موسيقي چيني در آغاز سلسله‌ٴ مينگ (ص 3249). برخي اطلاعات كلي در باب موسيقي‌ چيني قبلاً اظهار شده و بايد افزود كه هيچ رساله‌ٴ موسيقي چيني را از نيمه‌ٴ اول سده‌ٴ چهاردهم‌ نمي‌شناسيم‌. ظاهراً وضع در نيمه‌ٴ دوم سده‌ٴ چهاردهم و نيمه‌ٴ اول سده‌ٴ پانزدهم بهتر شد. در اين‌جا مي‌توان رساله‌هاي زير را ذكر كرد:
1. Ch'in-chien t'u-shih . (چئين مصور) از تئائو تسونگ ـ ئي (برآمدنش حدود 1368). در مجموعه آثارش كه در سال 1647 چاپ شد؛ سه تصوير نخست‌، عود يا چئين را در سه اندازه‌ نشان مي‌دهد. در آن بيست و شش تصوير وجود دارد با توضيحاتي كوتاه از عودهايي كه آنها را متعلق به مشاهير تاريخي مي‌دانستند. چئين را عموماً در انگليسي به عود ترجمه مي‌كنند، ولي‌ درواقع اين ساز شبيه سنتور يا سيتار است‌، كه از كاسه‌اي مستطيلي و كوژ تشكيل شده و بر آن‌ هفت تار ابريشمي به يك اندازه و با ضخامت‌هاي مختلف كشيده‌اند. قبلاً، از آن در جشن‌هاي‌ دولتي استفاده مي‌شد و تنها طبقات باسواد آن را مي‌نواختند. با توجه به اين‌كه فراگرفتن نواختن‌ آن بسيار دشوار است‌، هرگز رواج عام نيافت و اينك نوازندگان خيلي كمتري دارد. شرح و درك‌ آن‌، به‌ويژه دشوار است‌. هر نت از چندين علامت ساده تشكيل شده‌، كه مختص هر لحن‌، كليد، تار، انگشت گذاري و جهت نواختن آن است‌.
2.Ch'in-sheng shih-liu fa (شانزده دستور براي تسلط بر همه‌ٴ ويژگي‌هاي چئين‌). اين‌ دستورها را يكي از اعضاي ديوان طرب موسوم به لِنگ چئين (اواخر سده‌ٴ چهاردهم‌) متخلص به‌ لونگ ـ يانگ ـ تزو تنظيم كرده و در تئان چي تسئونگ شو (1697) چاپ شده است‌، ولي در آن‌جا آن را به غلط به چوانگ چن ـ فنگ (سده‌ٴ هفدهم‌) نسبت داده‌اند.
3. كو ـ چئين لون (بحث در باب چئين قديم‌) از تسائو چائو(اواخر سده‌ٴ چهاردهم‌)، كه در سال‌1388 در كتاب او به نام كو ـ كو يائو لون آمده است‌. در عصر وان لي (1573ـ1620) چاپ شد. در آن ساختن چئين‌، به كار بردن و مراقبت از آن و وسايل تشخيص انواع قديمي آن بيان شده‌ است‌.
4. چينگ ـ شان يوئه ـ لو (كتاب موسيقي چينگ ـ شان‌) از مائو چئي لينگ (1622ـ1716)، كه در سال 1790، چاپ شده است‌. مائو اين كتاب را به پدرش تقديم كرده است‌. اين رساله‌اي‌ است در باب موسيقي نظري بر اساس رساله‌ٴ مربوط به فلوت از چو چئوآن (وفات‌: 1448)، پسر نخستين امپراتور مينگ‌. در آن از موسيقي سلسله‌ٴ تئانگ‌، يعني عصر موسيقي كلاسيك‌ ((جديد)) چيني بحث شده‌، كه مغاير با موسيقي ((قديم‌)) توسعه يافته در زمان كنفوسيوس بود.
5. هم‌چنين بايد ذكري كرد از لو ـ لو شين ـ شو (كتاب تازه‌ٴ موسيقي‌) از تسئائي يوان‌ـ تينگ‌(1135ـ1198) موجود در مجموعه‌ٴ فلسفي‌، كه به فرمان امپراتور در سال‌هاي 1414ـ1415، توسط هو كوانگ و ديگران گردآوري شد (نسخه‌ٴ موجود در كتاب‌خانه‌ٴ كنگره‌، مورخ 1553). اين