سِفِر يِظيره داراي اهميت بسيار زيادي است‌، از نظر باطني به‌خاطر اين‌كه مي‌توان آن را قديمي‌ترين نوشته‌ٴ قبّالي به‌شمار آورد، يا به‌طريق ديگر، مي‌توان آن را حد فاصلي ميان‌ تمايلات باطني قديم يهود، و تمايلات باطني كتاب‌هاي بَهِر، زُهَر و غيره شمرد؛ از لحاظ ظاهري به‌خاطر تأثير فراواني كه بر فكر يهود اعمال كرده است‌. شرح‌هاي بي‌شماري بدان‌ اختصاص يافته است‌. تاريخ كامل سِفِر يِظيره در واقع مقطع عمودي ادبيات يهود تا سده‌ٴ نوزدهم‌ خواهد بود.
سِفِر يِظيره نطفه‌ٴ افكار اصلي قَبّالي را شامل است‌؛ مثلاً نظريه‌ٴ صدور را (كه آشكارا تهذيبي از آيين شرقي و يوناني صدور است‌)، و قدرت سحري منتسب به حروف الفباي عبري‌. اين عقيده‌ٴ آخري و رشد آن (گماتريا)1 به‌طور كلي منجر به فلسفه‌ٴ باطني زبان‌، و زبان برتر، با زبان خداوند، يعني عبري مي‌شود. برخي قسمت‌هاي سِفِر يِظيره براي محقق آواشناسي عبري داراي ارزش‌ ويژه‌اي است‌. مي‌توان گفت كه اين دو فكر اساسي‌، يعني صدور و الفباي سحري با يك‌ديگر مربوط و مكمل يك‌ديگر است‌. صادرها معرف جوهر اشياست‌؛ حروف در حكم صورت‌هايي‌ است كه از طريق آنها اين جواهر شناخته مي‌شوند؛ اينها به ساختن پلي كمك مي‌كنند كه اذهان را قادر مي‌سازد از بي‌نهايت به نهايت‌، و از غيرمادي به ماده برسند.
بررسي انتقادي متني نامتجانس مانند سِفِر يِظيره هميشه دشوار است‌، ولي اين دشواري‌ به‌خاطر وجود دو روايت دشوارتر مي‌شود. چاپ اول كتاب (مانتوا 1562) شامل هر دوست‌؛ يك متن كوتاه (مانتواي الف‌)، و يك متن بلند (مانتواي ب‌). متن كوتاه را دنش بن تَميم يا يعقوب بن نسم (هر دو از نيمه‌ٴ دوم سده‌ٴ دهم‌) تفسير كرده‌، و مورد استفاده‌ٴ اغلب مفسران بعدي‌ قرار گرفته است‌. با اين حال‌، تفسيرهاي سعدياي جايون و دونولو بر متن نوشته شده است‌. متن‌ بلند نه‌فقط داراي موضوعاتي است كه در متن كوتاه نيست‌، بلكه ترتيب آن هم متفاوت است‌.

ابراهيم بن داود لاوي‌

غالباً بن داود يا ربّي ابد (از حروف اول نامش‌)، يا براي تميزش از دو رَبّي ديگر ربد اول ناميده‌ مي‌شود. فيلسوف‌، مورخ و اخترشناس يهودي اسپانيايي‌، كه به‌عبري و عربي مي‌نوشت‌. در حدود 1110، در قرطبه زاده شد. در اثناي 1170 و 1180، در طليطله به شهادت رسيد.
در 1161 تاريخ مختصر عالم را با عنوان سِفِر هَه ـ قَبّاله (كتاب سنت‌) در طليطله نوشت‌، و

1 gematria. عبارت است از نوشتن كلماتي با خط خوش‌، به صورتي كه ارزش عددي حروف آن برابر يك كلمه‌ٴ رمزي و مقدس باشد. هم‌چنين‌، روشي بود كه‌ قبّاليان كلمات كتاب‌هاي مقدس را براساس آن تفسير مي‌كردند. ــ م‌.