صورت لزوم بدون ترس از خون‌ريزي‌، با جسارت بِبُر؛ دوم‌، اسباب‌ها و زخم‌ها را تا حد ممكن‌ تميز نگهدار و معالجه را با كمترين جراحت تأمين كن‌؛ سوم‌، براي پوشاندن زخم از پوشش كم‌ استفاده كن تا كمتر اذيت كند و هرچه ممكن است آن را كمتر عوض كن ¿ عقايد مشابه‌ موندويل‌).
دستورهاي درماني او معمولاً ساده و معقول است‌، هرچند برخي طلسم‌ها و عمل‌هاي‌ خرافي ديگر را هم اضافه مي‌كند (كه غالباً از سنّت‌هاي كهن ساكسن اقتباس شده است‌). آثار او حاوي موردهاي جالبي از سرگذشت بيماران است‌.
مهم‌ترين تأليف او عمل ناسور مقعد است كه در سال 1376 تأليف شده است و يكي از برجسته‌ترين آثار طبي سده‌هاي ميانه به شمار مي‌رود. اين رساله پر از جزئيات بديع است كه از تجربه‌هاي خود او به‌دست آمده‌؛ روش او براي عمل ناسور اصلاحي ابتكاري از روش ابوالقاسم‌ زهراوي (دهم ـ2) بود و هنوز هم اصول آن موردقبول است‌. به‌علاوه‌، وي دمل راست روده و رابطه‌ٴ سبب‌شناسي آن را با ناسور مقعد شناخت‌.
بر اساس يك ترجمه‌ٴ قديمي انگليسي‌، اين رساله چنين فصل بندي شده است‌: ناسور مقعد، 6 فصل‌: فصل اول شامل اطلاعات حسب حالي و اطلاعات تاريخي ديگر، كه داراي ارزش‌ زيادي است‌، ملاحظات مربوط به وظيفه‌شناسي‌، كليات در باب ناسورهاي علاج‌پذير و لاعلاج‌، اسباب‌هاي لازم براي درمان آنها و غيره‌؛ فصل‌هاي 7ـ13) ناسورهاي دست و پا؛ فصل‌14) ناسورهاي بدخيم‌؛ فصل 15) بواسير؛ فصل 16) پيچش‌؛ فصل 17) افتادگي اندام‌ها؛ فصل‌18) تنقيه‌؛ فصل‌هاي 19ـ27) گردها (زاج‌، كات كبود، زنگار، زرنيخ زرد،...) فصل‌هاي 28ـ40) روغن‌ها و آب‌ها (مرهم شامي‌، مرهم عربي‌، گرد يوناني‌، روغن گل سرخ‌، بنفشه و غيره‌...)؛ فصل‌هاي 41ـ44) مقدار مصرف دارو (مقدار مصرف ماميثا، افسنطين‌، گرد خواب‌). مرجع‌هاي‌ متعددي ذكر شده‌، كه گاه نقل‌قول كلمه به كلمه است‌، ولي با موضوع ارتباط دارد.
آثار ديگر: درباب فن طبابت و جراحي‌، مجموعه‌اي از موردها و دستورها كه زمينه‌ٴ وسيعي را شامل مي‌شود. ن‌. وِسمان‌، باستان‌شناس سوئدي‌، نسخه‌ٴ خطي جالبي از آن را در سال‌هاي‌1756ـ1758 در اسكانه يافت و اينك از گنجينه‌هاي كتاب‌خانه‌ٴ سلطنتي استكهلم است‌.اين‌ نسخه توماري از كاغذ پوستي (پارشمن‌) به طول 5/5 متر و عرض حدود 37 سانتي‌متر است و در دو يا سه ستون موازي با عرض كاغذ نوشته شده و قريب صد تصوير كالبدشناسي پزشكي‌ هم در سه ستون ديده مي‌شود. اين نسخه‌، علاوه بر كتاب آردِرن حاوي منتخباتي از رساله‌هاي‌ ديگر است و احتمالاً در حدود سال 1420 در انگلستان نوشته شده است‌. ممكن است به‌عنوان‌ هديه‌اي براي فيليپا دختر هنري چهارم‌، شاه انگلستان تهيه شده است‌، كه همسر اريك هشتم‌ پومراني (شاه سه كشور اسكانديناوي 1396ـ1439) شد. تأليف يا استنساخ كتاب‌هاي پزشكي