فصل يازدهم‌

پـزشكـي
(نيمـه‌ٴ اول سـده‌ٴ چهـاردهـم‌)

توجه‌. تنها مقاله‌هاي اصلي در اين فصل آمده است‌. كارهاي بسيار زيادي از پزشكان‌، كه كار اصلي‌شان در زمينه‌ٴ ديگري بوده‌، در فصل‌هاي ديگر مورد بررسي قرار گرفته است‌. براي يك‌ بررسي كلي از وضع آثار پزشكي در نيمه‌ٴ اول سده‌ٴ چهاردهم‌، بخش 11 فصل اول را ببينيد. اطلاعات‌ بيشتر در مورد افراد مذكور در آنجا به كمك فهرست پايان كتاب به آساني مي‌توان به دست آورد.

الف‌. غـرب لاتينـي‌

1. ايتـاليـا

مـاينـو دو مـاينـري‌

اخترگو و پزشك ايتاليايي (اهل ميلان‌؛ متوفا حدود 1364).
ماينو دو ماينري‌.1 در پاريس به تحصيل پزشكي پرداخت و در سال 1326 استاديار دانشكده‌ٴ پزشكي دانشگاه پاريس بود. در سال 1331 هنگام ازدواجش منشوري از پاپ دريافت‌ كرد كه به او اجازه مي‌داد هم‌چنان استاديار آن دانشكده باشد. در سال 1346 پزشك خاندان‌ ويسكونتي ميلان شد؛ در سال 1364 هنوز در خدمت بارنابو ويسكونتي بود. پسرش پي‌يترو، كه او هم مانند پدرش در ميلان منشي و پزشك امراي ويسكونتي بود؛
گفته‌ مي‌شود در سال‌هاي 1382 ـ 1383 در پاويا تدريس مي‌كرد و در سال 1404 وفات يافت‌. او اسقف پياچنزا شد.
اما، در مورد ماينو، نوشته‌هاي زيادي به او منسوب است‌. بهترينش آيين تن‌درستي است كه‌

Maino de Maineri,Maynus de Mayneriis,or Magnus Mediolanensis, Magninus de Magnis de Mediolano .1