پنج مقاله و يك خاتمه‌، كه به ترتيب عبارت است از: 1) توصيف و تقسيمات اعضا؛ 2) استخوان‌ها؛ 3) اعصاب‌؛ 4) ماهيچه‌ها؛ 5) سرخرگ‌ها؛ 6) سياهرگ‌ها؛ 7) اندام‌هاي مركب‌. جالب‌ترين جنبه‌ٴ اين رساله گروهي از تصويرهاي طرحواره‌اي پنج رنگ است به ترتيب از استخوان‌ها، عصب‌ها، سياهرگ‌ها، سرخرگ‌ها، بدن زن با زهدان حاوي جنين كامل‌. قسمت‌هاي‌ هر تصوير به‌وسيله‌ٴ تعدادي عبارت‌هاي كوتاه فارسي توصيف شده است‌.
اين پنج ترسيم‌، علي‌ٰرغم ظاهر غريبشان حاوي سنّتي كهن است‌، كه احتمالاً در اسكندريه‌ پديد آمد. اين ترسيم‌ها در بسياري از نسخه‌هاي خطي رساله‌ٴ منصور وجود دارد (ديوان هند، لندن‌؛ كتاب‌خانه‌ٴ ملي پاريس‌؛موزه‌ٴ بريتانيا؛ بادليان‌؛ برلين‌).
مدتي (دست كم 27 سال‌) بعد منصور رساله‌ٴ فارسي ديگري به نام كفايت منصوري يا كفايت‌ مجاهديه‌، براي زين‌العابدين سلطان كشمير (827ـ877 ه ق‌)، تأليف كرد در دو فن‌. فن اول در دو قسم‌؛ قسم اول‌، طب نظري‌؛ قسم دوم‌، طب عملي و هريك به ترتيب در 4 و 5 مقاله به اين‌ ترتيب‌: 1ـ1) ركن مادي سلامتي‌، يعني عناصر و اعضا؛ 2) ركن مشهود سلامتي‌، يعني اخلاط و طبايع‌؛ 3) ركن فعال سلامتي‌، يعني تنفس‌، حركت‌، خواب‌، خوراك‌، نوشيدني‌، قضاي حاجت و غيره‌؛ 4) احوال‌، اعراض‌، علامات‌. 2ـ1) حفظ تندرستي‌، درمان عمومي‌؛ 2) ضايعات موضعي‌؛ 3) تب‌ها؛ 4) بيماري‌هاي پوست‌؛ 5) سموم حيواني‌.
فن دوم تنها در دو مقاله است‌: 1) غذاها و داروهاي ساده‌؛ 2) داروهاي مركب و طرز تهيه‌ٴ آنها.

ه. هند

مانگاراجا

پزشك كَناري (برآمدنش 1360).
او رساله‌اي طبي به زبان كَناري نوشت به نام كاگِندرا ـ ماني ـ دارپانا، حاوي نقل‌قول‌هايي از يك اثر طبي قديمي‌تر، تأليف پوياپادا دِواناندين‌، اهل موگالي‌؛ مرتاض جيني كَناري‌، كه در باب‌ دستور زبان و طب به سانسكريتي نوشته است (برآمدنش سده‌ٴ پنجم ـ هفتم‌).

ماداناپالا

شاه‌زاده و داروشناس هندي (برآمدنش 1375).
ماداناپالا از شاهزادگان سلسله‌ٴ تاكا، ششمين و آخرين شهريار كاشتا ياكادا در جُمنا، در شمال‌ دهلي بود.
او در سال 1374ـ 1375 يك فرهنگ ادويه‌ٴ مفرده به نام (4) ماداناوينودانيگانتو يا