او بيشتر در مونپليه برآمد، ولي پزشك شارل دوم بد (شاه ناوار 1349ـ1387) بود و همراهش تا پاريس و نورماندي (1369ـ1370)، يا ناوار (1374) رفت‌. او كتابي در باب بارداري‌ شرعي نوشت‌.

پاتاران

ژان پاتاران‌. پزشك لانگدوكي (برآمدنش 1375ـ1382).
او به‌عنوان پزشك در لونِل (لانگدوك‌، استان هِرو) سال‌هاي 1375ـ1376 برآمد و در سال‌ 1382 شهردار آن شهر بود. او رساله‌اي در دستورهاي پزشكي براي زنان باردار نوشت‌.

رِمون شالمِل دو ويويِر

به‌غلط شالِن دو ويناريو خوانده شده است‌. پزشك فرانسوي متولد ويويِر در ويواره (استان‌ آردِش‌) در حدود سال 1334.
او در مونپليه تحصيل كرد و دست كم از سال 1373 در دربار پاپ در آوينيون بود. در سال‌1379 از او به‌عنوان پزشك كاردينال آنژليك گريموار (وفات‌: 1388)، برادر اوربانوس پنجم ياد مي‌شود. او در سال 1382 رساله‌ٴ مهمي در باب طاعون در آوينيون تأليف كرد، مربوط به طاعون‌ سال‌هاي 1348،1360،1372 و 1382. هرچند او احتمالاً شاهد عيني همه‌ٴ اين طاعون‌ها بوده‌، ولي توصيفش از طاعون سال 1382 به‌ويژه دقيق است‌.
نخستين بخش اثر درباره‌ٴ علت‌هاي طاعون است‌، كه به عقيده‌ٴ او بيشتر جنبه‌ٴ اخترگويي دارد. نقل‌قول‌هاي زيادي از آثار ارسطو، بطليموس‌، ابومعشر، ابن‌سينا، ابن‌زُهر و ديگران كرده است‌. آنگاه‌، به طور دقيق و با وضوحي غيرعادي از نشانه‌هاي بيماري گفتگو مي‌كند، كه در اين مورد قادر بود بيش از مقدار عادي توجه كند. به دو نوع طاعون اشاره شده‌، اولي همراه با تب و خيارك‌ و دومي تنها با تب‌.
در بخش دوم از روش‌هاي پيشگيري از بيماري بحث مي‌كند و در بخش سوم از وسيله‌هاي‌ درماني‌. او با احتياط مي‌گويد كه بيماري عفوني است و پزشكان چندان اطميناني در مورد درمان‌ ندارند؛ بسياري موردها در واقع علاج ناپذير است‌. تنها در موردي كه بيمار داراي بنيه‌ٴ نيرومندي‌ است از فصد استفاده مي‌كند و در غير اين صورت حجامت يا زالو به كار مي‌برد.
مقايسه‌ٴ برآورد شالمِل از مرگ و مير طاعون سال‌هاي 1348 و 1360ـ1361 با برآورد گي دو كولياك جالب است‌. به گفته‌ٴ شالمِل در سال 1348 قريب يك سوم جمعيت بيمار بودند و درواقع همگي‌شان مردند؛ در سال 1360 كمتر از نيمي در معرض بيماري قرار گرفتند و افراد انگشت‌شماري شفا يافتند؛ در سال 1372 كمتر از يك دهم بيمار شدند و بسياري شفا يافتند؛ در حالي كه در سال 1382 كمتر از يك بيستم جمعيت بيمار شدند و اغلب زنده ماندند (در تضاد