بود. اين فرهنگ از واستو ـ كوساي ناگاوارماي دوم (نحوي جيني‌، برآمدنش حدود 1145)، اقتباس‌ شده بود. البته هر دو كتاب اقتباس از فرهنگ اساسي سانسكريتي به نام آماراكُشا، تأليف آماراسيمها (ششم ـ2)است‌، كه فضلاي كَناري آن را به‌صورت اصلي‌اش به زبان سانسكريتي‌، هم‌چنين شرح‌ كَناري آن آمارا ـ كُشا ـ وياخيانا، تأليف جانيا ناچيراجا (حدود 1300) را به خوبي مي‌شناختند.
هم‌چنين‌، در اواسط سده‌ٴ چهاردهم يك واژه‌نامه‌ٴ كَناري شامل 676 ماده يا 1416 واژه‌، به نام‌ كارناتاكا ـ سابدا ـ سارا، تأليف شد.

چيني
چائو هوئي ـ چِئين

لغت‌نويس چيني (1352ـ 1395).
چائو هوئي ـ چئين كه نام اصلي‌اش كو تسه بود، در سال 1352 در يو يائو، چكيانگ زاده‌ شد. او كه يتيمي تهي‌دست بود، در معبد محلي تحصيل كرد؛ سپس‌، براي تحصيل معارف‌ كنفوسيوسي‌، فن شعر و موسيقي به سياحت دورودرازي پرداخت‌. در سال 1379 از نانكينگ‌، پايتخت سلسله‌ٴ مينگ ديدار كرد و بعدها، در كوانگ‌تونگ كلانتر شد. در سال 1395 درگذشت‌. بيشتر به كئائو كو شيِن شِنگ باستان‌شناس معروف است‌.
مهم‌ترين كتابش يك واژه‌نامه‌ٴ چيني است در 12 بخش‌، كه در آن واژه‌ها بر اساس 360 ريشه‌ مرتب شده‌. براي درك منظور لازم است تاريخ اين نوع لغت‌نويسي به اختصار بيان شود.
نخستين واژه‌نامه از اين نوع (يعني رده‌بندي به ترتيب ريشه‌) تأليف شوشن (دوم ـ1) در حدود سال 120 بود، به نام شو وِن و حاوي 10500 كلمه در زير 540 ريشه‌.
دو كشف مهم پيش‌رفت لغت‌نويسي را ميسر ساخت‌. اولي روش فان چئيه‌، يعني تهجي يا تلفظ كلمات به كمك دو حرف ديگري بود، كه نشان‌دهنده‌ٴ صوت‌هاي ماقبل و مابعد است‌؛ اين‌ روش را سون‌يِن (سوم ـ2) تحت‌تأثير سانسكريتي ابداع كرد. دومي روش سسوشنگ يعني‌ تعيين چهار لحن بود كه شن يو (پنجم ـ2) عرضه كرد.
كو يه ـ وانگ (ششم ـ1) براساس شو وِن‌، فان چئيه و سسوشِنگ‌، در سال 543 واژه‌نامه‌ٴ تازه‌اي تأليف كرد، به‌نام يو پيِن‌، كه در آن واژه‌ها زير 542 ريشه مرتب شده است‌. يو پيِن در دست‌ نيست‌. و ما آن را تنها از روي متن‌هاي اصلاح شده‌ٴ سون چيانگ در سال 674 و چئن پئنگ ـ نيِن‌ (يازدهم ـ1) در سال 1013، مي‌شناسيم‌. قريب پانصد سال پس از پيدايش يو پيِن‌، سسو ـ ما كوانگ (يازدهم ـ1) مورخ‌، لئي پئيِن را تأليف كرد، حاوي بيش از 000'31 واژه در زير 544 ريشه‌.
ظاهراً پيش‌رفت‌هاي بعدي مستلزم كاهش كلمات به تعداد كمتري ريشه بود. در ليو ـ شو پِن به 360 ريشه كاهش يافت‌؛ مدتي بعد، در زمان همين سلسله (يعني پيش از سال 1644) در