بزرگ‌ترين و تقريباً يگانه عبري‌دان به‌شمار مي‌رفت‌. اين مزيت چنان نادر بود كه بنابر افسانه‌اي‌ او را داراي تبار يهودي مي‌دانستند (مانند شاگردش پل بورگوسي‌، چهاردهم ـ 2). مسلماً او مسيحي‌زاده بود، ولي اين نبوغ را داشت كه پيش از ديگران ضرورت فراتر رفتن از وولگات و مراجعه به مآخذ عبري را براي درك درست عهد عتيق دريابد. او احتمالاً تحت تأثير فرانسيسيان‌ آكسفوردي از قبيل راجر بيكن و ويليام دولامار (سيزدهم ـ 2) بود و ممكن است از يك معلم‌ عبري كمك گرفته باشد، از جمله ژان سالواتوس نومسيحي (برآمدنش 1319 پاريس‌). او هم‌چنين اطلاعاتي از فرانسيسيان و ديگراني به دست آورد كه به خاور نزديك سفر كرده بودند.
معلومات او درباره‌ٴ مآخذ عبري در زمان خودش خيره كننده بود. مهم‌ترين مرجعش رشي‌ (يازدهم ـ 2) بود، كه در بسياري موارد از او پيروي كرده (ولي در برخي موارد با او اختلاف دارد و از او انتقاد كرده‌) و از اين‌رو، به "ميمون رشي‌" ملقب شده بود. بينش كلي او بسيار با رشي همانند بود و حتي برخي ويژگي‌هاي سبك او را تقليد كرده بود (سادگي‌، مثال‌هاي آشنا، وارد كردن‌ واژه‌هاي فرانسه در متن لاتيني‌). او علاوه بر رشي از تلمود، از توسافوت يوسف بن سيمون قره‌ (متوفا حدود 1135) و سموئيل بن ماهر (دوازدهم ـ 1)، و مورِه نِبوكيم ذكر مي‌كند. معلومات‌ عربي او از مآخذ عبري و از ريموندو مارتين (سيزدهم ـ 2) اخذ شده بود. از موٴلفان غربي‌ ارسطو، بوئتيوس‌، هوگ سن ويكتوري (دوازدهم ـ 1)، گيوم صوري (دوازدهم ـ 2) را ذكر كرده‌ است‌. اين مآخذ لاتيني كم‌اهميت نيست‌، ولي ارزش كار او بيشتر در اين است كه اول بار در دنياي‌ مسيحي از معلومات رابيان استفاده‌ٴ وسيع مي‌كند و آن را با تفسيرهاي مسيحي يكپارچه مي‌سازد.
مهم‌ترين تأليف وي تفسيري بر كتاب مقدس است كه در سال 1322 آغاز كرد و تكميل آن‌ قريب ده سال به‌درازا كشيد. او در مقدمه‌اش تفاوت‌هاي ميان ترجمه‌ٴ تحت‌اللفظي و تفسير عرفاني را شرح مي‌دهد و تفسير عرفاني را بر سه نوع مي‌داند (تمثيلي‌، اخلاقي و باطني‌)،1 و نتيجه مي‌گيرد كه ترجمه‌ٴ تحت‌اللفظي اساس كار است‌. متأسفانه الفاظ براثر ترجمه مغشوش‌ شده و از اين‌رو، لازم است براي عهد عتيق به متن عبري و براي عهد جديد به متن يوناني مراجعه‌ شود. تفسير او به دو بخش تقسيم شده‌، كه به‌ترتيب از كتاب‌هاي قانوني و آثار منحول‌ (غيرقانوني‌) بحث مي‌كند. پل بورگوسي نومسيحي (چهاردهم ـ 2)، ذيلي بر تفسير او نوشت‌.
شهرت نيكلا منحصراً مربوط به تفسير اوست‌. كافي است برخي آثار ديگرش را به اختصار نام ببريم‌.
خلاصه‌اي از تفسيرش براي استفاده‌ٴ دانش‌جويان‌، كه در سال 1333 نوشته است‌. ريچارد سيمون (1638 ـ 1712) آن را ستوده است‌.

1. قياس كنيد با تمايز يهوديان ميان پِشَط از يك سو، و دِرَش و مِدْرَش از سوي ديگر.