طاعونيان‌، كفن‌ودفن مردگان و كشتن نفس (از طريق رياضت روزانه‌) بود. اين جوواني از خانواده‌اي اشرافي از اهالي سي‌ينا بود و مدتي پرچمداري را بر عهده داشت‌؛ پس از آن‌، از هرچه داشت دست كشيد و زندگي توأم با فقر و نيكوكاري را پيشه كرد. قوانين فرقه از قوانين‌ بنديكتيوس و اوگوستين اقتباس شد. اوربانوس پنجم در سال 1367، آن را تصويب كرد و اين يك هفته پيش از مرگ جوواني بود. اين فرقه در ايتاليا به سرعت رشد يافت‌، ولي چنان‌ رو به تباهي نهاد كه در سده‌ٴ هفدهم به تمسخر اعضايش را پدران آب حيات مي‌ناميدند. در سال‌1668، كلمنس نهم آن را منحل كرد.
فرقه‌ٴ مشابهي براي زنان با نام خواهران عيسايي يا ملاقات مريم در سال 1367، توسط كاترين كلمبيني سي‌ينايي (وفات‌: 1387)، برادرزاده‌ٴ جوواني تأسيس شد و كارش عبادت‌، سكوت‌، روزه‌داري و رياضت‌كشي بود. اين فرقه تا سال 1872، در ايتاليا باقي بود.
بر اثر تقارن عجيبي مراسم جوواني خوشبخت‌، بنيان‌گذار فرقه‌ٴ عيسايي و سان ايگناتيو دو لُيولا، بنيان‌گذار فرقه‌ٴ يسوعي در يك روز برگزار مي‌شود؛ زيرا اولي در سي و يكم ژوييه‌ٴ سال ‌1367 درگذشت و دومي در سي و يكم ژوييه‌ٴ سال 1556.
3) هيرونيميان‌. گروه‌هاي مختلفي از پارسايان خود را به هيرونيموس قديس (چهارم ـ 2؛ سنت جروم‌) منتسب ساخته بودند. تشكيلات آنان غالباً غير رسمي و سست بود، ولي گروه‌هاي‌ مشخص‌تر در سده‌ٴ چهاردهم‌، در ايتاليا و اسپانيا بودند.
الف‌) هيرونيميان لوپيانا: يكي از نخستين سازمان‌هاي رسمي در صومعه‌ٴ سان بارتولومه‌ دو لوپياناي اسپانيا (وادي‌الحجاره‌1، اسقف‌نشين طليطله‌) تشكيل شد و نخستين مدير آن‌ فرناندو پچا، منشي پيشين پدروي ستمگر (شاه كاستيل 1350 ـ 1369) بود. فرناندو در سال 1373، منشور رسميت فرقه‌اش را از پاپ گرگوريوس يازدهم گرفت‌. اين فرقه‌، برخلاف‌ نامش بيشتر پيرو اوگوستين است تا هيرونيموس‌. آنان در سال 1389، نوسترا سنيورا دو گوادالوپ را در استرمادورا به‌دست آوردند، كه به‌صورت يكي از معروف‌ترين مراكز زيارتي‌ درآمد.2 صومعه‌هاي اين فرقه در اسپانيا و پرتغال در سال 1595، تحت قانون واحدي متحد شدند.
هيرونيميان‌، كه اغلبشان به خانواده‌هاي اشراف تعلق داشتند، حمايت‌هاي زيادي از شاهان‌ هردو كشور به‌دست آوردند. صومعه‌ٴ بِلِم (در نزديكي ليسبون‌) در سال 1402 بنا شد، كه كارلوس‌ پنجم پايان عمرش را در آن گذراند و در سال 1558، در آن‌جا فوت كرد؛ صومعه‌ٴ وسيع‌

1. وادي‌الحجاره يا گوادالاخارا، در اسپانياي مركزي‌.
2. بسياري نقاط ديگر در كاتالونيا، مكزيك‌، پرو، اوروگوئه‌، و تكزاس به‌خاطر همين زيارتگاه به گوادالوپ موسوم شدند، هم‌چنين جزيره‌ٴ فرانسوي گوادالوپ‌ در هند غربي‌.