سناتور مارک کرک معتقد است که باید غذا را از دهان ایرانیان گرفت.

تقریبا از زمان روی کار آمدن نظام جمهوری اسلامی و قطع روابط تجاری ایران و آمریکا، تحریمهای متعددی به اجرا گذاشته شده تا به گفته حامیان این تحریمها، نظام اسلامی را به تجدید نظردر رفتار ستیزه جویانه خود وادارد.

آنچه که همواره در مورد این تحریمها تا همین اواخر گفته شد اینکه هدف از اعمال آنها آسیب رساندن و دشمنی با مردم ایران نیست و صرفا نظام اسلامی و مسئولین آن را مد نظر دارد. از طرفی هم حمله به سفارت آمریکا در تهران و حمایت جاهلانه سران رژیم از این اقدام غیر قانونی در همان روزهای نخست انقلاب، رفتار ستیزه جویانه و شعارهای غیر منطقی نظام در تمام طول سالهای حیات سیاسی خود و ترور مخالفین سیاسی و اقدامات متعدد تروریستی در خارج از کشور همگی به نوعی لزوم قطع روابط اقتصادی-سیاسی آمریکا را با ایران توجیح می کرد و مردم ایران هم که عمدتا مخالفین نظام اسلامی بودند یا به تدریج در زمره مخالفان درآمدند، عوارض این تحریمها را با این فرض که باید به تنهایی بهای اشتباهات نظام اسلامی را بپردازند، تا همین امروز به جان خریدند و آن را به حساب دشمنی آمریکاییها ننوشتند.
 این تحریمها بدون اینکه تغییری عمده در رفتار نظام اسلامی ایجاد کند به همان شیوه محدود گذشته تا همین اواخر هم برقرار بود تا اینکه بر سر برنامه هسته ای ایران به کل رویه دیگری به خود گرفت. سال ۲۰۱۰ پرزیدنت اوباما – رییس جمهور آمریکا – تحت فشار کنگره تحریمهای جدیدی را علیه ایران وضع کرد که بخشهای دیگری را از صنعت نفت و صادرات ایران را هدف قرار داد و البته همان موقع از قول اوباما و دیگر مسئولین آمریکایی چنین نقل شد که هدف از اعمال این تحریمها دشمنی با مردم ایران نیست و صرفا موضوع برنامه هسته ایران مد نظر است.

Obama said the sanctions are targeted at Iranian elements tied to the nuclear program, rather than the Iranian people.

اگرچه اعمال تحریم برای فعالیت هسته ای ایران هیچ پایه و اساس قانونی ندارد و ایران تا امروز وظایف خود را بر پایه پیمان «ان پی تی» به انجام رسانده و آنچه برخی کشورهای اروپایی و آمریکا از ایران می خواهند فراتر از معاهده ان پی تی است، مع هذا آن زمان بسیاری از ایرانیان (از جمله خود من) این ادعای آقای اوباما را که هدف از تحریمها صرفا بستن حسابهای خارجی مسئولین نظام و فعالیتهای هسته ای ایران است، پذیرفتند.

چند ماه پیش که مقامات آمریکایی خبر دستگیری شخصی مرتبط با اعضای سپاه پادسداران را به اتهام اقدام جهت قتل سفیر عربستان سعودی در خاک این کشور اعلام کرد (بدون هیچگونه مدرکی که تا این لحظه در این باره منتشر شده باشد) یکی از سناتورهای آمریکایی خواستار اعمال تحریمهای جدید و «گرفتن غذا از دهان ایرانیان» شد. آن زمان کسی گفته های این شخص را جدی نگرفت تا اینکه گفته هایش با اعمال تحریمهای جدید به صورت سیاست خارجی اعلان نشده اتحادیه اروپا و آمریکا در آمد.

سناتور مارک کرک - سناتور ایالت ایلینوی – در پاسخ به این پرسش مجری یک برنامه رادیویی که از او می پرسد: «وقتی به تحریمها و اقداماتی نظیر آن می رسیم، این موضوع پیش می آید که آیا شما به دنبال [آسیب رساندن به] حکومت آن کشور هستید یا می خواهید غذا را از دهان مردم آن کشور بگیرید؟» صراحتا منظورش را بیان می کند: «هیچ ایرادی ندارد که غذا را از دهان شهروندان کشوری بگیریم که می خواسته مستقیما حمله ای را در خاک آمریکا تدارک ببیند». این موضوع زمانی بهتر روشن می شود که بدانیم سناتور کرک یکی از کسانی است  که نقش عمده ای در شکل دادن اجماع علیه ایران و تحریمهای جدید بر عهده داشته و به واسطه همین خدمات و تحریمهای ایران هم چند روز پیش نتانیاهو در اجلاس ایپک  بسیار از او تجلیل کرد.

بخشی از مصاحبه سناتور کرک برای گرفتن غذا از دهان ایرانیان:

دریافت فایل صوتی گفتگوی سناتور کرک

 

فقر در ایران - بخشی از غذایی که سناتور کرک و دوستان اسراییلی اش می خواهند از دهان ایرانیان بگیرند.

آنچه مسلم است با اجرایی شدن تحریمهای جدید، سناتور کرک و دوستانش تا حد زیادی به هدفِ گرفتن غذا از دهان ایرانیان رسیدند  وحالا حتی بیشتر هم می توانند به وجود خود افتخار کنند. چون اعمال تحریمهای جدید بر روی بانک مرکزی و صنعت نفت ایران، ارزش ریال را نسبت به سال گذشته تقریبا به نصف رسانده و  تمام کسانی که دارایی های  ریالی داشتند (یعنی تقریبا همه مردم ساکن در  ایران)، نیمی از ارزش دارایی خود را از دست دادند و بسیاری از خانواده های آبرومند ایرانی در آستانه ی عید نوروز به فقر افتادند و حتی از عهده تامین مایحتاج ضروری خود هم بر نمی آیند چه برسد به فراهم کردن بساط نوروز وشیرینی و لباس نو برای کودکان.

اما شوربختانه کار به همینجا تمام نمی شود. چند روز پیش یک سایت خبری یهودی به نقل از مقامات دولتی اسراییلی نوشت که بهتر است ایرانیان را گرسنگی بدهیم تا دست از برنامه هسته ای خود بردارند.

برای اینکه برای خواننده احیانا این پرسش ایجاد نشود که منظور مقامات دولتی اسراییل از گرسنگی دادن دقیقا چیست که تاکنون اعمال نشده؟ نویسنده مقاله توضیحی هم به نقل از مقامات دولتی آن کشور در لید آن افزوده:

West should adopt North Korean model vis-à-vis Tehran, hunger in Iran could prompt regime to ‘consider whether nuclear adventure is worthwhile’, Jerusalem official says

غرب باید مدل کره شمالی را در مورد تهران بکار ببرد. [شیوع] گرسنگی در ایران، رژیم را به صرافت می اندازد که آیا ماجراجویی های اتمی اش ارزش آن را دارد. [نقل از] مقامات رسمی در اورشلیم. (پایتخت اسراییل)

بنابر این منظور اسراییلی ها از این گرسنگی دادن و اشاره به کره شمالی، احتمالا رژیم غذایی علفخواری است که ما ایرانیان تا به امروز تجربه نکرده بودیم و قرار است به لطف اسراییلی ها و مدافعان آمریکایی شان تجربه کنیم.

با اینهمه شاید بد نباشد اگر قدری در سوابق و کارنامه دو کشور ایران و اسراییل کنکاش کنیم تا بهتر بدانیم که کدامیک بیشتر لیاقت علفخواری دارند؟

ترور سفیر عربستان سعودی در آمریکا

سفیر عربستان سعودی در آمریکا.

زمزمه تحریمهای جدید و بحث حمله نیروهای آمریکایی با خبر دستگیری یکی از عوامل سپاه پاسداران در خاک این کشور شدت گرفت. تقریبا پنج ماه پیش اریک هلدر – دادستان کل در آمریکا – و چند تن دیگر از مقامات آمریکایی مدعی شدند که یک فروشنده ماشینهای دست دوم با ملیت ایرانی و آمریکایی و از وابستگان سپاه قدس، به کمک مافیای مواد مخدر مکزیکی قصد بمبگذاری در یک رستوران در حومه واشنگتن و قتل سفیر عربستان در این کشور را داشته که مقامات آمریکایی از وقوع چنین حادثه ای جلوگیری کردند.

از همان زمان در مورد این بمبگذاری حرف و حدیث های بسیاری مطرح شد اما تا همین حالا هم مقامات آمریکایی هیچ مدرکی ارایه ندادند که رژیم ایران در چنین برنامه ای دست داشته باشد. این موضوع که رژیم اسلامی در گذشته عملیات تروریستی در خارج از مرزهای خود انجام داده موضوعی محرز است اما چنین عملیاتی عموما با حساب سود و زیان و برنامه ریزی انجام می پذیرفته؛ به گفته ی اغلب کارشناسان مسایل امنیتی که در این زمینه اظهارنظر کردند و مطالبشان در این مدت منتشر شد، نظام اسلامی از انجام چنین عملیاتی که احتمالا به قتل تعداد زیادی آمریکایی در یک مکان عمومی منتهی می شد و به گسترش جو ضد ایرانی در میان مردم آمریکا می انجامید، نه تنها نفعی نمی برد بلکه بالعکس ضرر زیادی می کرد. بر خلاف ایران، دو کشور عربستان و اسراییل از چنین عملیاتی بیشترین بهره را می بردند چون وقوع یک درگیری نظامی میان آمریکا و ایران در واقع حل مشکل هسته ای و سیاست خارجی ایران برای این دو کشور و البته به هزینه ی آمریکایی هاست.

کارشناسان امنیتی هم که در امور سپاه قدس تخصص دارند(مانند رابرت باور در گفتگوی با گاردین)، این نوع عملیات را از نوع عملیات سپاه قدس نمی دانند و از اینرو صحت ادعای مقامات آمریکایی را تایید نمی کنند. از آنجا که در این زمینه مدارکی در دست نیست یا تاکنون ارایه نشده، تبعا نمی توان قضاوت دقیقی داشت اما چند موضوع هم هست که نباید در این مورد یا موارد مشابه نادیده گرفته شوند:

1. دولت آمریکا که امکانات نامحدود اجرایی در خاک آمریکا دارد، احتمالا برای داستان سرایی و اتهام زنی به ایران هم می تواند سناریوهای بهتری را مد نظر قرار دهد. از اینرو قصه ای که حتی به درد فیلمهای درجه دو هالیوود هم نمی خورد و تا کنون کمتر کسی آن را باور کرده، احتمالا طرح و برنامه ریزی قبلی از جانب دولت آمریکا برای متهم کردن ایران نیست اما می تواند از جانب گروههایی با امکانات و دسترسی محدود تر در داخل آمریکا  باشد.
2. جمهوری اسلامی در موارد متعدد ترور مخالفین سیاسی خود در خارج از کشور نقش داشته و در مواردی هم گروههای یهودی یا آمریکایی را مورد هدف قرار داده؛ اما این حملات همواره با حساب سود و زیان بوده و قتل سفیر سعودی به همراه تعداد زیادی شهروند آمریکایی در یک رستوران، به جز بالا بردن احتمال حمله نظامی و گسترش نفرت عمومی آمریکاییان چیزی را متوجه ایشان نمی کند.
3. چنانچه جمهوری اسلامی به هر دلیل تمایل به قتل سفیر سعودی داشته باشد امکانات بسیار گسترده تری برای انجام این عملیات در خاورمیانه دارد که به نسبت بمبگذاری در آمریکا خطرات به مراتب کمتری خواهد داشت.
4. ارباب سیر نامی که کوشش برای ترور سفیر سعودی به او نسبت داده شده، یک مجرم سابقه دار است و نه فقط دستگاه اطلاعاتی ایران که عقب مانده ترین کشورها هم می دانند، نباید چند صد هزار دلار پول را (آنطور که ادعا شده) برای انجام یک عملیات تروریستی به حساب یک سابقه دار در داخل آمریکا واریز کنند؛ آنهم تحت شرایطی که تمام نقل و انتقالهای بیش از ده هزار دلار در این کشور بررسی می شوند و این موضوع هم چیزی نیست که کسی از آن آگاه نباشد.
5. بر خلاف دو کشور ایران و آمریکا که از یک درگیری نظامی مستقیم سودی نمی برند، اربابان صنایع نظامی، راستگرایان آمریکایی و دو کشورعربستان و اسراییل بیشترین منافع را در چنین عملیات تروریستی و به تبع آن تقویت جو ضد ایرانی و احتمالا وقوع یک درگیری نظامی میان آمریکا و ایران دارند و بنابر این عملیات فوق می تواند به صورت یک مشارکت دست جمعی یا به توسط هر کدام از این گروهها انجام شود تا مسئولیتش را متوجه حکومت ایران کنند.
6. اسراییل تنها کشوری در جهان است که می تواند آمریکاییها را کشتار کند و هیچگاه هم صورت حسابش را نپردازد.
7. اسرائیل سابقه طولانی در امر انجام عملیات ضد آمریکایی و سپس اتهام زنی به دیگران دارد. برای نمونه در سال ۱۹۶۷ و در جریان جنگ شش روزه اعراب و اسراییل، یک کشتی جنگی آمریکا با نام «یو اس اس لیبرتی» توسط نیروی هوایی اسراییل مورد حمله قرار گرفت و ۳۴ نفر از خدمه اش کشته شدند تا بعدا بتوانند گناهش را به گردن مصری ها بیاندازند. این موضوع که اسراییلی ها عامل این کشتار بودند توسط سازمان اطلاعات ملی آمریکا (ان س ای) هم تایید شده است. نمونه دیگر انفجار یک دیسکو و کلاب شبانه آمریکایی است که در سال ۱۹۸۶ در برلین منفجر شد و تعداد زیادی آمریکایی کشته شدند. آمریکایی ها لیبی (دشمن آنزمان اسراییل) را برای انجام این عملیات تروریستی متهم کردند و رونالد ریگان – رییس جمهور وقت – قذافی را سگ دیوانه خاور میانه نامید. متعاقبا لیبی بمباران شد و ۸۷ نفر شهروند غیر نظامی و از جمله دختر خردسال قذافی کشته شدند. بعدها یکی از مامورین موساد – سازمان اطلاعات اسراییل- افشا کرد که موساد عامل این انفجار بوده و البته این موضوع هم سبب بمباران اسراییل نشد! فهرستی از عملیات تروریستی اسراییل علیه اهداف آمریکایی در اینجا و یا اینجا قابل دسترسی است؛ برخی از این موارد کاملا اثبات شده است و برخی دیگر در حد ادعا باقیمانده اما آنچه که قابل انکار نیست اینکه اسراییل سوابق متعدد در کشتار آمریکایی ها و متهم کردن دیگران دارد.
8. اسراییلی ها آنطور که از شواهد برمی آید، نفوذ و امکانات خوبی برای انجام عملیات تروریستی از داخل ایران دارند. بنابر این جای تعجب ندارد اگر در آینده هم کسانی از داخل سیستم حکومتی ایران عملیاتی را علیه نیروهای آمریکایی در خلیج فارس یا مناطق دیگر تدارک ببینند که در واقع وابسته اسراییل باشند. حتی این امکان هم وجود دارد که مجریان چنین عملیاتی خود تصور کنند که اجرا کننده دستورات نظام اسلامی یا سازمانهای وابسته آن هستند و بنابر این با لو رفتن عوامل آن هم دشمنان اسراییل در مظان اتهام قرار خواهند گرفت.

نتیجه:

اگر این ادعا را بپذیریم که انجام عملیات تروریستی علیه آمریکا معیار عادلانه ای برای اعمال تحریمهای اقتصادی است؛ آنگاه اسراییلی ها با توجه به موارد متعدد عملیات تروریستی که تا کنون انجام دادند در موضوع علفخواری بسیار سزاوارتر از مردم ایران هستند.

 سوابق تروریستی و ساخت سلاح اتمی

حمله نیروی هوایی ارتش اسراییل به یو اس اس لیبرتی، کشتی نظامی آمریکایی.

آمریکاییها و متحدین اسراییلی شان استدلال می کنند، نظام اسلامی یک نظام سرکوبگر است که از زمان روی کار آمدن، چند دهه مردم خود را سرکوب کرده و بنیادگرایی و تروریسم را هم در جهان گسترش داده و از اینرو باید به هر طریق ممکن از اتمی شدن ایران جلوگیری شود حتی اگر اینکار با استفاده از قوه قهریه و تحریمهای متعدد اقتصادی باشد.

در اینکه نظام اسلامی یک نظام سرکوبگر با سابقه فعالیتهای تروریستی است کمترین شکی وجود ندارد اما این استدلال به گونه ای که آمریکاییها و اسراییلی ها ارایه می دهند هم نادرست است چون تنها بر پایه آن بخشی از واقعیات استوار شده که منافع آنها را تامین می کند.  برای اینکه بهتر متوجه شویم که ایران، اسراییل یا آمریکا کدامیک استحقاق ساخت سلاحهای هسته ای دارند باید به حقایق دیگری هم از جمله این موارد توجه کنیم:

1. دولت ایران سوابق فعالیتهای تروریستی دارد، همانطور که آمریکا و اسراییل هم در موارد متعدد سوابق انجام عملیات تروریستی در خارج از خاک خود دارند. اسراییلی ها در گذشته بسیاری از مخالفان سیاسی فلسطینی و لبنانی خود را ترور کردند و در داخل خاک ایران هم عملیات متعدد تروریستی ترتیب دادند که آخرین و برجسته ترین نمونه آن قتل چند دانشمند هسته ای و شهروند غیر نظامی ایرانی است. (توسط سازمان مجاهدین خلق و با پشتیبانی اسراییل) اسراییلی ها همچنین کارنامه سیاهی در حمایت از اسلام طالبانی و گروههای اسلامی جهادگرا در جهت اهداف سیاسی خود دارند. برای نمونه اخیرا مجله فرن پالسی بر پایه اسناد فاش شده اطلاعاتی ریاست جمهوری جورج بوش، خبری را منتشر کرد که اسراییلی ها در دوره بوش، با نام مامورین سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا (در واقع به حساب آمریکایی ها) برای انجام عملیات تروریستی از گروهک تروریستی جندالله حمایت می کردند. ذکر این موضوع از این جهت مهم است که بدانیم جندالله مسئول به قتل رساندن دهها تن شهروند بی گناه ایرانی بوده که کوچکترین ارتباطی با نظام اسلامی نداشتند. آمریکاییها هم (نه به اندازه اسراییل) در موارد متعدد عملیات تروریستی انجام دادند از جمله مواردی که  اخیرا سر و صدای زیادی ایجاد کرد، قتل انور اولاکی مظنون به انجام عملیات تروریستی علیه آمریکا و همچنین ترور فرزند شانزده ساله او بدون هیچگونه حکم قضایی است. اخیرا سناتور اریک سنتورم – نامزد جمهوری خواه ریاست جمهوری آمریکا – هم با تایید موضوع دست داشتن آمریکاییها در ترور دانشمندان ایرانی، خواستار گسترش عملیات تروریستی در داخل خاک ایران شد.
2. در دنیا چیزی به نام تروریسم خوب یا تروریسم مشروع وجود ندارد و همه ی انواع ترور به هر علت یا با هر هدفی که باشد، محکوم است. بنابر این اگر قرار است فعالیتهای تروریستی جمهوری اسلامی را محکوم کنیم به همان نسبت فعالیتهای تروریستی آمریکا و اسراییل و متحدین آمریکا در منطقه (مانند عربستان که بزرگترین حامی تروریسم طالبانی است) هم نکوهیده است واگر نظام اسلامی به علت دست داشتن در فعالیتهای تروریستی نباید بمب اتم بسازد آنگاه دو کشور آمریکا و اسراییل که هر کدام صدها و هزاران بمب اتم ساختند (آمریکاییها علاوه بر ساخت بمب، دو بار هم از آن استفاده کردند) باید خلع سلاح شوند یا مورد تحریمهای بین المللی و حمله نظامی قرار بگیرند.
3. آمریکا و اسراییل همچنین استدلال می کنند که نظام اسلامی بزرگترین صادرکننده تروریسم در جهان است برای این ادعایشان هم به حمایت ایران از گروههایی مانند حزب الله لبنان و جهاد اسلامی یا حماس اشاره دارند که مطابق با طبقه بندی آنها گروههای تروریستی هستند. متاسفانه هیچکدام از دو کشور آمریکا و اسراییل مرجع و محور اخلاقیات در جهان نیستند که تعریفشان از تروریسم هم که محدود به مخالفان سیاسی خودشان می شود، بتواند میزان حمایت ایران از تروریسم را معلوم کند. اگرچه ما ایرانیان از سازمانهایی مانند حزب الله لبنان و حماس چندان دل خوشی نداریم و حمایت از این گروهها اساسا به ما ارتباطی نداشته و ندارد؛ اما این حقیقت را هم نمی شود انکار کرد که چنین سازمانهایی در پاسخ به تجاوزهای ارضی اسراییل (با شش دهه پشتیبانی آمریکاییان) شکل گرفتند. اسراییلی ها تا همین اواخر هم جنوب لبنان را تحت اشغال داشتند و حتی مطابق تعریف آمریکا از کشور فلطسین بر پایه مرزهای ۱۹۶۷، همین امروز هم بخش اعظم خاک آن تحت اشغال است و چند صد هزار نفر اسراییلی در آن زندگی می کنند و اسراییل شهرک سازیهای خود را ادامه می دهد. از اینرو اگر بنا باشد سازمانهایی مانند حزب الله یا حماس را سازمانهای صرفا تروریستی(مانند القاعده) فرض کنیم آنگاه مطابق با این تعریف، سازمانهای آزادیبخش اروپایی که علیه اشغالگری نازیها می جنگیدند(مثلا در فرانسه ژنرال دوگل که علیه حکومت مارشال پتن، متحد نازیها، می جنگید) یا قهرمانان ملی آمریکا که در سرزمینهای انگلستان (آمریکای کنونی) برای استقلال جنگیدند هم تروریست محسوب می شوند.

معیار دموکراسی و مقایسه مشروعیت ایران و اسراییل برای ساخت و نگهداری تسلیحات اتمی

نقشه مرزهای سیاسی اسراییل و فلسطین از سال ۱۹۴۸ تا امروز.

اسراییلی ها و حامیان آمریکایی شان استدلال می کنند که چون نظام سیاسی اسراییل یک نظام دموکراتیک است و نظام اسلامی یک نظام سرکوبگر تئوتراتیک محسوب می شود، بنابر این اسراییل که هیچگاه به هیچ سازمان بین المللی اجازه بازرسی از تاسیسات اتمی اش را نداده، در برابر ایران که در تمام این سالها فعالیتهایش تحت نظارت آژانس بین المللی انرژی هسته ای بوده، مشروعیت بیشتری دارد و به همین علت هم می تواند چند صد بمب اتمی در زرادخانه اش نگهداری کند و به احدی هم پاسخگو نباشد. در مقابل ایران نباید حتی حق غنی سازی اورانیوم در سطح محدود و برای مصارف صلحجویانه داشته باشد و اگر زمانی هم نسبت به صلح آمیز بودن برنامه های هسته ای اش تردیدی پدید آید، اسراییل و آمریکا هرکدام حق دارند بنابه نظر و صلاحدید خود تاسیسات هسته ای این کشور را بمباران کنند یا خواستار تنبیه دسته جمعی مردم آن شوند.

بر خلاف این ادعا که دموکراتیک بودن را شرط اصلی برای دسترسی به سلاحهای هسته ای معرفی می کند، صلاحیت ساخت و نگهداری اینگونه تسلیحات، بیش از آنکه به نوع ساختار سیاسی درونی یک کشور مربوط باشد به عملکرد آن کشور در عرصه بین الملل و کارنامه بین المللی آن مربوط است. در اینکه اسراییلی ها نسبت به نظام اسلامی رفتار مناسب تری با اتباع خودشان دارند، تردیدی نیست بنابر این اگر فی المثل بحث بر سر دسترسی به تجهیزات سرکوب تظاهرات یا کنترل اجتماعات در درون شهرها می بود، آنگاه اسراییلی ها نسبت به جمهوری اسلامی صلاحیت بیشتری می داشتند. اما هیچ کشوری نمی تواند شهرهای خود را مورد بمباران اتمی قرار دهد و تولید و تکثیر تسلیحات اتمی هم صرفا می تواند در برابر دشمن خارجی تعریف شود. بنابر این بر خلاف ادعای اسراییل معیار صلاحیت هر کشور در این زمینه کارنامه خارجی آن است چنانکه چین با یک نظام غیر دموکراتیک و با دارا بودن چند هزار سلاح هسته ای تا امروز کشوری را مورد تهاجم اتمی قرار نداده و آمریکا با یک ساختار دموکراتیک تا امروز دو بار از تسلیحات اتمی برای کشتار مردم غیر نظامی استفاده کرده و  به همین منوال اسراییل هم علی رغم آزادیهای نسبی در داخل آن کشور، یکی از بدترین سوابق بین المللی را در طول یک صد سال گذشته تاریخ جهان را دارد که چند مورد از آنها را صرفا اشاره می کنم:

1. ایران کشوری است چند هزار ساله با قریب هشتاد میلیون جمعیت که ظرف سیصد سال گذشته (شامل سی و اندی سال حاکمیت جمهوری اسلامی) به هیچ کشوری حمله نظامی نکرده و همواره خاک آن از جانب دیگران مورد تجاوز قرار گرفته؛ در طرف مقابل اسراییل کشوری است شصت و اندی ساله با هفت میلیون نفر جمعیت که تا امروز تقریبا جایی نبوده که به آن دسترسی داشته و لشکر کشی نکرده باشد و با تمام همسایگان خود جنگیده است و بخشهایی از خاک آنها را مدتها تحت تصرف داشته با کماکان تحت تصرف دارد.
2. از سال ۱۹۷۰ و از زمان تاسیس آژانس بین المللی انرژی اتمی، ایران به طور داوطلبانه به پیمان منع گسترش پیمان اتمی (ان پی تی) پیوست. که در ازای پیوستن داوطلبانه کشورها به این پیمان، آژانس تعهداتی را هم برای کشورهای غربی نظیر آمریکا در نظر گرفت تا کشورهای عضو را برای استفاده از فناوری صلحجویانه هسته ای و ساخت نیروگاههای جدید یاری کنند.  ظرف چهل و دو سال گذشته تمامی مراکز اتمی ایران تحت نظارت آژانس بوده و حتی این کشور در مقاطعی هم به صورت داوطلبانه فعالیتهای اتمی خود را به حالت تعلیق درآورده اما تا همین امروز کوچکترین نشانه ای به تمایل کشورهای عضو برای اجرای تعهداتشان نسبت به ایران وجود نداشته و صرفا این پیمان به صورت یکجانبه به اجرا گذاشته شده است. تمامی وظایفی و امتیازاتی که آمریکا یا اروپا ظرف یک دهه گذشته از ایرانیان طلب می کنند (از جمله مسئله تعلیق غنی سازی اورانیوم یا بازدید بازرسان آژانس از سایتهای نظامی) مواردی خارج از عهدنامه ان پی تی است که ایران قانونا الزامی به اجرای آنها ندارد. در حال حاضر تنها چهار کشور اسرییل، هند، کوبا و پاکستان عضو ان پی تی نیستند و اسراییل تا امروز حتی یکبار هم اجازه نداده که هیچکدام از مراکز و فعالیتهای هسته ای اش مورد نظارت قرار گیرند.
3. از زمان تصویب قطعنامه ۱۸۱ سازمان ملل متحد در سال ۱۹۴۷ که یک شبه بیش از نیمی از سرزمین فلسطینیان را به عنوان یک کشور جدید شناسایی کرد، مقرر شد که ۴۵ در صد از کشور فلسطین را به فلسطینیان واگذارند، یک درصد به عنوان منطقه بی طرف و تحت نظارات سازمان ملل باشد و الباقی هم به عنوان کشور اسراییل در اختیار یهودیان قرار گیرد. این قطعنامه از آن جهت اهمیت دارد که پذیرش موجودیت کشور اسراییل بر پایه مندرجات آن مشروعیت پیدا می کند و اگر مندرجات آن را معتبر نداریم، موجودیت کشوری به نام اسراییل را هم نمی توانیم بپذیریم. در طول سالهای ۱۹۴۹ تا ۱۹۶۷ اسراییل بیست و سه درصد دیگر از خاک فلسطین را هم اشغال کرد تا سهم آنها به بیست و دو درصد برسد، لیکن حاضر به پذیرش واگذاری آن بیست و دو درصد هم نیست و تا سال ۲۰۰۰ میلادی تقریبا هر آنچه که باقی مانده بود به جز بخشهایی پراکنده (که با هیچ تعریفی نمی تواند به عنوان یک کشور مطرح شود)، تحت اختیار اسراییلی ها قرار گرفت. بنابر این حتی بر پایه قطعنامه ۱۸۱ سازمان ملل، اسراییل یک کشور متجاوز است که به خود اجازه داده تا تمام خاک یک کشور دیگر را تحت اشغال بگیرد، در تمام این مناطق شهرک سازی کرده و هر طور که تمایل داشته باشد با مردم بومی آن رفتار کند. در مقام مقایسه ایران هیچگاه خاک مردم دیگر را تحت اشغال نداشته و همواره بخشهایی از آن مورد تجزیه قرار گرفته یا مورد تهاجم قدرتهای بزرگ و کوچک بوده که این موضوع به خوبی معلوم می کند که کدامیک از ایران یا اسراییل باید نگران امنیت خود و تجاوز قوای خارجی باشند.
4.  دولت ایران (چه در زمان گذشته و چه در زمان حاضر) هیچگاه به واسطه جنایت علیه بشریت محکوم نشده است. این در حالی است که اسراییل توسط شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد در تهاجم به غزه به عنوان جنایتکار جنگی مورد شناسایی قرار گرفت. در باقی موارد هم هرگاه پرونده ای از اسراییل به شورای امنیت سازمان ملل متحد رفته، آمریکا از حق ویتوی خود سو استفاده کرده تا اسراییلی ها بتوانند کماکان به همان رویه سابق ادامه دهند.

اعمال تحریم های غیرقانونی علیه ایران و تهدیدات مکرر به انجام حمله نظامی

آمریکا مانند هر کشور دیگری حق دارد تا درباره روابط سیاسی یا اقتصادی خود تصمیم بگیرد. این موضوع که آمریکاییها تمایلی نداشته باشند تا با ایران تجارت کنند، صرفا به خودشان مربوط است با اینحال نه آمریکا و نه هیچ کشور دیگری حق ندارد مانع تجارت یا ورود و خروج کالا و خدمات به کشور دیگری شده یا با اعمال فشار از روابط اقتصادی بین کشورها جلوگیری کند. چنین اقدامی علاوه بر اینکه هیچ مبنای منطقی ندارد، به معنای اعلان جنگ است و دولت ایران (هر دولتی که بر سر کار باشد) می تواند عکس العمل شدیدی نشان دهد.

از طرف دیگر مقامات اسراییلی بارها ایران را به حمله نظامی تهدید کردند و آمریکاییها هم مکررا این موضوع را آشکارا یا تلویحا مورد تایید قرار دادند در صورتی که هیچ کشوری (از جمله آمریکا و اسراییل) حق ندارد تا زمانی که خاک یا اتباعش مورد تجاوز نظامی قرار نگرفته ، دیگران را به حمله نظامی تهدید کرده یا مورد حمله قرار دهد. حتی زمانی که هیتلر – پیشوای آلمان نازی- هم به لهستان لشکر کشید ابتدا چنین وانمود که از جانب لهستان مورد تجاوز نظامی قرار گرفته و از این بابت هیتلر را هم می توان به لحاظ اخلاقی نسبت به نئوکانهای آمریکایی و اسراییل مزیت داد.

همانطور که پیوستن ایران به معاهده منع تکثیر سلاحهای هسته ای به صورت داوطلبانه بود، هر زمان هم که لازم بداند می تواند از این پیمان خارج شود و حتی سلاحهای هسته ای تولید کند و همانطور که دیگر کشورها هم برای فعالیتهای هسته ای خوداز ایران کسب تکلیف نمی کنند، این موضوع هم مطلقا ربطی به آمریکا یا اسراییل یا اتحادیه اروپا ندارد.

ایران در شرایط کنونی چاره ای بجز اتمی شدن ندارد

تصویری از دونالد رامسفلد و صدام حسین - آمریکا در طول جنگ ایران و عراق از رژیم عراق حمایت کرد.

از همان زمانی که آمریکاییها با سو استفاده از جو ایرانی ستیزی خاورمیانه، اقدام به فروش گسترده تجهیزت نظامی پیشرفته به کشورهای منطقه کردند باید می دانستند که ادامه این روند به تشویق ایران برای ساخت سلاحهای هسته ای می انجامد. شرکتهای آمریکایی (اعم از شرکتها نفتی و تسلیحاتی) تا امروز از وجود مترسکی به نام جمهوری اسلامی و ایرانی هراسی بهره ی بسیاری بردند و میلیاردها دلار از پول خرید نفت را از طریق فروش تسلیحاتی بازپس گرفتند. هر زمان هم که لازم دانستند جنگ نفت کشها راه انداختند یا هواپیمای مسافربری ایرانی را هدف قرار دادند تا ایرانیان دچار اشتباه محاسباتی نشوند واین وضعیت ایران هراسی را جدی نگیرند.

در طرف مقابل ایران که حداقل چند دهه به لحاظ تکنولوژی ساخت سلاح از آمریکایی ها عقب تر است توانایی ساخت تسلیحات متعارف در حد تسلیحات آمریکایی ندارد و مجبور است برای رقابت با کشورهای منطقه، یا تسلیحات خود را از کشورهای دیگری مانند روسیه تهیه کند یا اینکه در فکر تهیه تسلیحات نامتعارف باشد. برای نمونه چند ماه پیش خبر فروش هزاران سلاح جدید همچو بانکرباسترهای آمریکایی (بمب های سنگرشکن) به امارات منتشر شد. این در حالی است که کشورهای عربی حاشیه جنوبی خلیج فارس سابقه عداوت قدیمی با ایران دارند و در زمان جنگ ایران و عراق از صدام حسین حمایت گسترده مالی کردند و در واقع مسئول مرگ و بی خانمانی بسیاری از ایرانیان هستند. کشور امارات با ایران دعوای ارضی هم دارد و هر از چندگاهی ادعاهای جدیدی را درباره جزایر ایرانی مطرح می کند.

تاریخ ایران ( دستکم در طول یک قرن گذشته) بخوبی نشان داده که این کشور همواره آماج دولتهای بیگانه قرار داشته و حاکمیت ملی آن مورد تجاوز و دست اندازی بیگانگان قرار گرفته و بنابر این دلیلی وجود ندارد که آینده مان هم جز این باشد. تحت چنین شرایطی که همواره سایه جنگ بر سر ایرانیان وجود داشته و در دهه های اخیر با روی کار آمدن جمهوری اسلامی این وضعیت ابعاد تازه تری به خود گرفته است، امکان خرید تسلیحات متعارف دفاعی همچون موشکهای اس ۳۰۰ را هم از ایرانیان سلب کردند تا تنها گزینه باقی مانده برای حفظ توازن قوا و برتری نظامی، ساخت تسلیحات نامتعارف نظامی باشد.

اتمی شدن ایران و تغییر نظام جمهوری اسلامی

بسیاری از مخالفان نظام اسلامی استدلال می کنند که اتمی شدن ایران، تغییر رژیم را در ایران ناممکن کرده و موقعیت کنونی آن را مستحکم می کند.

در واقع اتمی شدن نظام اسلامی مداخله نظامی بیگانگان در ایران را تا حد زیادی ناممکن می کند و این موضوع ارتباطی به حرکتهای دموکراسی خواهانه مردم ایران ندارد. تکلیف آینده سیاسی ایران را نه جنگنده های آمریکایی که مردم ایران تعیین می کنند و اگر روزی هشتاد میلیون ایرانی تصمیم بگیرند که نظام اسلامی را تغییر دهند و حاضر به پراخت هزینه های انتخاب خود هم باشند، یک زرادخانه کامل از سلاحهای هسته ای هم به کار رژیم نمی آید همانطور که زاردخانه هسته ای اتحاد جماهیر شوروی هم مانع از سقوط آن نشد.

اساسا مداخله خارجی نیروهای بیگانه در ایران به نفع ملت ایران نیست و چون امکان تغییر آسان نظام سیاسی توسط نیروهای بیگانه، در کشور بزرگی مانند ایران وجود ندارد یک حمله نظامی علاوه بر برجای گذاشتن تلفات انسانی و خسارات اقتصادی فراوان، بیشتر به تقویت استبداد می انجامد. حتی اگر این استدلال نادرست را هم بپذیریم که تغییر نظام سیاسی در ایران باید به دست نیروهای خارجی انجام شود، آمریکاییها و هم پیماننشان سی و سه سال برای این تغییرات فرصت داشتند و اگر قرار بود که آمریکاییهای مهربان به فکر توسعه دموکراسی در ایران باشند می توانستند درهمان سی و سال تصمیم بگیرند.

 پرداخت هزینه های نظام اسلامی و کلام آخر

در سال ۱۹۵۳، آمریکاییها به خواست انگلستان که دستش از منابع نفتی ایران کوتاه شده بود، کودتایی در ایران ترتیب دادند و دولت دموکراتیک مصدق را سرنگون کردند. به اعتراف سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا (سیا) حوادثی که در پی این مداخله نظامی روی داد به طور مستقیم منجر به رشد افراطگرایی و وقوع انقلاب اسلامی سال ۵۷ در ایران شد.

در اینجا هدفم  تبرئه مردم ایران برای روی کارآوردن ملایان نیست. ملت ایران سه دهه است که هزینه یکبار انتخاب نادرست خود را با بهای بسیار سنگین پرداخته و کماکان  هم می پردازد. با اینحال حتی اگر تمام مواردی را که در بالا شرح دادم یکسره نادیده بگیریم و نظام اسلامی را در زمینه تمامی فعایتهای اتمی اش مقصر بدانیم، آمریکا هم در شکل دهی وضع کنونی بی تقصیر نیست و شاید وقت آن رسیده باشد که آمریکایی هم پس از همه ی این سالها، دستکم  بخشی از دین خود را به ملت ایران بپردازد یا اگر مرهمی بر زخمهایشان نمی گذارند، بیش از این هم اسباب آزار و شکنجه ایشان نباشند.

بی بی سی

سایت بی بی سی فارسی اخیرا مطلبی را با عنوان “اکثر ایرانیان، نژاد آریایی ندارند” به نقل از دکتر مازیار اشرفیان بناب، پژوهشگر علم ژنتیک، در قالب یک مصاحبه منتشر کرده و درتوضیح  آن چنین آورده:
«گروهی از محققین ژنتیک در دانشگاه پورتسموت انگلیس، به سرپرستی یک محقق ایرانی به نتایج جالبی درباره نژاد ایرانیان رسیده‌اند. این گروه معتقدند اکثر ایرانیان بر خلاف آنچه تصور می شود، نژاد آریایی ندارند بلکه به نژادی تعلق دارند که حدود ده هزار سال پیش ساکن ایران بوده‌اند. این تحقیقات که قسمتی از تحقیقات جهانی ژنتیک است به سرپرستی دکتر مازیار اشرفیان بناب سالها پیش در دانشگاه کمبریج شروع شده و در دانشگاه پورتسموت به نتیجه رسیده است».

آنچه از عنوان و محتوای این خبر و گزارش بی بی سی برداشت می شود این است که «نژادی به نام نژاد آریایی وجود دارد و اغلب مردم ایران بر خلاف باوری که تا کنون رایج بوده، از این نژاد نیستند و از نژاد دیگری هستند که در حدود ده هزار سال پیش در ایران زندگی می کردند»

پایه ای ترین اصول خبرنگاری ایجاب می کند که اگر مطلبی را از کسی نقل می کنیم عینا همان باشد که عنوان شده و نه اینکه برداشت شخصی و نتیجه گیریهای خود را از گفته دیگران در قالب خبر یا گزارش بازتاب دهیم.
 آقای بناب در این مصاحبه می گوید:

با توجه به تفاوتهای زبانی، بعضی وقتها با توجه به تفاوتهای فرهنگی، گاهی تفاوتهای مذهبی، بیست  و شش گروه مختلف مورد مطالعه قرار گرفتند و مطالعات ژنتیک نشون می ده علیرغم اینکه ما زبانمون را به عنوان شاخه ی مهمی از زبان ایندو یوروپین یا شاخه ی ایرانی زبان ایندو یوروپین هست از بخشهایی از فلات مرکزی قسمتهای مرکزی آسیا گرفتیم ؛ محتوای ژنتیکی ما به مقدار بسیار بسیار محدود و کمی به اون منطقه بر می گرده؛ مارکرها و شاخصهای ژنتیکی خاصی که ما می تونیم در آسیای میانه پیدا بکنیم ماورا قفقاز که بر اساس تئوریهای موجود منشا اولیه اقوام آریایی بوده، در فلات ایران بسیار بسیار کم پیدا میشن و این نشون می ده که تاثیر ژنتیکی بسیار کمی اگر هم گرفتیم از اقوام مهاجر مرکز آسیا میانه گرفته شده و در ایران میشه پیداش کرد .

دکتر بناب در ادامه می گوید:

ما به این نتیجه رسیدیم که تمامی اقوام ایرانی ریشه مشترکی دارند که بخش عمده محتوای ژنتیکی اونها ، چیزی بیش از هفتاد درصد محتوای ژنتیکی تمام گروههای ایرانی که فعلا در مرزهای سیاسی ایران ساکن هستند و زندگی می کنند به یه ریشه ی مشترک حدودا ده هزار ساله بر می گرده که به دنبال انقلاب نئولیتیک یا پیدایش کشاورزی در حدود همین ده هزار سال پیشتر منطقه جنوب غربی کشور و ایران زندگی می کردند و به هر حال این جمعیت اولیه گسترش و رشد پیدا کرده و در تمام فلات ایران و بعد شاید در بیرون از مرزهای سیاسی فعلی ایران مستقر شدند و این جمعیت ریشه مشترک ژنتیکی تمام اقوام ساکن در فلات ایران است.

گزارش بی بی سی را می توانید به صورت کامل از طریق پیوند زیر گوش کنید

فایل صوتی گزارش بی بی سی

پیش از آنکه بخواهم به دلایل آریایی بودن یا نبودن ایرانیان بپردازم مایلم نظر خوانندگان را به این نکته جلب کنم که تقسیم بندیهای قدیمی بر مبنای شکل استخوانبندی و ظاهر، که انسانها را به نژادهای مختلف تقسیم می کرد امروزه دیگر منسوخ شده و در تحقیقات علمی کاربرد ندارد برای نمونه به این مقاله نگاه کنید:

‘Race’ and research

Modern human genetic variation does not structure into phylogenetic subspecies (geographical ‘races’), nor do the taxa from the most common racial classifications of classical anthropology qualify as ‘races’ (Box 1). The social or ethnoancestral groups of the US and Latin America are not ‘races’, and it has not been demonstrated that any human breeding population is sufficiently divergent to be taxonomically recognized by the standards of modern molecular systematics. These observations are not to be taken as statements against doing research on demographic groups or populations. They only support a brief for linguistic precision and careful descriptions of groups under study. Terms and labels have qualitative implications.

 در واقع دوران تکامل گونه ای از انسان که از آن به عنوان انسان مدرن یا انسان کنونی یاد می کنند، هنوز آن اندازه طولانی نشده که نژادهای گوناگونی از آن مشتق شود و از اینرو لغت یا مفهوم«نژاد» را عموما در تحقیقات نوین علمی برای گروههای انسانی بکار نمی رود چه برسد که بخواهند آن را درباره گروههای مختلف بررسی کنند.

سال پیش نموداری را در همین پایگاه درباره میزان خویشاوندی یا پیوستگی تبار ایرانی با دیگر اقوام و ملتها   منتشر کردم که آن تحقیق زیر نظر یکی از برجسته ترین متخصصان معاصر علم ژنتیک در دانشگاه استانفورد انجام شده بود و در آنجا هم سخنی از تفاوتهای نژادی نبود و از معیاری به نام خویشاوندی برای نشان دادن اختلافات ژنتیکی میان گروههای مختلف استفاده شده بود. و به همین علت دکتر بناب هم در مصاحبه اش با احتیاط از «ریشه قوم ایرانی» ( و نه نژاد ایرانی) یاد می کند؛ بنابر این بر خلاف گفته ی بی بی سی چیزی به نام نژاد آریایی یا نژاد ایرانی وجود ندارد که ما از آن دسته باشیم یا نباشیم اما  قومی با نام قوم آریایی با ویژگیهای تاریخی، فرهنگی، زبانی و ژنتیکی مشخص وجود دارد و در ادامه این مقاله کوشش می کنم تا نشان دهم ایرانیان چه به لحاظ ویژگیهای فرهنگی و زبانی و چه از نظر تباری بازماندگان این گروه هستند.

اما بازگردیم به اظهارات دکتر بناب در مصاحبه بی بی سی : «مطالعات ژنتیک نشون می ده علیرغم اینکه ما زبانمون را به عنوان شاخه ی مهمی از زبان ایندو یوروپین یا شاخه ی ایرانی زبان ایندو یوروپین هست از بخشهایی از فلات مرکزی قسمتهای مرکزی آسیا گرفتیم ؛ محتوای ژنتیکی ما به مقدار بسیار بسیار محدود و کمی به اون منطقه بر می گرده؛ مارکرها و شاخصهای ژنتیکی خاصی که ما می تونیم در آسیای میانه پیدا بکنیم ماورا قفقاز که بر اساس تئوریهای موجود منشا اولیه اقوام آریایی بوده، در فلات ایران بسیار بسیار کم پیدا میشن و این نشون می ده که تاثیر ژنتیکی بسیار کمی اگر هم گرفتیم از اقوام مهاجر مرکز آسیا میانه گرفته شده و در ایران میشه پیداش کرد».

اینکه ما ایرانیان زبانمان را دقیقا از کدام منطقه ی جغرافیایی گرفتیم، موضوع تحقیقات زبانشناسی است و نه تحقیقات ژنتیکی؛ تنها چیزی که دکتر بناب می تواند بر مبنای تحقیقاتش ادعا کند، همان است که محتوای ژنتیکی ما از منطقه آسیای مرکزی نیامده و این موضوع هم لزوما به این نتیجه نمی رساند که ایرانیان آریایی نیستند. در واقع این پیش فرض که آریاییان از طریق ماورا قفقاز به ایران آمدند تنها یکی از فرضیات موجود است.

چند ماه پیش مقاله ای را از دو دانشمند روس درباره بررسی ویژگیهای ژنتیکی مرددمان آریایی زبان خواندم که این مقاله هم سال گذشته بر پایه اطلاعات ژنتیکی گروههای مختلف و از جمله ایرانیان انتشار یافت. ذکر بخشهایی از این نوشته احتمالا می تواند به روشن تر شدن موضوع کمک کند. این مقاله در جورنال تخصصی علم ژنتیک در روسیه منتشر شده و نسخه ی پشتیبان آن را هم می توانید در همین پایگاه بخوانید.

به طور خلاصه در این مقاله استدلال شده که در حال حاضر دو فرضیه درباره مهاجرت آریاییان وجود دارد. نخست اینکه گویشگران زبانهای آریایی از طریق استپهای روسیه در هزاره سوم پیش از میلاد پراکنده شد و آریاییان در ابتدای هزاره اول پیش از میلاد از جنوب آرال به آسیای مرکزی رفتند. فرضیه دوم که با نام فرضیه بلخ – مرو مشهور است می گوید که آریاییان در هزاره سوم پیش از میلاد در مرو و در ابتدای هزاره ی دوم پیش از میلاد در جنوب آسیای مرکزی و در افغانستان بودند.

نویسندگان مقاله سپس هر دو این فرضیات را با مطرح کردن مواردی رد می کنند. در فرضیه نخست اینطور گفته می شود که هاپلوگروپ (گروه ژنی) R1a1 در هندوستان و ایران از دشتهای روسیه به این مناطق رفته و مبنای این نظر هم وجود مقدار زیادی از این گروه ژنی در مردم اکراین است که در حدود ۴۰۵۰ سال با بیشینه و کمینه ۵۰۰ سال اختلاف دارد. و در مورد اسلاوها این پیشینه در حدود ۴۷۵۰ سال با ۵۰۰ سال کمتر یا بیشتر است. این موضوع با قدمت R1a1 در مردمان جنوب آسیا نمی خواند مثلا در مورد هندیان این هاپلوگروپ بسیار بیش از اکراینی ها و اسلاوها و در حدود دوازده هزار سال قدمت دارد و بنابر این نمی تواند از دشتهای روسیه آمده باشد. این فرضیه همینطور برای گروههایی مانند نورستانیها هم که از بازماندگان آریاییها در مرزهای افغانستان و پاکستان هستند توضیحی ندارد.

فرضیه دوم هم که به مهاجرت آریایی ها از مرو اشاره دارد نمی تواند مواردی را مانند تاثیرگذاری ساختار زبانی سامی بر زبان آریاییان را توضیح دهد و در نهایت بر پایه همه اینها نویسندگان مقاله نقشه مهاجرت آریاییان را ارایه می کنند:

نقشه مهاجرت آریاییان

نقشه مهاجرت آریاییان

بر پایه این نقشه در واقع آریایی های اولیه، نخستین بار نه از استپ های روسیه و آسیای مرکزی، بلکه از غرب ایران مهاجرت کردند. و البته گروهی از آنان پس از مهاجرت دوباره به سرزمین سابق بازگشتند.

نویسندگان این مقاله برخلاف دکتر بناب می گویند:

The combination of linguistic and archaeological data homeland of Old Aryan language could be located on the territory of NorthWestern Iran in the region of culture Hissar B in III millennium BC where Old Aryans migrated to the east, south of Central Asia, in the area of Margiana civilization and beyond to the region of the Pamir and Hindu Kush.
2) Most likely, Old Aryans have several haplogroups and their gene pool can consist of subclades of J2 (and, possibly, G2a). These haplogroups are also represented among the Brahmins and the age of these populations is over 12 thousand years. In the gene pool of the original speakers of «ancient European» dialects present haplogroup R1b1b2. ۳) During the migration of speakers of «ancient European» dialects through the Middle East and Central Asia, and further through the Volga and the northern Black Sea region to Europe, in their gene pool was involved the R1a1 haplogroup. Later the R1a1 haplogroup become dominant among the eastern Slavs, R1b1b2 – among the peoples of Central and Western Europe ۴) In the period of stay of the ancient Aryans in the territory of Margiana in II millennium BC in their genepool could be included haplogroup R1a1, later this became dominant among the Brahmins

ترجمه :

مجموعه داده های زبانشناسی و باستانشناسی نشان می دهد که احتمالا وطن اولیه آریاییان در هزاره سوم پیش از میلاد در شمال غرب ایران بوده و از آنجا به شرق، به جنوب و آسیای مرکزی، به منطقه مرو و فراتر از آن به منطقه پامیر و هندوکش رفتند.

به احتمال زیاد آریاییان هاپلوگروپهای(گروههای ژنی) متعددی در مخزن ژنهایشان داشتند شامل J2 و احتمالا  G2a این هاپلوگروپها در میان برهمن ها هم وجود دارد و قدمت این گروه بیش از دوازده هزار سال است.

در مخزن ژنهای گویشگران اصلی زبانهای باستانی اروپایی هاپلوگروپ R1b1b2 وجود دارد. در زمان مهاجرت گویشگران لهجه های باستانی اروپایی در خاورمیانه و آسیای مرکزی و فراتر از آن از طریق ولگا و شمال دریای سیاه به اروپا، هاپلوگروپ R1a1 هم به مخزن ژنهای ایشان اضافه شد. بعدها R1a1 در میان اسلاوهای شرقی و R1b1b2 در میان مردم مرکز و غرب اروپا غالب شد.

در دورانی که آریایی های باستانی در سرزمین مرو ساکن شدند در هزاره ی دوم پیش از میلاد. R1a1 هم به مخزن ژنهایشان اضافه شد و بعدها این هاپلوگروپ در میان برهمن ها غالب شد.

در مورد مفهوم عنوان آریایی، بر طبق گفته ی دیاکونوف «تنها مورد استعمال مجاز اصطلاح آریایی درباره اقوامی است که در ازمنه باستانی خود، خویشتن را آریا می نامیدند. هندیان و ایرانیان (پارسیان) و مادها و اسکیت ها و آلان ها و اقوام ایرانی زبان آسیای میانه خود را آریا می خواندند»
(ا. م. دیاکونوف: «تاریخ ماد»، ترجمه کریم کشاورز، انتشارات علمی و فرهنگی، ۱۳۸۰، ص ۱۴۲، سطرهای ۵ تا ۹، و یادداشت های ۱۲ تا ۱۷ ص ۸۲-۴۸۱).

با توجه به آنچه گفته شد، این ادعای بی بی سی که اغلب ایرانیان از مردمان آریایی نیستند در تضاد فاحش با منابع تاریخی است. چون نه وبسایت بی بی سی و نه دکتر بناب اساسا معلوم نکردند که کدام گروه قرار است آریایی دانسته شوند که با ایرانیان اختلاف تباری داشته باشند. صرفا توضیح دادند که ایرانیان با مردمان آسیای مرکزی اختلاف ژنتیکی دارند در صورتی که پیشتر دانستیم فرضیه مهاجرت آریاییان از آسیای مرکزی به ایران تنها یکی از فرضیاتی است که تا کنون مطرح شده؛ مطابق با گفته ی پروفسور مکنزی که  در سایت ایرانیکا موجود است، عنوان آریایی برای مردم ایران بدون هیچگونه تردیدی مفهوم اتنیکی/قومی/تباری دارد و صرفا منظور از اطلاق آن، گروه زبانی نیست.

We also know, thanks to this very same inscription, that Ahura Mazdā was considered the “god of the Iranians” in passages of the Elamite version corresponding to DB IV 60 and 62 in the Old Persian version, whose language was called “Iranian” or ariya (DB IV, 88-89). Then again, the Avesta clearly uses airya as an ethnic name (Vd. 1; Yt. 13.143-44, etc.), where it appears in expressions such as airyāfi; daiŋˊhāvō “Iranian lands, peoples,” airyō.šayanəm“land inhabited by Iranians,” and airyanəm vaējō vaŋhuyāfi; dāityayāfi; “Iranian stretch of the good Dāityā,” the river Oxus, the modern Āmū Daryā (q.v.; see ĒRĀN-WĒZ). There can be no doubt about the ethnic value of Old Iran. arya(Benveniste, 1969, I, pp. 369 f.; Szemerényi; Kellens).

همینطور به این سند از پروفسور جی نلی نگاه کنید که می گوید مفهوم واژه آرین/آریا در میان هندیان معانی متعدد دارد اما در میان ایرانیان تنها مفهومش، مفهوم قومی است.

Emile Benveniste is thus quite right to assert that, unlike the various terms connected with the Aryan arya- in Old Indian, the Old Iranian arya- is documented solely as an ethnic name

داریوش کیانی، پژوهشگر برجسته ایرانی هم پیشتر در مقاله ای در سایت آذرگشنسپ اسناد تاریخی در زمینه مفهوم آریایی جمع آوری کرده که در این نشانی قابل دسترسی است.

در آن مقاله نویسنده با اشاره به چند نوشته تاریخی کوشش کرده بود تا به موضوع کتابسوزی در ایران بپردازد. از آن جمله  مطلبی که از ابن خلدون و درباره کتابسوزی ایران به نقل از تاریخ طبری و کتاب دو قرن سکوت زرینکوب  آمده بود. اصل این نوشته در کتاب مقدمه ابن خلدون(ص ۳۷۳) موجود است و ترجمه  انگلیسی را هم می توانید در اینجا ببینید:

Among The Persians, the intellectual sciences played a large and important role, since the Persians dynasties were powerful and ruled without interruption. The intellectual sciences are said to have come to Greeks from the Persians, when Alexander killed Darius and gained control of the Achaemenid empire. At that time, he appropriated the books and sciences of the Persians. However, When the Muslims conquered Persia and came upon an indescribably large number of books and scientific papers, Sa’d b. Abi Waqqas wrote to ‘Umar b. al-Khattab’, asking him for permission to take them and distribute them as booty among the Muslims. On that occasion, ‘Umar wrote him: ‘Threw them into the water. If what they contain is right guidance, God has given us better guidance. If it is error, God has protected us against it. ‘ Thus, the(Muslims) threw them into the water or into the fire, and the science of the Persians were lost and did not reach us.

ترجمه:

در میان ایرانیان علوم عقلی نقش بزرگ و با اهمیتی ایفا می‌کند. از آنجایی که سلسله‌های ایرانی قدرتمند بودند و بدون وقفه حکومت کردند. گفته می‌شود که علوم عقلی  زمانی که اسکندر مقدونی داریوش سوم را به قتل رسانید و کنترل امپراطوری هخامنشی را در دست گرفت، از طریق ایرانیان به یونانیان رسید؛ اسکندر کتابها و علوم ایرانیان را نگه داشت. با اینحال زمانی که مسلمین ایران را فتح کردند و به تعداد غیر قابل توصیفی کتاب و جزوات علمی رسیدند؛ سعد بن ابی وقاص در نوشته‌ای از عمر بن خطاب درخواست کرد اجازه دهد تا این کتابها به عنوان غنیمت جنگی میان مسلمین تقسیم شود؛ در آن زمان عمر پاسخ داد: آنها را به آب بیانداز؛ اگر آنچه در آنها است رهنمودهای درستی است؛ خداوند برای ما رهنمودهای بهتری فرستاده و اگر نادرست است خداوند ما را از آنها نجات داده‌است. بنابر این مسلمانان کتابها را به آب یا آتش انداختند و دانش ایرانیان از میان رفت و به ما نرسید

هدف از پرداختن به موضوع کتابسوزی اعراب در ایران چیست؟

اگرچه بر خلاف ادعای ملایان، آورندگان اسلام به ایران برای رهایی توده های زجر کشیده و اشاعه ی عدالت و سعادت نیامدند و مشتی قبایل راهزن بودند که برای دزدی و چپاول و غنیمت پا به ایران گذاشتند با اینحال چه بخواهییم و چه نخواهیم امروز اسلام  با هر شیوه ای که چهارده قرن پیشتر وارد شده، پس از هزار و چهار صد سال به بخشی از هویت ملی و تمدنمان تبدیل شده و از دست دادنش هم چیزی به ما نمی دهد و فقط بخش اعظم میراث تاریخی بعد از اسلاممان را می گیرد، پس هدفمان از طرح این گونه موضوعات اسلام ستیزی نیست یا نباید باشد. هدف از اشاره به موضوع کتابسوزی اعراب در ایران ،  دامن زدن به احساسات ضد عربی یا اختلافات قومی هم نیست چون آنچه که اعراب چهارده قرن قبل کردند به اعراب چهارده قرن بعد ارتباطی پیدا نمی کند؛ عاقلانه این است که اگر با اعراب اختلافی هم داریم یا می خواهیم روابط آینده مان را تنظیم کنیم به دوران کنونی مان یا حداکثر مناسباتمان ظرف چند دهه ی گذشته توجه داشته باشیم. بنابر این پیش از آنکه بخواهم به موضوع کتابسوزی در ایران بپردازم مایلم خواننده آگاه باشد که ما از طرح این موضوع و تاکید برآن دقیقا چه هدفی داریم.

سال پیش همایون کاتوزیان در گفتگوی تلفنی با  برنامه نقد باورها در رادیو فرانسه به موضوع کتابسوزی کتابخانه های ایران توسط اعراب پرداخت. پیشتر در مطلبی که درباره رادیو زمانه نوشته بودم به این برنامه و کاتوزیان هم اشاره کوتاهی کردم.

این گفتگو رامی توانید از اینجا گوش کنید:

فایل صوتی گفتگو رادیو فرانسه با همایون کاتوزیان

بر خلاف گفته مجری رادیوفرانسه، دکتر کاتوزیان استاد تاریخ در دانشگاه آکسفورد نیست و یک لکترور اقتصاد است که در دانشگاه آکسفورد هم به عنوان یک محقق فعالیت می کند. مطلبی که ایشان درباره نسخه های کتب بجا مانده از دوران پیش از اسلام می گوید صحیح است اما نتیجه ای که برمبنای آن می گیرد نادرست است. کاتوزیان می گوید از دوران پیش از اسلام آثار مکتوب زیادی به جا نمانده و آنچه هم که مانده متون مذهبی و دینی است و همینطور می گوید به فرض که اعراب کتابخانه سلطنتی در ایران را آتش زده باشند چگونه در ایران کتابخانه دیگری نبوده که آثار ایرانیان در آن بجا بماند؟ و سپس از همه اینها نتیجه می گیرد که ایرانیان پیش از اسلام آثار نوشتاری زیادی نداشتند که  امروز چیزی از آنها باقی نمانده است.

اهمیتِ داشتن یا نداشتن آثار مکتوب زمانی بیشتر مشخص می شود که بدانیم گستردگی و پویایی یک تمدن با تعداد کتابها و آثار علمی تولید شده در آن نسبت مستقیم دارد بنابر این مفهوم ساده این گفته ی آقای کاتوزیان این است که ایرانیان پیش از اسلام تمدن نداشتند. چون منطقا ما یا باید آثار خطی مربوط به دوران پیش از اسلام را نشان بدهیم و یا ثابت کنیم که در طول زمان چه بر سر تمدن ایرانی و این نوشته ها آمده است.

برای اسلامگرایان این موضوع اهمیتی ندارد چون دغدغه این گروه صرفا آن است که اعراب مهاجم به ایران را پاک و مطهر جلوه دهند؛ تاریخ برای آنها از زمان هجرت پیامبر آغاز می شود و هر چه پیش از آن است ارزش بررسیدن ندارد. این موضوع  درباره اعراب می تواند صادق باشد چون حتی در منابع اسلامی و عربی هم به دوران پیش از اسلام اعراب، دوران جاهلیت می گویند و تاریخ برای این مردم از همان دوران پیامبر اسلام آغاز می شود. علاه بر اسلامگرایان برای چپگرایان هم تمدن ایرانی مخصوصا دوران پیش از اسلام  مهم نیست و علاوه بر اینکه به آن وابستگی ندارند آن را دوران جامعه طبقاتی می دانند. بر خلاف علایق این گروهها ، برای ملتها دانستن اینکه چه بر سر آثار مکتوبشان در طول تاریخ آمده، دارای اهمیت حیاتی است؛ برای اینکه بر پایه ی آن می تواند نشان دهد که در طول تاریخ چه سهمی در ایجاد تمدن بشری داشتند و یا دقیقا چه نقشی ایفا کرده اند.

اخیرا دوست دیگری هم در زیر همان نوشته «کتاب سوزی اعراب» اشاره کرد که پروفسور برنارد لوییز، اسلام شناس معروف، مقاله ای درباره «کتابسوزی مسلمانان در اسکندریه» انتشار داده که موضوع کتابسوزی در اسکندریه را زیر سوال می برد. ایشان از این نوشته نتیجه می گیرد که موضوع کتابسوزی اعراب در ایران هم پایه و اساسی ندارد. برنارد لوییز در بخشی از آن نوشته به ایران هم اشاره می کند: «تاریخنگار قرن چهاردهم، ابن خلدون، داستان تقریبا یکسانی را راجع به ویران کردن یک کتابخانه در ایران به دستور خلیفه عمر مطرح کرده که نشان از ویژگی عامیانه آن دارد».

 The 14th century historian Ibn Khaldun tells an almost identical story concerning the destruction of a library in Persia, also by order of the Caliph ‘Umar, thus demonstrating its folkloric character.

مترجم کتاب مقدمه به زبان انگلیسی هم که یک استاد زبان عربی به نام فرانز رزنتال است به شباهت موضوع کتاب سوزی عمر در ایران و اسکندریه اشاره می کند:«این روایت دیگری از یک افسانه معروف است که بر طبق آن عمر دستور ویرانی کتابخانه اسکندریه را داد»

This is a variant of the famous legend according to which, Umar ordered the destruction of the celebrated library in Alexandria

نخست باید گفت که موضوع کتابسوزی در کتابخانه اسکندریه مصر با کتابسوزی اعراب در ایران یا کتابسوزی مغولان در ایران تفاوت ماهوی دارد؛ چون وقتی از کتابخانه اسکندریه می گوییم صرفا اشاره مان به یک محل مشخص است اما در مورد کتابسوزی کتابخانه های ساسانیان موارد متعدد را در نظر داریم که برنارد لوییز و فرانتز رزنتال، مترجم کتاب مقدمه، فقط به یک مورد کتابخانه اشاره کردند که از ابن خلدون نقل شده؛ اگرچه آن را هم به هیچ وجه رد نکردند و این جمله که این روایت صورت عام یافته یا در جای دیگر هم مطرح شده لزوما نشان از نادرستی آن ندارد. این موضوع همان پیش فرض نادرست کاتوزیان است و در مطلبی که در ادامه آوردیم به خوبی روشن می شود.

از آنجایی که مستندات پیشین درباره کتابسوزیهای اعراب، همگی نقل از تاریخنویسان ایرانی یا منابع دست اول بود و این موضوع می توانست در اصل موضوع یا درستی نتیجه گیری ما از آن منابع تاریخی ایجاد شبهه کند. به همین علت اینبار کوشش کردم تا درباره تاریخچه کتابسوزیهای ایران مطلبی را از منابع دانشگاهی پیدا کنم که قابلیت استناد علمی داشته باشد. در دانشنامه معتبر «کتابخانه و دانش اطلاعات» (جلد سیزدهم ص ۲۲-۲۶) درباره کتابخانه های ایران و کتابسوزیهای آن مقاله ای موجود است که من چند صفحه از آن را ترجمه کردم. این دانشنامه توسط تعداد زیادی از متخصصینی ویرایش می شود که در رشته های خود سرآمد هستند  و مطالب آن قابل استناد است.

کتابخانه ها و کتابسوزی در ایران

تا زمان انقلاب مشروطه در ایران سه نوع کتابخانه وجود داشت؛

1. کتابخانه های سلطنتی شامل کتابخانه های شاهزادگان و وزیران
2. کتابخانه های خصوصی مخصوصا کتابخانه های شاعران و دانشمندان و مذهبیون
3. کتابخانه مخصوص که هر کدام به یک مسجد یا مدرسه یا بیمارستان مربوط بودند

سه تهاجم مهم بوسیله یونانیان (۳۳۳ پیش از میلاد)، عرب ها(۶۴۱ میلادی) و مغولها (۱۲۲۰ میلادی) موجب نابودی کتابخانه های بیشماری شد. اگرچه بسیاری از کتابخانه هایی که در گذشته وجود داشتند امروز قابل ردیابی نیستند اما تعداد این کتابخانه ها نجومی است. همایون فرخ که سه جلد تاریخ کتابخانه های ایران را نوشته تعداد ۴۵۹ تای آنها را با توضیح مختصری درباره هر کدام بر می شمارد. واضحا حتی فهرست کردن این کتابخانه ها در این مقاله کوتاه دشوار است و یافتن مهمترین آنها حتی برای فهرست کردنشان کار آسانی نیست. زیرا تک تک این کتابخانه مهم بودند ما تنها تعدادی از آنها را به عنوان نمونه در اینجا ذکر کردیم.

نخستین منبعی که به ما کمک می کند تا بدانیم ایران در دوران کهن کتابخانه هایی داشته مربوط به دوران هخامنشی است. مردم یهود در موارد متعدد به کتابخانه های ایرانیان اشاره کرده اند. در عزرا ما متوجه می شویم که پادشاهان ایران بایگانیها و کتابخانه هایی در بابل، ماد و دیگر شهرها داشتند. استر می گوید که ایرانیان کتابی به عنوان «کتاب روایات» نگهداری می کردند تا وقایع تاریخی را در آن ثبت کنند.

به گفته ابن ندیم، نویسنده الفهرست، که در حدود سال ۹۸۷ میلادی نوشته شده؛ در قصر آپادانا در تخت جمشید نوشته هایی به صورت لوحه های چوبی، سنگ و خاک رس در موضوعات متعدد وجود داشت. تعداد بسیاری از این الواح به وسیله اسکندر مقدونی نابود شد و یا به کتابخانه اسکندریه فرستاده شد. کشف سی هزار لوحه از گل رس در سال ۱۹۳۴ و در زیر زمین ویرانه های کاخ آپادانا این گفته را تایید می کند. باستانشناسان این بخش را خزانه تخت جمشید یا کتابخانه استخر نامیده اند. اسکندر همینطور ۲۰۰۰۰ چرم گاوی را که اوستا بر روی آنها نوشته شده بود سوزاند. به ما گفته شده که این کتابها در بایگانی تخت جمشید نگهداری می شدند و زمانی که اسکندر آن قصر را به آتش کشید این کتابها هم از میان رفتند.

در دوران ساسانی (۲۲۵- ۶۵۱ میلادی) حداقل دو کتابخانه عظیم وجود داشت. ابن ندیم می نویسد:«اردشیر(ساسانی) تمام کتابهای باستانی ایرانیان که باقی مانده اما پراکنده شده بودند را از هند و چین جمع آوری و در خزانه نگهداری کرد. پسر او شاپور اول راه پدر را ادامه داد و و تمام کتابهایی که از زبانهای دیگر به پارسی ترجمه شده بود را جمع آوری کرد. او همچنین اوستا را به صورت یک کتاب گردآوری کرد. بنابر این پس از آنکه اسکندر اوستا را سوزاند آن را احیا کرد. کتابخانه دیگری که در این زمان ساخته شد کتابخانه خسرو اول در جندی شاپور برای دانشگاه آن بود. علاقه خاص او به جمع آوری کتابها از دورترین نقاط جهان مشهور است. جندی شاپور بهترین مرکز تحقیقاتی در دوران ساسانی بود. بسیای از دانشمندان از ملیتهای مختلف مخصوصا نسطوری ها در آنجا گرد آمده بودند و بسیاری از کتابها به دستور خسرو اول به فارسی ترجمه شده بود. علاوه بر این دو کتابخانه، کتابخانه های بزرگ و معتبر دیگری هم وجود داشت. همه آتشکده ها و پرستشگاهها مانند همه بیمارستانها و مراکز تحقیقاتی و آموزشی گنجینه کتابهای خودشان را داشتند.

سپس حمله عرب در سال ۶۴۱ فرا رسید. عربها تعصب زیادی به خرج دادند و هر آنچه غیر قرآنی بود ریشه کن کردند. کتابخانه های معروف در متصرفاتشان از میان رفت. گفته می شود مهاجمان عرب باور داشتند که محتوای یک کتاب یا با قرآن همخوانی دارد اما از آن برتر نمی تواند باشد یا از آن بدتر با قرآن مقدس همخوانی ندارد. در هر دو صورت سزاور نابودی است. و نابود شدند. کتابخانه های ایرانیان نابود شدند. کتابها در آب ریخته شدند یا آنها را سوزاندند.

برای رهایی از این مصیبت، ایرانیان نوشته های خود را دفن یا مخفی می کردند . بسیاری از این کتاب ها با گذشت زمان از خاطر رفتند. ابن ندیم می گوید که دو عدد از این کتابخانه در قرن دهم پیدا شدند. همینطور حفاریهای اورفان علاقه ایرانیان به کتاب و کتابخانه ها را نشان می دهد.

با اینحال نابودی کتابها باعث نشد تا ایرانیان اشتیاقشان را از دست بدهند. اولین فرصتی که شرایط به ایشان اجازه داد کتابها نوشته شد و کتابخانه ها برپا شدند. بسیاری از کتابخانه های نوساز آنقدر بزرگ بود که برای موضوعات مختلف اتاقهای مجزا در نظر گرفتند. در حقیقت زمانی که اعراب ایران را تصرف کردند؛ میراثدار ادبیات پارسی شدند. رفته رفته کتابخانه هایشان با کتابهای ادبیات پارسی پر شد.

در قرن یازدهم و دوازدهم میلادی کتابخانه ها بیشمار بود و تجارت کتاب رونق داشت. مدرسه نظامیه در سال ۱۰۶۴ میلادی ساخته شد که شامل مجموعه عظیمی از کتابها بود. آنطور که ما از الفهرست می دانیم کتابخانه های خصوصی زیادی وجود داشت. تقریبا همه شهرهای مهم ایران کتابخانه خودشان را داشتند. همه جا حکمرانان یا شاهزادگان به یادگیری فرا می خواندند. این موضوع در مورد سامانیان در بخارا و آل بویه در شیراز حقیقت داشت. برای مثال در بخارا،ابن سینا، پزشک معروف و فیلسوف( ۹۸۰- ۱۰۳۷ میلادی) توسط نوح این منصور فراخوانده شد تا برای کتابخانه داری به دربار برود. مجموعه سلطنتی که ابن سینا در دربار دید او را شگفت زده کرد. ابن سینا می گوید:«کتابهای مربوط به هر کدام از علوم تالار مجزای خودش را دارد. تالارهای بسیاری وجود دارد. در یک تالار مجموعه مربوط به شعر وجود دارد. تالار دیگر شامل مذهب و مسایل مربوط به آن است. من فهرستی از نویسندگان یونانی پیدا کردم و به دنبال کتابهایی که می خواستم گشتم . من در این مجموعه کتابهایی را از کسانی دیدم که هرگز از آنها نشنیده بودم و هیچگاه قبلا ندیده بودم».

همینطور نوح ابن منصور از دانشمند برجسته ابن عباد(۹۳۸-۹۹۵ میلادی) دعوت کرد تا صدر اعظم او باشد. گفته می شود که ابن عباد این درخواست را رد کرد به علت اینکه نمی توانست کتابهایش را جابه جا کند. صرفا حمل کتابهای مذهبی او به تنهایی به چهارصد شتر نیاز داشت. در یک سفر معمولی سی شتر بار کتاب همراه می برد. کتابخانه ای که او از خود برجای گذاشت موهبتی برای ری بشمار می رفت. تنها فهرست کتابهای موجود در هر رشته آن ده جلد بود.

در شهر ری ابن عمید (درگذشته به سال ۹۷۱ میلادی) زندگی می کرد که نه فقط یک دانشمند خوب بلکه یک کتابدوست مشتاق بود. در سال ۹۶۵ میلادی یک خرابکار به خانه او رفت و اثاث خانه او را غارت کرد و دارایی هایش را برد. ابن مسکوویه کتابدار او نوشت:«او عاشق کتابهایش بود بیشتر از هر چیز دیگر …وقتی که او مرا دید در مورد کتابهایش پرسید و وقتی که با او گفتم کتابهایش سالم مانده و دست کسی به آنها نخورده گفت:تو مایه اقبال من هستی همه چیزها قابل جایگزینی هستند بجز کتابها…».

مجموعه کتابها و کتابخانه ها در نیشابور، اصفهان، غزنه، بصره، شیراز، مرو و موصل یافت می شد.در قرن نهم هجری ابوالوفا ابن سلما خانه دانشی پایه گذاری کرد و آن را با کتابهایی از همه شاخه های دانش انباشت که برای همه دانشمندان در دسترس بود.

در اصفهان یک زمیندار ثروتمند یک کتابخانه در سال ۸۸۵ میلادی تاسیس کرد و گفته می شود که سیصد هزار درهم خرج کتابهایش کرد. وقتی محمود غزنوی ری را در سال ۱۰۲۹ و اصفهان را در سال ۱۰۳۳ چپاول کرد. او صدها بار کتاب داشت که با خودش به غزنه برد. ابن حبان (درگذشته به سال ۹۶۵ میلادی) خانه ای را به همراه کتابخانه و اقامتگاهی را برای اقامت دانشجویان به شهرش نیشابور وقف کرد که کتابهایش نمی توانستند برای امانت به بیرون از محل برده شوند.

بهترین کتابخانه های این دوران احتمالا متعلق به شیراز و مرو بود. بنیاد شیراز توسط شاهزاده آل بویه، عضدالدوله (در گذشته به سال ۹۸۲ میلادی) در محوطه کاخ او ساخته شد. کتابخانه که بیشتر شامل متون علمی بود؛ یک مدیر(وکیل) یک کتابدار و یک رییس داشت. کتابها در تالارهای طویلی که در هر طرف آنها اطاقهایی بود نگهداری می شدند. هر شاخه از دانش، کتابخانه و فهرست متعلق به خود را داشت. در مرو زمان حمله مغول در قرن سیزدهم کمتر از ده کتابخانه نبود. دو تای آنها در مساجد و الباقی در مدارس بودند. یاقوت حموی (۱۱۷۸-۱۲۲۹) جغرافیدان معروف برای مدت سه سال در مرو اقامت کرد و از سخاوت کتابخانه ها که کتابهایشان را به او امانت می دادند، حیرت زده شد. او می نویسید:«در خانه ی من هیچگاه کمتر از دویست جلد کتاب نبود که به امانت گرفته می شدند و من هیچ وقت مجبور نبودم که برایشان وثیقه بگذارم چون ارزششان زیاد بود».

یک بار دیگر تمدن عظیم ایرانیان به وسیله ی مهاجمین نابود شد؛ این بار به وسیله قبایل مغولان و تاتارها؛ آنها مساجد را تبدیل به طویله اسبانشان کردند،کتابخانه ها را سوزاندند و از نسخه های گرانبها به عنوان سوخت استفاده کردند. و یک بار دیگر زمان کوتاهی پس از آنکه تاخت و تاز و چپاول پایان یافت، کتابها مجددا جمع آوری شدند و کتابخانه های بزرگ دوباره در ایران ساخته شد.

در قرن چهاردهم میلادی یک رصدخانه و یک کتابخانه مربوط به آن در مراغه ساخته شد. نصیر الدین توسی، دانشمند معروف، ریاضی دان و ستاره شناس، مسئول این کتابخانه بود. او تعداد بسیار زیادی از کتابها را که از آسیب مغول محفوظ مانده بود از نیشابور، مرو، سمرقند، بخارا، الموت و دیگ شهرها جمع آوری کرد. تعداد کتابها در مجموعه او بیش از ۴۰۰۰۰۰ کتاب بود. بسیاری از آنها از زبانهای چینی، مغولی، سانسکریت، عربی و آشوری ترجمه شده بودند.

کتابخانه رشیدی به وسیله وزیر غازان خان، رشیدالدین فضل الله، ساخته شد. در اوایل قرن چهاردهم رشید الدین فضل الله یک مرد دانشمند و سرآمد در بسیاری از شاخه های دانش بود که بیشتر به عنوان یک مورخ بزرگ شناخته می شود. از آنجایی که رشید الدین مرد ثروتمندی بود، یک مرکز علمی و تحقیقاتی در نزدیکی تبریز ایجاد کرد که کتابخانه آن شناخته شده است. رشید الدین همینطور وصیت کرد که پس از مرگ در نزدیکی آنجا به خاک سپرده شود. او کتابخانه اش را با هزاران کتاب ارزشمند وقف کرد. فضل الله می گوید:«…من به کتابخانه رشیدی شانزده هزار کتاب در موضوعات مختلف علم، تاریخ، ادبیات و چیزهای دیگر بخشیدم که از ایران، ترکستان، مصر، هند، چین و روم جمع آوری کرده بودم.» رشید الدین برای اینکه کتابهای خودش ایمن بمانند نسخه هایی از آنها را به کتابخانه های مختلف در ایران فرستاد.

کتابخانه شیخ صفی هم در همان زمان ایجاد شد و تا قرن نوزدهم میلادی زمانی که بخش بزرگی از آن به وسیله ی شرق شناسان به روسیه برده شد برجا ماند. این کتابخانه کتابهایی را در پارسی، عربی و ترکی داشت. برخی نسخه های آن توسط شاه عباس سفارش داده شده بود.

بسیاری از کتابخانه های بزرگ در روزگار صفوی (۱۵۰۱ ۱۷۳۶) ایجاد شد که کتابخانه سلطنتی در اصفهان بزرگترین آنها بود. شاه عباس به گرمی پناهندگان ارمنی را که تحت تعقیب بودند پذیرفت. جلفا در نزدیکی اصفهان محل ایمنی برای آنها بود. آنها اجازه یافتند تا کلیسا و کتابخانه خویش را بسازند. کتابخانه مذهبی جلفا که کارهای بی اندازه ارزشمندی در مسیحیت دارد هنوز هم فعال و یکی از قدیمی ترین کتابخانه های جهان است. یک چاپخانه کوچک به کتابخانه الحاق شده بود و نخستین کتاب ایران در سال ۱۶۴۱ در آنجا چاپ شد که یک کتاب به زبان ارمنی بود. سالها بعد در سال ۱۸۲۶ نخستین کتاب فارسی ایران در تبریز چاپ شد.

یک کتابخانه ی دیگر که به دوران سنتی تا حال حاضر تعلق دارد، کتابخانه آستان قدس رضوی در مشهد است که در قرن چهاردهم ساخته شده؛ اگرچه این کتابخانه یک یا دوبار مورد تاراج قرار گرفته با اینحال کماکان باقی مانده و در حال حاضر بزرگترین کتابخانه مذهبی در ایران است. شهر مشهد به معبد امام رضایش مفتخر است که امام هشتم شیعیان است. کتابخانه رضوی بخشی از این معبد مقدس است که ۸۹۱۰ نسخه نایاب دارد و کتابخانه رضوی برای عموم قابل دسترسی است. اما امکان بیرون بردن کتابها وجود ندارد.

مجموعه این کتابخانه با وقف بزرگتر می شود. به عنوان قدیمیترین کتابخانه ای که در حال حاضر در ایران وجود دارد، این کتابخانه با تهیه میکرو فیلم از نسخه های قدیمی به دیگر کتابخانه ها یاری می کند. تا کنون پنج جلد از فهرست کتابهای این کتابخانه منتشر شده، این کتابخانه همچنین یک نشریه ماهیانه دارد. حسین ملک، یک مجموعه دار معاصر، اخیرا مجموعه نسخه های ارزشمندی را به این کتابخانه اعطا کرده؛ این مجموعه در حال حاضر در کتابخانه ملک در تهران نگهداری می شود که شعبه ای از کتابخانه رضوی است.

توضیح کوتاهی درباره دو کتابخانه ای که در دوره قاجار (۱۷۹۴-۱۹۲۵) ایجاد شد، نشان میدهد که الگوی قدیمی کتابخانه تا این دوره ادامه پیدا کرده؛ در سال ۱۸۷۸ حسین سپهسالار، نخست وزیر وقت، یک مسجد و مدرسه مذهبی با کتابخانه بزرگی در تهران ساخت. نخستین وقف سپهسالار به کتابخانه اش مجموعه ای شامل چهار هزار جلد بود که بیشتر آنها نسخه های مذهبی بودند. در سال ۱۹۳۵ مدرسه سپهسالار برای مدتی به یک مدرسه الهیات تبدیل شد و در این زمان کتابخانه آن سریعتر رشد پیدا کرد. دو جلد از فهرست کتابها (کتابشناسی) آن که به وسیله ابن یوسف شیرازی ویرایش شده، تا کنون منتشر شده است.

کتابخانه ی دیگری که در این دوره به عنوان کتابخانه سلطتی توسط فتحعلی شاه قاجار ایجاد شد و در حال حاضر وجود دارد و به وسیله دیگر پادشاهان سلسله قاجار هم مورد حمایت قرار گرفت. این کتابخانه به عنوان آخرین کتابخانه سلطنتی برای مدت طولانی محسوب می شود که در کاخ گلستان در تهران واقع شده و شامل شمار زیاد و نسخه های خاصی از کتابها است.

تصویر صفحات ۲۲ تا ۲۶ کتاب

کتابخانه ها و کتابسوزی در ایران

کتابخانه ها و کتابسوزی در ایران

کتابخانه ها و کتابسوزی در ایران

کتابخانه ها و کتابسوزی در ایران

کتابخانه ها و کتابسوزی در ایران

کتابخانه ها و کتابسوزی در ایران

کتابخانه ها و کتابسوزی در ایران

کتابخانه ها و کتابسوزی در ایران

کتابخانه ها و کتابسوزی در ایران

کتابخانه ها و کتابسوزی در ایران

کتابخانه ها و کتابسوزی در ایران

کتابخانه ها و کتابسوزی در ایران

در ارتباط با این تصویر پیشتر توضیحاتی را در یک نوشته جداگانه دادم. بر پایه ی روایت هرودوت که یکی از چند روایت موجود  از مرگ پادشاه ایران است ,پس از کشته شدن کورش کبیر, سر او از پیکر بی جانش جدا شده و توسط ملکه ی ماساگت ها,تهم ریش یا تومیریس مورد اهانت قرار گرفت. متاسفانه در چند سال اخیر تجزیه طلبان و پان ترکیستها با ترک خواندن اقوام سکایی و ماساگتها سعی در بهره گیری تبلیغاتی از این ماجرا کردند اما همانطور که در همان پست هم اشاره کردم بر مبنای تمام مستندات موجود از جمله مستندات دانشنامه ی معتبر بریتانیکا , ماساگتها از اقوام ایرانی تبار بودند و مطلقا ارتباطی میان ایشان و اقوام ترک تبار نیست.

متاسفانه در نمایشگاه کتاب دانشگاه تبریز که با حضور رسمی ریاست دانشگاه  سید محمد تقی علوی برگزار شد, این تصویر در ابعاد بزرگ و با عنوان جعلی آنا تومروس نمایش داده شد و جالبتر اینکه هیچکدام از مسئولین دانشگاه به این امر اعتراضی نکرد.

البته کورش هخامنشی تنها شخصیتی در طول تاریخ نیست که نقل شده,سر او را از بدنش جدا کردند! شاید بد نباشد اگر ریاست دانشگاه تبریز که با تحصیلات فقهی بر کرسی یکی از  دانشگاههای مهم کشور تکیه زده و دیگر مسئولین نظام اسلامی پاسخ دهند اگر تمثالی از سر بریده ی امام سوم شیعیان که اتفاقا سر او هم از بدنش جدا شد و مورد اهانت قرار گرفت, با همین وضع تهیه می شد و در بالای آن اینبار به جای آنا تومروس (مامان تومروس) ,به ترکی آتا شمر! می نوشتند و در نمایشگاه کتاب نمایش می دادند باز هم قضیه به همین سادگی قابل چشم پوشی بود؟

شوربختانه در سایه ی سو تدبیر و یا شاید هم سو نیت! مسئولین حاکم بر کشورمان ,فعالیتهای تجزیه طلبان هر بار رویه ی جدیدی به خود می گیرد. چندی پیش هم پان ترکیستها پرچم ایران را در جریان یک مسابقه ی فوتبال در شهر تبریز پایین کشیدند و گویا کماکان قرار هم نیست صدا از جایی درآید!

Click here to view the embedded video.

لینک دانلود

همایون بعدها با جدایی از مکتب پان ایرانیسم به عضویت در حزب سومکا در آمد که در یک دوره ی محدود تا پایان نخست وزیری دکتر مصدق فعالیت جدی می کرد, وی همچنین وزیر اطلاعات و جهانگردی در کابینه ی جمشید آموزگار بود. وی پس از انقلاب سال ۵۷ فعالیت سیاسی خود را تا زمان مرگ به عنوان رایزن حزب مشروطه ایران ادامه داد

داریوش همایون در چند ماه اخیر مقالات متعددی را پیرامون خطرات فدرالیسم و تجزیه ی ایران منتشر کرد و هشدارهایی را به ملت ایران داد. فایل صوتی زیر نسخه ی کوچک شده ی جلسه ی پرسش و پاسخ اینترنتی پیرامون مسئله ی فدرایسم و آخرین مصاحبه  همایون مربوط به تقریبا دو هفته پیش از انتشار این مطلب  است که به صورت اینترنتی انجام شده و نسخه ی اصلی آن را از اینجا گرفتم

پیوند برای دانلود

شوکت و برادرش

Click here to view the embedded video.

دانلود شوکت و برادرش با حجم کم

شوکت قهرمان سبز

Click here to view the embedded video.

دانلود شوکت قهرمان سبز با حجم کم

این قهرمان حقوق بشر که کتاب خود را در زمینه ی بنیاد گرایی اسلامی و زندگی در ایران نوشته با مجامع یهودی و ضد اسلامی هم روابط تنگاتنگی دارد از جمله  نویسند ی سرشناس کتاب ‘یهودیت برای همه ‘ که ‘زندگی در جهنم ‘ غضنفری را به عنوان تضادی میان اسلام حقیقی و روح حساس غزال توصیه می کند ! تا اینجای کار شیوه ی زندگی,قهرمانیها و اعتقادات خانم شوکت به خود ایشان مربوط است اما از آن لحظه که او در مهمانی رییس جمهور محبوب و شصت و سه درصدی ایران , دکتر محمود احمدی نژاد در نیویورک حاضر شد و رو به دوربین صدا و سیمای جمهوری اسلامی از «چیزهایی که ما داریم و خود نمی دانیم» گفت ناخواسته چیزهایی که ایشان داشت و خودش نمی دانست هم به ما ارتباط  پیدا کرد !

شوکت و محمود

Click here to view the embedded video.

دانلود شوکت و محمود با حجم کم

نکته ی جالب برای من آن قسمت از اظهارات غضنفری است که با چند هفته اطوار ملی گرایانه ی دولت کودتا در ایران مصادف بود و قطعا اتفاقی تلقی نمی شود. آنجا که می گوید :«من خاک ایران را می بوسم» ! چنانکه اگر این عبارت از او نقل نشده بود این مطلب را نمی نوشتم فلذا  بدینوسیله از دکتر محمود احمدی نژاد , اسفندیار رحیم مشایی, شوکت و همه ی هرزگان ساکن آمریکا واروپا , قهرمانان میزهای شام و رهروان جریان باد مصرانه درخواست می کنم ,زین پس شعارهای ناسیونالیستی که هیچ تناسبی با ماهیت قهرمانانه ی شما ندارد, سر ندهید !

به هر روی در آن زمان مسئله ی پیش آمده برای ما  زنگ خطری بود که چگونه یک دولت خارجی در چنین مواردی و تا این اندازه می تواند بر روی اینترنت فارسی موثر باشد پرسشی که تا همین امروز هم برای خود من در حکم معما بود تا اینکه به طور اتفاقی مصاحبه ی ابراهیم حامدی (ابی ) را با صدای آمریکا بر روی یوتیوب دیدم لطفا در نظر داشته باشید مسئولیت توضیحات توهین آمیزی که در این ویدیو به صورت نوشته افزوده شده با نویسنده ی این مطلب نیست

Click here to view the embedded video.

آنچه را که نمی توانستیم تصور کنیم و هنوز هم اطمینان نداریم  ,اینکه خواننده ی این ترانه و همان کسی که فایلها را منتشر می کند, بعدها خود به دلایلی تصمیم به ایجاد نویز در قسمت جزایر ایرانی گرفته باشد ;البته پدید آورنده ی یک اثر حق دارد که از انتشار آن چشم بپوشد یا از اجرای دوباره ی آن به گونه ای که در این مورد خواسته شده, سر باز زند ;اما ایجاد خرابکاری به این شیوه تنها می تواند دست کم گرفتن شعور مخاطب ایرانی باشد , به هر جهت از آنجا که ابراهیم حامدی تنها ,خواننده ی این اثر بی نظیر است و شعر و موسیقی این ترانه توسط ترانه سرا و آهنگساز دیگری ساخته شده و از آنجا که کماکان خرابکاری توسط شخص ایشان, محرز نشده, سه نسخه از آن  را بر روی سایت قرار می دهم

]]> http://farda.us/%d8%a7%d8%a8%db%8c-%d9%88-%d8%aa%d8%b1%d8%a7%d9%86%d9%87-%db%8c-%d8%ae%d9%84%db%8c%d8%ac-%d9%81%d8%a7%d8%b1%d8%b3-%d8%af%d8%a7%d9%86%d9%84%d9%88%d8%af-%d8%a2%d9%87%d9%86%da%af-%d8%ae%d9%84%db%8c%d8%ac.html/feed 9 تقریبا دو سال پیش بود که به فکر تنظیم و آماده سازی تعدادی از ترانه های میهنی افتادم در ابتدا تعدادی کد موسیقی برای وبلاگ خود تهیه کردم ,بعد تعداد بیشتری ایجاد شد و نهایتا به سرویس دریافت کد و پخش آنلاین موسیقی انجامید که تا کنون بیش از پنجاه ترانه ی عمدتا با موضوعات میهنی را به صورت کد موسیقی در خود جای داده و گام بعدی در فرصت مناسب ایجاد یک سایت کامل ساخت خودکار پلیر موسیقی برای ایرانیان خواهد بود. در همان موقع دوستی به من پیشنهاد کرد خوب است اگر ترانه ی خلیج فارس از ابراهیم حامدی(ابی ) هم به صورت کد موزیک درآید ,این کار که در آغاز برای من حالت نوعی تفنن داشت در این مورد خاص رویه ی دیگری به خود گرفت; ایراد از آنجا بود که در آن زمان هر چه گشتیم نمونه ی سالمی از فایل  ترانه ی خلیج فارس بر روی اینترنت یافت نشد و هر چه بیشتر جستجو می کردیم, کمتر می یافتیم تا اینکه به کمک آرشیو شخصی یکی از دوستان نهایتا نسخه ی سالمی را جایگزین کردیم , ابتدا موجبات این اشکال را مسایل فنی می پنداشتیم اما بعد متوجه شدیم در دقیقه ی ۱:۳۶ ازآن ترانه, آنجا که به جزایر همیشه ایرانی  تنب کوچک ,تنب بزرگ و ابوموسی می رسد عمدا خرابکاری انجام شده است ;بر خلاف آنچه که بیشتر هم میهنانمان تصور می کند مشکل کشور امارات هم  با دولت و ملت ایران بر روی مالکیت همین سه جزیره است و نه نام خلیج فارس (چنانکه چند هفته ی پیش وزیر خارجه ی این کشور نیز ایران را ضمن مقایسه ی با اسراییل به اشغال خاک امارات متهم کرد ) به هر روی در آن زمان مسئله ی پیش آمده برای ما  زنگ خطری بود که چگونه یک دولت خارجی در چنین مواردی و تا این اندازه می تواند بر روی اینترنت فارسی موثر باشد پرسشی که تا همین امروز هم برای خود من در حکم معما بود تا اینکه به طور اتفاقی مصاحبه ی ابراهیم حامدی (ابی ) را با صدای آمریکا بر روی یوتیوب دیدم لطفا در نظر داشته باشید مسئولیت توضیحات توهین آمیزی که در این ویدیو به صورت نوشته افزوده شده با نویسنده ی این مطلب نیست Click here to view the embedded video. آنچه را که نمی توانستیم تصور کنیم و هنوز هم اطمینان نداریم  ,اینکه خواننده ی این ترانه و همان کسی که فایلها را منتشر می کند, بعدها خود به دلایلی تصمیم به ایجاد نویز در قسمت جزایر ایرانی گرفته باشد ;البته پدید آورنده ی یک اثر حق دارد که از انتشار آن چشم بپوشد یا از اجرای دوباره ی آن به گونه ای که در این مورد خواسته شده, سر باز زند ;اما ایجاد خرابکاری به این شیوه تنها می تواند دست کم گرفتن شعور مخاطب ایرانی باشد , به هر جهت از آنجا که ابراهیم حامدی تنها ,خواننده ی این اثر بی نظیر است و شعر و موسیقی این [...] تقریبا دو سال پیش بود که به فکر تنظیم و آماده سازی تعدادی از ترانه های میهنی افتادم در ابتدا تعدادی کد موسیقی برای وبلاگ خود تهیه کردم [...] http://farda.us/%d9%86%d8%a7%d8%b5%d8%b1-%d9%be%d9%88%d8%b1%d9%be%db%8c%d8%b1%d8%a7%d8%b1-%db%8c%d9%87%d9%88%d8%af%db%8c%d8%a7%d9%86-%d9%88-%d9%85%d8%b3%db%8c%d8%ad%db%8c%d8%a7%d9%86-%d9%86%d8%ac%d8%b3-%d8%a7%d9%86.html http://farda.us/%d9%86%d8%a7%d8%b5%d8%b1-%d9%be%d9%88%d8%b1%d9%be%db%8c%d8%b1%d8%a7%d8%b1-%db%8c%d9%87%d9%88%d8%af%db%8c%d8%a7%d9%86-%d9%88-%d9%85%d8%b3%db%8c%d8%ad%db%8c%d8%a7%d9%86-%d9%86%d8%ac%d8%b3-%d8%a7%d9%86.html#comments Thu, 22 Apr 2010 01:39:57 +0000 Admin http://farda.us/?p=181 ناصر بناکننده (پورپیرار) که پیشتر در کارنامه ی خود طیف وسیعی از فعالیتهای ضد ایرانی از جمله عضویت در حزب توده, جاسوسی برای بلوک شرق و جعل تاریخ برای دولتهایی نظیر دولت بعثی صدام حسین و جمهوری آذربایجان را جای داده (پورپیرار در حال حاضر در زمره ی اسلامگرایان قرار دارد ! ),اخیرا اقدام به ساخت مستند جعلی دیگری  با عنوان “مجعولات مجلل” کرده که در بخشی از آن و از زبان قرآن ,یهودیان و مسیحیان را نجس می خواند برای آشنایی بیشتر با آرای ایشان می توانید به پایگاه بدون سانسور( لینک نخست یا لینک دوم) رجوع کنید

لینک دانلود

چندی پیش ویدیدیی را با عنوان “فریادهای یک زن هم میهن آذری” در یکی از کانالهای یوتیوب سازمان مجاهدین خلق مشاهده کردم این ویدیو زنی را نشان می دهد که با زاری در مذمت جمهوری اسلامی و عمال آن لب به اعتراض گشوده اما در واقع این ناهم میهن, “شهناز غلامی” یکی از تجزیه طلبان شناخته شده و خاینین به ایران است. در ابتدا تصور کردم شاید سازمان مجاهدین دچار اشتباه شده و یک تجزیه طلب را با یک شهروند عادی اشتباه گرفته, در اینکه سازمان مجاهدین ,سازمانی ضد ایرانی است تردیدی نداشتم اما اینکه ایشان تصاویر و گفته های تجزیه طلبان را منتشر کنند قدری عجیی می نمود بنابر این پس از درگیری لفظی با چند تن از تجزیه طلبان پیامی را بدین مضمون برای انتشار دهنده ی آن فرستادم : «

با درود_ویدیدیی که بر روی کانال خود قرار دادید مربوط است به یکی از فعالین شناخته شده ی تجزیه طلبی به نام “شهناز غلامی” که از مزدوران شناخته شده ی باکو و آنکارا است و نه آنچنان که عنوان کردید “فریادهای اعتراض یک زن هموطن در تبریز”! این کاملا صحیح است که من و شما احتمالا از جمهوری اسلامی نفرت داریم , اما این دلیل به استفاده ی تبلیغاتی از هر سگ ضد رژیمی نیست و ما ملی گرایان به اندازه ی کافی گرفتاری با دشمنان ایران و تجزیه طلبان داریم که نخواهیم با مجاهدین درگیر شویم ,از آنجا که کانال شما نشان می دهد از طرفداران سازمان مجاهدین خلق هستید و نه یک گروه تجزیه طلبی به شما توصیه می کنم این ویدیو را از روی یوتیوب بردارید«

این البته از ساده انگاری من بود که با آگاهی که به ایشان می دهم این ویدیو را از روی اینترنت حذف می کنند امروز اما مطلب جالبی را خواندم که حیفم آمد در اینجا منتشر نکنم و می تواند توجیه گر قرار دادن ویدیوی تجزیه طلبان در کانال مجاهدین باشد . مطلب از قول یکی از تجزیه طلبان معروف به نام ”علیرضا فرشی” است که خودش و همسرش “سیما دیدار” از مزدوران سابقه دار و شناخته شده هستند در رابطه با دلایل آزادی وی و دوستانش اگر فرصتی داشتم مفصلا می نویسم و اینکه نظام چه بهره گیری از تجزیه طلبان به قیمت زیر پا گذاشتن منافع ملی ما می کند , گفته های وی را عینا از “گوناز تی وی” یکی از رسانه های تجزیه طلبی  در ادامه ی همین پست نقل می کنم ;فرشی در این نامه که خطاب به عبدالله جاسبی می نویسد خود را از اتهمات و از جمله عضویت در گروه مجاهدین خلق مبرا دانسته و همه ی تقصیرات را متوجه غلامی می داند و همینطور افشا می کند که غلامی و دخترش از ایران گریخته اند مع الوصف اگر گفته های فرشی را در مورد غلامی بپذیریم لاجرم این پهلوان پنبه ی ژورنالیزم ترکستان که اینهمه برایش ترکی می خواندند سر خودشان را هم کلاه گذاشته که البته در میان این طایفه چیز عجیبی نیست

نامه ی فرشی:

جناب دکتر عبدالله جاسبی (مد ظله العالی

رئیس محترم دانشگاه آزاد اسلامی

با عرض سلام و خسته نباشید؛ احتراماً راجع به وضعیت شغلی و پرونده قضایی اینجانب علیرضا فرشی دیزج یکان، فرزند شهید بهمن فرشی و فارغ التحصیل مقطع کارشناسی رشته نرمافزار کامپیوتر از دانشگاه صنعتی شریف و مقطع کارشناسی ارشد رشته نرمافزار کامپیوتر دانشگاه تهران که در واحد بینالمللی دانشگاه آزاد اسلامی واقع در شهر مرزی جلفا در آذربایجان بعنوان عضو قراردادی هیأت علمی مشغول به انجام وظیفه هستم نکاتی چند را به استحضار میرساند. قبل از هر چیز لازم به ذکر است که برای شناخت اینجانب میتوانید به زندگینامه پیوست این نامه مراجعه کنید.

به هر حال، بعد از دستگیری در اول خرداد ۱۳۸۸ بعلت «خواست تحصیل به زبان مادری» در مراسم پیادهروی همگانی، اعمال نیروهای امنیتی در سرپیچی از آیه «و لا تلبسو الحق بالباطل و تکتمو الحق و انتم تعلمون» نمود پیدا کرد و عمل حق اینجانب، را به ناحق لباس پوشانیدند و اینجانب را «مجاهد خلق – منافق»، «بمبگذار»، «تروریست» و … نام نهادند. خود بهتر میدانید که جمع بین «مجاهد خلق» و «هویت طلب آذربایجانی» ممکن نیست و این دو در تناقض همدیگر قرار دارند و اتهامات وارده تنها برای جلوگیری از فعالیتهای مدنی و اجتماعی مردم به کار میرود. لذا، از محضر آن استاد بزرگوار و عالی مقام خواهشمند است جانب عدالت را گرفته و حقوق از دست رفته اینجانب را اعاده فرمایید. حتی در صورتی که محمکه قضایی اینجانب را محکوم کنند، و رأی بر حبس تعلیقی یا تعزیری اینجانب صادر فرمایند، اینجانب خواستار حمایت ریاست دانشگاه آزاد اسلامی هستم و این خواست با توجه به سابقه عدالتگرایی و حقگویی دانشگاه آزاد اسلامی چیزی دور از انتظار نیست. پیشاپیش تشکر خود را از الطاف جناب عالی اعلام میکنم

راجع به پرونده قضایی اینجانب که در اداره کل اطلاعات تبریز و زیر نظر شعبه چهار بازپرسی دادگستری کل استان آذربایجان شرقی و در شعبه سه دادگاه انقلاب تبریز به قضاوت قاضی علینژاد در جریان است، شرح ماوقعی که منجر به دستگیری بنده شده است چنین است

در مورخه اول خرداد امسال (۱۳۸۸) در محوطه عمومی روبروی پلههای ورودی پارک «شاه گؤلو»ی تبریز همایش پیادهروی همگانی به ابتکار شهرداری تبریز با جوایز ارزنده و ویژه قرعهکشی برگزار شده بود. در این پیادهروی همگانی که از صبح زود برگزار شده بود، جمع کثیری از شهروندان تبریزی شرکت کرده بودند که اینجانب نیز به همراه همسرم تصمیم گرفتم در این مراسم شرکت کنم. مراسم به صورت آرام و به زیبایی هر چه تمام با سرودخانی گروه کر شرکت کننده از صدا و سیمای تبریز و همچنین مجریگری مجریهای تبریزی و تهرانی که در برنامه «صبح و نشات» شبکه سه صدا و سیما به صورت زنده پخش میشد در حال برگزاری بود. متأسفانه، شرکتکنندگان از پخش زنده این برنامه، و اینکه این برنامه بعنوان جشن آزادی خرمشهر (که اصولاً باید در سوم خرداد برگزار میشد) در حال برگزاری است خبری نداشتند. همچنین، همانطور که میدانید روز اول خرداد در تبریز، مصادف با سالگرد قیام مردم تبریز بر علیه کاریکاتور توهین کننده به آذربایجانیها در روزنامه دولتی ایران در اول خرداد ۱۳۸۵ است و مضمون آن کاریکاتور، سوسکی بود که به زبان ترکی صحبت میکرد و مطلب مندرج در روزنامه، حاکی از روشهای امحاء سوسکها بود. همه ساله در سالگرد این روز، تبریزیها به اعتراضات مدنی بر علیه سیاستهای توهینآمیز صدا و سیما و روزنامههای دولتی و غیردولتی و با خواست «تدریس و تحصیل به زبان ترکی آذربایجانی» دست میزنند که امسال نیز چیزی دور از انتظار نبود و برگزاری چنین مراسمی در چنین روزی حاکی از لجمنشی و کوتاه فکری گردانندگان این مراسم داشت. بهرحال، اینجانب به همراه همسرم، هم محض کنجکاوری و هم به منظور گردش و تفریح در این مراسم شرکت کردیم

حدود ساعت ۱۰ صبح عدهای از هواداران تیم تراکتورسازی تبریز که در گوشهای از محوطه برگزاری مراسم جمع شده بودند به ایراد شعارهای “زنده باد تیم تراکتورسازی!” و “زنده باد آذربایجان!” پرداختند که من و همسرم نیز به اقتضای جوانی در بین آنها حاضر شدیم. چند دقیقه نگذشته بود، که میکروفن مراسم قطع شد و دراین اثنا که سکوت ساری بود پلاکاردها و مقوا نوشتههایی با مضامین «لزوم تحصیل به زبان تورکی»، و … بین جوانان حاضر در آن جمع پخش شد که بنده نوشتهای با مضمون «تورک دیلینده مدرسه» را که بر زمین افتاده بود را برداشته و همچون سایرین بدلیل اعتقادی که به این مطلب داشتم، آن را برافراشتم و در منظر عموم مردم قرار دادم. در این حین عدهای به سوی بنده و سایرین حملهور شده و به ضرب و شتم اینجانب و سایرین پرداختند و بعد از حدود ۲۰ دقیقه کش و قوس و رفتارهای غیرقانونی همراه با ضرب و شتم نیروهای لباس شخصی و اطلاعاتی بدست نیروی انتظامی خلاصی یافتم. بعد از بازجوییها و در حضور نهاییام در اداره اطلاعات تبریز، اتهام دیگری مبنی بر «عضویت در سازمان مجاهدین خلق» تفهیم اینجانب شد. ماجرا از این قرار بود، که زن بیوهای به نام «شهناز غلامی» که صاحب یک فرزند دختر ۱۲ ساله است، و یکی از روزنامهنگاران جنجالی تبریز بود و ماجرای چندین قتل مشکوک در تبریز را افشاء کرده بود بعد از تشکیل جلسهای در استانداری تبریز توسط نیروهای اطلاعاتی دستگیر شد

انگار (؟!) در بازجوییهای انجام گرفته شده، ایشان به مصلحت اتهام وارده را به گردن گرفته، و اتهاماتی که از طریق نیروهای امنیتی بر علیه سایرین ایراد شده است را نیز قبول کرده (؟!) بودند که اینجانب و همسرم نیز در بین این سایرین قرار داریم. ایشان پس از آزادی، در حالی که وثیقه ۲۰ میلیونی برای ایشان در نظر گرفته شده بود، به همراه دختر خویش به صورت قاچاق فرار را بر قرار ترجیح داده و راهی کشور ترکیه شده است. پس از دستگیری بنده، اتهام همکاری با این خانم، و لذا اتهام غیرواقعی عضویت در سازمان مجاهدین خلق به بنده تفهیم شد. بنده متهم شدم که در نوشتن مقالات، ارسال اخبار، و تهیه گزارشهای افشاگرانه به ایشان کمک کردهام و رابطه بلاواسطی با یک خبرگزاری به نام «خبرگزاری هما» برقرار کرده و در ازای دریافت مقداری پول با این خبرگزاری که به گفته مأموران امنیتی به گروهک منافقین وابسته است همکاری کردهام و در این همکاری همسر بنده نیز شرکت کرده است. در نهایت بعد از ۴۵ روز بازجویی در اداره اطلاعات تبریز، اظهار داشتند که: “خانم غلامی از شما سوء استفاده کرده و با جلب همکاری شما و گرفتن کمک از شما به همکاری با خبرگزاری هما پرداخته است!” اتهامی که کذب بودن آن برای بنده و کسانی که اینجانب را میشناسند واضح و مبرهن است و اصولاً هیچ اتهامی متوجه بنده نیست و بنده کاری نکردهام که مستحق ۴۵ روز بازداشت در اداره اطلاعات، و متعاقب آن ۵۰ روز در زندان مرکزی تبریز باشم