6. بوهميا
گالوس‌دو استراهف‌

پزشك بوهميايي‌. در حدود سال‌هاي 1350ـ1360 در دانشگاه پراگ به تدريس نجوم و طب‌ پرداخت‌. از پزشكان كارل چهارم (امپراتور 1355ـ1378) بود. هم‌چنين گالوس كانُن استراهف‌، صومعه‌ٴ پرِمونتريان در پراگ بود.
او براي كارل چهارم رساله‌اي در باب آيين تن‌درستي نوشت شامل كيفيت و كميت ادويه و نوشابه‌هايي كه بايد مصرف شود، مقدار خواب مناسب براي هر كس و روشي كه شخص بايد براي حفظ تن‌درستي خود در فعاليت‌هاي روزانه‌اش رعايت كند.
رساله‌ٴ او درباب اقسام آب‌هاي طبي و خواصشان حاوي نام گياهان به زبان چكي است‌. در تعدادي از نسخه‌هاي خطي رساله‌ٴ امپراتوري سال 1371 ( ¿ هاكپ ارمني‌)، گالوس به‌عنوان‌ موٴلف ذكر شده‌، با اين‌همه دليلي روشن در دست نيست كه او در سال 1371 زنده بوده است‌. ولي رساله‌ٴ بسيار كوتاهي در باب طاعون كه توسط گالوس نوشته شده‌، به‌خاطر شباهتش با آن‌ رساله حاكي از آن است كه بايد موٴلف هردو يك تن بوده باشد. او رساله‌ٴ بسيار كوتاه ولي مهم‌ ديگري هم در باب طاعون نوشت كه در آن از استحمام‌، فصد و برنامه‌ٴ تغذيه بحث كرده است‌. رساله‌ٴ كوتاهي هم در باب بول دارد.

ژان دو گراندويل

پزشك و زهرشناس بوهميايي (وفات‌: 1397 يا پس از آن‌).
اين ژان دو گراندويل بنابر اظهار خودش در گرانت ويل (گروسدُرف ؟) در اسقف‌نشين پراگ‌، زاده شد، فرزند پتر ارباب آن ناحيه بود. در پراگ‌، سپس در پادوا نزد ياكوپو دا آركوا پزشك شاه‌ مجارستان تحصيل كرد. او خود پزشك امپراتور شد و همراهش به رم رفت‌. پس از چندي به‌ بوهميا بازگشت و پزشك دوك اتريش شد. بعدها او را در مونپليه‌، تولوز، مارسي‌، ساحل‌ آفريقاي شمالي‌، ساووي و اوِرنيه مي‌بينيم‌.
مقارن سال 1391 در خدمت لويي بوربن دوم (وفات‌: 1410) بود.1 گفته مي‌شود به‌درخواست بُن دو بوربن پسر خودش آمِدئوي هفتم ((كنت سرخ‌)) ساووي (1383ـ1391) را زهر داد. در سال 1393 براثر بازجويي افسران دوك بِري در شالُن سور سان پذيرفت كه به‌ درخواست بُن به ((كنت سرخ‌)) روغني داده كه او را فلج كرده و كشته است‌؛ هم‌چنين گردي در اختيار بُن گذاشته تا با آن دو تن از دشمنانش را بكشد.

1. لويي بوربن دوم در سال 1371 با آن دوشس اوِرني و كنتس فُرِز ازدواج كرد. پادو فُرِز (بخش غربي ليونه‌) از آن سال تا 1522 به بوربن‌ها تعلق داشت‌. آنگاه‌، به لويي دو ساووي واگذار شد و پس از مرگ او در سال 1531 به پسرش فرانسواي اول تعلق يافت و از آن پس بخشي از فرانسه شد.