بخش‌هايي از آن در سال 1891 (توسط لُنيون‌)، و بقيه مدتي بعد (توسط همو)، كشف شد. اين‌ منظومه بسيار مفصل است (بالغ بر 34000 بيت‌). فرواسار دومين و آخرين تحرير آن را براي‌ وِنكسلاس لوكزامبورگي دوك برابان (پسر ژان كور شاه بوهميا مقتول در جنگ كرِسي سال‌1346) نوشت و اشعار تغزلي ولي‌نعمت خود را در آن گنجاند.

ژان ايپرايي‌

وقايع‌نگار لاتيني‌نويس فلاندري‌، مترجم فرانسه‌، ((هَكلوت سده‌هاي ميانه‌)) (وفات‌: 1383).
ژان ايپرايي يا ژان دراز در ايپرا واقع در فلاندر غربي زاده شد، در پاريس درس خواند و به‌ درجه‌ٴ دكتري حقوق شرع رسيد؛ سپس به صومعه‌ٴ بنديكتي سن بِرتَن رانده شد (در سنت اومر، بر رود آما، در پادوكاله‌). در سال 1365 رئيس آن صومعه شد و تا هنگام وفاتش‌، در دوم ژانويه‌ٴ 1383 در آن كار باقي ماند.1
او تاريخ صومعه‌ٴ خود را از سال 590 تا 1294 به زبان لاتيني نوشت‌، كه تاسال 1229 رونويسي يا اقتباس از آثار پيشين است‌. بخش اخير، يعني از 1229 تا 1294 بيشتر تأليف خود اوست‌. اين تاريخ نه‌تنها شامل كارهاي بيست‌وچهار رئيس صومعه است‌، بلكه شرح بسياري از وقايع‌ معاصر را هم دربر دارد. مثلاً، حاوي اطلاعات زيادي درباره‌ٴ كنت‌هاي فلاندر و تاريخ هلند است‌.
ژان دراز به اكتشافات جغرافيايي علاقه‌ٴ عميق داشت و مجموعه‌اي از سفرنامه‌ها را گردآورد كه بايد آن را سرمشقي دانست براي كساني چون جامباتيستا راموزيوي ترويزويي‌(1485ـ1557)، ريچارد هَكلوت انگليسي (1552؟ـ1616)، و بسياري ديگر. او كتاب كشورخان‌ بزرگ را از لاتيني به فرانسه ترجمه كرد (حدود 1351). متن لاتيني (كه اينك‌، در دست نيست‌) در فاصله‌ٴ سال‌هاي 1328 و 1334 احتمالاً توسط جوواني كورايي تأليف شد و حاوي‌ اطلاعاتي است در باب عادات و رسوم چينيان‌، مذهب لاما، نسطوريان و فرانسيسيان و درباره‌ٴ جوواني مونته كورينويي‌. هم‌چنين گزارش بولدِنزله از بيت‌المقدس و مصر را به فرانسه ترجمه‌ كرد.
جان دراز در تاريخش از دو سفر نيكولو و ماتئو پولو، از شركت ماركو پولو در دومين سفر، از بيست‌وهفت سال اقامت ماركو در امپراتوري به‌خاطر خدمت به امپراتور و از كتاب ماركو به‌ زبان فرانسه‌، كه نسخه‌اي از آن را در اختيار دارد، سخن مي‌گويد.

1. ژان ايپرايي بيست‌وهشتمين رئيس صومعه‌ٴ سن بِرتَن بود. او را در كليساي صومعه به خاك سپردند. دو سنگ گور او پياپي مفقود شد، ولي نوشته‌ٴ روي آن‌ باقي است‌. دو ((تمثال‌)) او در نسخه‌هاي خطي كتاب‌خانه‌ٴ سنت اومر ديده مي‌شود. اطلاعات را آقاي ژ. كولن‌، دبير انجمن باستان‌شناسي دولامُريني در سنت‌ اومر لطف كرده است (نامه‌ٴ سيزدهم مارس 1939).