ظاهراً دو كتاب اولي گم شده است‌؛ و اصالت سومي محتمل است ولي مسلم نيست‌. رساله‌ٴ اولي دست كم تا حدي جنبه‌ٴ ديني داشته‌؛ و سومي مربوط به اخترشماري است‌. مهم‌ترين‌ تأليفش جامع المبادي والغايات است كه احتمالاً در 1229 ـ 1230، تأليف شده است‌. اين كتابي‌ بسيار خوب و حاوي معلومات عملي مربوط به ابزارها و روش‌هاي نجوم‌، مثلثات‌، و تعيين‌ اوقات است‌. وي با آثار رياضي و نجومي خوارزمي‌، فرغاني‌، بتاني‌، ابوالوفا، بيروني‌، ابن سينا، زرقالي‌، و جابربن افلح كاملاً آشنايي داشت‌. مثلاً با زرقالي در اين مورد هم‌عقيده بوده كه‌ فلك‌البروج بين '33 °23 و '53 °23 در نوسان است‌؛ اعتقادي كه به مفهوم اقبال و ادبار اعتدالين‌ منجر شده است‌.
وي نه‌فقط به جيب و سهم بلكه به جيب تمامsin(90°-α)=cosα و جيب فَضْل‌ sin(α-90°)= -cosα اشاره كرده است‌. جدولي از جيب‌هاي نيم درجه‌، سهم‌، و قوس جيب‌ (آرك سينوس‌) به دست داده است (او اين آخري را جدول خوارزمي ناميده است‌). براي تسهيل‌ استفاده از شاخص‌، جدولي از آرك كتانژانت‌ها فراهم ساخته است‌. دومين قسمت جامع به‌ توصيف روش‌هاي ترسيمي (نموداري‌) حل مسائل نجومي اختصاص دارد. اين روش‌ها اساساً از كتاب بطليموس اقتباس شده‌، ولي ساخت اسطرلاب كروي‌، اسطرلاب مسطح‌، ربع و لزوم‌ شناخت اوقات اهميت مطالب آن را خيلي بيشتر كرده است‌. بدين ترتيب‌، اين مطالب در كتاب‌ مراكشي توسعه‌ٴ زيادي يافته است‌. ممكن است مطالب كمي از آنها ابداع خود او بوده باشد، ولي‌ تأليف او مشروح‌ترين رساله در مثلثات‌، شناختن اوقات و موضوع‌هاي مربوط بدان‌ها در غرب‌ اسلامي بوده است‌. قسمت مربوط به شناخت اوقات و ساعت‌هاي آفتابي به مطالعه‌ٴ شاخص‌هايي كه سايه‌شان بر سطوح افقي‌، استوانه‌اي‌، مخروطي و ساير سطوح مي‌افتد، در هر يك از عرض‌هاي جغرافيايي مي‌پردازد. در آن به مفهوم ساعت‌هاي مستوي استوايي‌1 برمي‌خوريم‌، ولي اين مفهوم عموماً پذيرفته نشد و ساعت‌هاي موضعي تا مدتي طولاني مورد استفاده قرار گرفت‌.
هم‌چنين‌، جامع حاوي فهرستي از 1240 ستاره‌ٴ ثابت برحسب سال 622 ه ق (1225 ـ 1226)، وطول و عرض 135 موضع است كه سي و چهار موضع از آنها را موٴلف شخصاً رصد كرده است‌. مقدار تقديم اعتدالين " 54 در هر سال‌.

1. ساعت استوايي (equinoctial hour) مدت يك ساعتي كه به وسيله‌ٴ ساعت آفتابي در اعتدال ربيعي اندازه‌گيري مي‌شود، و به عنوان زمان معيار در نزد اخترشناسان باستان و قرون وسطا، به كار مي‌رفت‌، ساعت‌هاي مستوي نيز همان ساعت‌هاي متساوي نجومي (24/1 شبانه‌روز نجومي‌) متناظر با 15 درجه‌ حركت فلك ثوابت بود.ـ و.