aims is to foster inter-ethnic violence in Iran and this is only possible through outside support for the republic of Azerbaijan in this matter through a 3rd country.

All Iranians and Armenians should become aware of these lobbying groups, and their nefarious purpose which is to foster inter-ethnic violence and hatred for Armenians and Iranians. Also the activities of these organized groups in Wikipedia and US congress (where many politicians court the highest bidder) should be noticed and visible to all Iranians/Armenians. Articles touching upon Iranian/Armenian history with regards to Azerbaijan, Arran and Sharvan should be taken with doubt in the English Wikipedia due to these lobbyist groups. However, the Russian Wikipediahas a serious mechanism to deal with these lobbyists groups.

Given the Iranian population is much larger, and the majority of Iranian Azeris are patriotic, it is clear that Aliev and his lobbyists are biting more than they can chew and if such provocations do not stop, eventually it will backfire as more Iranians wakeup to the anti-Armenian/Anti-Iranian behaviors of these groups. As the case with the fascist president Elchibey illustrates, fascism usually bites at home first.

با توجه به ابعاد قضیه حتما متخصصانی که بر موضوع اشراف بیشتری دارند در این زمینه راهنماییهای تخصصی خواهند کرد ؛ با اینحال من هم مطلبی را می نویسم صرفا به امید اینکه این اطلاعات هر چند محدود بتواند مفید باشد لطفا چنانچه این نوشته یا بخشی از آن را سودمند یافتید؛ آن را برای دوستان خود هم منتشر کنید

خبر دزدی اینترنتی

آنطور که دولت هلند مدعی است؛ یک گروه هکری(احتمال قریب به یقین دولت ایران) با نفوذ به یک شرکت هلندی ؛ تعداد زیادی گواهینامه اس اس ال صادر کردند و برای مدتی نامعلوم شیوه ی خاصی را برای کسب اطلاعات از مردم ایران بکار گرفتند که در ادامه پیرامون این روش بیشتر توضیح خواهم داد

شرکت هلندی مذکور که مورد نفوذ قرار گرفته یکی از ده ها شرکتی است که در زمینه ی صدور گواهینامه اس اس ال فعالیت می کنند. به نهادهایی که اجازه دارند گواهی اس اس ال صادر کنند اصطلاحا «سرتفیکیت آثورتی» یا به اختصار «سی ای» می گویند. گواهینامه هایی که توسط این نهادها صادر شود تنها ویژگی شان این است که توسط مرورگرهای اینترنتی مانند فایرفاکس ، سافاری ،اپرا، اینترنت اکسپلوور،کروم و… مجاز شناخته می شوند. در غیر اینصورت اگر از طریق یک نشانی اس اس ال وارد یک صفحه شوید که بر روی آن گواهی متعلق به یک دامنه ی دیگر یا یک گواهینامه ی «سلف سایند»نصب شده باشد یا اصلا گواهی اس اس ال بر روی آن دامنه نباشد، مرورگر شما یک صفحه ی خطا نمایش می دهد و این یعنی ما قادر نیستیم امنیت ارتباط از طریق این نشانی را تایید کنیم

دو نمونه از صفحه ی خطا بر روی کروم و فایرفاکس

اس اس ال چیست و چه کاربردی دارد

«تی ال اس» یا با نام قدیمی تر اش اس اس ال یک پروتکل یا بخشی از شبکه است که به شما اجازه می دهد با یک کامپیوتر سرور، ارتباط ایمن برقرار کنید

هر گاه شما یک پنجره وب را باز می کنید و وارد یک وبسایت می شوید؛ مقادیری داده مانند کد اچ تی ام ال ،تصویر ،تکست و فایل صوتی از طریق کامپیوتر سرور یا همان سرویس دهنده سایت به کامپیوتر شما منتقل می شود و مقادیری اطلاعات هم از کامپیوتر شما به سرویس دهنده می رسد. در شرایطی که این اطلاعات کم اهمیت باشند مثلا زمانی که مطالب یک سایت خبری را می خوانید یا یک کامنت عمومی درج می کنید؛ افشای آنها نمی تواند چندان ایرادی داشته باشد اما بیایید فرض کنیم شما از طریق اینترنت می خواهید با کارت اعتباری خود خرید کنید یا حساب بانکی خود را بررسی کنید در چنین شرایطی افشای اطلاعات کارت اعتباری یا حساب بانکی یا اطلاعات شخصی برای کسی بجز شما یا وبسایتی که قرار است اطلاعات به آن منتقل شود ؛می تواند خطراتی را ایجاد کند و این دقیقا همان علتی است که به موجب آن تقریبا دو دهه ی پیش «اس اس ال» برای ارتباطات ایمن تر طراحی شد

در شرایطی که شما از طریق پورت هشتاد یا با همان نشانی «اچ تی تی پی» وارد یک سایت شوید؛ چنانچه یک نفوذگر موفق شود بین کامپیوتر شما و کامپیوتر سرور سایت قرار گیرد یا حتی شرکت سرویس دهنده ی اینترنت شما به راحتی می توانند به اطلاعات مبادله شده دسترسی پیدا کنند اما اگر از طریق نشانی سکیور ارتباط برقرار کنید، ابتدا ارتباط میان کامپیوتر شما و کامپیوتر سرور رمزگزاری می شود و این رمز هم تقریبا غیر قابل نفوذ است و سپس هر اطلاعاتی که در این میان مبادله شود تنها از طریق سرور سایت یا کامپیوتر شما قابل شناسایی خواهد بود یعنی به فرض که سرویس دهنده ی اینترنت شما یا حتی یک دولت بخواهد ارتباطات شما را بررسی کند؛ این اطلاعات تا زمانی که به کامپیوتر شما یا سرور وبسایت مقصد دسترسی نداشته باشند ،قابل بازیابی نیست

چگونه با استفاده از اس اس ال به یک وبسایت وارد شویم

برای ارتباط ایمن با یک وبسایت به جای «اچ تی تی پی» در ابتدای نشانی اینترنتی آن باید «اچ تی تی پی اس» بنویسید. این حرف «س» در ابتدای نشانی مخفف واژه ی «سکیور» به معنای ایمن است و اطلاعاتی که از این طریق رد و بدل می شود رمزگذاری خواهند شد. برای اینکه یک دامنه ی اینترنتی بتواند نشانی سکیور داشته باشد؛ باید از یک شرکت «سی ای» (نظیر همین شرکت هلندی که مورد حمله قرار گرفته) یک گواهینامه ی اس اس ال بخرد و آن را بر روی سرور سایت نصب کند

اگر از طریق اینترنت با کارت اعتباری خرید می کنید؛ حتما باید اطلاعات کارت اعتباری را در صفحات سکیور وارد کنید؛ البته بهترین راه خریدهای اینترنتی استفاده از «پی پال» است که متعلق به شرکت «ای بی» می باشد و به صورت خودکار اطلاعات را با امنیت منتقل می کند

https://www.paypal.com/

استفاده از پی پال کاملا رایگان است و علاوه بر آن خریدهای شما را هم به صورت محدود بیمه می کند اما چنانچه امکان خرید با پی پال وجود نداشت حتما اطلاعات حساس خود را باید صرفا در صفحات سکیور بنویسید

علاوه بر نقل و انتقال پول، گاه نقل و انتقال اطلاعات به همان اندازه و حتی بیشتر اهمیت دارد. مثلا زمانی که می خواهید به یک وبسایت که نیاز به کد عبور دارد؛ وارد شوید بهتر است یوزر نیم و پسوورد خود را در صفحه ی سکیور وارد کنید. بسیاری از وبسایتها به صورت خودکار صفحاتشان را به صورت سکیور باز می کنند (مانند همان پی پال که نشانی اش را پیوند دادم) در برخی از وبسایتها هم دسترسی به هر دو صفحه ی سکیور و عادی میسر است و این مسئله به تنظیمات اعمال شده توسط گردانندگان سایت مربوط است. یادتان باشد صرفا داشتن گواهینامه سکیور به معنای انتقال ایمن اطلاعات نیست و اگر از طریق عادی به وبسایتی که نشانی سکیور هم دارد وارد شدید ؛ تا زمانی که از نشانی ایمن استفاده نکردید آن وبسایت با سایتهای دیگر تفاوتی نخواهد داشت. در برخی موارد هم یک وبسایت که از هر دو طریق قابل دسترسی است ؛ این امکان را در اختیار شما می گذارد که گزینه ی سکیور یا اس ای ال را در هنگام ورود به آن سایت، به صورت دایمی بر روی مرورگر خود فعال کنید

چگونه گواهینامه ی اس اس ال خریداری کنیم

شرکتهای معتبری هستند که به دارندگان وبسایتها گواهینامه اس اس ال می فروشند. این شرکتها اطلاعاتی را از خریدار کسب می کنند تا بدانند گواهینامه برای یک وبسایت معتبر صادر خواهد شد

برخی گواهینامه های صادر شده از برخی دیگر معتبرترند و صرفا برای شرکتها صادر می شود به این گواهینامه ها «ای وی» می گویند تنها تفاوت این نوع از گواهینامه در این است که درآن اعتبار ثبت شرکت هم به تایید می رسد و درهنگام ورود به این سایتها، کادر نشانی مرورگر شما هم به رنگ سبز در می آید. برخی گواهینامه هم هم هیچ اعتباری ندارند و هر دارنده ی وبسایتی که دسترسی به تنظیمات سرور داشته باشد می تواند برای خود یک گواهینامه صادر کند که به این گواهینامه ها اصطلاحا «سلف سایند» می گویند ایراد این گواهینامه هم در این است که توسط مرورگرهای وب مورد شناسایی قرار نمی گیرند و در هنگام ورود (مانند دو تصویری که در بالا گذاشتم )پیغام خطا نمایش داده می شود اما همه ی انواع گواهینامه ها از حیث کارکرد با یکدیگر مشابه اند

اگر یک وبسایت دارید و صرفا برای امنیت خودتان در زمان اتصال به سرور می خواهید از این نشانی استفاده کنید می توانید به مرورگرتان دستور بدهید که برای گواهینامه ی آن صفحه استثنا قایل شود و با دیدن پیام خطا و پس از فشار دادن دکمه ی تایید ؛ هر گاه مجددا وارد آن وبسایت شوید پیام خطا نمایش داده نخواد شد.با اینحال این نوع از گواهینامه برای یک وبسایت عمومی مناسب نیست. از نظر فنی تمام گواهینامه های اس اس ال مانند هم کار می کنند و از نظرکارکرد تفاوتی میان آنها نیست از اینرو تنها وظیفه ی شرکتهای صادر کننده گواهینامه، تایید اعتبار خریدار است

درگذشته تنها شرکتهای معتبر می توانستند بر روی وبسایت خود گواهینامه ی اس اس ال داشته باشند اما با گذشت زمان مانند هر فناوری دیگری، استفاده از اس اس ال هم رواج بیشتری پیدا کرد به نحوی که در حال حاضر هر دارنده ی وبسایت، در صورت نیاز می تواند یک گواهی خریداری کنید. اگر یک وبسایت دارید و از هوستینگ اشتراکی استفاده می کنید می توانید از سرویس دهنده ی هوست خود درخواست یک گواهینامه اس اس ال کنید تا برایتان خریداری و نصب کنند. علاوه بر آن باید برای هر دامین یا ساب دامینی که گواهینامه روی آن نصب می شود یک آی پی مجزا بگیرید. اگر سرور شخصی خودتان را اداره می کنید امکان انتخاب باز هم بیشتر است و می توانید به جای شرکت هوستینگ، مستقیما از یک صادر کننده ی گواهینامه بخواهید تا برایتان یک گواهی اس اس ال صادر کند

ماجرای سو استفاده اخیر

هر کاربری که بخواهد از داخل ایران به اینترنت متصل شود مجبور است که از خدمات اینترنت دولتی استفاده کند. این یعنی نظام اسلامی بر تمام اطلاعات جابه جا شده از صفحات معمول دسترسی دارد اما با بهره گیری از سرویسهایی مانند «جی میل» عملا این امکان فراهم شده بود که کاربران بتوانند اطلاعاتشان را جابه جا کنند و جمهوری اسلامی با در اختیار داشتن تمام مجراهای ارتباطی نتواند این اطلاعات را بررسی کنترل کند و از اینرو نظام اسلامی در مواجه با این وضع سه راه را پیش روی خود دیده است

راه نخست اینکه مانند همه ی کشورهای آزاد جهان که برای آزادی های شخصی اتباعشان احترام قایل اند؛ از تجسس و جاسوسی در زندگی خصوصی مردم دست بردارند. که البته این با ماهیت نظام اسلامی همخوانی ندارد

راه دوم قطع دسترسی به سرویسهایی مانند گوگل است که گویا این را هم در شرایط کنونی و با توجه به تاثیرات منفی تبلیغاتی آن مناسب ندانسته اند و از انجامش صرف نظر کردند

می ماند سومین راه که همان راه تقلب و فریب و نیرنگ است و به شدت با ذات نظام مقدس هماهنگی دارد. برای این منظور با نفوذ به یک شرکت صادرکننده گواهی اس اس ال؛ ابتدا تعدادی گواهینامه تقلبی جعل کردند صرفا با این هدف که مرورگرهای کاربران ایرانی در هنگام برخورد با این گواهی ها پیام خطا ندهد و آنها را معتبر بشناسند سپس با استفاده از یک تکنیک به نام «ام آی تی ام» یا مردی در میان، به جای اینکه اطلاعات رمزگذاری شده را رمزگشایی کنند؛ که عملا غیر ممکن است ؛ اطلاعات مربوط به کاربر حقیقی را با اطلاعات خودشان جایگزین کردند. یعنی در واقع کاربر با اس اس ال جعل شده به سرور جمهوری اسلامی متصل می شود وبه جای وبسایت مقصد با آن سرور رمزگذاری می کرد و چون گواهینامه ی جعل شده را یک شرکت معتبر هلندی صادر کرده بود که در لیست شرکتهای مجاز مرورگرها بود ؛ مرورگر هم پیام خطا نمی دادند؛ سرور آقایان هم مانند یک کاربر معمولی به طور همزمان با سرور حقیقی که مقصد کاربر ایرانی بود رمزگزاری می کرد بنابر این کاربر ایرانی اطلاعات را برای سرور دولتی در ایران می فرستاد و سرور کامپیوتر مقصد هم اطلاعات را به کامپیوترهای دولتی ایران منتقل می کرد و فقط مقداری سرعت انتقال اطلاعات پایین می آمد. البته این روش برای تمام سایتهایی که از پروتکل اس اس ال استفاده می کنند امکان پذیر نبوده و تنها تعدادی وبسایت را دستچین کردند

لیست وبسایتهایی که برای آنها گواهینامه صادر شده و تعداد گواهینامه های جعل شده را از اینجا می توانید ببینید

CN=*.*.com 1

CN=*.*.org 1

CN=*.10million.org 2

CN=*.JanamFadayeRahbar.com 1

CN=*.RamzShekaneBozorg.com 1

CN=*.SahebeDonyayeDigital.com 1

CN=*.android.com 1

CN=*.aol.com 1

CN=*.azadegi.com 1

CN=*.balatarin.com 3

CN=*.comodo.com 3

CN=*.digicert.com 2

CN=*.globalsign.com 7

CN=*.google.com 26

CN=*.logmein.com 1

CN=*.microsoft.com 3

CN=*.mossad.gov.il 2

CN=*.mozilla.org 1

CN=*.skype.com 22

CN=*.startssl.com 1

CN=*.thawte.com 6

CN=*.torproject.org 14

CN=*.walla.co.il 2

CN=*.windowsupdate.com 3

CN=*.wordpress.com 14

CN=Comodo Root CA 20

CN=CyberTrust Root CA 20

CN=DigiCert Root CA 21

CN=Equifax Root CA 40

CN=GlobalSign Root CA 20

CN=Thawte Root CA 45

CN=VeriSign Root CA 21

CN=addons.mozilla.org 17

CN=azadegi.com 16

CN=friends.walla.co.il 8

CN=login.live.com 17

CN=login.yahoo.com 19

CN=my.screenname.aol.com 1

CN=secure.logmein.com 17

CN=twitter.com 19

CN=wordpress.com 12

CN=www.10million.org 8

CN=www.Equifax.com 1

CN=www.balatarin.com 16

CN=www.cia.gov 25

CN=www.cybertrust.com 1

CN=www.facebook.com 14

CN=www.globalsign.com 1

CN=www.google.com 12

CN=www.hamdami.com 1

CN=www.mossad.gov.il 5

CN=www.sis.gov.uk 10

CN=www.update.microsoft.com 4

چک سفید امضا

دو گواهی اولی که برای خودشان صادر کردند در واقع چک سفید امضا است

CN=*.*.com 1

CN=*.*.org 1

در واقع برای هر دامنه ی «کام» یا «ارگی» با این دو گواهی می توانستند دسترسی ایجاد کنند. البته ریسک استفاده از این دو گواهینامه بالا است و به محض بررسی، ایرادش معلوم می شود. احتمالا این دو گواهی را صرفا برای اطمینان صادر کردند چون در غیر اینصورت دیگر نیازی به صدور بسیاری از گواهینامه ها نبود

سرورهای صلواتی

از میان گواهینامه های جعل شده این چند تا احتمالا بمنظور دانلود نرم افزارهای دستکاری شده توسط کاربران ایرانی و یا بروزرسانی نرم افزارهای قدیمی کاربران جعل شده است

CN=*.android.com 1

CN=*.microsoft.com 3

CN=www.update.microsoft.com 4

CN=*.mozilla.org 1

CN=addons.mozilla.org 17

اگر در داخل ایران از امکانات شرکت مایکروسافت استفاده می کنید مثلا ویندوز ویستا ،سون و یا مرورگر اینترنت اکسپلورر دارید و آپدیت خودکار آنها را غیر فعال نکردید؛ همچنین اگر از سیستم عامل دروئید گوگل و مرورگرهای فایرفاکس و کروم استفاده می کنید؛ باید بدانید که احتمالا ظرف چند ماه گذشته به جای این شرکتها ، سرورهای دولتی ایران زحمت بروزرسانی نرم افزارهای شما را کشیده اند و البته اینکه این بروزرسانیها دقیقا چه مواردی را شامل می شود؛ صرفا مربوط به تنظیمات گواهی اس اس ال بوده یا برنامه های جاسوسی هم نصب کردند؛ متاسفانه هنوز معلوم نیست اما آنقدر هست که حتی سراغ بخش پلاگین ها و افزونه ها هم رفتند

روی خط ولایت

این چند گواهینامه متعلق به سرویس وبلاگ نویسی، شبکه های اجتماعی و یا سرویس ایمیل است که احتمالا تمام اطلاعات کاربران ایرانی شامل رمز ورود ونوشته های خصوصی را ذخیره کردند

CN=www.facebook.com 14

CN=www.google.com 12

CN=wordpress.com 12

CN=*.aol.com 1

CN=*.azadegi.com 1

CN=*.balatarin.com 3

CN=*.logmein.com 1

CN=login.live.com 17

CN=login.yahoo.com 19

CN=my.screenname.aol.com 1

CN=secure.logmein.com 17

CN=www.cybertrust.com 1

CN=www.Equifax.com 1

CN=*.skype.com 22

جی میل، یاهو و ای او ال شرکتهای ارایه خدمات ایمیل هستند و بنابر این بهتر است از این پس هیچگونه اطلاعات حایز اهمیتی از طریق این سرویسها جا به جا نشود

فیس بک ،توییتر،دنباله و آزادگی، سایتهای اشتراک لینک و شبکه اجتماعی هستند. گواهینامه ی سایت وردپرس هم جعل شده و احتمالا اطلاعات کاربران آن هم به سرقت رفته است و البته این موضوع ارتباطی به سیستم مدیریت محتوای وردپرس یا سایتهایی که از برنامه ی وردپرس استفاده می کنند، ندارد. چند گواهی هم برای سرویس چت اینترنتی، پراکسی وسرویس آنلاین ذخیره ی فایل جعل کردند

اس اس ال های حلال

تعدادی گواهی هم برای شرکتهای صادر کننده ی گواهی اس اس ال ساختند که لابد قصد داشتند دستکم بخشی از اس اس ال های جدید را خودشان صادر کنند یا به اطلاعات آنها دسترسی داشته باشند

CN=Comodo Root CA 20

CN=CyberTrust Root CA 20

CN=DigiCert Root CA 21

CN=Equifax Root CA 40

CN=GlobalSign Root CA 20

CN=Thawte Root CA 45

CN=VeriSign Root CA 21

در شرایط کنونی چه کسانی نباید نگران باشند؟

اگر شما صرفا یک کاربر عادی هر کدام از سایتهای بالا هستید و هر از چندگاهی هم اوقاتتان را با بد و بیراه گویی به نظام مقدس می گذرانید؛هیچ دلیلی برای نگرانی وجود ندارد. چون اینروزها تقریبا همه ی ملت ایران همین کار شما را می کنند و به فرض که اطلاعات کاربران ایرانی را ذخیره کرده باشند هیچ راهی برای دسته بندی و استخراج اطلاعات چند میلیون کاربر وجود ندارد. ترساندن مردم عادی هدف اصلی این دزدی شرم آور است

چه کسانی باید نگران باشند؟

1. اگر شما یک فعال فرهنگی یا سیاسی هستید و تصور می کنید ممکن است ارتباطات شخص شما تحت کنترل باشد؛ متاسفانه با وضع پیش آمده دلیل خوبی برای نگرانی وجود دارد
2. چنانچه برای وزارت امورخارجه اسراییل یا برای وبسایتهایی مانند ده میلیون دات ارگ، اطلاعات فرستادید؛ بهتر است به دنبال یک نشانی جدید برای خودتان باشید. از جهت ارسال چک ده میلیون دلاری اسراییلیها به نشانی قبلی هم نگرانی به خودتان راه ندهید چون همانقدر احتمال دارد دولت اسراییل به شما ده میلیون دلار بدهد که جمهوری اسلامی همان پول را برایتان در یک تجارت سود ده سرمایه گذاری کند!
3. اگر شما یک جاسوس هستید و از داخل ایران به هر کدام از این فرم ها اطلاعات فرستادید، شما هم به یک سوراخ موش فوری نیاز دارید! علاوه بر سوراخ موش بهتر است به دنبال شغلی بگردید که بر خلاف این یکی در آن استعداد داشته باشید چون هیچ آدم عاقلی از داخل ایران برای این سایتها اطلاعات نمی فرستد

https://www.cia.gov/cgi-bin/comment_form.cgi

https://www.mossad.gov.il//persian/ContactUs.aspx

https://www.sis.gov.uk/form/

CN=*.mossad.gov.il 2

CN=www.cia.gov 25

CN=www.mossad.gov.il 5

CN=www.sis.gov.uk 10

راه چاره چیست؟

متاسفانه هیچ راه حلی قطعی نه در حال حاضر و نه احتمالا در آینده وجود ندارد. تکنولوژیهایی مانند «اس اس ال» صرفا برای این ایجاد شده اند که جلوی حملات هکری در هنگام پرداخت پول یا جلوی افشای اطلاعات شخصی را بگیرند و احتمالا سازندگانش تصور هم نمی زدند که یک دولت خارجی با در اختیار داشتن تمام زیرساختها و ارتباطات اینترنتی بخواهد اطلاعات چند میلیون شهروندش را سرقت کند

اجداد ما در دوران انقلاب مشروطه با در اختیار داشتن یک خط تلگراف که گاه هفته ها قطع می شد و در زمان اتصال هم امکان بازخوانی تمام پیامهایشان وجود داشت؛ با استفاده از پیامهای رمز در تهران، رشت و تبریز یک جنبش سیاسی را پیش بردند. در دوران پیش از انقلاب اسلامی هم شرایط چندان تغییری نکرده بود و همین انقلابیون اعم از چپ ها، اسلامیست ها و مجاهدین، گاه روشهای شگفت آوری را برای ارتباطات ابداع می کردند و در مواردی هزینه های سنگینی را هم برای انتقال یک پیام ساده می پرداختند. مع الوصف اگر شما یک فعال سیاسی هستید و توقع دارید از همان طریقی که برای دختر خاله تان پیام می فرستید؛ با یک سازمان سیاسی یا حقوق بشری ارتباط برقرار کنید و امنیت هم می خواهید؛ اشکال اصلی ناشی از زیاده خواهی و خوش خیالی شما است. در هیچ دوره ای از تاریخ بشر این اندازه امکانات برای ارتباطات وجود نداشته که در دوران ما وجود دارد؛ صرف در نظر گرفتن این حقیقت که شما متصل به اینترنت هستید (با هر اندازه محدودیت که اعمال شده باشد) به این معنا است که به دنیایی از دانش و امکانات دسترسی دارید

در ادامه کوشش می کنم چند توصیه مختصر بنویسم چنانچه از خوانندگان این مطلب، کسانی خواستند مواردی را اضافه کنند یا توضیحات مرا اصلاح کنند می توانند نظرشان را در بخش کامنتها درج کنند

برای دریافت فایلها از سرورهای آینه استفاده کنید. همانطور که متوجه شدید گواهینامه هایی برای گوگل، فایرفاکس و مایکروسافت جعل شده است. بنابر این اگر در ایران هستید، بهتر است هیچ برنامه ای را از روی این سرورها دانلود نکنید و هیچ برنامه ای را هم از این طریق بروزرسانی نکنید. اگر واقعا لازم است از محصولات مربوط به این شرکتها استفاده شود می توانید به دنبال سرورهای جایگزین دیگر باشید؛ احتمالا صدها و هزاران وبسایت دیگر بر روی اینترنت وجود دارد که هم نشانی سکیور دارند و هم این برنامه ها را بر روی سرور خود ذخیره کردند مثلا می توانید آخرین نسخه ی فایر فاکس را از سایتهای متعددی به جز سایت فایرفاکس دریافت کنید

برای ارتباط حساس خود از سیستم عاملهایی بجز ویندوز استفاده کنید. متاسفانه این حقیقت گاه فراموش می شود که ما در ایران از برنامه های کرک شده استفاده می کنیم. از جمله سیستم های عاملی که بر روی اغلب کامپیوترهای ایرانی نصب است؛ سیستم عامل ویندوز می باشد که تقریبا در همه ی موارد از شرکت اصلی خریداری نمی شود. یادمان باشد که این برنامه ها در داخل ایران کرک می شوند و نظام اسلامی هم امکان بسیار خوبی برای دستکاری و پخش آنها در اختیار دارد. اینکه خرابکاریهای اخیر صرفا برای جلوگیری از بروزرسانی اطلاعات مرورگر اینترنت اکسپلورر برای گواهینامه های تقلبی بوده یا کوشش کردند برنامه هایی را هم بر روی سیستم عامل شما نصب کنند را هنوز نمی دانیم . اگر واقعا لازم است که از سیستم عامل ویندوز استفاده کنید؛ می توانید یک نسخه از آن را از طریق یک سرور غیر ایرانی(که مایکروسافت هم نباشد) دریافت کنید و پس از نصب با بهره گیری از برنامه های کرک ویندز آن را کرک کنید. پس از نصب هم توصیه می کنم که بخش آپدیت خودکار را غیر فعال کنید و بجایش آنتی وایرس و فایروال شرکتهای دیگر را نصب کنید. لیست تعدادی برنامه فایروال و آنتی وایرس رایگان در اینجا موجود است

تا آنجا که به سیستم عامل مربوط است یک راه موثرتر هم وجود دارد و آن بکارگیری سیستم های عامل غیر از ویندوز است. یادتان باشد شما می توانید بر روی یک «پی سی» تا بیست و هشت سیستم عامل مختلف نصب کنید و از یک سیستم عامل دیگر برای کارهایی که نیاز به امنیت بالاتر دارد بهره گیرید و کماکان ویندوز را هم برای کارهای روزمره تان داشته باشید. سیستم عاملهای مبتنی بر لینوکس علاوه بر اینکه رایگان هستند امنیت بیشتری هم دارند. یکی از این برنامه های خوب سیستم عامل «اوبونتو» است که هم رایگان است و نیاز به کرک ندارد و هم می توان نسخه ی پرتبل و بدون نیاز به نصب آن را استفاده کرد. تعدادی سیستم عامل رایگان دیگر هم در اینجا معرفی شده اند که هیچکدام نیاز به نصب ندارند و از روی یک سی دی و یا «فلش مموری» قابل اجرا هستند. استفاده از برنامه ی پرتبل این مزیت را هم دارد که چیزی در تاریخچه ی کامپیوتر شما ذخیره نشود

از روشها، وبسایتها و برنامه هایی استفاده کنید که همه استفاده نمی کنند. همانطور که می دانید سرویس جی میل احتمالا بهترین سرویس دهنده ی ایمیل عمومی و رایگان است. ایراد بزرگ این سیستم این است که بیشتر مردم از آن استفاده می کنند و از اینرو برای نفوذ و جعل گواهی هم اول از همه به سراغ همان رفتند. اما ده ها وبسایت و سرویس دهنده ی ایمیل رایگان دیگر با نشانی سکیور و امکانات مشابه وجود دارند که بیشتر مردم آنها را نمی شناسند. لیستی از این وبسایتها را می توانید در اینجا و یا اینجا ببینید. مثلا این وبسایت «فست میل دات اف ام» که از دامنه های رایجی مانند کام یا ارگ هم استفاده نمی کند در صورتی که از طریق نشانی اس اس ال در داخل کشور قابل دسترسی است؛ احتمالا انتخاب بدی نباشد یا سرویسهای مشابه دیگری که خودتان هم با قدری جستجو روی گوگل می توانید نمونه هایی را بیابید. این البته بدین معنا نیست که دیگر از جیمیل استفاده نکنید بلکه بهتر است برای کارهایی بجز کارهای روزمره و شخصی، گزینه های دیگری را هم مد نظر داشته باشید. به همین نهج مرورگرهای فایرفاکس و کروم هم بهترین ها اما بدبختانه رایج ترین ها هستند که گواهیهایشان جعل شده ؛ اما در عوض در لیست گواهیهای جعل شده خبری از شرکت اپل نیست بنابر این مرورگر سافاری اپل شاید انتخاب بدی نباشد . گفته می شود که سافاری آخرین مرورگری بود که گواهیهای جعل شده را باطل کرد و کروم نخستین مرورگری بود که آنها را شناخت. با اینحال دیر شناختن به مراتب بهتر از هرگز نشناختن است! مرورگر اپرا هم مرورگر دیگری است که سراغش نرفته اند. نت سکیپ متعلق به شرکت ای او ال است که متاسفانه نام آن هم در لیست سایتهای جعل شده به چشم می خورد

این هم نشانی چند مرورگر دیگرکه احتمالا از وجودشان آگاهی نداشتید. برخی از این مرورگرها برنامه های خیلی خوبی هستند

http://kmeleon.sourceforge.net/

http://www.avantbrowser.com/

http://www.konqueror.org/features/browser.php

http://www.dillo.org/download.html

اگر یک وب مستر یا دارنده ی سایت شخصی هستید از سرور خارجی بروزرسانی کنید. جعل گواهی اس اس ال وبسایت وردپرس نشان می دهد که جاعلین به اطلاعات وبلاگنویسان ایرانی علاقه زیادی دارند و این موضوع قطعا درباره ی سایتهای شخصی هم صادق خواهد بود

وبسایتهایی که مطالبشان را توسط صفحات داینمیک و پویا نمایش می دهند؛ یا از سیستم مدیریت محتوای شخصی استفاده می کنند و یا در اغلب موارد از سیستمهای رایگانی که برنامه نویسان دیگر توسعه دادند بهره می گیرند . بسیاری از طراحان سایت های کوچک یا کاربران عادی به علت امنیت و امکانات بالا از سیستم مدیریت محتوای وردپرس استفاده می کنند( که ارتباطی به سایت وبلاگدهی وردپرس ندارد). دو «سی ام اس» یا برنامه مدیریت محتوای مبتنی بر«پی اچ پی» دیگر، جوملا و دروپال می باشند وهر سه این سیستمها خوشبختانه برای کاربران فارسی زبان به فارسی ترجمه شده اند

بدون اینکه بخواهم اتهامی را متوجه عزیزانی کنم که بی هیچ چشمداشتی زحمت می کشند و به رایگان این سیستمها را برای کاربران ایرانی ترجمه می کنند؛ متاسفانه این امکان بالقوه از طریق سایتهای فارسی برای انتشار فایلهای دستکاری شده وجود دارد. اگر شما کاربر هر کدام از این سیستمها هستید به راحتی می توانید فقط چند کیلوبایت فایل ترجمه شده را از آخرین نسخه ی موجود این برنامه ها در وبسایتهای وردپرس فارسی یا جوملا فارسی و دروپال جدا کنید و صرفا آن چند کیلوبایت فایل ترجمه را به وبسایت خود منتقل کنید. در مرحله ی بعد با افزودن یک خط دستور در فایل کانفیگ، کنترل پنل سایت شما فارسی سازی می شود؛ بدون اینکه نیاز باشد تمام فایلها را از سرور ایرانی بگیرید. برای بروزرسانی این سیستم ها هم هرگاه نسخه ی جدیدی از آنها منتشر می شود از سرورهای اصلی استفاده کنید. با توجه به اینکه اغلب سرویس دهندگان هوستینگ وبسایت ها در خارج از کشور قرار دارند و کانکشن اینترنت آنها از داخل ایران تحت کنترل نیست؛ بنابر این اگر برنامه ها از طریق سرورهای اصلی وردپرس یا جوملا و دروپال بروزرسانی شوند جای نگرانی وجود نخواهد داشت

این کانال تلویزیونی علاوه بر استودیو شیکاگو یک استودیوی دیگر هم در باکو مرکز جمهوری اران دارد و برنامه هایش را هم از طریق ماهواره ی هاتبرد (و پیش از آن ترک ست ترکیه) به آذربایجان ایران می فرستد

ظاهرا با بروز اغتشاشات تجزیه طلبان در سال هشتاد و پنج  و با محرز شدن نقش این کانال تلویزیونی در ایجاد اغتشاشات و تهییج مردم ، دولت ایران از دولت ترکیه درخواست کرده بود تا جلوی پخش برنامه های گوناز را از ماهواره ی ترک ست بگیرد

بر طبق مقاله ی روزنامه حریت چاپ ترکیه که در سال ۲۰۰۶ منتشر شده و اختصارا به روابط ایران و ترکیه می پردازد؛ در آن زمان وزارت خارجه ایران برای وزارت خارجه ترکیه استدلال کرده بود که سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا (سی آی ای) مسئول پخش برنامه های این شبکه تلویزیونی است است. حریت به نقل از روزنامه ی استار می نویسد سازمان سیا برای گوناز و یک کانال کرد زبان امکانات ماهواره ای فراهم کرده بود

۱۴ April 2006, Star Newspaper, allegedly affiliated with the CIA ‘Gunaz TV’ at the front of the company, hiring Türksat’tan channels of incitement against Iran, the Azeri ethnic minority Türkçesi’yle announced doing. On the same news broadcast for the Kurdish minority in Iran, Azerbaijan and the Iranian Ministry of Foreign Affairs, Turkish Ministry of Foreign Affairs stated apply complaints forwarded.

در این زمینه گویا بعدا مقامات ترک هم تحقیقات مستقلی را آغاز کردند و نهایتا به این نتیجه رسیدند که یک شرکت خارجی وابسته به «سیا» دست اندرکار پخش برنامه های گوناز در ترکیه است و همین موضوع موجب قطع پخش برنامه های این کانال تلویزیونی از ماهواره ترک ست شد

Turkey at the end of his research and technical analysis, is really a foreign company in connection with the CIA, Turksat satellite channel leasing, broadcast on Iran’s determined. Turksat this broadcast had been cut over.

مطلب در هم ریخته ای که به زبان انگلیسی در بالا آمده از ترجمه ی خودکار نوشته ی ترکی به زبان انگلیسی است . اصل مقاله روزنامه حریت به زبان ترکی استانبولی در این نشانی موجود است

علاوه بر مطبوعات ترک این خبر را در یک مجله هلندی هم یافتم که در سال ۲۰۰۶ از روزنامه صاباح و به نقل از بی بی سی به این موضوع اشاره کرده بود

Text of report by Turkish newspaper Sabah website on 9 November

The report that the American Central Intelligence Agency [CIA], leasing a link on the Turkish satellite – by using a front company which engaged in broadcasting into Iran and monitoring communications – has agitated Ankara.

Officials of the Ministries of Transport [and Communication] and of Foreign Affairs said: “The matter was looked into. Thereafter, the relationship between the television company in question and the satellite was severed.” Despite this, it has been stated that the basis for the crisis has not been limited to the broadcasts of the television (Gunaz TV), which has been a topic of discussion for some time.

It has been learned that suspicions that some telephone and e-mail communications within the country may also have been monitored via the links that were leased have caused unease on the Iranian side. The Foreign Ministry has initiated investigations regarding the other companies that have leased links.

(Source: Sabah website, Istanbul, in Turkish 9 Nov 06 via BBC Monitoring)

در این مقاله که ظاهرا زمان انتشار آن مربوط به پیش از قطع برنامه های گوناز و تحقیقات مستقل دولت ترکیه است؛  اشاره شده که سازمان سیا توسط یک شرکت خارجی بخشی از امکانات  ماهواره ترک ست را برای پخش برنامه های ایران اجاره کرده بود و این وضعیت دولت آنکارا را به وحشت انداخت. در ادامه به نقل از مقامات وزارت ارتباطات ترکیه میگوید که این موضوع نمی تواند برای پخش تلویزیون گوناز از ترک ست محدودیتی پدید بیاورد. البته بعدها عملا این محدودیت اعمال شد

متاسفانه اینکه دولت آمریکا هم علاوه بر دولت اسراییل از تجزیه طلبان ایران حمایت کند خبر خوبی نیست. البته موضوع این مقاله مربوط به پیش از دوران زمامداری اوباما و دورانی است که سیاست خارجی آمریکا و اسراییل نزدیکی بیشتری داشت با روی کار آمدن دولت جدید؛ پرزیدنت اوباما نشان داد که دستکم در موضوع سیاست خارجی مشی عاقلانه تری از دولت پیشین دارد اما اینکه سیاست خارجی آمریکا چه میزان تابع عقلانیت یا تابع منافع گروههای مختلف باشد هنوز معلوم نیست. کما اینکه دولت او در جهت گیریهای اقتصادی هم مجبور به عقب نشینیهای گسترده شد و اینکه در سیاست خارجی هم چنین رویه ای در پیش بگیرد بعید نیست. چیزی که مسلم است؛ ایجاد گروههای تجزیه طلب در ایران و حمایت از این گروهها که احتمالا به درگیریهای قومی و خشونتهای گسترده خواهد انجامید تنها می تواند موجب تنفر عمومی و بدبینی نسبت به کشور آمریکا شود که امروز محبوبیت زیادی در میان ایرانیان دارد

اما موضوع جالب تر از مقاله اینکه پان ترکیستها برای نشان دادن میزان شهرت و برد خبری تلویزیون گوناز و ذکر نام آن در رسانه های خارجی، خودشان زحمت معرفی پیوند مقاله اینترنتی حریت را کشیدند. و ظاهرا از همان دیروز هم با فاش شدن این موضوع در اینترنت فارسی، فحاشی به پان ایرانیستها را هم در دستور کار قرار داند. البته قوزقورتها باید عنایت داشته باشند که اگر در مقاله ای به نقل از دولت ترکیه آمد که «گوناز تی وی وابسته سازمان سیا است» این شاید بتواند معیار شهرت باشد اما لزوما هم چیز خوبی نیست! مع هذا ما از این دوستان خوب پان ترکیستمان بسیار سپاسگزاریم چون علی القاعده به زبان ترکی استانبولی آشنایی نداشتیم فلذا مطبوعات ترکی هم در دسترسمان نبود و اگر پان ترکیستها نشانی مقاله ی حریت را منتشر نمی کردند؛ ما هم برای خواندن آن از مترجم اینترنتی استفاده نمی کردیم و احتمالا هیچگاه این اطلاعات ارزشمند برای کاربر فارسی زبان منتشر نمی شد

پی نوشت

از آنجا که بخش نخست نوشته  از روزنامه ترکزبان حریت را از طریق ترجمه اینترنتی برگرداندم که لزوما دقیق نیست؛ برای اطمینان بیشتر دوستی که آشنایی به زبان ترکی استانبولی دارند هم صحت استنتاج مرا از محتوای مقاله ی حریت تایید کردند

واقعیت این است که ما امکان پاسخگویی به همه ی این تحریفاتی که روز به روز دامنه اش فراتر می رود را نداریم و این وبسایت لور هم دستکم دهها مطلب جعلی و تحریف تاریخی انتشار داده و پاسخ به همه ی اینها در توان ما نیست

از طرف دیگر هم هیچ آدم عاقلی برای کسب اطلاعات تاریخی سراغ وبسایت لوور نمی رود. بنابر این من بر خلاف خواسته ی این دوست مخاطبم قصد پاسخگویی نداشتم؛ اما در این مورد خاص به موضوع جالب تری از خود مقاله برخوردم که انگیزه ای برای نوشتن این مطلب شد که به آن هم در ادامه اشاره خواهم کرد

ظاهرا شخصی به نام «سجاد مومنی» این مطلب را نوشته و دقیقا معلوم نیست این نام هم مانند آن «مهران بهاری» یا به قول خودش «مئهران باهارلی» ،جاعل پان ترک ها، جعلی است یا دست برقضا جاعل لوورها شخصیت حقیقی از آب درآمده؟ هر که هست و هرچه هست؛ دروغهای این شخص را درباره هویت غیر ایرانی آریو برزن در همین پایگاه پاسخ دادیم و یکی از اشکالاتی که به آن مطلب گرفتیم اینکه چرا هیچ رفرنس و منبعی برای ادعایش نداده؟

ظاهرا در مطلب جدیدی که درباره هویت کوروش کبیر نوشته، کتابنامه ای هم دست و پا کرده که با مقاله اش در این نشانی موجود است

پارسی خواندن کورش یک جعل تاریخی

کورش پس از رسیدن به قدرت زبان عیلامی را زبان رسمی اعلام میدارد، این یک نکته بسیار مهم است. طبق آن تاریخی که به ما تحمیل می دارند، قبل از کورش مادها فرمانروای این سرزمین بوده اند، همین مورخان اعلام می دارند که زبان مادی از زبان های ایرانی بوده است که با پارسی از یک خانواده بوده است و شباهت بسیار زیادی داشته است. پس آنگونه که می گویند می بایستی زبان پارسی که مشابه اش در طول حکمرانی حاکمان ماد زبان اول بوده است بعنوان زبان اصلی انتخاب می گشته است.

سجاد مومنی

عضو شورای نویسندگان لور

مقدمه:

در این مقاله قصد دارم با آوردن شواهد و قرائن متعدد این فرضیه را که کوروش عیلامی بوده است و پارسی نبوده است را قوت ببخشم، در این مقاله و سلسله مقالات بعدی این امر را که پارسی خواندن کورش جعل تاریخ است را ثابت خواهم کرد و به این امر می‌پردازم که چگونه بعد از مرگ کورش و روی کار آمدن کمبوجیه اشراف پارس به کمک یهودیان بر علیه سلسله عیلامی خاندان کورش کودتا کردند و از آن پس به جعل گسترده تاریخ پرداختند.

شاید اولین چیزی را که ما باید در مورد کورش بدانیم خواستگاه وی باشد، در همه‌ی اسناد قدیمی خواستگاه کورش آنشان ذکر شده است.‌ خود کوروش در همه جا خود را آنشانی می‌خوانده است و دیگران هم او را به نام کورش آنشانی می‌دانسته‌اند. آنشان یکی از ایالات عیلامیان بوده است که شامل مناطق ایذه، ممسنی فارس و کهگلویه و بویر‌احمد را در بر می‌گرفته است. آنشان بیشتر نماد پایتخت عیلام را داشته است و ایالت سوسیانا بنوعی پایتخت مذهبی عیلامیان بوده است. در منابع قدیمی گاهاً ما در یکجا نمی‌توانیم بین آنشان و عیلام فرق قائل شویم گاهاً یک چیز عیلامی را بنام آنشانی هم نامیده‌اند. نام آنشان بسیار قدیمی‌تر ازپیدایش پارس است.

مثلا حماسه گیل گمش که قدیمی‌ترین حماسه جهان می‌باشد و بر روی الواح گلی در میان‌رودان یافت شده است نام آنشان ذکر می‌شود، دراین داستان گیل‌گمش قهرمان داستان کمانی دارد کمانی دارد که در داستان به آن کمان آنشانی می‌گویند، که منظور کمان عیلامی است و این احتمالا نشان از این دارد که نخستین و بهترین کمان‌های دوران باستان توسط عیلامیان ساخته می‌شده است.[۲]

در منبع قدیمی دیگری بنام تاریخچه نابونیدوس، یکی از نوشته‌های باستانی بابلی که به خط میخی بر روی لوح گلی نوشته شده است و اینک در موزه بریتانیا در لندن نگهداری می‌شود، درباره کوروش و ورودش به بابل اطلاعات دقیقی را در اختیار ما می‌گذارد. در این کتیبه کوروش تنها با نام کوراش آنشانی یاد شده است، در هیچ جای این لوح ما نمی‌بینم گفته باشند کوروش پارسی یا پارسوا.[۳] در ستون سوم و خط ۲۶ ام این کتیبه، بطور آشکارا کوراش را مردی با لباس و پوشش عیلامی توصیف می‌کند. [۴]

خوزه آلوارز‌مون محقق و استاد دانشگاه سیدنی ضمن تحلیل این نوشته‌های باستانی می‌گوید” نکته بسیار مهم این است که ما بفهمیم چرا شخص مورد بحث در این نوشته‌ها پوشش عیلامی دارد؟” سپس به بعضی از پژوهشگران که بدون در دست داشتن هیچ دلیلی می‌گویند در این نوشته منظور پوشش عیلامی، پوشش پارسی است ایراد می‌گیرد و می‌گوید: این تصور که ما باید لباس عیلامی را بدون دلیل لباس پارسی ترجمه کنیم باید از بیخ و بن منسوخ گردد.”[۵] سپس با نام بردن از بعضی مورخان چون ( آستروناخ یهودی، ویسهافر، برانت و…) که طرز تفکری اینگونه دارند می‌نویسد: “در حقیقت این مورخان و بسیاری دیگر مانند آنها تفاسیری به این نوشته‌های بابلی نسبت می‌دهند که تماما ناحق و بی‌جهت هستند.”[۶] در اینجا فقط منظور لباس عیلامی نیست، استاد گرامی آلوارز مون آن را attire تفسیر کرده است و تاکید کرده است که معنای آن پوشش و آرایش کلی است که شامل لباس، تاج و… می‌شود.[۷]

براستی اگر کورش پارسی بوده باشد، چرا باید با لباس عیلامی وارد بابل شود؟ مگر نه اینکه تمام پادشاهان در هنگام تاجگذاری، عبادت، حضور در مجالس و مجامع عموی، جنگ، لشگر کشی و سفر لباس خانوادگی و سلطنتی قوم خویش را می‌پوشند؟ اغلب سلسله‌ها و دودمان‌ها چه کوچک و چه بزرگ پوشش خاصی را برای خود داشته‌اند. چرا کوروش باید در این واقعه‌ی مهم لباس عیلامی بپوشد؟

اگر به کتیبه‌ها نگاهی بیندازیم، خواهیم دید که داریوش پارسی در نگاره‌ای که از داریوش در کتیبه بیستون تصویر کرده‌اند دارای لباس و پوششی کاملا مغایر با عیلامیان است. چرا حتی یک نگاره از کوروش بجا نمانده است که او را با لباس پارسی نشان دهد؟ چرا تنها نقشی که امروزه به کورش نسبت می‌دهند، کوروش را تماماً با چهره و آرایش عیلامی نشان می دهد؟ بعضی‌ها اظهار می‌دارند، که” پارس‌ها که اجداد کوروش بوده‌اند، در آغاز ورود به فلات ایران به آنشان حمله برده‌اند و آنجا را پایگاه قدرت خویش کرده‌اند و از آن زمان نسل کوروش حکمران محلی آنشان گشته است.”

هیچ سندی حتی کوچک در دست نیست که به ما ثابت کند پارس‌ها به آنشان حمله برده باشند و  در آنجا حکمران گشته باشند. مورخان و نویسندگان پان پارس قدیمی‌تر ادعا می‌کردند؛ که در حمله آشور بانیپال به عیلام در ۶۴۷ قبل از میلاد عیلامیان بکلی از بین رفتند و برای همیشه از صحنه هستی نابود شدند. بعدها خودشان به بی مایه بودن این فرضیه پی بردند و ادعا کردند؛ که در حمله سال ۶۴۷ قبل از میلاد آشور بانی پال به عیلام هر چند عیلام بکلی از بین نرفتند، اما از صحنه سیاست و قدرت کنار رفتند. در حقیقت باید بگویم حمله ۶۴۷ قبل از میلاد آشور بانی پال به ایالت شوش در عیلام، در حد یک تسخیر کوتاه مدت و غارت ثروت و تخریب چند معبد و قلعه و… بوده است و در حدی نبوده است که عیلامیان را با خلل جدی روبرو سازد.

کورش پس از رسیدن به قدرت زبان عیلامی را زبان رسمی اعلام می‌دارد، این یک نکته بسیار مهم است. در اکثر نوشته‌های بدست آمده در دوران کورش زبان عیلامی زبان اول و بیشترین نوشته‌ها و لوح ها به این زبان نوشته شده است و زبان دوم هم اکدی است و در بعضی از کتیبه‌ها چند خط کوتاه هم به زبانی که مورخان نامش را پارسی باستان گذاشته‌اند نوشته شده است که زبان مردم پارسوا بوده است.

اگر آنگونه که بعضی از مورخین می گویند کورش پارسی بوده است چرا زبان پارس‌ها را زبان اول اعلام نمی‌دارد؟ طبق آن تاریخی که به ما تحمیل می‌دارند، قبل از کورش مادها فرمانروای این سرزمین بوده‌اند، همین مورخان اعلام می‌دارند که زبان مادی از زبان‌های ایرانی بوده است که با پارسی از یک خانواده بوده است و شباهت بسیار زیادی داشته است.  پس آنگونه که می‌گویند می بایستی زبان پارسی که مشابه‌اش در طول حکمرانی حاکمان ماد زبان اول بوده است بعنوان زبان اصلی انتخاب می‌گشته است. کوروش هم که طبق نظر این مورخان پارس بوده است پس چه دلیلی داشته است که زبان عیلامی را بعنوان زبان اول انتخاب نماید؟

نکته مهمتر پیرامون این قضیه اینست که اگر نظر این مورخان که می‌گویند عیلامی‌ها بعد از حمله آشور بانی‌پال کاملا ضعیف گشته بودند و پارس‌ها به کشور عیلام حمله می‌کنند و حاکم می‌شوند درست است، چگونه است که زبان عیلامی در دوران کورش کاملا کارآمدی خود را از همه نظر حفظ کرده است و پارسی جایگزین آن نگشته است؟

آیا بهتر نیست اینگونه فکر کنیم که کوروش که خود عیلامی بوده است زبان مادری و آبا و اجدادی خود را زبان اول اعلام نموده است؟

اگر شرایط را آنطور که می‌گویند در نظر بگیریم، چون زبان رسمی سالیان سال مادی بوده است می‌بایستی بعد از انتقال قدرت باز هم زبان مادی مورد استفاده قرار بگیرد یا حداقل یکی از زبان‌های نزدیک به آن چون پارسی. آیا ما شاهد یک جانبداری و تعصب فراوان بر روی زبان عیلامی از طرف کورش نیستیم؟ این تعصب بر روی زبان عیلامی به چه دلیل است؟ آیا مورخان پان پارس و حامیان‌شان پیرامون این برهه از تاریخ یک دروغ بزرگ به ما تحویل نداده اند؟

میخائیل روستوتسف (m. rostovtzef f ( در تاریخ جهان باستان  می‌گوید؛ “کورش در تمام امور سیاسی از همان سیاست‌ها و شیوه‌های حکومتی عیلامیان استفاده می‌کرده است.”[۹] ,[۸]

بنا بر اطلاعات بدست آمده از کتیبه‌ها دین و مسلک کورش هم همان دین و مسلک مردم زاگروس و بین‌النهرین بوده است، وبه هیچ وجه دین و مذهب پارسیان نبوده است. [۱۰]

اگر بنابر فرض مورخانی که می‌گویند چند نسل قبل کورش پارسیانی بوده‌اند که به آنشان آمده‌اند و قدرت را بدست گرفته‌اند، چگونه است که اینان بدین سرعت دین و آیین شان عوض شده است؟ حتی اگر خوش‌بینانه به این قضیه بنگریم و بگوییم که پارسیان حتی دین‌شان را به مردم عیلام (بقول این مورخان تضعیف گشته) تحمیل نکرده‌اند، می‌بایستی حداقل در نزد خودشان دین و مسلک‌شان را حفظ کرده باشند. آیا هیچ دلیل منطقی برای پارسی نامیدن کورش وجود دارد؟

نتیجه گیری: حقیقت این است که داریوش پارسی زمانی که با کمک یهودیان و اشراف پارس موفق شد تا برنامه کودتا بر علیه پسران کورش یعنی کمبوجیه و بردیا را عملی کند، ابتدا برای دور کردن جنایت از خود داستان جعلی گوماته مغ را سرهم کرد و سپس برای کسب مشروعیت و ثابت کردن اینکه تنها جانشین برحق کوروش است، سعی کرد تا شناسنامه پارسی برای کوروش صادر کند، برای این امر هم افسانه زایش کوروش را ساخت و خود و کوروش را در دو خط موازی به یک نیای مشترک وصل کرد.

در مقالات تکمیلی مفصلا به بررسی کودتای داریوش و اشراف پارس با یاری بنی اسراییل، غصب سلطنت و تاریخسازی جعلی آنها خواهم پرداخت.

ادامه دارد…

۱- e.g. Gordon (1967), bakhtiari territory

2- Epic of gilgamesh,

3- The Nabonidus Chronicle (British Museum)

4- The Nabonidus Chronicle ‘ (columniii –line 26)
5-   j alvarez mon , Notes On The ‘Elamite’ Garment Of Cyrus The Great
6-  j alvarez mon , Notes On The ‘Elamite’ Garment Of Cyrus The Great
7- j alvarez mon , Notes On The ‘Elamite’ Garment Of Cyrus The Great
8- history of ancient world, michael rostovtzef f
9- walter hinz “the lost world of elam” translated by jeniffer barnes, london 1972

10- Dandamayev Cyrus (iii. Cyrus the Great) Cyrus’ religious policies.

برای خواننده دقیق به فرض اینکه هیچ آشنایی قبلی هم با موضوع نوشته نداشته باشد؛ نویسنده در همان مقدمه توضیح داده که هدفش جعل و تحریف واقعیت است و دیگر نیازی هم به خواندن باقی مطلب نخواهد بود

در مقدمه این مطلب آورده شده:

در این مقاله قصد دارم با آوردن شواهد و قرائن متعدد این فرضیه را که کوروش عیلامی بوده است و پارسی نبوده است را قوت ببخشم، در این مقاله و سلسله مقالات بعدی این امر را که پارسی خواندن کورش جعل تاریخ است را ثابت خواهم کرد و به این امر می‌پردازم که چگونه بعد از مرگ کورش و روی کار آمدن کمبوجیه اشراف پارس به کمک یهودیان بر علیه سلسله عیلامی خاندان کورش کودتا کردند و از آن پس به جعل گسترده تاریخ پرداختند.

اینکه شما یک فرضیه را قوت ببخشید همان نیست که چیزی را ثابت کنید چون برای هر کدام از اینها شیوه ها و ابزارهای متفاوتی بکار می برند

برای اینکه فرضیه ای را قوت ببخشیم نوع استدلالی که بر مبنای مفروضاتمان بکار می بریم صرفا نتایج مد نظرمان را تقویت می کند، اما چیزی را اثبات نمی کند؛ یعنی از مفروضاتمان لزوما به نتیجه نمی رسیم  و از ابتدا هم چنین قصدی نداریم . اما در استقرا مفروضات ما هر آنچه که هست قطعا ما را به نتایجی میرساند اینجا دیگر بحث بر سر آوردن شواهد و قراین برای قوت بخشیدن به یک فرضیه نیست

وقتی یک نویسنده در همان ابتدای نوشته می گوید می خواهم فرضیه پارسی نبودن و ایلامی بودن کورش را قوت ببخشم و در ادامه می نویسد اصلا کورش ایلامی بوده و پارسی بودنش جعل است؛ به زبان بی زبانی به خواننده حالی می کند که هدفم چرندبافی و تحریف تاریخ است! چون در همان گام نخست ابزار فرضیه سازی را از حکم تاریخی بازنشناخته فلذا اصلا صلاحیت استدلال ندارد

از این  مقدمه که بگذریم یکسره به موخره اش برویم و نگاهی به منابع اش بیاندازینم

در مقالات انگلیسی عموما از دو نوع استاندارد «ام ال ای» و «ای پی ای» برای کتابنامه استفاده می کنند سایتهای مرجعی مانند بریتانیکا هم زیر مقالاتشان هر دو شیوه را برای ارجاع کاربران ذکر می کنند. اما همه ی اینها برای نشان دادن اعتبار مرجع است و برای یک نوشته ی وبلاگ و صرفا نمایش اعتبار منابع به هیچکدام از این شیوه های منبع نویسی نیاز نیست کافی است شما اطلاعاتی را در اختیار خواننده قرار دهید تا بداند شما مطالبتان را از جای درستی آوردید و بتواند به منابع شما که در واقع مفروضات مقاله هستند رجوع کنند. این اطلاعات شامل نام نویسنده، سال انتشارکتاب، نام انتشارات ،نام کتاب و صفحه مورد نظر کتاب است. اگر مرجعمان اینترنتی باشد هم به آسانی می توانیم نشانی آن صفحه را درج کنیم. انگلیسی بودن یا نبودن مرجع هم به اعتبارش ربطی ندارد و چیزی به آن نمی دهد. دیگران هم اگر از مراجع انگلیسی استفاده می کنند دلیلش این است که در دسترس تر هستند چون علی القاعده مقالات و کتب علمی به زبان انگلیسی بیش از هر زبان دیگری منتشر می شوند و ترجمه ها هم که نهایت کار علمی ما ایرانیان است در همه ی موارد در دسترس نیست. اما اگر همان مرجع معتبر به زبان فارسی هم موجود بود؛ قطعا برای خواننده فارسی زبان ارجح است و لازم نیست از ته یک کتاب، کتابنامه اش را در بیاوریم و آن هم جراحی شده ته مقاله ی خودمان درج کنیم! مثلا اینجا که به انگلیسی نوشته «حماسه گیلگمش»

۲- Epic of gilgamesh,

خود «حماسه گیلگمش» چه ایراد دارد که انگلیسی اش را بنویسیم ؟ حالا که انگلیسی اش را هم نوشتیم مرجع اش کجاست؟ این حماسه گیلگمش از کجا آمده؟  نویسنده خودش کتیبه سنگی  را خوانده و از سومری ترجمه کرده؟ که به فرض محال اگر هم چنین کرده باشد در آن صورت هم باید به ترجمه خودش و با ذکر محل انتشار و تاریخ آن  ارجاع بدهد. اما اگر ترجمه از دیگری است آن نسخه ترجمه شده به دست چه کسی برگردان شده ؟ کجا چاپ شده و چطورو با چه هدفی بخشی از آن در این نوشته آمده که قرار است ما را به جعلی بودن هویت کورش برساند ؟

مشاهده می کنید که این مرجع به هیچ عنوان مرجع نیست بقیه این منابع هم با مصیبت قابل ارجاع اند. دست بر قضا من یکی از این مطالب را روی اینترنت پیدا کردم و خواندم که درباره ی آن هم توضیح خواهم داد و دلیل نگارش این نوشته هم در واقع همان مقاله است

اما پیش از هر چیز می خواهم به طورت مختصر چند خطی من باب منابع قابل استناد در حوزه ی مطالعات تاریخی بنویسم چون این موضوع جعل تاریخ مشکل هر روزه مان شده! اینکه واقعا در مواجه با چنین مقالاتی خواننده چطور باید تصمیم بگیرد؟ مثلا چطور باید بدانیم که آیا کورش پارسی است یا پارسی بودنش جعل فارسها است؟ و یا چطور بفهمیم که کورش ایلامی یا ترک ترکستان است؟ به فرض که درباره ی موضوع کورش هم اطلاعاتی را از پیش داشتیم؛ اگر با موضوع مقاله آشنا نبودیم چه باید بکنیم؟

پاسخ قطعی به پرسش بالا ارجاع به دانشنامه ها است. دانشنامه ها بهترین مرجع عمومی برای دانش بشری هستند و همیشه هم در دسترس اند متاسفانه به جز لغت نامه دهخدا که در مواردی می توان به عنوان یک دانشنامه از آن بهره گرفت هیچ دانشنامه ی معتبری به زبان فارسی روی اینترنت وجود ندارد. اما در زبان انگلیسی دانشنامه های متعدد و حتی تخصصی موجود است که به ما اطلاعات زیادی می دهند. مهمترین ویژگی دانشنامه های اینترنتی مانند بریتانیکا و ایرانیکا (در موضوعات مربوط به ایران) بروزرسانی دایم آنها است چون دانش انسانها محدود است و همواره گسترش می یابد با گسترش دانش ما در حوزه های مختلف، مقالات دانشنامه ها هم دایما بروز رسانی می شوند

در مورد کورش کبیر مقاله سایت بریتانیکا و سایت ایرانیکا مقالات مرجع هستند. در بسیاری از موارد مقالات دانشنامه ها هم توسط چندین متخصص نوشته می شوند مثلا در بریتانیکا آمده که بخش اعظم مقاله توسط ریچارد فرای نوشته شده؛ پروفسور فرای معتبرترین ایرانشناس حال حاضر است با اینجال باز هم در مقاله تغییراتی اعمال کردند یا احتمالا بخشهایی افزوده اند

تا آنجا که به کورش مربوط است؛ هر دو این مقالات  نشان می دهند که کورش هخامنشی پارسی بوده و به قول این دوست پان لرمان ، پارسی بودنش جعل نیست حتی اگر زبان انگلیسی هم ندانیم تکنولوژی به کمکمان آمده و می توانیم با سایت گوگل مقالات را به صورت محدود ترجمه کنیم و دستکم از کلیات نوشته آگاه شویم

مع الوصف اگر در آینده هم شواهد جدیدی بدست آمد و ثابت شود که کورش هخامنشی ترک ترکستان یا عرب حجازی بوده و اجماعی در مورد این کشف جدید توسط علمای این رشته حاصل شد؛ آنگاه مندرجات این دو مقاله دانشنامه که پیوند دادم، ویرایش خواهند شد؛ اما تا آن زمان کورش هخامنشی کماکان پارسی است

به جز دانشنامه ها، مهمترین منابع، کتب آموزشی هستند که توسط انتشارات دانشگاهی به چاپ رسیدند و در دانشگاهها برای دانشجویان آن رشته تدریس می شوند. منابع آموزشی عموما توسط یک نفر نوشته نمی شوند و از دانشنامه ها تخصصی ترند و با هدف آموزش منتشر میشوند؛ در صورتی که دانشنامه ها صرفا اطلاعات عمومی حول یک موضوع ارایه می دهند بنابر این برای موضوعات تخصصی تر باید به کتب درسی رجوع شود. البته کتابهای درسی دو اشکال عمده دارند نخست اینکه به اندازه ی دانشنامه ها در دسترس نیستند و یا دسترسی به آنها رایگان نیست و دوم اینکه دایما بروز نمی شوند. نتیجه می گیرم آن دسته از کتب آموزشی دانشگاهی که توسط انتشارات دانشگاهی معتبر به چاپ رسیده اند، اهمیت دارند که تاریخ انتشارشان به زمان ما نزدیک تر باشد

پس از این دو گروه کتابهایی مرجع هستند که توسط اساتید دانشگاهی با مرتبه استادی (استاد تمام) در یک رشته منتشر میشوند. این کتابها لزوما به اندازه کتب آموزشی اهمیت ندارند چون آن مطالب با تصحیحات و بازخوانیهای متعدد بیرون می آیند با اینحال این کتابها هم که با اهداف آموزشی منتشر می شوند قابل ارجاع اند در اینجا هم نویسنده بسیار اهمیت دارد

در مرتبه ی بعدی مقالات قرار دارند؛ مقالات لزوما جنبه ی آموزشی ندارند؛ بر خلاف کتابهای آموزشی دانشگاهی که هدفشان انتقال اطلاعات به دانشجویان است برخی مقالات صرفا برای متخصصین نوشته می شوند و هدفشان هم طرح فرضیات و نظرات جدید است بنابر این خیلی مهم است که خواننده عادی توجه کند یک نوشته علاوه بر اینکه توسط چه کسی نوشته شده و کجا انتشار یافته ، با چه هدفی نوشته شده؟ چه لحنی دارد و دقیقا چه استنتاجاتی می کند؟ و از همه مهتر پارادایم و نظر اجماع علمای آن رشته در مورد موضوع آن مقاله چیست؟

اساسا علم جدید همینطور کار می کند کسانی فرضیاتی را مطرح کرده و شواهدی را برای تقویت مفروضاتشان مطرح می کنند. برخی از فرضیات به شدت هنجارشکن و در تناقض با نظریات حاکم هستند اما لزوما جعل محسوب نمیشوند. از صدها فرضیه که حول یک موضوع خاص مطرح می شوند معدود نظریاتی بیرون می آید تا در نهایت برخی از آنها به عنوان نظریات مطرح و برخی دیگر به عنوان یک باور علمی مورد پذیرش جامعه علمی قرار گیرند بنابر این یک فرضیه برای اینکه مورد پذیرش قرار گیرد راه طولانی در پیش دارد به همین جهت در مورد محنوای مقالات با دقت بیشتری هم باید برخورد کرد

آخرین مرجعی که می توانیم در تحقیقاتمان بکار ببریم ؛ منابع دست اول هستند؛ مانند همین نویسنده سایت لوور که به حماسه گیلگمش رجوع کرده و البته نشانی اش را هم نداده؛ یا ناصر پورپیرار که به تورات خیلی علاقه دارد ؛ منابع دست اول هم در صورت ارجاع باید با نظر علمای طراز اول آن رشته همراه شوند. مخصوصا در حوزه ی علوم انسانی و علوم اجتماعی این مسئله مهم تر هم هست چون ما در اغلب موارد، اطلاعتمان بسیار محدود است و روش درستی را بکار نمی بریم. هر چه یک شخصیت در یک حوزه شناخته شده تر باشد بیشتر هم میتواند به چنین منابعی استناد کند با اینحال کماکان از نظر موافق دیگر محققان بی نیاز نیست

اما مطلبی که مرا واداشت به همه ی این توضیحات ، مقاله ای از کتابخانه دانشگاه کمبریج است که از یک جورنال باستانشناسی آمده ونویسنده هم یک لکترور(و نه استاد) دانشگاه سیدنی  به نام خاویه الورزمور است جالب اینکه نویسنده ی سایت لر نام کوچک لکترور دانشگاه سیدنی را هم تغییر داده! به هر روی این نویسنده «خاویه» یا به قول نویسنده ی  لوور «خوزه»، نه استاد است نه دانشیار است و نه استادیار و صرفا در دانشگاه تدریس می کند. این مقاله هم همان مرجع ادعای سایت لوور است نسخه ای از مقاله را می توانید از اینجا بگیرید

بی تردید دوستان پان لریستمان به طور اتفاقی و در اثر وبگردی اوقات فراغتشان در کتابخانه ی دانشگاه کمبریج، این مقاله که لزوما یک مقاله ی تخصصی است را پیدا نکردند و به طریقی نسخه فارسی شده اش را دستشان دادند. البته نکته ای که برای من جالب است همکاری بخش باستانشناسی دانشگاه سیدنی با باستانشناسان دانشگاههای اسراییل است که لزوما هم چیز عجیبی نیست اما این دو نمونه آخرین برنامه سخنرانی هایشان است

به طور خلاصه در این مقاله کوشش شده تا بر مبنای مندرجات یک لوحه به نام لوحه نبونید در بریتیش میوزیوم و موارد دیگر درباره ی پوشاک و پاره ای آداب کورش هخامنشی و کمبوجیه این فرضیه را مطرح کند که شاید شهر انشان در قرن ششم پیش از میلاد پیشینه ی ایلامی داشته و کورش هم از میان همان گروه آمده باشد

To conclude, available textual, artistic and material evidence invites us to consider that, within the context of elite late neo-Elamite garments, the author of the Nabonidus Chronicle may have done no more than state the obvious: in 538 bc Cyrus went to Babylon clad in traditional, Elamite-style, ceremonial attire, conceivably to be identified with a fine, cotton-made, fringed garment, ornamented with ladder bands including golden bracteates. To a Babylonian audience, so it seems, the king of Anšan may not have been recognized independently from an Elamite cultural heritage. It must be conceded, however, that much remains unknown about the cultural characteristics of the city of Anšan during the sixth century bc and about how the Elamite past of Anšan was perceived during this time. In this latter context, the label Anšanite may have acquired a different meaning from one that would have been familiar to a Babylonian audience: it may have come to represent a new political reality that was viewed in the highlands of Iran as increasingly distinct from an earlier Elamite configuration

دقت کنید در این مقاله مطلقا چیزی اثبات نمی شود و نویسنده هم چنین ادعایی ندارد. صرفا فرضیه ای را مطرح کرده و کوشش می کند تا با ارایه شواهدی مفروضاتش را تقویت کند اما به هیچ نتیجه ی قطعی نمی رسد

پرسش  اساسی اینجا است که چه کسانی و با چه اهدافی چنین مقالاتی را از میان هزاران مقاله انتخاب کرده و به فارسی برمی گردانند؟ چه کسی هزینه ی چاپ این مقالات را و با چه هدفی تقبل می کند تا دست آخر از شورای نویسندگان سایت لوور سردر بیاورد؟

چون اگر قرار به ترجمه باشد مطالب بسیار مهم تری درباره تاریخ ایران و هخامنشیان هست که هنوز به فارسی برگرداننده نشده است. پیشتر هم توضیح دادم امکان ایجاد یک خطر جدی در میان بختیاریها وجود ندارد چون ملی گرایی در میان این گروه بسیار ریشه دار است اما امکان ایجاد نوعی قومگرایی برای تضعیف نیروها و توان بالقوه ما در میان این قوم وجود دارد تا برای  دیگر جریانات تجزیه طلب در خوزستان و کردستان و آذربایجان فضای فعالیت بیشتر پدید بیاورد

یحتمل حضرات تازه دوزاری شان افتاده که دنیا چه خبر است و چه خوابها که برایشان ندیده اند. از آنجا که نظام مقدس اسلامی در تمام طول این سی و اندی سال موجودیت نکبت اش یک کار درست و درمان را هم نتوانسته به سرانجام برساند؛ ظاهرا بخشی از این مسئولیت مبارزه با قوزقورتها را هم اشتباها به خود قوزقورتها واگذار کرده اند

در میان این سایتهای جدیدالتاسیس یکی را که همین چند روزه توانستم بخشی از مطالبش را بخوانم ( آن هم به لطف یکی از دوستان که مطالب ایشان را منتشر می کرد )با نام تورک نیوز در ایران به ثبت رساندند. البته این سایت از پاره ای جهات هم ویژگیهای مثبت دارد. از معدود ایراداتی که به این سایت بامزه می توانم بگیرم آن عنوان بخش ادب ترکی اش است که هیچ تناسبی با کولتور چند صد ساله ترکستان ندارد. بقیه ی قسمتها الحق بسیار هم خوب بود و اگر بخش جوک ترکی را هم برای نمایش جنایات شوونیسم فارس به سایت اضافه می کردند، احتمالا ترافیک بیشتری هم می گرفت

نکته ی جالب تر از نام این تورک نیوز، لوگوی آن  است .ظاهرا ترک نیوز که فورمت سایتهای نیمه رسمی مانند تابناک را دارد، به دلایل نامعلوم لوگویش را هم به خط علیوف می نویسد چون در انگلیسی یو با دو نقطه کاربرد ندارد مگر در مواردی که لغتی از لاتینی یا آلمانی یا زبان دیگری آمده باشد و به شکل اصلی اش بخواهند نمایش دهند اما ترکهای عثمانی و علیوفستان قبلا این یو دو نقطه را که در آلمانی او اوملاوت می گویند و «اوو» تلفظ میکنند از زبانهای اروپایی گرفتند و بکار می برند. البته ما هم نباید خیلی ملا لغتی باشیم علی الخصوص در مملکتی که همه نوع کثافت کاری را با ظاهر سازی می شود انجام داد؛ مهم این است که تورک نیوز با هر نام که هست یا خطی که بکار می برد، به حضرت عظما ولی امر مسلمین جهان هم ارادت دارد و سایت دفتر عظما را هم پیوند داده و احتمالا به واسطه ی  همین ارادت است که مطالب فارس نیوز را بازنشر می کند. شاید هم تورک نیوز را شوونیستهایی ساختند که نخواسته اند مزخرف ترین خبرگزاری مملکت به نام فارس ها، فارس نیوز باشد؛ هر چه که بوده و هر چه که هست ما هم بخیل نیستیم؛ تا زمانی که وزارت اطلاعات ترک نیوز بسازد و به سرش نزند برای ملی گرایان سایت کورش و داریوش علم کند جای شکر هم  دارد چون تا آن موقع دستکم ملی گرایی مانند مسلمانی و هر آنچه از فیلتر نظام مقدس گذشته در مملکتمان به گند کشیده نمی شود

با  این توضیحات می خواهم سراغ مقاله ی جالبی از این ترک نیوز بروم که درباره حساب و کتاب احمدی نژاد نوشته اند ما شرح همین یک فقره مقاله شان را می گوییم و شما از روی همین حساب و کتابشان، حساب و کتاب باقی مطالب را بکنید

البته همانطور که در همه کره ارض برعموم خوانندگان ما و قاطبه ابنای بشر واضح و مبرهن است؛ ترکان نخستین بنیانگذاران دانش ریاضی و جمع و تفریق با انگشتان دو دست و دوپا بودند(البته زمانی که به محاسبات پیچیده تری نیاز بوده از انگشتهای یولداششان هم برای این منظور و احتمالا منظورات دیگر قرض می گرفتند).پیدایش دیگر علوم و فنون مانند زبانشناسی و فلسفه و منطق و باقی چیزها را هم از ترکان دوره اغوزخان دانستند؛ آن زمان گله های ترک هنوز در چراگاههای سرسبز مغولستان به چرا مشغول بودند و فرصت نکرده بودند که دانششان را گسترش دهند امروز هم اگر کسی بگوید ترکان بنیانگذاران دانش بشری نبودند آن شوونیسم فارس است که چشم دیدن پیشرفتهای این ملت کولتورمند را ندارد

از آنجا که پیامبر ترک اسلام (نقل ترک بودن پیامبر اسلام از وزیر پیشین معارف تورکیه) حضرت رسول هم تاکید می فرمایند «برای هر چیز زکاتی است و زکات دانش هم نشر آن است»؛ ترک نیوز هم که میراث دار ریاضیات دوره اغوزخان است بر خود لازم دانسته برای همین بسط و نشر علم هم که شده درامور حساب و کتاب مملکتی به دکتر احمدی نژاد رییس جمهور نامحترم مملکتمان یاری کند

البته تذکر در باب حساب و کتاب این دوهتور محمود احمدی نژاد که خودش از ترکهای قزل اوزن است (نقل ترک بودن مموتی از استاندار اردبیل) خیلی هم خوب است ایرادش زمانی آشکار میشود که ماشین حساب پیشکشی هم ترکی حساب کند چون حساب ترکی با دیگر شاخه های ریاضیات مختصری توفیر دارد

می فرماید: یکی به این احمدی نژاد یک ماشین حساب بدهد

خبری مبنی بر طرح جدید احمدی نژاد: زمین ۱۰۰۰ متری می دهیم تا باغ و خانه بسازید در خبر گزاری ها منتشر شد. متاسفانه آقای احمدی نژاد نسنجیده حرف می زند و کلا علاقه دارد به بمب خبری! اما کاش حد اقل یک ماشین حساب توی جیبش بگذارد بعدا از بمب های خبری استفاده کند.

با یک حساب سر انگشتی می توان به دکتر بودن آقای احمدی نژاد شک کرد! یک محاسبه عددی بسیار ساده ما را متوجه می سازد که این جمله کاملا غلط و نشدنی است.

آمار:

جمعیت ایران : ۷۴٬۷۰۰٬۰۰۰

وسعت : ۱٬۶۴۸٬۱۹۵کیلومتر

تراکم جمعیت: ۴۵ نفر بر کیلومتر

با این آمار سر انگشتی در می یابیم که از هر ۵ خانواده (در طرح آقای احمدی نژاد) ۴ خانواده سرش بی کلاه می ماند!

البته اگر زمین های مسکونی و زمین های حفاظت شده و کوه ها و … را نیز از مساحت ایران کم کنیم فکر کنم جمله آقای احمدی مزحک تر می نماید!

اصلا نخواستیم! این ۱۰۰۰ متر را فقط به تهرانی ها بدهیم:

جمعیت استان تهران: ۱۳،۲۸۱،۸۵۸

فرض: هر ۵ نفر یک خانوار: ۲۶۵۶۳۷۱ خانوار

مساحت مورد نیاز برای این تعداد برای عملی شدن طرح آقای باهوش (احمدی نژاد) بیش از ۲۶۰۰۰۰۰ کیلومتر

باز هم از کل ایران کم آوردیم!!!

یعنی آقای احمدی نژاد می خواهد از افغانستان و ترکیه و عراق هم زمین بگیرد و به مردم بدهد؟؟!!

متاسفانه انتهای خبر!

پیش از هر چیز به همگان توصیه می کنم در دوهتورای این دوهتور احمدی نژاد تردید نکنید چون آنها که چنین کردند الان همگی گوشه اوین حال و روز خوشی ندارد. در نظام اسلامی اگر دنبال مدرک تقلبی باشیم؛ باید در جمیع دانشگاههای مملکت را گل بگیریم

در گام بعد هم اگر ماشین حسابی که زبان ترکی می داند دم دستتان نیست چرا به شیوه ترکان باستان از همان انگشتان دست و پایتان کمک نگرید؟

ایراد این ریاضیات ترک نیوز آنجایی است که یک کیلومتر مربع را همان کیلومتر که فاصله اردبیل تا تبریز را با آن اندازه می گیرند، فرض کرده و همان را تقسیم بر چهل و پنج نموده تا جلوی آقای رییس جمهور بگذارد. اما این کیلومتر مربع با آن کیلومتر معروف دو چیز است و برای مصارف دیگر بکار می برند

مطابق با تقسیم بندی محمود احمدی نژاد، اگر ایران را بخواهیم به قطعات هزار متری تقسیم کنیم و به هر خانواده هزار متر مربع بدهیم؛ به هر ده خانواده، ده قطعه زمین هزار متری یا ده هزار متر مربع زمین می رسد و هر یک کیلومتر مربع هم صد هکتار(هر هکتار ده هزار متر مربع) است یعنی هر کیلومتر مربع برابر با هزار قطعه ی هزار متری است

حالا اگر مطابق با قانونی که معلمین شوونیست فارس در دوران دبستان یادمان دادند هزار را ضرب در مساحت ایران کنیم و مساحت ایران را هم که از پنجم دبستان می دانیم؛ باید آن سه صفر ناقابل را جلوی مساحت مملکت بگذاریم که می شود ۱۶۴۸۱۹۵۰۰۰ قطعه ی هزار متری! یعنی اگر همه ی ایران شامل کوه و جنگل و دشت و خیابان و بیابان و استادیوم تراختور را هم بشود تقسیم کرد؛ به تعداد یک میلیارد و ششصد و چهل و هشت میلیون و صد و نود و پنج هزار قطعه ی هزار متری در می آید که از جمعیت ایران خیلی بیشتر است و نیازی به زمینهای عراق و افغانستان نیست. ماشین حسابمان را هم می توانیم نگه داریم و به احمدی نژاد ندهیم تا بیخود باطری اش را مصرف نکند! البته ترک نیوز علاوه بر خودآموز ریاضیات به یک لغتنامه ی غیر تورکی هم نیاز دارد چون «مضحک» را هم «مزحک» نباید نوشت

این هم یک کلیپ نه چندان نامربوط از چند فروند تورک تبریز با فریادهای خلیج عربی تا کسی نگوید چرا فحششان می دهی

Click here to view the embedded video.

پیرو این تصمیم گیری استراتژیک سپاه، گروهی از جوانان یاسوجی ، پیرامون این مجسمه حلقه زدند تا با نشان دادن مخالفت خود از تاریخ و هویت ملی سرزمینمان دفاع کنند که پخش تصاویری از این رویداد بر روی اینترنت موجب تحسین و دلگرمی سایر هم میهنانشان شد؛ شوربختانه گروهی هم که احتمالا تاب دیدن همدلی ایرانیان را ندارند و اهداف سیاسی دیگری را دنبال می کنند ،بیکار ننشسته و به یکباره تاریخ جدید آریوبرزن را که بسیار هم انقلابی و در ضدیت با دوران ننگین ستمشاهی است، بیرون دادند

متاسفانه سایت اینترنتی «لر» یا «لور» که هرازگاهی مقالات قومگرایانه منتشر می کند با انتشار مطلب تحریف شده ای درباره پیشینه و هویت آریوبرزن، نشان داد که در شرایط کنونی موضوع جعل و تحریف قومی را صرفا نباید محدود به گروههای پان ترکیست و یا پان کردیستها دانست

این قومگرایان نورسیده باید مد نظر بگیرند که پان ترکیستها با حداقل هشتاد سال سابقه ی جعل تاریخ  و با در اختیار گرفتن امکانات وسیع دولتی و بهره گیری از تمام ظرفیتها ، آبرو و نیروهایشان دست آخر تبدیل به اسباب مضحکه و دلقک رسانه های اینترنتی شدند؛ این گروه که آن دلارهای نفتی باکو وجعلیات دولتهای آنکارا و تل آویو را هم ندارند؛ البته هم میهنان لر و بختیاری ما از جمله ی میهن پرست ترین گروههای ایرانی هستند و انتشار جعلیات تاریخی مانند آنچه در پی می آید نمی تواند خطری را متوجه هویت ملی لرها و تمامیت ارضی کشورمان از این ناحیه کند اما با توجه به بی لیاقتی نظام حاکم برکشور و دوران تاریکی که طلیعه اش ایرانیان را فرا رسیده، این خطه از میهن هم باید به مثابه سنگری مستحکم و یکپارچه از ایراندوستان در راه ایران جانبازی کند و لذا هرگونه عامل اختلاف و تفرقه باید هرچه زودتر از ریشه خشکانده شود

در مقاله ی منتشر شده در سایت لوور چنین می خوانیم:

تحریف هویت یک قهرمان مهلک‌تر از تخریب مجسمه اوست / درباره آریوبرزن لر

آریوبرزن سردار ارتش شاهنشاهی هخامنشی نبود. در واقع آریوبرزن از دلاوران محلی بود که سنخیتی هم با ارتش شاهنشاهی نداشته. آریوبرزن از جنگجویان اوکسین بود، اوکسین‌ها طایفه‌ای از مردم لر در قدیم بوده، که بازماندگان‌شان امروزه با نام لر بزرگ شناخته می‌شوند و سکونتگاه‌شان کوه‌های بختیاری و کهگلیویه و بویراحمد امروزی بود.

گویا چند هفته ای است که برخی از سران و مسئولین کشوری و لشگری بحث و جدل راه انداخته اند که مجسمه آریو برزن باید از میدان شهر یاسوج برداشته شود. عده ی زیادی با این قضیه مخالفند و مطالب زیادی را در این مدت در مخالفت با این طرح بر روی فضای مجازی منتشر کردند،

اما متاسفانه اگر عده ای قصد دارند تندیس ایشان را تخریب کنند، مخالفان که به ظاهر قصد دارند آریو برزن را تجلیل کنند هویتش را تخریب می کنند و چه بسا دومی هزار بار از اولی بدتر است، یک تندیس فقط یک تصویر و یک نشان است، اما هویت یک قهرمان همه چیز اوست. پس در این مقاله قصد دارم هویت واقعی این قهرمان لر را یاد آور شوم و به بعضی از نقاط ابهام پاسخی داده باشم. چند ماه پیش هم یعنی قبل از اینکه این اتفاقات پیش بیاید مقاله ی مشابه ای را با همین مضمون در نشریه لور نوشتم که بد نیست خوانندگان به آن مقاله هم نظری بیفکنند.

متاسفانه هویت و آرمان آریو برزن توسط تاریخدانان مغرض بخصوص در دوران پهلوی تحریف شده است. حکومت پهلوی که سعی داشت همه ی قهرمانان تاریخ کشور را به نوعی با اندیشه های سلطنت طلبانه تطابق دهد چاینگونه تحریفات را با حمایت از تاریخنویسان و دست بقلمان درباری و وابسته به دربار انجام میداد.

آریو برزن سردار ارتش شاهنشاهی هخامنشی نبود. پس که بود؟ جواب دادن به این سوال زیاد سخت نیست، در واقع آریو برزن از دلاوران محلی بود که سنخیتی هم با ارتش شاهنشاهی نداشته. آریو برزن از جنگجویان اوکسین بود، اوکسین ها طایفه ای از مردم لر در قدیم بوده، که بازماندگانشان امروزه با نام لر بزرگ شناخته می شوند و سکونتگاهشان کوه های بختیاری و کهگلویه و بویر احمد امروزی بوده. در واقع از اتحاد و ادغام طوایف عیلامی، کاسیت و عده ای از آریایی هایی که از بقیه آریایی ها جدا شده بودند و به میان اینها آمده بودند و چند طایفه دیگر یک قوم واحد شکل گرفت که امروزه به نام لر آن را می شناسیم، و در قدیم عمده ی آنها با نام اوکسین ها شناخته می شدند، که به داشتن جنگجویان و دلاوران سر سخت شهرت داشته اند. در حقیقت نام اوکسی ها امروزه در نامجای بعضی از طوایف لر بزرگ بجا مانده، مانند اوسیوند که مختصر شده ی اوکسیوند می باشد. اینان غالبا در ارتش شاهنشاهی هخامنشی نبوده اند، اما بصورت قراردادی در بعضی از جنگ ها ارتش هخامنشی را بطور مستقل همراهی میکردند. اینان در برهه های خاصی از زمان در مقابل هخامنشیان بخصوص داریوش قیام کردند و مشکلاتی را حتی برای آنها ایجاد کردند. پس آنگونه که برخی او را سردار هخامنشی میدانند اشتباهی محض است و هیچ تاریخدان حقیقت جویی آن را جدی نمی گیرد. حتی نام حقیقی آریو برزن ، آریو برزن نبوده و بعدها چنین نامی را بر روی وی نهادند. چرا که مکتوب تاریخی خاصی درباره وی نیست و اندک نوشته ها هم از یونانیان است، اصولا هویت واقعی چنین اشخاصی را باید در میان قومشان و سیره ی هموندانشان جستجو کرد. در حقیقت اگر به تاریخ قوم لر نظری بیفکنیم می بینیم که هموندان آریو برزن هیچگاه سلطنت طلب نبوده اند که بخواهند برای دفاع از یک سلطنت و یک تاج آنگونه که تاریخنویسان به ظاهر ایراندوست( بخوانید سلطنت طلبان شاه پرست) می گویند قیام کنند.

نکته ی قابل توجه دیگر این است که جنگ نامنظم و چریکی در آن زمان در ارتش شاهنشاهی هخامنشیان مرسوم نبوده و استفاده نمی شده، و تنها در میان کوه نشینان اوکسین یعنی لر بزرگ مرسوم بوده که حتی بارها با اتکا به همین شیوه برای هخامنشیان دردسرهایی را ایجاد کرده بودند، بخصوص در دوران داریوش که ندای استقلال سر داده بودند و داریوش به سرکوب اینان پرداخت. آریو برزن و یارانش به جنگ چریکی و نامنظم و صد البته به عوارض زمین کوهستانهای منطقه کوهگلویه و بویراحمد کاملا مسلط بوده اند امری که در توان سرداران لشگر شاهنشاهی هخامنشی نبوده و تنها در توان جنگجویان محلی لر بوده. پس کاملا قابل پذیرش است که آریو برزن از مردم لر بوده و از سرداران ارتش هخامنشی هم نبوده.

اما هدف آریو برزن چه بوده است؟ آیا هدفش دفاع از سلطنت طاغوتی هخامنشی بوده؟ خیر اینگونه نبوده. مردم لر از دیر باز تا کنون هیچگاه طاغوت پرست نبوده اند و شاه و تاج شاهیش را چیز مقدس نمی دیده اند که بخواهند برای حفظش جانفشانی بکنند. هر گاه به جان و مال و ناموس و شرفشان تعرض میشده قیام میکرده اند، همانگونه که کی لهراس( که وارث بر حق آریو برزن است) در مقابل رژیم پهلوی و ارتش رضا خان ایستادند، پس می بینیم که برای اینها یونانی و ایرانی و هخامنشی و مقدونی و…. مطرح نبوده، شرافت انسانی در میان بوده. اما زمانی که مسلمین به این کشور حمله می کنند، هیچ قیامی توسط مردم لر نمی بینیم، چون تیغ تیز اسلام بطرف اشراف و شاهنشاهیان بوده نه مردم زحمتکش لر. پس اینکه بگوییم آریو برزن برای آرمان های پوچی چون دفاع از امپراتوری و … قیام کرده در حق وی جفای بزرگی کرده ایم. آریو برزن برای دفاع از انسانهای بیگناهی قیام کرد که قربانی خشم و کینه ای میشدند که مصوبش زیاده خواهی های همین امپراطوران چه از نوع یونانیش چه از نوع هخامنشیش بودند. در زمان قیام آریو برزن سپاه هخامنشی از هم پاشیده بود و شاه و سردارانش همگی فراری شده بودند، در اینجا کسی قیام می کند که تفکرش، ایدئولوژیش و همه چیزش با آنها فرق می کند چرا که اگر مثل آنها بود او هم همراهشان فرار میکرد. پس می بینیم چیزی فراتر از شاه پرستی و خاک پرستی که عقیده ی رایج ارتشیان و سرداران امپراتوری هاست در دل او و یارانش بوده.

بسیار مهم است که ما هویت این قهرمانان را بدرستی تعریف کنیم، چرا که اگر بشکل صحیح تعریف شود دیگر هیچ دلیلی وجود ندارد تا برخی از افراد دستور به تخریب آن بدهند. چرا که آنها که دستور اینچنینی می دهند هویت و هدف واقعی این قهرمان لر تبار برایشان جا نیفتاده و شناختشان از ایشان منحصر به همان نوشته های دروغین قلم بدستان سلطنت طلب می باشد. امید است که تمامی نویسندگان و پژوهندگان لر در زمینه های اینچنینی کم کاری نکنند و این قهرمانشان را بشکل صحیح به دیگران بشناسانند تا از این پس شاهد این نباشیم که عده ای سودجو اینچنین مغرضانه با تحریف و نوشتن تاریخ های من در آوردی از قهرمانان لر استفاده ابزاری کنند.

نویسنده برای تمام این خزعبلات که سرهم کرده ،حتی یک خط هم رفرنس نداده! با این وضع جای تعجب ندارد اگر آریوبرزن را از مدافعان ولایت فقیه باستان تصور کنیم که در راه آرمانهای انقلاب علیه ظالمان حکومت ستمشاهی می جنگید

این البته سنت جدیدی نیست که هر چه از تاریخ مملکت نمی پسندند به دوران ستمشاهی و انقلاب اسلامی مربوط می کنند. این شیوه را پان ترکیستها هم با نهایت وقاحت در جهت اهداف تجزیه طلبانه شان پی می گیرند برخی از ایشان که در سمتهای دولتی و گاه پستهای کلیدی نظام اسلامی جا خوش کردند، هر آنچه از تاریخ مملکت را که باب طبعشان نباشد به پهلوی و عمال پهلوی نسبت می دهند و گروههایی را هم با توسل به این شیوه ی شیادی با خود همراه کردند؛ غافل از اینکه سلسله پهلوی هر چه که بود تنها قریب پنجاه سال بر ایران سلطنت کرد در صورتی که کشور ایران و مردمانش هزاران سال قدمت دارند

در پیرامون ریشه ی لرها در لغتنامه ی دهخدا از قول معجم البلدان  آمده:

گروهی از اکراد در کوههای میان اصفهان و خوزستان و این نواحی بدیشان شناخته آید و بلاد لر خوانند و هم لرستان و لور گویند. رجوع به این دو کلمه شود. (معجم البلدان )

خود واژه ی کرد هم معنای قومی ندارد و به کوچ نشینان ایرانی تبار گفته می شود و به همه ی این گروهها در گذشته «فرس قدیم» می گفتند

در زمینه ی ریشه اقوام ایرانی یک مقاله خوب در سایت آذرگشنسپ موجود است.

Shiel, Lady (Mary). Glimpses of Life and Manners in Persia. London: John Murray, 1856.

The PERSIAN TRIBES The tribes are divided into three races-Toorks, Leks and Arabs. The first are the invaders from Toorkistan, who, from time ‘immemorial, have established themselves in Persia, and who still preserve their language. The Leks form the clans of genuine Persian blood, such as the Loors, Bekhtiaris. To them might be added the Koords, as members of the Persian family; but their numbers in the dominions of the Shah are comparatively few, the greater part of that widely-spread people being attached to Turkey. Collectively the Koords are so numerous that they might be regarded as a nation divided into distinct tribes. Who are the Leks, and who are the Koords? This inquiry I cannot solve. I never met anyone in Persia, either eel or moolla, who could give the least elucidation of this question. All they could say was, that both these races were Foors e kadeem,-old Persians. They both speak dialects the greater part of which is Persian, bearing a strong resemblance to the colloquial language of the present day, divested of its large Arabic mixture. These dialects are not perfectly alike, though it is said that Leks and Koords are able to comprehend each other. One would be disposed to consider them as belonging to the same stock,. did they not both disavow the connection. A Lek will- admit that a Koord, like himself, is an “old Persian”(Foors-e-Qadim) but he denies that the families are identical, and a Koord views the question in the same light.

در اینجا گفته شده است که لک‌ها، لرها، بختیاری‌ها و کردها جزو پارسیان اصیل هستند و مردمان ایران (چه ایل چه ملا و غیره) آنها را “فرس قدیم” میدانستند و خود این گروه‌ها نیز خود را فرس قدیم میدانستند.

پروفسور دایوید مکنزی در اینباره می گوید:

David Mackenzie: “If we take a leap forward to the Arab conquest we find that the name Kurd has taken a new meaning becoming practically synonmous with ‘nomad’, if nothing more pejorative” D.N. Mackenzie, “The Origin of Kurdish”, Transactions of Philological Society, 1961, pp 68-86

ترجمه: اگر به حدود دوران گسترش امپراتوری اعراب نگاه کنیم، خواهیم یافت که عنوان کرد با رمه‌گر و کوچ‌گر دارای یک معنی است.

پس لرها هیچگاه آنطور که نویسنده ی این مقاله ادعا کرد، مردمی با ریشه های جدا از مردم ایران نبودند.  در مورد پیشینه و تبار آریوبرزن در بخشی از مقاله ی  شادروان پروفسور علیرضا شاپور شهبازی در سایت ایرانیکا چنین می خوانیم (نوشته های داخل قلاب در ترجمه از نویسنده این مقاله است ):

۲٫ Son of the famous Artabazus and grandson of Pharnabazus, satrap of the Hellespontine Phrygia, and Apamā, (q.v.), daughter of Artaxerxes II (Arrian, Anabasis 3.18.3, 23.7 with [J.] Kaerst in Pauly-Wissowa, II, col. 883, no. 4; K. J. Beloch in Janus: Festschrift für Lehmann-Haupt, Vienna, 1921, pp. 8f.; H. Berve, Das Alexanderreich auf prosopographischer Grundlage, Munich, 1926, II, pp. 60, 82-83). Artabazus married (ca. 363 B.C.) a sister of the two mercenary commanders of Artaxerxes III, Memnon and Mentor of Rhodos (Diodorus 16.52.4; Q. Curtius 6.5.4, Plutarch, Alexander 21; Beloch, loc. cit.; A. Brunt in Rivista di filologia e di istruzione classica 103, 1975, pp. 26f.), and she bore him ten daughters and eleven sons, among them Ariobarzanes (Diodorus, loc. cit.; Curtius 6.5.4 with Beloch, op. cit., pp. 9f.; Berve, op. cit., p. 60). They were educated in both Persian and Hellenic culture (Plutarch, loc. cit.; Beloch, loc. cit.; Berve, p. 60; F. Schachermeyer, Alexander der Grosse: das Problem seiner Persönlichkeit und seines Wirkens, Vienna, 1973, p. 133). They also spent several years at the court of Philip II of Macedonia, where Artabazus had taken refuge after falling out with Artaxerxes III in 352 B.C. (Diodorus, loc. cit; Curtius 5.9.1, 6.5.2), when Artabazus discovered Philip’s designs to invade Persia, he returned there with his family, was pardoned and enrolled among the closest companions of the Great King (Berve, pp. 83f.). His sons were given “the most distinguished commands in the armed forces” by Mentor, general of Artaxerxes on the coastal regions of Asia Minor (Diodorus, loc. cit.). Ariobarzanes then became governor of a part of Persis (Arrian, Anabasis 3.18.2, calls him “satrap” of Persis, but see below). His mother and an infant brother, Ilionus, were with the royal household at Damascus when Parmenion captured them just before the battle of Issus (Curtius 3.13.13; Berve, pp. 83f.).

آریو برزن، پسر ارتاباز و نوه ی فرناباز، ساتراپ فریگیه [بخشهایی از ترکیه کنونی که پیشتر یونانی نشین بود.م] و[نوه ی] آپاما ،دختر اردشیر دوم[شاهنشاه هخامنشی].

ارتاباز با خواهر دو فرمانده مزدور [فرمانده یونانی .م ] اردشیر سوم ازدواج کرد و این زن برای او ده دختر و یازده پسر به دنیا آورد که آریوبرزن هم از جمله ایشان بود و این فرزندان با هر دو فرهنگ ایرانی و هلنیک پرورش داده شدند آنها همینطور سالهای زیادی در دربار فیلیپ دوم مقدونی [پدر اسکندر مقدونی.م] بسر بردند جایی که آرتاباز پس از نزاع با اردشیر سوم [شاهنشاه هخامنشی] به آنجا پناهنده شده بود.

زمانی که ارتاباز آگاه شد که فیلیپ قصد حمله به ایران دارد؛ [به ایران ]بازگشت و در زمره ی نزدیکترین اطرافیان شاهنشاه درآمد. پسران او توسط ژنرال بخش ساحلی اردشیر به برجسته ترین جایگاههای نظامی درآمدند سپس آریوبرزن به عنوان فرماندار بخش پارس(در پارسی” ساتراپ پارس”) گماشته شد. برادر کوچک او و مادرش همراه با خانواده ی سلطنتی بود زمانی که در دمشق اسیر بودند پیش از نبرد ایسوس[نبردی که در جنوب ترکیه کنونی میان قوای اسکندر مقدونی و داریوش سوم درگرفت].

همانطور که (از دیودوروس و پلوتارک) در این مقاله ی ایرانیکا آمد، آریوبرزن نه فقط سردار سپاه هخامنشی بوده بلکه عنوان ساتراپی داشته و ریشه ی تبار او هم به خانواده ی شاهی می رسد.

باز هم اینجا یک نمونه  دیگر از تاریخ یونان باستان  (ص ۳۵۴)که این کتاب هم از یک  پروفسور انگلیسی است اینجا هم مشخصا به منصب ساتراپی آریوبرزن اشاره شده است

این شنیدستی که ترکی وصف جنت چون شنید //گفت با واعظ که: «آنجا غارت و تاراج هست؟»

گفت: «نی!»، گفتا: «بتر باشد ز دوزخ آن بهشت //کاندرو کوته بود از غارت و تاراج دست»

بهارستان جامی – نقل از شهربراز

در چند سال گذشته و در ادامه ی روند جعل تاریخ و هویت ملی ,پان ترکیستها ادعاهایی را متوجه شخصیتها ,سنتها و آیینهای ایرانی کردند . از جمله شخصیتهایی که یکباره ترک شدند می توان به بابک خرمدین , ابن سینا ,مولوی , نظامی, بیرونی ,زرتشت و حتی رستم !! اشاره کرد و از جمله جشنها و مراسمی که در یکی دو سال اخیر بیشتر مورد توجه ایشان قرار گرفت, چارشنبه سوری ,یلدا و «عید نوروز» است.

ترکان در طول تاریخ مشخصا قومی کوچرو بودند که مدنیت نداشتند و طبعا از مواهب و مصادیق تمدن نیز بی بهره بودند. بر طبق دانشنامه بریتانیکا که از بسیاری جهات معتبرترین دانشنامه به زبان انگلیسی است, موطن اصلی ترکان «اغوز» یا «اگوز» تا حداقل قرن یازدهم میلادی استپهای آسیای مرکزی و مغولستان بود و بنابر این نسبت دادن آیین نوروز که چند هزار سال در کشور و منطقه ی ما پیشینه دارد به این گروه, از اساس ادعای بی پایه و لاغی است.

Oğuz, also spelled Oghuz, or Ghuzz, confederation of Turkic peoples whose homeland, until at least the 11th century ad, was the steppes of central Asia and Mongolia.

کهن ترین اثر ادبی به زبان ترکی در ایران بیش از چند سده قدمت ندارد و این ملت جعلی که نه ادبیات کلاسیک دارد و نه آداب و سنن ملی و نه مشاهیر و مفاخر تاریخی برای ساختن یک هویت جدید ناچار از تحریف تاریخ و دزدی از ملتهای دیگر است. این رویکرد نخستین بار چند دهه ی پیش توسط بازماندگان عثمانی و ترکیه امروزی آغاز شد که به صورت گسترده جعل تاریخ کردند. با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی, جمهوری تازه استقلال یافته ی آذربایجان (اران) هم برای بقای خود و ایجاد هویت ملی ,ناچار همان طریقه را در پیش گرفت .

متاسفانه شیوه ی پان ترکیستها در دزدی تاریخی همان شیوه ی اسلاف فرهنگی شان است. ترکان آنجا که می توانستند غارت می کردند و هر جا که قادر به دزدی نبودند شیوه ی تخریب و نابودی را در پیش می گرفتند. پان ترکیستها هم در کوششهایشان برای سرقت فرهنگی از تمدن ایرانی هر آنچه را که بتوانند جعل می کنند و به خودشان نسبت می دهند و آنجا که از دزدی مفاخر تاریخی و فرهنگی ما بازبمانند, سعی در لجن مال کردن و بی ارزش کردن آن می کنند چنانکه در مورد «فردوسی» همین رویه را در پیش گرفتند

ترکان اصیل آن اندازه در طول تاریخ به قتل و غارت پرداختند که واژه ی ترک هم معنی اجحاف و ستم, تعدی و دست اندازی شد.  در ادبیات کلاسیک ایران موارد بسیاری است که به «ترک» و «ترکی گری» اشاره شده و چند نمونه را می توانید از اینجا ببینید. در زبان پارسی «ترکی کردن» به معنای ظلم و ستم کردن است

ترکی کردن ؛ اشتلم . (فرهنگ رشیدی ). کنایه از اشتلم باشد. (انجمن آرا). ظلم و اشتلم کردن . (غیاث اللغات ). کنایه از عنف و اشتلم کردن . (آنندراج ). جور و خشونت کردن . زمختی و اعتساف . ستم کردن

این ویژگی تنها منحصر به زبان پارسی نیست و در بسیاری از زبانهای اروپایی و از جمله زبان انگلیسی یکی از معانی لغت «ترک», ستمکار , حیوان صفت و وحشی است برای نمونه نگاه کنید به شماره ی هشت از معانی که این لغتنامه برای لغت ترک برشمرده و نمونه های فراوان دیگری هم از این دست موجود است.

a cruel, brutal, and domineering man

علی رغم اینکه آذریان ایرانی اساسا ترکتبار نیستند, اشاره به سوابق و ماهیت تاریخی قوم «ترک» و «ترکان» هم لزوما به این معنا نیست که ترک تباران امروزی را باید با همان ویژگی ها, وحشی یا غارتگر بدانیم. اما ذکر این مستندات از جهت روشن شدن موضوعاتی که به جعل تاریخ و هویت ملی ما مربوط باشند, ضروری است.

سال گذشته مقاله ای سراسر تحریف با عنوان «عید نوروز میراث ملی ترکها» توسط شخصی با نام «ندا کامران کشتیبان» منتشر شد که نوروز را میراث ملی ترکان می دانست. متاسفانه همان موقع به ایشان پاسخ داده نشد تا امسال و در چند هفته ی گذشته شاهد سیل مقالات و جعلیات تازه ای درباره ی هویت ترکی و غیر ایرانی نوروز نباشیم .

کافی است خوانندگان این مقاله عباراتی مانند «نوروز» و «ترک»را در یک موتور جستجوگر جستجو کنند تا به صدها و شاید هزاران مطلب جعلی از وبسایتها و وبلاگهای پان ترکیستی برسند. متاسفانه پاسخ دادن به همه ی این مطالب از عهده ی ما خارج است اما در ادامه کوشش می کنم تا تحریفات دو نمونه از این نوشته ها را نشان دهم .همچنین از مطالبی که در دو هفته ی اخیر مورد توجه قومگرایان قرار گرفت و از دلایلی که مرا واداشت این مقاله را بنویسم,جعل محتوای یک دعوتنامه ی مهمانی در سازمان یونسکو است که پان ترکیستها آن را سند اصالت ترکی نوروز نمایش می دادند!

از آنجا که عمدتا مخاطبین ایشان به زبان انگلیسی آشنایی ندارند این نوشته به سرعت فراگیر شد. در این دعوتنامه گفته شده که به توصیه ی جمهوری آذربایجان یک مجلس رقص و موسیقی برای بزرگداشت نوروز در تاریخ بیست و یکم مارچ سال دو هزار و ده برگزار می شود  و از کشورهایی نام برده شده که این مراسم را جشن می گیرند( از جمله ایران و جمهوری آذربایجان). این نوشته در واقع دعوتنامه ای برای شرکت در همان مراسم است که جمهوری آذربایجان(اران) ترتیب داده و در هیچ جا به آذربایجانی بودن یا ترکی بودن نوروز اشاره نشده! همان موقع با جستجو در سایت سازمان ملل متحد, سند ثبت رسمی نوروز در فهرست میراث جهانی را یافتیم و بارها توسط ایراندوستان در سایتها و شبکه های اجتماعی منتشر شد اما گویا پان ترکیستها ترجیح دادند آن دعوتنامه ی مهمانی را به عنوان سند آذربایجانی و به زعم ایشان ترکی بودن نوروز باور کنند.

در سند ثبت نوروز از وبسایت رسمی سازمان ملل متحد که بر خلاف دعوتنامه ی پیشین, سند رسمی ثبت نوروز در شمار میراث معنوی بشریت طی هفتاد و یکمین اجلاس مجمع عمومی است, گفته شده که ریشه ی نوروز از مردم «پارسی» تبار یا (پرشین) است

The General Assembly this afternoon recognized the International Day of Nowruz, a spring festival of Persian origin

بنابر این نوروز با عنوان «پرشین» به ثبت جهانی رسیده است.

همینطور می توانم به دانشنامه بریتانیکا به عنوان یک مرجع کاملا علمی اشاره کنم . که در اینجا هم گفته شده نوروز متعلق به زرتشتیان و پارسیان است.

the New Year festival often associated with Zoroastrianism and Parsiism. The festival is celebrated in many countries, including Iran, Iraq, India, and Afghanistan. It usually begins on March 21, which in many of these countries is the first day of the new year.

Among the Parsis, the Nōrūz (“New Day”) is a celebration that warrants the performance of five prescribed liturgies: the Āfringān, prayers of love or praise; the Bāj, prayers honouring yazatas (“ones worthy of worship”) or fravashis (“preexistent souls”); the Yasna, a rite that includes the offering and ritual drinking of the sacred liquor haoma; the Fravartigan, or Farokhshi, prayers commemorating the dead; and the Satum, prayers recited at funeral feasts. Throughout the day, Parsis greet one another with the rite of hamāzor, in which one’s right hand is passed between the palms of another. Words of greeting and good wishes are then exchanged.

مع الوصف ذکر دو نکته در اینجا ضروری است نخست اینکه لغت «پرشین» یا «پرشیا» صرفا در معنای پارس, یا استان فارس و پارسی کاربرد ندارد و به همه ی ایرانیان اطلاق می شود چنانکه تا پیش از سلطنت رضا شاه که دستور داد در مکاتبات بین دول تنها از نام ایران استفاده شود, در اسناد رسمی و مکاتبات دولتی هم کشور ما «پرشیا» و مردم آن «پرشین» نامیده می شدند. با این تعریف نتیجه می گیرم نوروز ریشه ی ایرانی دارد و متعلق به همه مردم ایرانی تبار از آذربایجان و کردستان تا تاجیکستان است

نکته ی دیگر اینکه اگرچه نوروز به عنوان میراث همه ی بشریت به ثبت جهانی رسیده اما این بدان معنا نیست که هویت و ریشه های آن تغییر می کند. این مغلطه ی رایجی است که متاسفانه برخی قومگرایان به آن علاقه دارند!

همانطور که مثلا شکسپیر یک نویسنده ی جهانی و در زمره افتخارات بشری است و ما نمی توانیم استدلال کنیم چون او متعلق به همه بشریت است پس ایرانی یا ایرانی تبار است! یا فی المثل همانطور که سال نوی مسیحی یک رویداد جهانی است و چینیان هم آن را جشن می گیرند اما هیچگاه ادعای چینی بودن آن را نمی کنند, نوروز را هم همه ی دنیا و از جمله مردمان ترک تبار می توانند جشن بگیرند اما این مسئله آن را تبدیل به جشن ترکی یا جشنی با ریشه ی ترکی نمی کند!

و اما در پاسخ به مقالات پان ترکیستی

مقاله «ندا کامران کشتیبان»با عنوان «نوروز میراث ملی ترکها»

در این مقاله چنین آورده شده :

در فارسی لغتی برای ((بایرام)) وجود ندارد و ((عید)) یک لغت عربی است که فارسها بکار میبرند یا بهتر است بگوییم که اصلا فارسها دارای چنین مراسمی نبوده اند که لغتی نیز برای آن داشته باشند. حتی لغت ((جشن)) نیز تورکی است که در فرهنگ سنگلاخ بدان اشاره شده است.

در پارسی واژگان بزم, سور ,مهمانی و جشن را به جای عید به کار می بریم. جشن هم لغتی از زبان پارسی اوستایی است و همانطور که مرحوم دهخدا از قول ابراهیم پورداوود آورده:

آقای ابراهیم پورداود در جلد یکم کتاب یسنا نوشته اند: لغت جشن نیز در فارسی از لغت یسن اوستائی به یادگار مانده است چون اصلاً تمام اعیاد دینی بوده مانند عید فروردگان و عید مهرگان و در این اوقات بخصوصه به ستایش و پرستش و مراسم دینی میپرداختند یا به عبارت دیگر یزشنه میکردند از این جهت روزهای متبرک را جشن خوانده اند. (یسنا ج ۱ صص ۲۵ – ۲۴). شادی و عیش و کامرانی و مجلس نشاط و مهمانی و به معنی عید هم هست .چنان که اگر گویند جشن نوروز مراد عید نوروز باشد. (برهان قاطع). بزم . سور. مهمانی . ضیافت

برای اینکه پان ترکیستها ادعا نکنند زبانی به نام پارسی اوستایی وجود ندارد چنانکه قبلا کرده اند! بار دیگر دانشنامه بریتانیکا می تواند به حافظه ی تاریخی ایشان کمک کند

اما فرض می کنیم که نویسنده ی این مهملات راست بگوید و در فارسی لغتی برای عید نداشته باشیم و لغت «جشن» هم ترکی باشد! آیا این بدین معنا است که پارسی زبانان عید هم ندارند؟ این مغلطه من را یاد استدلال پان ترکیست دیگری می اندازد که می گفت فارسها لغتی برای دیوار ندارند! و دیوار ترکی است !! و چون دیوار ترکی است و تخت جمشید هم دیوار دارد نتیجه می گیرم که تخت جمشید را هم ترکها ساختند!( لازم به توضیح نیست که دیوار اصلا ریشه ی ترکی ندارد)

در مورد گفته ی کشتیبان, اساسا اگر این نوع استدلال را معتبر بدانیم پس باید بپذیریم برای نمونه ترکها هم که از لغت اروپایی «کولتور» به معنای فرهنگ استفاده می کنند چیزی به نام فرهنگ هم ندارند

در ادامه آورده:

در سرزمین ما آذربایجان از گذشته های دور نیاکان ما تمدنهایی مانند مانناها، اورارتوها، جزو افتخارات ماست که تپه حسنلی و جام حسنلی (واقع در ۷ کیلومتری سولدوز) از یادگارهای دیرین نیاکان ماست شایان ذکر است در دنیا که نظیری برای جام حسنلی وجود ندارد در میان کنده کاری های روی آن نشانه هایی از مراسم مربوط به عید نوروز موجود و قابل رویت میباشد.

هیچکدام از این طوایفی که نام می برد ترک نیستند من سه مقاله ی هوری ها ,اورارتورها و مانناها را از دانشنامه بریتانیکا اینجا قرار می دهم چون برای دریافت مقالات کامل در نشانی اینترنتی آن حتما باید عضو سایت شوید

در مورد هوری ها :

در پیرامون هوریها آمده :

one of a people important in the history and culture of the Middle East during the 2nd millennium BC. The earliest recorded presence of Hurrian personal and place names is in Mesopotamian records of the late 3rd millennium; these point to the area east of the Tigris River and the mountain region of Zagros as the Hurrian habitat. From then on, and especially during the early 2nd millennium, there is scattered evidence of a westward spread of Hurrians. An even greater westward migration, probably set in motion by the intrusion of Indo-Iranians from the north, seems to have taken place after 1700 BC, apparently issuing from the area between Lake Van and the Zagros. Evidence indicates that the Hurrians overthrew the Assyrian rulers and subsequently dominated the area. East of the Tigris the flourishing commercial centre of Nuzu was a basically Hurrian community, and Hurrian influence prevailed in many communities of Syria. Hurrians likewise occupied large sections of eastern Anatolia, thereby becoming eastern neighbours and, later, partial dependents of the Hittites.

Yet the Hurrian heartland during this period was northern Mesopotamia, the country then known as Hurri, where the political units were dominated by dynasts of Indo-Iranian origin. In the 15th century BC the Hurrian area ranging from the Iranian mountains to Syria was united into a state called Mitanni (q.v.). In the middle of the 14th century, the resurgent Hittite Empire under Suppiluliumas I defeated Mitanni and reduced its king, Mattiwaza, to vassalage, while Assyria seized the opportunity to reassert its independence.

Despite political subjection, the continued Hurrian ethnic and cultural presence in Syria and the Cilician region (Kizzuwadna) strongly influenced the Hittites. The carvings at Yazılıkaya, for instance, suggest that the official pantheon of the Hittite Empire was thoroughly Hurrianized; Hittite queens had Hurrian names; and Hurrian mythology appears in Hittite epic poems.

Except for the principality of Hayasha in the Armenian mountains, the Hurrians appear to have lost all ethnic identity by the last part of the 2nd millennium BC.

در مورد زبان هوریها آمده :

extinct language spoken from the last centuries of the 3rd millennium BCE until at least the latter years of the Hittite empire (c. 1400–c. 1190 BCE); it is neither an Indo-European language nor a Semitic language. It is generally believed that the speakers of Hurrian originally came from the Armenian mountains and spread over southeast Anatolia and northern Mesopotamia at the beginning of the 2nd millennium BCE. Before the middle of the 2nd millennium BCE, parts of Hurrian territory were under the control of an Indo-Aryan ruling class, the Mitanni, whose name was incorrectly applied to the Hurrians by early researchers.

Many sources for the language exist, including an extensive Hurrian-Hittite bilingual and numerous passages marked hurlili ‘in Hurrian’ found among the cuneiform tablets discovered in the ruins of the Hittite archives at Hattusa (near the modern town of Boğazkale, formerly Boğazköy, Tur.). Other Hurrian texts have been found in the cities of Urkish (Mardin region, c. 1970 BCE), Mari (on the middle Euphrates, 18th century BCE), Amarna (Egypt, c. 1400 BCE), and Ugarit (on the coastline of northern Syria, 14th century BCE). Amarna yielded the most important Hurrian document, a political letter sent to Pharaoh Amenhotep III.

Hurrian constitutes the sixth language of the Hittite archives—after Sumerian, Akkadian, Hattian, Palaic, and Luwian. The later Urartian language is thought to be descended from the same parent language as Hurrian.

همانطور که اشاره شده هوریها مردمانی هستند که در هزاره ی سوم پیش از میلاد به منطقه آمدند و کشوری که به نام «هوری» ها می شناسیم حکمرانانی هند و ایرانی( یکی از شاخه های اقوام آریایی) داشت و در مورد زبان ایشان می گوید که نه زبان هندو اروپایی بوده و نه از زبانهای سامی همینطور می گوید به جز بخشی از هوریها در کوههای ارمنستان بقیه ی ایشان در هزاره ی دوم پیش از میلاد (یعنی در حدود سه تا چهار هزار سال پیش) به کل هویت قومی خود را از دست دادند.

هیچ سخنی در این مقاله از ترک بودن ایشان و آغوز بایرامی! و میراث ترکی شان نیست. در مورد هوری ها یک صفحه ی کامل شامل مقالات مرجع هم در سایت آذرگشنسپ وجود دارد

در مورد «مانا» یا «ماننا» ها:

ancient country in northwestern Iran, south of Lake Urmia. During the period of its existence in the early 1st millennium BC, Mannai was surrounded by three major powers: Assyria, Urartu, and Media. The Mannaeans are first recorded in the annals of the Assyrian king Shalmaneser III (reigned 858–۸۲۴ BC) and are last mentioned in Urartu by Rusa II (reigned 685–۶۴۵ BC) and in Assyria by Esarhaddon (reigned 680–۶۶۹ BC). With the intrusion of the Scythians and the rise of the Medes in the 7th century, the Manneans lost their identity and were subsumed under the term Medes. Place-names and personal names in Mannai are thought to be in a dialect related to the Hurrian language of the Hittite empire.

اینجا گفته شده که ماناناها با ورود سکاها (که از اقوام ایرانی تبار هستند) و مادها در قرن هفتم پیش از میلاد هویت خودشان را از دست دادند و اساسا جزو مادها دسته بندی می شوند در مورد این طایفه تصور می شود که زبانشان با زبان هوریها در ارتباط باشد. (باز هم سخنی از ترکانی که علی القاعده تا هزار و ششصد ,هفتصد سال بعد در صحراهای مغولستان بودند نیست)

در پیرامون اورارتورها:

ancient country of southwest Asia centred in the mountainous region southeast of the Black Sea and southwest of the Caspian Sea. Today the region is divided among Armenia, eastern Turkey, and northwestern Iran. Mentioned in Assyrian sources from the early 13th century BC, Urartu enjoyed considerable political power in the Middle East in the 9th and 8th centuries BC. The Urartians were succeeded in the area in the 6th century BC by the Armenians.

“Urartu” is an Assyrian name. The Urartians themselves called their country Biainili and their capital, located at modern Van, Tushpa (Turushpa). Most remains of Urartian settlements are found between the four lakes Çildir and Van in Turkey, Urmia in Iran, and Sevan in Armenia, with a sparser extension westward to the Euphrates River.

The Urartians had a number of traits in common with the Hurrians, an earlier Middle Eastern people. Both nations spoke closely related languages and must have sprung from a common ancestor nation (perhaps 3000 BC or earlier). Although the Urartians owed much of their cultural heritage to the Hurrians, they were to a much greater degree indebted to the Assyrians, from whom they borrowed script and literary forms, military and diplomatic practices, and artistic motifs and styles.

در مورد اورارتورها هم آمده که زبان و ویژگیهاییشان مربوط و مشابه هوریها بود و از آشوریها تاثیر پذیرفتند

نویسنده ی پان ترکیست در ادامه می گوید:

عید نوروز یکی از یادگارهای ماندگار فرهنگ و تمدن آذربایجان بشمار میرود که این فرهنگ و آداب و رسوم متعالی با گذر زمان در میان دیگر مردمان و ملتها نیز رایج گشته است بطوری که به مرور زمان از سرزمین آذربایجان فراگیر گردیده است اما آنچه مهم است اینکه از لحاظ تاریخی خاستگاه این فرهنگ، سرزمین آذربایجان میباشد.

عید نوروز اولین روز بهار است و یکی از یادگارهای ماندگار نیاکان ما میباشد که بعنوان ارمغانی بسیار گرانبها برای ما به یادگار گذاشته اند. این عید به گواهی تاریخ از ۳هزار سال پیش در میان مردمان سرزمین ما رایج بوده است و با پایان یافتن فصل سرما و زمستان و با آغاز شکوفایی گل و سبزه و زنده شدن طبیعت، نیاکان ما به جشن و شادمانی میپرداختند و این روز را بعنوان سرفصل تازه ایی برای تجدید حیات و شادی و خرمی زندگی خوش محسوب می کردند.

همانطور که اشاره شد خاستگاه اصلی این جشن ملی، آذربایجان بوده است و حتی پیش از زرتشت در میان نیاکان اصلی ما در این سرزمین رایج و جاری بوده است. در منابع فارسی و دیگر منابع تاریخی آمده است که جمشید پادشاه فارسها با آیین نوروز، در آذربایجان آشنا میشود و بعد از آن دستور می دهد که در میان فارسها نیز این جشن آیینی گرفته شود.

همانطوریکه میدانیم آذربایجان نسبت به مناطق دیگر ایران بنا به موقعیت جغرافیایی دارای شرایط آب و هوایی مخصوص است که از ویژگیهای مهم آن بودن بودن زمستانهای سرد و طولانی می باشد و نیک میدانیم که چنین شرایط آب و هوایی در دیگر نقاط ایران وجود ندارد و به خاطر این موضوع ساکنان این سرزمین با تمام شدن فصل سرما و یخبندان و آغاز فصل بهار و بیدار شدن طبیعت به رقص و پایکوبی میپرداختند و بدین گونه این موضوع به یک فرهنگ عمومی و جشن ملی در میان نیاکان ما تبدیل شد. و بعنوان میراث گرانبها برای ما به یادگار ماند که حتی این فرهنگ به دیگر نقاط ایران بلکه بیشتر از آن به دیگر کشورها گسترش یافت. با دقت نظر در تاریخ ملاحظه میکنیم که نیاکان ما دریافته بودند که چهار عنصر دخیل در زندگی انسان (سو-اود-یئل-تورپاق) در واقع حیات بخش زندگی آنهاست و این چهار عنصر بعنوان سنبل حیات انسان و فلسفه وجودی زندگی انسان است

ترجمه ی ساده ی این مهملات این است که  چون آذربایجان سردسیر است و دیگر مناطق سردسیر نیست! بنابر این آغاز بهار اول بار از طرف ترکها( که پیشتر از بریتانیکا نشان داده شده تا نهصد سال پیش در استپهای مغولستان بودند) جشن گرفته شد. فلذا نوروز جشن ترکی است!

اما کار به همینجا تمام نمی شود و ادامه ی این مقاله حتی جالبتر است:

نیاکان ما در مواجهه با شدیدترین شرایط سخت زندگی دریافته بودند که (سو اود یئل تورپاق) دارای اهمیت خاصی در زندگی شان است. و بنا به همین جهت با نزدیک شدن فصل بهار چهار هفته آخر فصل زمستان را به نام یکی از این چهار عنصر نامگذاری میکنند . سو مظهر و نماد حیات و تجدید زندگی است اولین هفته را بنام (سو چارشنبه سی) نامگذاری کرده اند بنا به اهمیت وجود (سو) در زندگی انسان که بعنوان مایه حیات انسان است و برفها و یخهای زمین آرام آرام ذوب میشوند این موضوع برای نیاکان ما از اهمیت و ارزش بسیاری برخوردار بود دومین هفته را نیاکان ما تحت عنوان (اود چارشنبه سی) نام نهاده اند که مظهر حرارت و نور و روشنایی است. و آتش و نور و حرارت است که به طبیعت روح تازه میبخشد و به زمین حرارت میدهد نیاکان ما بر این باور بودند که هر قدر آتش و خورشید را مقدس بحساب آورند همان اندازه طبیعت زودتر بیدار میشود و به انسانها سعادت به ارمغان می آورد. بودن آتشگاه های متعدد در سرزمین آذربایجان خود شاهدی بر ایادعای ماست که آتش و خورشید دارای چه اهمیتی در میان نیاکان ما تورکان بوده اند. سومین هفته آخر ماه فصل زمستان را پدران و مادران ما تحت عنوان (یئل چارشنبه سی) نامگذاری کرده اند چون در این هفته باد با آمدن خود به زمین و طبیعت زندگی نوید بیداری میدهد (یئل) در یک مدت کوتاه تمامی زمین را پشت سر میگذارد و زمین را به بیداری فرا میخواند بنا به اعتقاد نیاکانمان (یئل) خود یکی از خدایان قدرتمند میباشد.

آخرین چارشنبه سال نیز تحت عنوان (تورپاق چارشنبه سی) نامگذاری شده است که با جذب گرما و حرارت بیدار میشود که در نزد مردم با نام (ایلین سون چارشنبه سی) مشهور است. در آخرین چارشنبه سال (تورپاق) با قدرت و نیرو و کمک (سو) (اود) (یئل) جان میگیرد. نیاکان ما بیداری زمین را با مراسمهای گوناگون با نغمه سرایی و آیین های متعدد جشن میگرفتند و پایان یافتن روزهای سخت زمستانی را به همدیگر تبریک میگفتند و به باور و اعتقاد اجداد ما یئل اود سو به مهمانی تورپاق مروند و در معبد تورپاق جمع میشوند و روزهای سخت زمستانی را توام با قحطی و فلاکت و سختی بوده است بر او عرضه میدارند و الهه تورپاق را به بیداری دعوت میکنند و این چهار الهه دست در دست همدیگر با خواندن این شعر:

سو گلدی ها، اود گلدی ها، یئل گلدی

تزه عومور – تزه تاخیل ایل گلدی

پس چون ترکهای باستانی( که معلوم شد در آذربایجان نبودند!) سردشان می شد و «سو» هم ترکی است و آذربایجان هم آتشکده داشت نتیجه می گیریم که چهارشنبه سوری هم ترکی است و ترکان رفتن سرما را با آن جشن می گرفتند!

در مورد  لغت «سور» قبلا توضیحاتی داده شد باز هم از لغتنامه ی دهخدا که نشان می دهد سور در معنای عید و جشن است و از زبان پهلوی آمده :

سور. (اِ) اوستا «سوئیریا» ۞ (صبحگاهی ، روزانه )، پهلوی «سور» ۞ (چاشت صبح ، طعام )، بلوچی عاریتی و دخیلی «سیر» ۞ (عروسی ، نامزدی )، شغنی «سور» ۞ (ضیافت جشن عروسی ). در لهجه ٔ زردشتیان ایران «سور» به معنی عروسی «مجله ٔ پشوتن سال اول شماره ٔ ۵ ص ۱۶ ح ۱۱». (از حاشیه ٔ برهان قاطع چ معین ).هنگامه . جشن . طوی . مهمانی . عروسی . (برهان ). مهمانی .(منتهی الارب ). مهمانی و جشن و عروسی و مانند آن . (فرهنگ رشیدی ). جشن . شادی . عروسی

همینطور یک مقاله ی کامل در لغتنامه دهخدا در پیرامون چهارشنبه سوری موجود است و در ایرانیکا (ایرانیکا از لحاظ اعتبار علمی در هر سطح قابل استناد است) به ریشه ی ایرانی آن اشاره شده است.

در ادامه می گوید:

دنیای روشنایی ها را به مردم به ارمغان می آورند و مردم نیز با دیدن این وضعیت به جشن و پایکوبی در طبیعت میپردازند و مراسمها و آداب و رسوم پر شکوهی را به اجرا میگذارند. باید گفت که امروز دیگر مثل گذشته مردم این چهار هفته را بطور مجزا جشن نمیگیرند بلکه به مرور زمان با فراموش کردن فلسفه وجودی این مراسمات همه آنها را یک جا جشن میگیرند

مراسم جمع مکسر «رسم» است و آنچه را که جمع است نمی توانیم دوباره جمع ببندیم. می توانیم «رسوم», «مراسم» یا «رسم ها» را بکار ببریم! رسومات هم بر خلاف قواعد عربی است. اما این دوست نوروز ناشناسمان, «مراسم ها» یا «مراسمات» بکار برده و جمع مکسر عربی را دوباره جمع بسته که نادرست است و حتی غلط مصطلح هم نیست. نویسنده که در اندازه ی درک این موضوع, مایه و تسلط زبانی ندارد در پیرامون ساختار ترکیبی زبان پارسی چنین استدلال می کند:

. نام چارشبه سوری بنوعی تحریف شده چارشبه سویی میباشد که به چند دلیل میتواند نظر صائبی باشد یکی اینکه ساختار ترکیبی دو کلمه یعنی اینکه اگر فارسی میبود باید گفته میشد سور چهارشنبه، دیگر اینکه با توجه به هفته های آخر سال که هرکدام بنام یکی از عناصر چهارگانه طبیعت در زبان تورکی نامگذاری شده است و همچنین خود کلمه سوری نمیتواند افاده معنی داشته باشد و اگر سوری را به معنای جشن و مهمانی در نظر بگیریم باز غلط است چون در فارسی سور وجود دارد نه سوری. و نهایتا اینکه مردم در سحرگاه این روز برای آوردن آب به سرچشمه ها میروند و این خود دلیلی براین ادعاست که این کلمه همان (چارشنبه سویی) میباشد. به هر تقدیر مردم که غروب و شامگاه آخرین چهارشنبه سال با بر پا داشتن آتش و پریدن از روی آن و خواندن این شعر:

آتیل باتیل چرشنبه

بختیم آچیل چرشنبه

به رقص و پایکوبی میپردازند و در سحرگاه چارشنبه با رفتن به سرچشمه ها به خواندن نغمه ها و اشعار مخصوص میپردازند.

می فرمایند اگر پارسی بود باید می شد «سور چهارشنبه»! چون «چارشنبه سوری» با ساختار زبان پارسی اینطور که ایشان می فهمد ,همخوانی ندارد.

قبلا هم از پان ترکیست دیگری خواندم ,اگر «نوروز» پارسی می بود باید می شد «روز نو» و لابد از این طریق چارشنبه سوری و نوروز ترکی است !

با این وصف «نوجوان» هم که با ساختار مد نظر ایشان همخوانی ندارد و «جوان نو» نیست, فارسی نباید باشد! با توجه به استدلالی هم که درباره ی لغت جشن کرده بود باید نتیجه بگیریم که چون فارسها لغت نوجوان هم ندارند پس نوجوانی هم ندارند, فلذا همگی بزرگسال بدنیا می آیند!

در ادامه آورده:

اما از دیگر مراسمها و آیینهای عید نوروز سفره (یئددی سین) میباشد که یکی از آیین های ویژه در عید نوروز است که متاسفانهبه مرور زمان با سلطه سیاست و فرهنگ فارسی این آیین زیبا در شکلی دیگر و بالباسی تحریف شده که هیچ سنخیتی با اصالت اولیه آن ندارد در آذربایجان رایج شده است. با صراحت میتوان گفت که سینهای موجود در (یئددی سین) (هفت سین امروزی) از فرهنگ غنی تورکی به عاریت گرفته اند و اگر معادل آن کلمه را داشته اند همان را بکار برده اند مانند سیر که جای (سریمساق) بکار برده اند و گرنه کلمات دیگری را که از هیچ ماهیت و اصالتی فرهنگی برخوردار نیستند جایگزین کرده اند که بسیار مسخره منماید چه این (سو) ماده اولیه حرکت است که در زندگی نقش بازی میکندو مایه حیات است نه سنجد!!! البته بعضی از کلمات را نیز که در زبان فارسی برای آنها اصلا معادلی نبود به همان شکل بکار گرفته اند ماندد سرکه و سوماق و سمنی البته در معنی دیگر اطلاق کرده اند.

به نظر می رسد بساط نوروز ترکان از هر لحاظ فراهم بود و فقط «هفت سین» را نداشتند که آن هم در اینجا ثابت کردند ترکی است!

در مورد سفره ی هفت سین دانشنامه ایرانیکا می گوید که تاریخچه ی مشخصی از آغاز استفاده از «سین» در سفره نیست اما در مورد خود سفره ی هفت سین (به جز بهره گیری از عناصری با نام سین) دلایل مستدل وجود دارد که متعلق به ایرانیان باستان است.

However, if one considers the sofra of Nowruz as a whole and disregards the letter sin, its essential items perfectly afford reasonable explanation as the reflections of the pastoral and sedentary conditions of ancient Iranians and of their beliefs, especially with regard to the Aməša Spəntas (q.v).

مقاله ی دوم از «مهران بهاری» با عنوان «مراسم و آئینهای التقاطی چهارشنبه سوری، نوروز، هفت سین، سیزده بدر و یلدا»

این مطلب بر خلاف مقاله ی پیشین, اخیرا نوشته شده و بقلم «مهران بهاری» یا به قول خودش «مئهران باهارلی» (احتمالا نام مستعار) است.مقاله ی کوتاهی است و من هم مختصر توضیحی می نویسم.

بر خلاف نویسنده ی قبلی, «باهارلی» جاعل حرفه ای تاریخ است و به احتمال قوی از این راه هم تامین معاش می کند. بنابر این با مطالب این شخص باید با دقت بیشتری برخورد کرد چون کوشش می کند نشان دهد که مطالبش علمی است, اما در حقیقت پایه و اساس درستی ندارند.

در مواجه با چنین شرایطی لازم نیست خواننده حتما اطلاعات تخصصی داشته باشد .کافی است سری به یک دانشنامه معتبر بزنید و با منابع مورد استفاده و و گفته های بهاری یا امثال بهاری مطابقت دهید تا اندازه ی دروغهایشان معلوم شود.

باهارلی بیش از سی وبلاگ دارد که در موضوعات مختلف مربوط به تاریخ ,زبان و هویت آذربایجان جعل تاریخ می کند. پیشتر مطلبی هم درباره ی ترک بودن ساسانیان نوشته بود که پاسخش در اینجا موجود است

از عنوان این مقاله جدید شروع می کنم در عنوان آمده :

مراسم و آئینهای التقاطی چهارشنبه سوری، نوروز، هفت سین، سیزده بدر و یلدا

اگر در اینجا لغت بیگانه ی «التقاطی» را می بینید که در عربی کاربرد دارد اما در لغتنامه ای مانند لغتنامه ی دهخدا هنوز مدخلی ندارد! بی علت نیست. چون نویسنده دقیقا می خواهد خواننده نداند که چه خوانده ! التقاط کردن به معنای چیزی را از جایی گرفتن است. در اینجا اشاره اش به هویت غیر ایرانی و چندگانه ی این مراسم است همانطور که در ابتدا توضیح دادم ترکها هر چه را که نتوانند بدزدند , ویران می کنند.در مورد نوروز و برخی آیینها که فراگیر شده ,هیچکدام از این دو کار را نمی توانند انجام دهند. پس نقش این عنوان «التقاطی»  این است که به خواننده القا کند این مراسم ریشه های (شاید نه ترکی اما )غیر ایرانی دارند.

در این مقاله چنین می آورد:

چهارشنبه سوری، اودگون سورو،Odgün Sürü : آخرین چهارشنبه قبل از ٢١ مارس- یئلین آی. کلمه “سور” که با کلمات سورسات-سویورسات، سویورقا-سیورغ، سویورگه (ضیافت)، سورچو (مهماندار) و … همریشه است، کلمه ای ترکی-مغولی به معنی جشن است. این کلمه ترکی ربطی به کلمه سور در زبان پهلوی و یا سرخ در زبان فارسی ندارد. کلمه ترکی سور، در ترکیبات زیر وارد زبان فارسی شده است: سورچرانی، سور دادن، ختنه سوران و …. .

خود مراسم چهارشنبه سوری نیز آنگونه که امروز در میان فارسان رایج است، قطعیا ربطی به زرتشتیگری، فارسیان، ایرانیت و آریائی گری نداشته، کلا دارای منشاء عربی است. چهارشنبه سوری در اساس مربوط به قیام اعراب شیعی و مختار در خونخواهی امام حسین در عراق میباشد که توسط مهاجرین عرب به خراسان منتقل شده است. چنانچه این سنت در میان تاجیکها نیز ناشناخته است. در کوه های هندوکش یعنی جایی که آریاییان اصیل (در معنی زبانشناسانه، یعنی گروههای متکلم به یکی از زبانها و لهجه های هند و ایرانی) زندگی می کنند، کسی چهارشنبه سوری را نمی شناسد. بر عکس، این گروهها همه آنرا کاملا بیگانه تلقی می کنند. این واقعیت به این معناست که این آیین، هندی و اروپایی نیست.

در مورد کلمه ی سور پیشتر توضیح دادیم در مورد سورچرانی و ختنه سوران هم بر خلاف ادعای باهارلی ,ریشه ی پارسی دارد.

در لغتنامه ی دهخدا چنین آمده:

این کلمه از «ختنه » عربی و «سور» فارسی که آن علامت احتفال است تشکیل شده . عِذار، عَذیر، عَذیَره . اعذار. مهمانی و جشن ختان .

- امثال :

ختنه سوران قاضی است ؛ مثلی است که برای سورچرانی می زنند چون جشنی برپا شود و جمعی بر آن خوان و جشن نشینند دیگران بتعریض گویند مثل آن است که ختنه سوران قاضی است

در مورد ریشه ی مراسم چهارشنبه سوری هم که با قطعیت می گوید زرتشتی و پارسی نیست ,با قاطعیت باید گفت که دروغ می گوید! در مقاله ی چارشنبه سوری ایرانیکا که نشانی اش را در بالا آوردم ,آمده :

Origin. According to E. Pūr-Dāwūd (pp. 73, 75), the feast of Čahāršanba-sūrī is derived from the Zoroas­trian feast of Hamaspāθmaēdaya, which after the calendar reform under Ardašīr I (a.d. 224-40; see calendars i) was celebrated six days before Nowrūz

می گوید:

علاوه بر آن در زبان و فرهنگ گاهشماری اقوام ایرانیک قدیم از روزهای هفته خبری نبود. تقسیم‌ ماه ‌به‌ هفته و روزهای هفته ‌اقتباس ‌از تقویم‌های ‌عربی ‌است ‌که ‌آن‌ها نیز از تقویم عبری ‌اتخاذ کرده‌اند. بنابراین در میان ایرانیکها، چهارشنبه ای نبود که برای آن سوری گرفته شود. همچنین بسیاری از سنن در ارتباط با آتش و فلسفه چهارشنبه سوری، صد درصد بر خلاف اصول و باورهای زرتشتی است..

در مورد این ادعا که ایرانیها چهارشنبه نداشتند فلذا «چهارشنبه سوری» هم نداشتند! قطعا بامزه تر از «دیوار» نداشتن یا «جشن» نداشتن, «نوروز» نداشتن و نوجوانی نداشتن فارسها نیست که مثالهایش پیشتر آمد!

در ادامه می گوید:

بر افروختن آتشها در این روز برای جشن گرفتن پیروزی مختار بر قاتل امام حسین و هم‌دستان وی در کوفه و انتخاب روز چهارشنبه به سبب نحس شمرده شدن این روز در باورهای خرافی عرب بوده است. اعراب شب چهارشنبه پایان سال را با “سور” (جشن) به شادمانی پرداخته و بدین گونه می کوشیده اند تا نحسی چنین شب و روزی را بر کنار کنند. برخی از عناصر این مراسم التقاطی نیز مانند اسم آن (کلمه ترکی سور و نحو ترکی ترکیب چهارشنبه سورو) و فراهم آوردن آجیل متاثر از فرهنگ تورکی است (آجیل خود کلمه ای ترکی است). نکته دیگر آن که فلسفه مراسم چهارشنبه سوری در میان دو ملت ترک و فارس نیز از اساس متفاوت است. در فرهنگ ترکی و آزربایجان، چهارشنبه سوری تنها یکی از روزهای سیستم چهارشنبه ها (سو، اود، یئل، تورپاق) می باشد. مراسم و سیستم چهارشنبه ها مختص آزربایجان است.

اینکه عربها در بامهایشان آتش روشن می کردند به این معنا نیست که دیگران نمی کردند!

دزد قبلی مدعی بود که چارشنبه سوری ترکی است چون ترکها در مناطق سردسیر سکونت داشتند و این یکی می گوید عربی است! البته به قول خودش عربی اما در التقاط با فرهنگ ترکی! چون بهارلی و دوستانش عادت دارند فرهنگ یا همان «کولتور» خودشان را در «التقاط» با ملتهای دیگر بسازند! حالا از هر جا که دستشان یا بهتر بگویم زورشان رسید! به گمانشان اینکه یک آیین چند هزار ساله هم محصول مشترک باشد, ایده ی بدی نیست.

نوروز، ارگه‌نه قون، Ərgənə Qon: ٢١ یئلین-مارس (اول فروردین). به تورکی ارگه‌نه Ərgənə = آریقینا Arıqına به معنی معدن و یا کوهپایه، قون Qon به معنی محل سکونت است. در میتولوژی تورک، ارگه‌نه قون موطن اولیه تورکان جهان است و عید نوروز روز خروج تورکان از ارگه‌نه قون به راهنمائی بوزقورد است. معادل ارگه‌نه قون در اساطیر مجاری “اؤرئک هون Örek Hun” به معنی وطن باستانی است.

هر چند آئینهای نوروزی مراسمی فراملی و جهانی اند، با آنهمه عید نوروز آنگونه که امروز در میان ملل ساکن در ایران و از جمله فارسها مرسوم است، ریشه در عید “نیسسانو Nissanu” بین النهرینی-سومری (در عراق کنونی) و سنن و گاهشماریهای بابل-آکادی- آسوری- ایلامی داشته و ربطی به قوم فارس، زرتشتیگری، ایرانیت و آریائیان ندارد. نوروز در فرهنگ‏های منطقه و از جمله در میان اقوام سامی از کهن‏ترین زمان‏ها شناخته شده بود و بسیاری از جوامع عرب دوره جاهلیت آن را جشن می‏گرفتند. چنانچه الوسی در بلوغ‏ الارب نوروز و مهرگان را دو عید مردم مدینه پیش از ظهور اسلام معرفی می‏کند. اما در کتاب اوستا و دیگر متون کهن اقوام ایرانی کوچکترین اشاره ای به عید نوروز و آئینهای نوروزی نشده است. از مراسم‌ نوروز در دربار شاهنشاهان‌ هخامنشی‌ و اشکانیان ‌نیز اطلاعاتی در دست نیست. بر عکس، کهنترین نشانه ای که از نوروز به جای مانده، متعلق است به نخستین خاندان سلطنتی “اور” که در خاورمیانه باستان و عراق فعلی زندگی می کردند. در این قدیمی ترین نوروز، بنا بر آیینی که ازدواج مقدس محسوب می شد، رابطه زناشویی میان الهه آب و خدای باروری صورت می گرفته است.

همانطور که مشاهده می فرمایید نوروز هم, التقاطی و عربی و سومری و ترکی قاطی است! البته پان ترکیستها پیشتر در مورد سومری بودن ترکان ادعاهایی را مطرح کردند! اما در اینجا تنها بر غیر ایرانی بودن جشن نوروز تاکید دارد.

در مورد ایرانی بودن نوروز بر خلاف ادعای بهاری ,هم ارتباط با آیین زرتشت دارد چنانکه از بریتانیکا مقاله اش را آوردم و هم اساسا با نام ایرانیان به ثبت جهانی رسیده و البته اینکه به قول بهاری عرب جاهلیت هم نوروز را جشن می گرفته التقاط خوبی است

می گوید:

در تشکل هویت عید نوروز آنگونه که امروز در ایران شناخته می شود ترکان و آزربایجان سهم تعین کننده ای داشته اند. تثبیت نوروز در موقعیت کنونی آن ناشی از تدابیر و زیجهای امپراطوران و شاهزادگان تورک مانند جلال الدین ملکشاه سلجوقی، هلاکو، غازان خان، اولوغ بیگ، … است. در روایتهای زرتشتی نیز تشکل نوروز صراحتا با آزربایجان ارتباط داده شده است (ورود جمشید به آزربایجان و سپس روز جلوس او بر تخت مرصع خود). علاوه بر ترکیب نوروز که بر نحو تورکی است، برخی از سنن نوروز این سنت التقاطی نیز مستقیما ایجاد شده در دربارهای دولتهای تورکی می باشند، مانند سنت هفت سین که برای نخستین بار توسط درباریان دولت ترکی آزربایجانی قاجار ایجاد شده است.

تا دو پاراگراف بالاتر اساسا نوروز ارتباطی به زرتشتیان نداشت! و اینجا سخن از روایتهای زرتشتی درباره ی ترکی بودن نوروز است!

از طرف دیگر متوجه می شویم برخی از این مراسم التقاطی (یعنی تا اینجا ترک و سومری و عرب قاطی!) , خیلی هم التقاطی نیست و چنانکه توضیح می دهد در دربار ترکان پدید آمده!

می گوید:

هفت سین: هرچند در خاورمیانه از عهد بسیار کهن عدد هفت تقدیس میشده است، اما چیدن هفت سین، آنچنان که امروز در میان قوم فارس معمول است، رسمی کهن نیست. قدیمی‌ترین اشاره‌ موجود به رسم چیدن هفت سین در زبان فارسی، ارجاعی غیرقابل اطمینان و منفرد بدان در یک دست‌نوشته‌ی فارسی منسوب به دوران امپراتوری ترکی آزربایجانی صفوی است. حتی سیاحان و مورخان سده‌ ١٩ در گزارش‌های عینی خود از آیین‌های نوروز در ایران، به ندرت از وجود چنین رسمی در میان قوم فارس یاد کرده‌اند. تنها هاینریش بروگش، که در ١٨۶٠ در تهران پایتخت دولت ترکی آزربایجانی قاجار حاضر بوده و جشن نوروز را با برخی جزییات آن شرح داده است، ادعا می‌کند که در پایتخت این دولت ترکی و آزربایجانی- که در آن هنگام اکثریت مطلق جمعیت آن ترک بوده است- مردم با کاشتن گل‌هایی با نام‌های آغاز شونده با حرف “س” در باغ‌های‌شان به پیشواز جشن نوروز می‌روند. اشاراتی نیز وجود دارد به یک سینی پر شده با هفت نوع میوه، اما نه به هفت سین. این اشارات منفرد همه مربوط به ترکان ساکن تهران و آزربایجانیان منسوب به دربار دولت ترکی آزربایجانی قاجاری است. بدین ترتیب به نظر می‌رسد که سنت هفت سین ترکی-دربار قاجاری در سده‌ی اخیر و صرفا به سبب تبلیغ و معرفی آن از سوی نهادهای رسمی و رسانه ‌های دولتی ایران، در میان قوم فارس مرسوم و متداول شده است. چنانچه این رسم هنوز بین تاجیک ها آنگونه که در ایران جا افتاده، رواج ندارد.

سیزده بدر، گزی گونو،Gəzi Günü : دوم ماه قیرآچان- آوریل (١٣ فروردین). مراسم روز سیزده بدر و نحوست عدد سیزده و … ارتباطی با فارسیگری و ایرانیت نداشته، منشاء بین النهرینی- سامی- عبرانی – بابلی (از کشور عراق فعلی) و یونانی دارد. در کتاب‌های تاریخی و ادبی گذشته فارسی از قبیل التفهیم، تاریخ بیهقی و آثار الباقیه که تمامی آیین‌های نوروزی را با جزئیات شرح داده‌اند، نشانی در مورد سیزده بدر نیست و حتا شاعران آن زمان هم در اشعار خود اشاره‌ای در مورد آن نکرده‌اند. این سنت در میان تاجیکها نیز ناشناخته است. و اما نحوست و شوم بودن عدد سیزده در فرهنگ نمادهای تورات (سفر خروج باب ١١ و ١٢، روز سیزده‌ی فروردین ویا سیزدهم سال نو مصری، روز برخورد ستاره‌ی دنباله‌داری با زمین و فلاکتها و خرابیهای متعاقب آن است)، مسیحیت (خیانت یکی از سیزده نفری که بر سر سفره آخرین غذای حضرت عیسا و یا شام آخر بوده‌اند و موجب مصلوب شدن مسیح گردید) و تاریخ یونان (کشته شدن فیلیپ پدر اسکندر مقدونی به سبب نگذاشتن مجمسه سیزدهم در معبدی که دارای مجسمه دوازده خدای دیگر بود) وجود داشته است.

در مورد هفت سین پیشتر توضیح دادیم. در مورد ترک بودن صفویان هم نادرست می گوید صفویان ترک تبار نبودند و نیای ایشان شیخ صفی نه ترکزبان بود و نه سید.  صفویان هم ترکزبان شدند و هم از سادات! در پیرامون سیزده بدر هم بهاری التقاط سخاوتمندانه ای به خرج داده و از بین النهرین و بابلی و سامی و عبرانی, یهودیان و حواریون تا یونانانیان ( که علی القاعده ربطی به تاریخ یهود ندارد) همه را شریک دانسته! شاید بد نباشد به مناسبت این التقاط خجسته این یک روز را به پان ترکیستها فرجه بدهیم تا از فضای آزاد و طبیعت لذت ببرند

و در آخر:

شب یلدا، یلدا گئجه‌سی،Yəlda Gecəsi : ٢٢ آرالیق-دسامبر (اول دی). یلدا کلمه ای سریانی –سامی است. مراسم شب یلدا آنگونه که امروز در میان فارسها و دیگر ملل ساکن در ایران مرسوم است ربطی به فارسیت و ایرانیت نداشته، کلا منشاء سامی-سریانی-آرامی (از سوریه فعلی)، مصر باستان و سپس روم دارد. برخی از عناصر متاخر این سنت التقاطی مانند خوردن خربزه در شب یلدا منشاء تورکی داشته از سنت تورکی-چینی Hansıx رایج در میان تورکان باستانی اویغور گرفته شده است.

در این مورد هم که التقاطی میان سریانی و سامی و آرامی و مصری و یونانی است , ملت خربزه می خورند فلذا ترکی هم هست!

در مورد چله, «شب چله» یا یلدا مقاله ای در ایرانیکا وجود دارد که در طبقه بندی, ذیل «پرشین فولکلور» یا «رسوم ایرانی» به پرشین (پارسی – ایرانی) بودن این سنت اشاره شده است.

در ارتباط با این تصویر پیشتر توضیحاتی را در یک نوشته جداگانه دادم. بر پایه ی روایت هرودوت که یکی از چند روایت موجود  از مرگ پادشاه ایران است ,پس از کشته شدن کورش کبیر, سر او از پیکر بی جانش جدا شده و توسط ملکه ی ماساگت ها,تهم ریش یا تومیریس مورد اهانت قرار گرفت. متاسفانه در چند سال اخیر تجزیه طلبان و پان ترکیستها با ترک خواندن اقوام سکایی و ماساگتها سعی در بهره گیری تبلیغاتی از این ماجرا کردند اما همانطور که در همان پست هم اشاره کردم بر مبنای تمام مستندات موجود از جمله مستندات دانشنامه ی معتبر بریتانیکا , ماساگتها از اقوام ایرانی تبار بودند و مطلقا ارتباطی میان ایشان و اقوام ترک تبار نیست.

متاسفانه در نمایشگاه کتاب دانشگاه تبریز که با حضور رسمی ریاست دانشگاه  سید محمد تقی علوی برگزار شد, این تصویر در ابعاد بزرگ و با عنوان جعلی آنا تومروس نمایش داده شد و جالبتر اینکه هیچکدام از مسئولین دانشگاه به این امر اعتراضی نکرد.

البته کورش هخامنشی تنها شخصیتی در طول تاریخ نیست که نقل شده,سر او را از بدنش جدا کردند! شاید بد نباشد اگر ریاست دانشگاه تبریز که با تحصیلات فقهی بر کرسی یکی از  دانشگاههای مهم کشور تکیه زده و دیگر مسئولین نظام اسلامی پاسخ دهند اگر تمثالی از سر بریده ی امام سوم شیعیان که اتفاقا سر او هم از بدنش جدا شد و مورد اهانت قرار گرفت, با همین وضع تهیه می شد و در بالای آن اینبار به جای آنا تومروس (مامان تومروس) ,به ترکی آتا شمر! می نوشتند و در نمایشگاه کتاب نمایش می دادند باز هم قضیه به همین سادگی قابل چشم پوشی بود؟

شوربختانه در سایه ی سو تدبیر و یا شاید هم سو نیت! مسئولین حاکم بر کشورمان ,فعالیتهای تجزیه طلبان هر بار رویه ی جدیدی به خود می گیرد. چندی پیش هم پان ترکیستها پرچم ایران را در جریان یک مسابقه ی فوتبال در شهر تبریز پایین کشیدند و گویا کماکان قرار هم نیست صدا از جایی درآید!

Click here to view the embedded video.

لینک دانلود

همایون بعدها با جدایی از مکتب پان ایرانیسم به عضویت در حزب سومکا در آمد که در یک دوره ی محدود تا پایان نخست وزیری دکتر مصدق فعالیت جدی می کرد, وی همچنین وزیر اطلاعات و جهانگردی در کابینه ی جمشید آموزگار بود. وی پس از انقلاب سال ۵۷ فعالیت سیاسی خود را تا زمان مرگ به عنوان رایزن حزب مشروطه ایران ادامه داد

داریوش همایون در چند ماه اخیر مقالات متعددی را پیرامون خطرات فدرالیسم و تجزیه ی ایران منتشر کرد و هشدارهایی را به ملت ایران داد. فایل صوتی زیر نسخه ی کوچک شده ی جلسه ی پرسش و پاسخ اینترنتی پیرامون مسئله ی فدرایسم و آخرین مصاحبه  همایون مربوط به تقریبا دو هفته پیش از انتشار این مطلب  است که به صورت اینترنتی انجام شده و نسخه ی اصلی آن را از اینجا گرفتم

پیوند برای دانلود

شاید روزی که بنگاه سخن پراکنی ملکه,  «بی بی سی » شروع به پخش برنامه تلویزیونی کرد, کمتر کسی حدس می زد در کوتاه زمانی تبدیل به یکی از پر مخاطب ترین رسانه های فارسی زبان شود هیچکس  نمی تواند بدنامی و نقش برجسته ی بی بی سی را در شکل گیری  تحولات عمدتا مخرب چند دهه ی گذشته ی میهنمان علی الخصوص وقوع  انقلاب اسلامی نادیده بگیرد; اما همان مردمی که بخوبی این موارد را مطرح کرده , بر روی این حوادث انگشت می گذارند ,مخاطبین اصلی این برنامه ها هستند و یکبار دیگر به ما یاد آوری می کنند  ,رسانه هایی مانند بی بی سی  با ریسک میلیونها پاوند (و آنهم نه قطعا از سر خیرخواهی ) سرمایه گذاری برای ساخت برنامه های فارسی , رفتار جامعه ی ایرانی را بسیار دقیق تر از ایرانیان می شناسند. همین موضوع با در نظر گرفتن جای خالی رسانه های مستقل داخلی نوعی وضعیت انحصار رسانه ای را برای این بنگاهها  ایجاد کرده و در مواقع لزوم می تواند امکان سو استفاد ی آنها را در جهت اهداف و اغراض سیاسی دولتهای مطبوعشان فراهم کند

همچنین تشدید بحرانهای سیاسی و موضعگیریهای غیر عقلانی جمهوری اسلامی و دولت احمدی نژاد در عرصه ی روابط خارجی توام با شعارهای کودکانه و غیرواقعی در مورد مسایلی که اساسا  ارتباطی به منافع ملی ما ندارد (همچون مسئله ی فلسطین و اسراییل ),طی چند سال گذشته حتی بر وخامت اوضاع افزوده و شرایطی را پدید آورده که رسانه های کشورهای بیگانه همچو رادیو فرانسه ,رادیو فردا ,رادیو زمانه و صدای اسراییل ,مکررا و بدون نگرانی محتوای ضد ایرانی منتشر می کنند و کسی هم محض رضای خدا متعرضشان نمی شود. کار بجایی رسیده که دولت آمریکا با نام و عنوان سیاست ملی آمریکا ! در مورد گروههای تجزیه طلبی مانند آداپ بیانیه صادر می کند و در رسانه ی دولتی خود بازتاب می دهد و صدا هم از جایی در نمی آید

به نظر می رسد سیاست کلی این رسانه ها علی الخصوص رسانه های اروپایی بر جذب  نیروهای اصلاح طلب رانده شده از دایره ی  قدرت و قسمی هم چپگرایان و فعالان قومگرا استوار شده که بدون پروا و بی هیچگونه ملاحظه ای به خواست این کشورها و یا برای تسویه حسابهای گروهی و ایدئولوژیک خود به جان تاریخ,فرهنگ و تمامیت ارضی ایران افتادند

برای نمونه می توانم مشخصا به رادیو فرانسه اشاره کنم که هر هفته برنامه ی رادیویی به نام «نقد باورها » به مجریگری  فرزاد جوادی تدارک می بینید که در ظاهر از جهت خیر و صلاح به نقد باورهای نادرست توده ی مردم می پردازد اما در واقع حملاتی را متوجه ارکان اصلی هویت ملی ایرانیان می کند . از لزوم عربدوستی و پیدایش شیرینی خامه ای و مفهوم نژاد آریایی گرفته تا استوانه ی کورش در این برنامه رادیویی مورد بررسی قرار می گیرند  و از رضا مرادی غیاث آبادی, اختر باستانشناس ! و دکتر قلابی تا همایون کاتوزیان استاد دانشگاه آکسفورد ,مهمانان این برنامه هستند. فرزاد جوادی,مجری برنامه همواره برای طرح سوالات از ضمیر «ما »بهره می گیرد ( خود را برای همراه کردن مخاطب, درجایگاه ایرانیان می نشاند) و بسیار حساب شده سئوالاتی را تنظیم می کند که از پیش پاسخ طرف مقابل را در آن زمینه ی مشخص می داند. عملکرد این برنامه به جز چند مورد که مشخصا جعل بوده , تحریف حقایق است که یعنی با مطرح کردن زوایای خاصی از یک مسئله , بدون بررسی همه جانبه ی وجوه آن ,شنونده را ناخودآگاه به همان نتیجه ای می رساند  که از ابتدا در نظر داشته است . این برنامه ی رادیویی به طور باورنکردنی مورد توجه قومگرایان قرار دارد و زحمت انتشار آن بر روی یوتوب و سایتها هم بر عهده ی کانالهای اینترنتی تجزیه طلبان  است

دو بخش از این مصاجبه ها را می توانید از اینجا گوش کنید:   نژاد آریایی منشور کورش

در این مبان دو رسانه را مشخصا میتوانم نام ببرم که در فعالیتهایشان لاقیدی بیشتری  دارند یکی وبسایت «روز آنلاین» است و دیگری «رادیو زمانه» که علی الظاهر رسانه های مستقل اند اما هر دو با بودجه ی« پارلمان هلند» اداره می شوند . همانطور که در توضیحات رادیو – وبسایت «زمانه »هم آمده است , این تشکیلات با بودجه ی پارلمان هلند فعالیت می کند و از این جهت نمی توان نام رسانه ی مستقل بر روی آن گذاشت .

وابستگی مالی این پایگاه به کشور هلند ,آن را به صورت بخشی از رادیو -تلویزیون دولتی آن کشور با وظایف مشابه درآورده  که به زبان فارسی برنامه پخش می کند و کارکنان آن هم رسما جیره خوار کشور هلند هستند. شاید پس از سایتهای خبری مربوط به طیف چپ که به طور سنتی از گروههای تجزیه طلب و قومگرا حمایت می کنند این دو رسانه رکورددار انتشار پروپگاندا و اخبار ضد ایرانی گروههای پان تورکیست و پان عربیست و تجزیه طلبان شناخته شده  باشند که مطالبشان را با عناوینی چون حقوق بشر یا حقوق اقوام و در قالب خبر ,مصاحبه ,گزارش و مانند آن ارایه می دهند

نکته ی جالب در عملکرد همه ی  این رسانه ها, تقسیم مخاطبین به خودی و غیر خودی است که از این جهت هیچ تفاوتی با رسانه های دولتی جمهوری اسلامی ندارند چنانکه نگارنده چندین بار در بخش نظرات به عملکرد ایشان (مشخصا رادیو فردا و رادیو زمانه را می توانم نام ببرم) اعتراض کردم و در هر مورد نظراتی که گویا باب میل دستگاه ممیزی یا سیاستگذارانشان نیست نمایش نمی دهند و نه تنها نظرات مرا که چندین مورد از دیگران نیز سراغ دارم ,نظراتی را که در نهایت احترام  , صرفا دیدگاهی مخالف با دیدگاه نویسندگان مقالات ارایه می داده (علی الخصوص در فقره ی قومگرایی )حذف شده اند. که بیشتر معرف نوع آزادی بیان مد نظراین رسانه ها است

اما اینبار رادیو زمانه از انتشار مهملات تجزیه طلبان یا حذف نظرات مخالف فراتر رفته , پا را از گلیمش بیرون نهاده و به شکلی وقیحانه اتهامات کذبی را متوجه «حزب پان ایرانیست» دانسته که لازم می دانم پاسخی هر چند کوتاه  بنویسم

مقاله ای که در تاریخ دوشنبه ,بیستم دی ماه و به قلم «یسنا آزمون» با عنوان «رشد ملیگرایی نژادی در ایران» درج شده و مسئولیت حقوقی اتهامات آن مستقیما متوجه  دولت «پادشاهی هلند» است

در این مقاله نویسنده از طراحی خوب سایتهای هوادار نئونازیسم آغاز کرده با تبلیغات نژاد پرستانه ی انتخابات ریاست جمهوری (معلوم نیست منظورش از این عبارات و بدون حتی ذکر یک نمونه) ,به کشف اسلام آریایی! نایل آمده برای خالی نبودن عریضه با  یادی از مرحوم «گوبلز» سری هم به  «اسفندیار رحیم مشایی » رییس دفتر احمدی نژاد زده تا دست آخربا تحلیلی از سرخوردگی ملت  ایران سراغ حزب پان ایرانیست و جریانات ملی بیاید

نویسنده در این مقاله مدعی می شود :

«دیدگاه‌های ناسیونالیستی رضاشاه و حوادث ناگواری که ایران بعد از انقلاب مشروطه به دلیل دخالت کشورهای انگلیس و روسیه تجربه کرده بود، زمینه مناسبی برای آلمانی‌ها مهیا کرد که با تأکید برایدئولوژی برتری نژاد آریایی، در لایه‌های مختلف جامعه‌ی ایران نفوذ سیاسی داشته باشند. تعدادی از ایرانی‌هایی که برای تحصیل به آلمان رفته بودند و یا درارتباط کاری با آلمانی‌ها بودند گروه‌ها و احزابی را تشکیل دادند که متاثر از اندیشه‌ی ناسیونالیسم افراطی بود

احزابی مانند «حزب ایران» یا «پان ایرانیست» برمبنای ایدئولوژی برتری نژادی و در ظاهر برای حفظ تمامیت ارضی ایران اما در واقع برای رسیدن به قدرت سیاسی مبتنی بر الگوی آلمان تشکیل شدند. اما بعد از مدتی بیشتر آ‌نها منشعب و با سایر گروه‌ها و احزاب‌‌ آن دوره نظیر حزب توده و حزب دموکرات (حزب قوام) ائتلاف کردند. در این میان، فقط حزب پان ایرانیست توانست با برخورداری از حمایت بی‌دریغ رضا شاه به فعالیت خود ادامه دهد. بعد از تبعید رضا شاه، وقتی محمد رضا شاه به سلطنت رسید، او که عقاید پان‌ایرانیستی داشت، به حمایت خود از حزب پان ایرانیست ادامه داد.»

شاید بهتر می بود اگر دولت هلند مقاله نویسان خود را جهت آموزش , چند ماهی نزد نویسندگان وبسایت پانترکیستی «تریبون» می فرستاد تا اگر هم می خواهند حقیقتی را جعل کنند لا اقل نشانی دو مرجع را (هر چند از محمد تقی زهتابی و ناصر بناکننده  باشد )در پس و پیش مقاله شان بچپانند !

نویسنده ی مقاله گویا نمی داند یا اصلا اهمیتی نمی دهد که قضاوت درباره ی یکی از قدیمی ترین احزاب سیاسی کشور به قدمت شصت سال آن هم در یک رسانه ی با خرج دولت بیگانه اینطور در قالب چند خط و از روی شکم انجام نمی شود

ای کاش دستکم پیش از آنکه درباره ی اهداف حقیقی «حزب پان ایرانیست»,نژادپرستی , ظاهرسازی اش در مورد حفظ تمامیت ارضی یا ائتلافش بااحزابی نظیر «حزب توده» بنویسد سری به ویکی پدیای فارسی یا انگلیسی می زد تا بداند رضا شاه در سال ۱۳۲۰ از سلطنت خلع شد و در آن زمان« محسن پزشکپور» رهبر و بنیانگذار حزب پان ایرانیست تنها چهارده سال داشت. حزب پان ایرانیست در سال ۱۳۳۰ رسما پایه گذاری شد. لابد این «حمایت بی دریغ رضا شاه از حزب پان ایرانیست»که ایشان مدعی آن است, از همان دوران کودکستان پزشکپور شامل حال پان ایرانیستها بوده و از همان زمان رضا شاه و پزشکپور برای انتخابات ریاست جمهوری احمدی نژاد , اسلام آریایی و بی حیثیت کردن اصلاح طلبان برنامه ریزی می کردند؟! بقیه ی موارد هم مانند پان ایرانیست بودن «محمد رضا شاه » که حکم به تجزیه ی بحرین یا ادغام حزب پان ایرانیست در حزب رستاخیز داد! و یا نژاد پرستی پان ایرانیستها آنقدر سخیف است که واقعا نیازی به پاسخ ندارد

متاسفانه گویا خبر محبوبیت روز افزون ملی گرایان و پان ایرانیستها اصلاح طلبان را هم رسیده و ایشان که با بحران عدم مشروعیت  مواجه اند و کسی دیگر برای آن شعارهای دوران طلایی امام راحل, یا مردمسالاری دینی شان تره هم خرد نمی کند, به جفنگ گویی افتادند .واقعا شرم آور است گروهی که با مواجب دولت یهودگرای هلند و برای حفظ حجاب اسلامی روسری و کلاههایی سه برابر سایز سرشان می خرند به خودشان اجازه می دهند تا  درباره ی اصیل ترین گروههای اپوزیسیون که همین حالا هم در حال هزینه دادن هستند, اینطور قضاوت کنند  شاید هم دولت هلند که در سیاست خارجی دنباله روی کشور اسراییل است (موضع اسراییل دستکم در اسناد ویکی لیکس پیرامون تجزیه طلبان و گروههای قومی کاملا  مشخص شده است), به صرافت افتاده تا اینطور درباره ی ملی گرایان ایران لجن پراکنی کند

پی نوشت

دوستی تذکر داد که «هما کاتوزیان» یا «همایون کاتوزیان» استاد دانشگاه «آکسفورد» نیست و پژوهشگر این دانشگاه است به هر روی ایشان چه استاد باشد چه صرفا یک محقق ساده با «رضا مرادی غیاث آبادی» که هیچ مدرک دانشگاهی ندارد و به دروغ دکتر خوانده می شود تفاوت دارد و من هم تنها به همین تمایز اشاره کردم . پیشتر یک بار برای رادیو فرانسه ایمیلی فرستادم که مسئولیت «دکتر» خواندن آقای «رضا مرادی غیاث آبادی» که این روزها بیش از اندازه حوصله ی همه را سر برده, با مدیریت «رادیو فرانسه » است که البته به همان رویه ادامه دادند و پروایی هم نکردند

اما در مورد مصاحبه با دکتر هما کاتوزیان بهتر این بود که مجری برنامه شخصیت دیگری مانند دکتر کاوه فرخ یا دکتر دریایی که اولی در بریتیش کلمبیا و دومی در دانشگاه کالیفرنیا ,تاریخ ایران درس می دهد را در در طرف مقابل آقای کاتوزیان می نشاند و آنگاه بجای تجزیه طلبان ,ایراندوستان این مصاحبه را انتشار می دادند ,رادیو فرانسه و مجری اش هم یک طرفه به قاضی نمیرفتند و اعتبار این رسانه چنین خدشه دار نمی شد

این مقاله ی جالب به وضوح نسبت به نمونه های مشابه قبلی پیشرفت قابل توجهی نشان می دهد!

پیشتر شخصی به نام «دوقتور توحید ملکزاده دیلمقانی» در نوشته ای با عنوان «جایگاه زبان ترکی و سایر زبانها» که سایت دولتی ترکمنهای عراق (کرکوک نت ) و چندین وبسایت پانترکیستی دیگر آن را انتشار دادند, تقریبا نیمی از زبان ایتالیایی و یک پنجم انگلیسی را از ترکی  دانسته و فارسی را هم لهجه ی ۲۶۱ زبان عربی به شمار آورده بود.

البته زبان فارسی در گذشته, همواره در رتبه ی ۲۶۱ ام نبوده, بل همانطورکه هفته نامه ی امید زنجان ,ماشاالله رزمی و مجله رایاسپهر از قول «یونسکو» جعل کردند, زبان فارسی رتبه ی سی و سومی زبان عربی را داشته که بعدها هرچه ترکان در مقاله نویسی پیشرفت کردند, جایگاه آن هم پسرفت کرده ! اما در این مورد اخیر,سایت ترکهای افغانستان یکبار برای همیشه تیر آخر را زد و تکلیف تمامی زبانهای زنده و مرده ی دنیا را الی الابد معلوم کرد و از این جهت دیگر نیازی هم به رتبه بندی جدیدی نیست

بدبختانه هر قدر که این خوشمزگیها به نظر مضحک می آید کسانی هم هستند که این لاطئلات را باور می کنند بنابر این, توضیح چند خطی در مورد این نوشته اضافه می کنم.

در سایت ترکهای افغانستان آمده :

«تورکی مادر همۀ زبانها و فارسی لهجه ای از آن است - آقای جین متلاک ثابت کردند که ترکی مادر همۀ زبانها و تمدنهای بشری از آتلانتیس تا مصر است و فارسی هم لهجه ای از این زبان.
این محقق بزرگ، همچنین در مورد محل تولد و قبر حضرات «عیسی» و «موسی» و «ابراهیم» ثابت کرده در هند است که مسئله بسیار تکاندهنده تر است؛ چون بیشتر کتابهای مرجع و منبع پروفسورهای زبانشناسی جهان در مورد اینکه «اولین زبانی که بشر در کره زمین بدان تکلم کرده ترکی است و ترکی مادر تمام زبانهای دنیاست و بشر قادر به خلق زبان ترکی نمی توانسته باشد بلکه این زبان از جانب فرشتگان آموزش داده شده» اعتراف کرده اند. ولی آنقدر تبلیغات یهودیان در مورد پیامبران شدید بوده که کسی تصور غیر یهودی و غیرفلسطینی بودن پیامبران فوق الذکر را هم نمیتوانست به مخیله خود بگنجاند.
همینطور کشف رابطۀ خویشاوندی «مکزیک» و «ترک» و «هند» نیز واقعاً کشفی شگفت انگیز است که این دانشمند بدان دستیافته است. بدینسان ابرهای سیاهی که یهودیان بر تاریخ جهان کشیده اند کم کم کنار رفته و حقایق آشکار میگردد. /تئهران اوشاقلاری»

این دانشمند برجسته, «جین متلاک» ظاهرا دبیر بازنشته ی دبیرستان است و مقاله ای هم در ویکی پدیای انگلیسی به نام خود ثبت کرده بود که بعدا به واسطه عدم شهرت و ادعاهای مضحک اش از روی ویکی حذف شد . (احتمالا نسخه ی آمریکایی ناصر بناکننده خودمان باشد!)  به هر روی از آن بخش «پروفسورهای زبانشناس» این نوشته که بگذریم به ادعای هندی بودن «موسی» و «عیسی» و «ابراهیم», پیامبران قوم بنی اسراییل و ارتباط میان «مکزیک و ترک و هند» می رسیم که دستکم نشان می دهد این پروفسور جین متلاک در دوران دبیری اش, دبیر هر چه که بوده قطعا دبیر جغرافی نبوده چون حتی میزان مسافت میان جایگاه هندیها و قوم بنی اسراییل یا میان هند و مکزیک را هم نمی داند!

بر خلاف باور این گروه,دستگاه داوری در هر کشور باید کاملا مستقل بوده و گردانندگان آن هم افراد مستقل با صلاحیتهای لازم شغلی باشند و همینطور تنها در صورتی میتوان عملکرد چنین نهادی را توجیه نمود که در تصمیم گیریها به کل از هر نوع فشاری چه از جانب مراکز قدرت و چه افکار عمومی بدور بماند

همه ی ما می دانیم که دستگاه قضایی کشور ما, در مواجه با فعالین سیاسی چنین وضعی را ندارد, احکام غیر عادلانه ای که برای زندانیان می دهند ,حکمهای  حبس و اعدام که برای سیاسیون صادر کردند, همه وهمه افکار عمومی را به وضعیت محاکمات قضایی حساس کرده است از طرف دیگر ما مردمی هستیم که دستکم بیش از دیگر ملتها در مواجه با رویدادها احساسی برخورد می کنیم و به پیامدهای رفتارهای غیر عقلانی خود پروا نداریم و از آن بدتر از گذشته خودمان عبرت نمیگیریم تمام آنچه که دستکم در طول یکصد سال گذشته بر سرمان آمده ناشی از همین برخوردهای احساسی و عدم عقلانیت در بزنگاههای تاریخی است

امروز هم متاسفانه به یکی از همان مقاطع حساس رسیدیم .شرایط داخلی میهمنمان هر روز بدتر می شود هر روز زیر تیغ تهدیدات جدید خارجی قرار می گیریم و هنوز هم احتمال حمله ی نظامی به کشور وجود دارد ,خطر  فروپاشی و تجزیه از جانب گروههای داخلی با حمایت بیگانگان ,کشور را تهدید می کند و به طور کلی در یکی از بدترین دوران تاریخی خودمان هستیم

با این مقدمه می خواهم به وضعیت کمپینهای حقوق بشری بپردازم که این روزها راه افتاده , متاسفانه در شرایطی که احکام سنگین بی حساب برای بهترین فرزندان این مملکت می برند ,ابوالفضل عابدینی روزنامه نگار پان ایرانیست را به جرم  میهن پرستی و دفاع از شرف کارگران مملکت ,به یازده سال زندان محکوم کرده و داخل زندان مورد ضرب و شتم قرار می دهند یا آن دیگری را به جرم سنگ اندازی در تظاهرات ضد دولتی به اعدام محکوم می کنند ,چند صد پیام حمایت از «شهلا جاهد» یا «حبیب لطیفی» و «سکینه محمدی» دریافت کردم !

در اینکه همه ی انسانها به حکم انسان بودنشان باید از حقوق انسانی برخوردار شوند ذره ای تردید ندارم ,اما در این هم تردید ندارم که  شهلا و ابوالفضل از یک جنس نیستند ,سکینه محمدی شوهرش را به قتل رسانده حالا گیریم که حکم سنگسار یک حکم  غیر انسانی است که قطعا هست. اما سکینه محمدی را نمی شود با آن جوانی که در تظاهرات ضد دولتی فحش داده یا سنگ انداخته و حکم اعدام گرفته یکجا جمع زد .

اینکه روند دادرسیها در ایران عادلانه نیست را قبول دارم اما این را هم باید فعالین حقوق بشر قبول کنند که در صورت اثبات جرمی که ماهیت سیاسی ندارد ,شخص مجرم قطعا باید مطابق با قوانین مجازات شود  ,اگر این جرم قتل نفس باشد, مجرم را اعدام  یا به حبس ابد محکوم می کنند . متاسفانه در مقطع کنونی یک نوع دیدگاه آنارشیستی نسبت به وضعیت احکام قضایی پدید آمده که به شدت می تواند به ضرر زندانیان سیاسی و فعالین حقوق مدنی تمام شود اینگونه قضاوتهای بی حساب و کتاب , کمکی به وضعیت محکومین نمی کند و متاسفانه نفس حمایت از حقوق زندانیان سیاسی که به احکام سنگین محکوم شده اند را لوث می کند و مستمسک به دست آقایان می دهد که از این رفتارهای نادرست توده ی احساساتی به نفع خود بهره برداری کنند

مورد دیگری که می توانم مشخصا نام ببرم « حبیب لطیفی» است . این شخص متهم به عضویت در گروه پژاک – تشکیلات تجزیه طلب  شبه نظامی است که حتی مطابق با تعریف وزارت خارجه ی آمریکا از تروریسم ,یک گروه تروریستی محسوب میشود و ایشان هم اتهامش مشارکت در بمبگذاری و اقدام به  قتل عمد است که به کل جدای از فعالیتهای مدنی ضد دولتی یا مخالفت با یک نظام سیاسی است و مطابق با تمام قوانین شناخته شده ی بین المللی دولت ایران و دستگاه قضایی ایران حق دارند یک عامل بمبگذاری و یا وابسته ی تشکیلات تروریستی و تجزیه طلب را مجازات کنند ,ظرف دیروز و امروز حداقل بیست پیام بر روی فیس بک در حمایت از این فعال تجزیه طلب دریافت کردم بدون اینکه حتی یک مورد کسی جرم ایشان را انکار کرده باشد! اگر مدافعین حقوق این متهمین معتقدند که در چنین مواردی ,متهم به ناحق به گروههایی مانند پژاک منصوب شده یا در موارد ی مانند پرونده ی شهلا جاهد که حکم قضایی از اساس هم سیاسی نبوده ,اتهام کذب نسبت داده شده ,لطفا با ارایه ی مستندات در جهت دفاع برآیند در غیر اینصورت تردید ندارم, سیاسی کردن پرونده های قضایی که از اساس سیاسی نیستند ,کمکی به استیفای حقوق ملت ایران و محکومین سیاسی نخواهد کرد