تيمور در اواخر عمرش بخش بزرگي از جهان را از شرق روسيه‌، سراسر آسياي صغير، ارمنستان‌، گرجستان‌، شام‌، عراق‌، ايران‌، خراسان‌، خوارزم‌، ماورأالنهر، افغانستان‌، شمال هند تا دهلي گشوده بود؛ ولي قانع نبود و درصدد فتح چين (در پايان 1404) برآمد. در اُترار بر ساحل‌ راست سيحون درگذشت (در فوريه‌ٴ 1405). جنازه‌اش را نوه‌اش الغ‌بيگ‌، به سمرقند برد و در آرامگاه باشكوهش گورمير به خاك سپرد، كه هنوز در آن‌جا باقي است ( ¿ قسمت 5).
تيمور هرگز برخود نام شاه ننهاد، بلكه خود را امير تيمور يا امير مي‌ناميد و با همين نام ساده‌ بود كه آسيا او را شناخت و هنوز مي‌شناسد. او داراي تبار اشرافي نبود، ولي برخي فرزندانش‌ چنين بودند، چون‌، از ميان همسرانش با دو شاه‌دخت چيني ازدواج كرد. خيلي‌زود پس از مرگ او امپراتوري‌اش به دو بخش تقسيم شد. بخش غربي به پسرش ميرانشاه و فرزندان او رسيد و بخش شرقي‌، يعني خراسان و ماوراءالنهر به شاهرخ كه حامي علم و هنر بود و بيش از او پسرش الغ‌بيگ پادشاه اخترشناس (تولد: 1393م‌، كه در سال 1449م به‌دست پسرش كشته‌ شد). بسياري از بخش‌هاي امپراتوري دستخوش جنگ و آشوبي داخلي شد؛ اين به‌ويژه در مورد هند صادق بود كه در آن‌جا هرج ومرج تا هنگام فتح آن به‌دست بابُر ادامه يافت‌. او از اعقاب درجه‌ٴ پنجم تيمور و بنيانگذار سلسله‌ٴ مغولي هند بود كه از سال 1525 تا 1857م‌ دوام يافت‌.
2. خصال تيمور. تيمور يك ((پيشواي‌1 واقعي‌)) بود، مهاجم‌، بي‌باك‌، قادر به ايجاد فداكاري‌ محض در زيردستانش‌، خودكامه‌، بي‌گذشت‌، هميشه بي‌رحم‌، به‌ويژه در هنگام خشم بي‌محابا.
در برنامه‌ريزي و فنون جنگي نابغه بود، ارزش سرعت عمل‌، به كار بردن ناگهاني نيروي بزرگ و پنهان‌كاري را مي‌دانست‌. هم‌چنين سازمان‌دهنده‌ٴ بزرگي بود و همين‌كه شخصاً ارضا مي‌شد، مي‌توانست به منافع عمومي بينديشد و عامه را در برابر غارتگران كوچك‌تر از خودش حمايت‌ كند. مي‌توانست عادل باشد، البته هنگامي‌كه هزينه‌ٴ آن را ديگران‌، به‌ويژه دشمنانش پرداخت‌ مي‌كردند. ممكن بود براي خودنمايي و به شيوه‌ٴ شرقي بخشنده باشد، يعني اين‌كه امير بايد بخشنده باشد، حتي تا سرحد ولخرجي تا قدرت‌، ثروت و شرافت خود را نمايش دهد.
خونخواري او واقعاً كار موجودي وحشي بود كه پاي‌بند به هيچ آيين و قانوني نباشد. به‌عنوان نمونه مي‌توان مورد زير را از براون نقل كرد: ((قتل عام مردم سيستان در 1383ـ1384م‌ سبب شد تا دو هزار اسير را در زير ديواري دفن كنند؛ قتل يكصدهزار اسير هندي در نزديكي‌ دهلي در دسامبر 1398م‌؛ زنده به گوركردن چهارهزار تن ارمني در 1400/1401م‌؛ و ساختن 20 كله منار در حلب و دمشق در همان سال‌؛ و قتل عام 70,000 سكنه‌ٴ اصفهان در نوامبر سال 1387م‌.))

1.پيشوا (Führer) لقب ادلف هيتلر. ــ م‌.