1148 ـ 1168)، و دايرةالمعارف فارسي جوامع‌العلوم فخرالدين رازي (وفات‌: 1210)، استفاده‌ كرده است‌؛ اين مجلد شامل تاريخ فرمانروايان خراسان تا 1258، است‌. براي مجلد سوم‌، كه‌ گران‌بهاترين بخش جهانگشاست‌، جويني توانسته اسناد به دست‌آمده از الموت را مورد استفاده‌ قرار دهد، از اين رو حاوي اطلاعاتي درباره‌ٴ اسماعيليه است كه در جاي ديگري نمي‌توان يافت‌.
اين كتاب تأثير عميقي در تاريخ‌نويسي فارسي داشت‌. جهانگشا خالي از اغلاط و تناقضات‌ نيست‌، ولي بيشتر مبتني بر مآخذ ديگر است‌، و موٴلف تنها مورخ مسلمان بود كه اطلاعات‌ شخصي درباره‌ٴ مغولستان شرقي داشت‌. توصيف او از قراقوروم مكمل شرح معاصر روبروكي‌ است‌.
جويني در اثناي روزگار تيره‌روزي ــ يعني اواخر عمر خويش ــ نامه‌اي به برادرانش به زبان‌ عربي نوشت‌، به نام تسليةالاخوان‌.
¿ يادداشت‌هاي مربوط به بيضاوي و سعدي‌.

ز. چين‌

چو مو1

دايرةالمعارف‌نويس چيني‌، كه در هسي ـ هسين واقع در ايالت آنهوئي زاده شد. زمان تولد و مرگش معلوم نيست‌. در 1256، درجه‌ٴ دكتري گرفت‌؛ در آن هنگام‌، بايد حدود 40 سال داشته‌ باشد. در 1246 (؟)، دايرةالمعارفي در 130 باب تأليف كرد، كه مي‌توان عنوان آن را دايرةالمعارف منقولات و موضوعات ترجمه كرد. هر موضوع با نقل مطالبي از آثار معروف‌، يا مطالب تاريخي‌، و اشارات ادبي توضيح داده شده است‌.

هسيه وئي ـ هسين‌2

موٴلف دايرةالمعارفي به نام خلاصه‌ٴ مدون مطالب قديم و جديد. اين كتاب در سال 1257، در 365 باب منتشر شد. در همان هنگام‌، هسيه عنوان دكتري خود را گرفت‌؛ بدين ترتيب‌، بايد حدود 40 سال مي‌داشت‌. اين دايرةالمعارف تحت‌الشعاع آثار بعدي قرار گرفت‌، با اين همه‌، از يادگارهاي‌ گران‌بهاي آن عصر است و شامل اطلاعات جالبي است كه اغلب در آثار بعدي ديده نمي‌شود: ازجمله درباره‌ٴ دولت سونگ‌.
¿ يادداشت‌هاي مربوط به قوبيلاي قاآن‌، چئانگ ته‌، و چوتا ـ كوان‌.

Chu Mu .1
Hsieh Wei-hsin .2