هرمان دالماسيا1

در شارتر يا پاريس تحصيل كرد، در حدود 1138 ـ 1142، در اسپانيا، و در 1143، در لانگدوك‌ مي‌زيست‌. فيلسوف‌، اخترشمار، و مترجم عربي به لاتيني و از شاگردان تئودوريك شارتري بود.
منشأ فكري اغلب مترجمان معلوم نيست‌، ازاين‌رو، امكان مربوط ساختن هرمان به مدرسه‌ٴ نوافلاطوني شارتر مخصوصاً جالب است‌. كتاب‌هاي زير را ترجمه كرد:
1ـ در 1138، رساله‌اي در اخترگويي از سهل بن بشر يهودي (نيمه‌ٴ اول سده‌ٴ نهم‌).
2ـ در حدود 1140، زيج خوارزمي (نامحقق‌).
3ـ در حدود 1140، كتاب المدخل الي علم احكام النجوم‌، ابومعشر بلخي (نيمه‌ٴ اول سده‌ٴ نهم‌).
اين ترجمه كه به رابرت چستري اهدا شده بهتر از ترجمه‌ٴ يوحناي اشبيلي در حدود 1133، است‌.
4ـ در حدود 1142، در ليون دو رساله بر ضد اسلام نوشت به نام‌هاي درباب امت اسلام‌،2 و آيين محمدي‌،3 كه هر دو اول بار همراه ترجمه‌ٴ لاتيني قرآن چاپ شد (بال‌، 1543).
رساله‌ٴ دومي ترجمه‌اي است از مكالمه‌ٴ مجعول ميان عبدالله بن سَلام يهودي‌4 و پيامبر اسلام‌. اين كتاب‌، احتمالاً با ترجمه‌ٴ قرآن كه در 1141 ـ 1143، به‌وسيله‌ٴ رابرت چستري صورت‌ گرفت‌، ارتباط داشته است‌.
5ـ ترجمه‌ٴ تسطيح‌الاٴُكَر بطليموس و شرح آن از مسلمةبن احمد مجريطي (نيمه‌ٴ دوم سده‌ٴ نهم‌). اين كتاب را هرمان به‌لاتيني ترجمه كرده‌، نه رودلف بروژي‌. هرمان ترجمه‌ٴ خود را در 1143، در تولوز، به‌اتمام رساند و آن را به استاد خويش تئودوريك شارتري تقديم كرد. ترجمه‌ٴ مسلمه و برگردان هرمان از آن تنها وسايلي است كه تسطيح‌الاٴُكَر را براي ما دسترس‌پذير ساخته‌ است‌. ترجمه‌ٴ عبري ناشناسي هم از همين اثر مسلمه وجود دارد، ولي از آن‌جا كه متعلق به سده‌ٴ پانزدهم‌، است به يك اندازه امكان دارد كه از لاتيني يا از عربي ترجمه شده باشد. از آثار ديگر هرمان عبارت است از:
6ـ اندرباب جوهرها.5 رساله‌ٴ اصيلي كه در 1143، تأليف آن‌را در تولوز آغاز كرد و در همان‌ سال در بزيه به‌اتمام رساند، كه به رابرت چستري تقديم كرد.
آثار ديگري در باب هواشناسي‌، حساب‌، هندسه‌، اخترشناسي و غيره ـ هم به هرمان‌ دالماسيا منسوب است‌.

1 .هم‌چنين او را هرمان اسلاو، يا هرمان قرنطيايي‌، هرمانوس دالماسيا، يا هرمان دوم مي‌ناميدند، كه اين يكي احتمالاً با اشاره به هرمان لنگ (نيمه‌ٴ دوم سده‌ٴ يازدهم‌)، بود.
De generatione Muhamet .2
Doctrina Mahumet .3
4 .ابو حارث عبدالله بن سلام‌، وفات‌: 664-663 ¿
Steinschneider, Arabische Literatur der Juden, pp. 8-9, 1902
De essentiis .5