اسباب‌هاي جراحي و نحوه‌ٴ انجام عمل‌هاي جراحي‌؛ و از همه مهم‌تر شامل تاريخ جالبي است از طب و جراحي به‌صورت يادداشت‌هاي كوتاهي درباره‌ٴ پزشكان و جراحان پيشين‌.
رساله‌ٴ اول اثر كوتاهي است در باب كالبدشناسي براساس منافع اﻷٴعضاي جالينوس و آموزش‌هاي استادش بِرتْروتچو. او به سختي از آموزش كالبدشناسي هواداري مي‌كند و مي‌گويد ((جراحي كه كالبد شناسي نداند بدن انسان را همان‌طور مي‌بُرد كه نابينايي چوب را)) (چاپ نيكز، ص 29). اين بخش بسيار دقيق‌تر از رساله‌ٴ موندينو و عاري از توضيحات فرجام‌شناسي است‌. درواقع او از بحث در مورد كاركرد و ((علت غايي‌)) اندام‌ها پرهيز مي‌كند و مي‌گويد:((اين درياست‌ و پزشك حق ندارد در آن دريانوردي كند.)) (نيكز، ص 32).
رساله‌ٴ دوم در باب سياه زخم‌، دمل‌ها، تومورها و غيره است‌. او مي‌گويد سرطان را بايد در مراحل ابتدايي عمل كرد، ولي حتي در آن هنگام هم‌، اگر سرطان واقعي باشد، احتمال بهبود اندك است‌. ولي اگر تومور معمولي باشد مي‌توان آن را با برخي داروها درمان كرد. گي در مورد غده‌هاي زير بغل‌، طاعون سال‌هاي 1348 و 1360 را در آوينيون ذكر مي‌كند. از آن‌جا كه در هر دو بار، او در آوينيون بود و در سال 1348، خودش مدت شش هفته‌، در معرض بيماري قرار گرفت‌، گزارشش داراي ارزش ويژه‌اي است‌. او انتشار بيماري را در آسيا و اروپا شرح مي‌دهد. ميان طاعون ريوي و خياركي فرق مي‌گذارد و يهوديان را مسئول مي‌داند كه مايلند جهان را آلوده‌ كنند؛ هم‌چنين برخي قران كواكب را. ماهيت مسري بودن طاعون را مي‌پذيرد و فصد، تصفيه‌ٴ هوا و غذاي مناسب را براي بيماران توصيه مي‌كند.
رساله‌ٴ سوم درباره‌ٴ اقسام زخم‌هاست‌؛ برنامه‌ٴ غذايي مجروحان‌؛ بيماري‌هاي مختلفي كه در معرض آن قرار مي‌گيرند و درمان مجروحان‌. براي بيمار غذاي سبك تجويز مي‌كند. در مورد درمان زخم‌ها با آموزش‌هاي موندويل مخالف است و از استفاده از ضماد و مرهم هواداري‌ مي‌كند. طرز استفاده از پنج نوع بخيه‌ٴ مختلف را مي‌شناسد. يكي از بهترين بخش‌هاي اين رساله‌ در مورد شكستگي جمجمه است (نيكز، ص 252 به بعد). از جمله او به آزاد شدن مايع مغزي و نخاعي و اثر فشار در تنفس توجه كرده است‌. او كاربردهاي بسيار مشخصي براي سوراخ كردن‌ جمجمه مي‌دهد. گي‌، برخلاف عمل‌هاي جالينوس و ابن‌سينا، زخم‌هاي سينه را بدون تخليه‌ٴ ترشحاتشان بسته است‌.
او زخم‌هاي شكم را به دو دسته تقسيم مي‌كند: زخم‌هايي كه جدار شكم را سوراخ مي‌كند و آنهايي كه نمي‌كند. وجود خطر جدي زخم شكم را در موردي كه روده باز شده باشد و معالجه‌ نشود، دريافت‌. او دو روش براي بخيه‌زدن روده به نقل از پائولوس آيگينِتا (هفتم ـ1) و زهراوي‌ (دهم ـ2) ذكر مي‌كند. گي به درستي متوجه شده است كه تماس با هوا مي‌تواند پيامدهاي بدي‌ داشته باشد.