بخشي از رساله‌ٴ گاستن از كتاب‌هاي بارتولوميوي انگليسي (سيزدهم ـ 1)، ونسان بووه‌ (سيزدهم ـ 2) و رساله‌هاي قديمي‌تر از نوع خود، به‌ويژه قواعد سانشوي ششم فرزانه (دوازدهم ـ 2) و فن شكار فردريك دوم هوهِنشتافني (سيزدهم ـ 1)، اقتباس شده‌است‌. ولي بايد توجه‌ داشت كه اين دو كتاب آخري راجع به شكار با باز است و نه با سگ‌.
آيا گاستن منظومه‌ٴ فرانسوي داستان پرندگان را مي‌شناخت‌؟ اين داستان تأليف گاس دو بيني‌ (يا ويني‌)، كشيش ژان خوب است كه سرودن آن را در سال 1359 در زمان اسارت ژان خوب در هرتفرد انگلستان آغاز كرد و در پاريس به اتمام رساند. در مورد كتاب فوق‌الذكر سانشو كه در سال‌1180 تأليف شده‌، بايد گفت كه نخستين مجموعه قوانين مربوط به شكار بود؛ با توجه به روابط خانوادگي گاستن با شاه ناوار، او احتمالاً نمي‌توانسته از آن كتاب بي‌اطلاع باشد. چنين كتابي تا سال‌1396 در فرانسه تدوين نشده‌بود، احتمالاً در آن هنگام‌، با الهام از رساله‌ٴ گاستن تهيه شد.
منابع اصلي اطلاعات گاستن تجارب شخصي او بود كه عمق و تنوع داشت‌. او حتي در اسكانديناوي به شكار گوزن پرداخته‌بود.
كتاب فرانسوي گاستن خيلي‌زود در حدود 1406 ـ 1413، توسط ادوارد پلانتاجنت (يا ادوارد نرويچي‌، 1373؟ ـ اجينكارت 1415) دومين دوك يورك‌، نوه‌ٴ ادوارد سوم و معلم شكار پسرعمش هنري چهارم‌، به انگليسي ترجمه شد. ترجمه‌ٴ او استاد شكار نام دارد و از لحاظ قدمت‌ دومين كتاب شكار به زبان انگليسي است‌.1 كتاب در 36 فصل است كه 5 فصل آن تأليف خود اوست‌. اضافاتي هم دارد كه از لحاظ بررسي شرايط زبان انگليسي ارزشمند است‌.

ژان دو بِري‌

((شبان خوب‌)) (برآمدنش سال 1379 م‌).
ژان دو بِري در سال 1379 براي شارل پنجم رساله‌اي درباره‌ٴ شباني به زبان فرانسه نوشت‌، كه‌ حاوي اطلاعات باارزشي براي تحقيق در مزرعه‌داري آن عصر، است‌. همه‌ٴ آنچه درباره‌ٴ موٴلف‌ مي‌دانيم مطالبي است كه خود در فصل اول كتابش گفته‌، ولي احساس مي‌كنم مي‌توان آن را باور كرد.
او از ويار سور رُنيون نزديك كُلُميه (پي دو بري‌؛ سن ـ اما ـ رن‌) برخاست و در هشت‌ سالگي‌، عهده‌دار چراندن غاز و ساير مرغان خانگي شد؛ شش ماه بعد، در شهر همسايه يعني‌ نُلُني به خوك‌چراني گماشته شد؛ سپس گاوچراني پيشه كرد. وقتي به‌وسيله‌ٴ يكي از گاوها زخمي‌ گرديد، مراقبت بره‌ها را به‌عهده گرفت‌. شايد از آن پس بود كه اندك فراغتي به‌دست آورد و

1. رساله‌ٴ ديگر درباره‌ٴ شكار كه پيش از اين در انگلستان نوشته شده به زبان آنگلونورماني است‌، كه ويليام تويسي و جان گيفرد براي ادوارد دوم (شاه 1307 ـ 1327) نوشتند. يك ترجمه‌ٴ انگليسي از آن در دست است كه اندكي پيش از استاد شكار تهيه شده (يعني نيمه‌ٴ دوم سده‌ٴ چهاردهم‌)، و قديمي‌ترين كتاب به زبان‌ انگليسي در باب شكار است‌.