ماداناپالاوينودانيگانتو تأليف كرد (يا وسيله‌ٴ تأليف آن شد)، حاوي تعداد زيادي كاني‌ها، گياهان‌، جانوران‌، خوردني‌هاو داروها. اين كتاب به وزير او ويشوِشوارا هم منسوب است‌.
اين به هيچ روي نخستين گياه‌نامه يا فرهنگ گياه پزشكي سانسكريتي (نيگانتو) نبود. اغلب‌ اين نوع اطلاعات بسيار قديمي است و قديمي‌ترين فرهنگ طبي موجود (1) دانوانتاري‌نيگانتو 1، قديمي‌تر از آماراكُشا، يعني فرهنگ آمارا (ششم ـ2) است‌.
فرهنگ ديگر، يعني (2) شابداپرَديپا در سال 1075 به‌وسيله‌ٴ سورِشوارا يا سوراپالا پزشك‌ دربار بيماپالا، شاه بنگال (كه نتوانستم اين شاه را بشناسم‌) تأليف شد. سرانجام (3) راجانيگانتو حدود 1235ـ1250 به‌وسيله‌ٴ ناراهاري كشميري (سيزدهم ـ1)2 نوشته شد.

يوگاـ راتناكارا

اثر طبي به زبان سينهالي‌، كه در اواخر سده‌ٴ چهاردهم به‌وسيله‌ٴ موٴلف ناشناسي براساس رساله‌ٴ بهِساجا ـ مانجوسا (كلاه طبابت‌) تأليف شد، كه در حدود 1267 در زمان پادشاهي پاراكراماباهوي‌ دوم (شاه 1236ـ1271)، به‌وسيله‌ٴ آتاداسي تِرا معروف به پانكا ـ مولا ـ پاريوِنا ـ آديپاتي به زبان‌ پالي نوشته شده بود. بهِساجا ـ مانجوسا تنها اثر موجود به زبان پالي در اين زمينه است‌.

و. چين

وانگ لي

پزشك چيني (برآمدنش حدود 1368).
وانگ لي متخلص به آن ـ تائو از شاگردان چو تان ـ چئي (چهاردهم ـ1) بود. در اواخر عمر سلسله‌ٴ يوآن‌، يعني در سال 1368 برآمد. او رساله‌اي در باب تب نوشت به نام ئي ـ چينگ سو ـ هوئي چي‌، شامل بازبيني مجموعه‌اي از 397 دستور پزشكي تأليف شده به‌وسيله‌ٴ چانگ‌چونگ‌ ـ چينگ (دوم ـ2). از برخي دستورهاي چانگ چشم‌پوشي و نسخه‌هاي تازه‌اي معرفي شده‌ است‌، ولي تعداد همان 397 تاست‌. او از اقسام بيماري‌ها، حرارت داخلي و سكته بحث كرده‌ است‌.

1. وينتِرنيتز (ص 553،1922) و به دنبال او كِيت (ص 512،1928) به‌خاطر ذكر جيوه در آن كتاب‌، نسبت به قدمت يا يك‌دست بودن آن ترديد كرده‌اند. من اين‌ را نمي‌دانم‌. جيوه را در هند قديم مثلاً در زمان سوشروتا (ششم ق م‌) مي‌شناختند( ¿ مقدمه 1، ص 95؛ 2، ص 885).
2. به گفته‌ٴ زاكاريا ( Zachariac (p.39, 1897 ، راجانيگانتو ممكن است بعد از ماداناپالاوينودانيگانتو باشد. اين مسئله‌ها درخور بحث است‌، چون فرهنگ‌ها همواره در معرض دست‌كاري قرار دارند. ممكن است يك نسخه‌ٴ جديد از كتابي قديمي حاوي گزيده‌هايي از يك اثر جديدتر باشد.