1320. فرانسيسكوس پي‌پينوس دي‌بونونيا: رساله‌ٴ درباب اماكن بيت‌المقدس (روريشت‌، ص 71).
[فرانچسكو جُـرجي كه روريشت در سال 1324 از او ذكر كرده بايد فرانچسكو جُـرجي‌ ونيزي باشد كه فرانسيسي معروفي در سده‌ٴ پانزدهم بود و چيزي درباره‌ٴ بيت‌المقدس ننوشته‌ است‌. گولوبوويچ 3، ص 289].
1327، 1330، آنتونيو دي رِبولدي (يا ريبولدي‌) كرمونايي فرانسيسي‌: راه‌نامه‌ٴ آرامگاه‌ خداوندگارمان (1327) و درباره‌ٴ كوه صهيون (1330). اين راهب فرانسيسي دوبار به خاور نزديك‌ سفر كرد، بار اول به شام و فلسطين (مارس ـ سپتامبر 1327)، بار دوم به مصر، صحراي سينا و فلسطين (اكتبر 1330 ـ مارس 1331). هر دو راه‌نامه را گولوبوويچ منتشر كرده است (3، 367 ـ 369).
[حدود 1330. جوواني فدانزولاي پروجايي فرانسيسي‌، استاد الاهيات در آسيسي‌، مأمور تفتيش عقايد در رم و لومبريا و بالاخره رييس روحاني بيت‌المقدس‌(؟). ممكن نيست او نويسنده‌ٴ رساله در توصيف بيت‌المقدس باشد. گولوبوويچ 3، 367 ـ 369].
حدود 1348. سفر دريايي زاير ناشناس‌. گولوبوويچ فكر مي‌كند اين سفرنامه بايد نسخه‌اي از يك متن قديم‌تر باشد كه پس از فتح بيت‌المقدس به دست صلاح‌الدين (1187م‌/583 ه ق‌) و پيش از ورود فرانسيسيان به آنجا (1333) نوشته شده است‌. غير از رساله‌ٴ پوگيبونسي اين تنها متن ايتاليايي است و بقيه به لاتيني نوشته شده‌اند. براي مطالعه‌ٴ بيشتر در اين زمينه كتاب كشيش‌ گولوبوويچ بهترين راه‌نماست‌.
آفريقاي خاوري‌. در مه سال 1291 دو دريانورد جنوايي‌، يعني برادران ويوالدي (سيزدهم ـ 2) به نام‌هاي اوگولينو و وادينو با هدف بلندپروازانه‌ٴ دور زدن آفريقا، از جنوا به راه افتادند. آنان‌ هرگز بازنگشتند. زماني پيش از سال 1315 سورلئونه پسر اوگولينو به اميد يافتن و نجات دادن‌ آنان به چندين سفر دست زد. در جريان يكي از اين سفرها گفته شده است كه او به سومالي ايتاليا رسيد. اگر بتوان باور كرد، همه‌ٴ آن داراي اهميت زيادي است‌، ولي بدبختانه هيچ كدام از گزارش‌هاي ويوالدي تأييد نشده است‌.1
خاورميانه‌. دومينيكيان ايتاليايي تا بين‌النهرين و دورتر از آن سفر كردند، ريكولدودي مونته‌ كروچه (سيزدهم ـ 2) از شام به ارمنستان صغير، سپس به ارزروم و تبريز رفت‌، آن‌گاه به موصل و بغداد بازگشت و سال‌ها در آنجا زيست‌. شرح مشاهدات او سرشار از اطلاعات است‌؛ او هم‌چنين كتابي در رد اسلام نوشت كه علماي مسيحي اعم از ارتدكس‌، كاتوليك و پروتستان آن را

Henning 3, 94-103, 1938 .1