مينگ و رئيس مدرسه‌ٴ سلطنتي طب شد، ولي در سن كهولت اجازه يافت به زادگاهش بازگردد و در آن‌جا در هشتادودو سالگي درگذشت‌.
او رساله‌هاي طبي نوشت و شرحي از آموزش‌هاي چو تان ـ چئي را با عنوان عقايد استادم‌ تأليف كرد.
لي لين متخلص به چئو آن ـ فوا (تولد: 1488 در چئانگ فو) در ئي ـ شيه‌، يعني نخستين‌ تاريخ طب موجود به زبان چيني‌،1 شرح حال او را نوشته است‌.

يوآن كونگ

متخلص به تينگ يو و ملقب به ليو چوانگ‌، قيافه‌شناس چيني (1335ـ1410).
او كتابي در باب قيافه‌شناسي نوشت‌، كه تقريباً تا اين زمان از محبوبيتي برخوردار شده‌ است‌. بايد توجه داشت كه قيافه‌شناسي چيني‌، يعني شيانگ مي‌يِن بيشتر با تعيين طالع و طول‌ عمر شخص سروكار دارد تا منش او.
بر اساس مينگ شيه‌، جزوه‌ٴ 299، پسر او چونگ چه متخلص به چينگ سسو هم قيافه‌شناس‌ معروفي بود و كتابي در اين باب نوشت‌.
او را گاه با ليوچانگ‌، اديب و كارمند كشوري اشتباه كرده‌اند، كه در آغاز عصر سلسله‌ٴ سوئي‌ برآمد (نخستين امپراتور سوئي به نام كوئي هوانگ در 581ـ601 حكومت مي‌كرد).

ز. ژاپن

يورين

پزشك بودايي ژاپني (برآمدنش در كيوتو، حدود 1362ـ1367).
در سال‌هاي 1362ـ1367 يك مجموعه‌ٴ طبي تأليف شده‌، كه در عنوان آن نام يورين آمده و همو مقدمه‌ٴ كتاب را امضا كرده است‌. جز اين چيزي درباره‌اش نمي‌دانيم كه در كيوتو بونزو (= شَمَن‌) بوده است‌.
يورين بيماري‌ها را در دوازده گروه رده‌بندي كرد و علت‌، نشانه‌، تشخيص و درمان هريك را برشمرد. او اهميت دانستن تاريخچه‌ٴ هر بيماري را خاطرنشان شده است‌.

ماجيما سِئيگان‌

چشم‌پزشك ژاپني (وفات‌: 1379).

1. كتاب قديمي‌تري كه كان پو ـ تسونگ در سال‌هاي 923ـ936 نوشته دردست نيست‌. نام آن كتاب پزشكان نامي بوده‌، مشتمل بر هفت جلد و درباره‌ٴ 120 پزشك از دوران اساطيري پنج پادشاه تا زمان سلسله‌ٴ تئانگ (907) است‌.