ز. طب رومي‌، هلنيستي‌، هندي و كره‌اي‌

(شامل گياه‌شناسي و زيست‌شناسي‌)
ماركلوس امپيريكوس‌1

در بوردو زاده شد، در پايان سدهٴ چهارم و آغاز سدهٴ پنجم برآمد. پزشك گال و رومي‌. كارمند عالي‌رتبه در زمان تئودوسيوس اول (379 - 395). در حدود 410 كتابي در ادويه‌2 را نوشت كه‌ تركيب خارق‌العاده‌اي بود از معلومات سنتي‌، طب عاميانه (سلتي‌) و خرافات‌؛ به خاطر اشاره به‌ تعداد زيادي از گياهان براي مورخ گياه‌شناسي نيز جالب است‌.

كاسيوس فليكس‌3

در كيرتاي نوميديا4 زاده شد، در حدود 447 و پيش از آن در كارتاژ (؟) برآمد. پزشك رومي‌، مسيحي‌. مقارن اواخر زندگي‌اش‌، در 447، مجموعه‌اي در طب نوشت به نام كتابي در ترجمهٴ آثار طبي مؤلفان يونان‌5، كه بيشتر دربارهٴ آسيب‌شناسي و معالجات گفت‌وگو مي‌كند و اغلب از جالينوس نقل شده است‌.
در مورد نظريهٴ خلقت بالقوهٴ قديس اوگوستين‌، يادداشت مرا در فقرهٴ ب ببينيد.

كايليوس اورليانوس‌6

اهل سيكا7 در نوميديا، احتمالاً از معاصران كاسيوس فليكس پزشك رومي‌. پس از كلسوس‌ بزرگ‌ترين نويسندهٴ آثار طبي لاتيني‌، اهميتش به‌خاطر ترجمهٴ آثار سورانوس (نك نيمهٴ اول‌ سدهٴ دوم‌)، و بيشتر براي مجموعهٴ طبي است به نام در باب بيماري‌هاي حاد و مزمن‌8.

آپوليوس كاذب‌9

گياه‌نامه يا گياه‌نامهٴ سودمند (يا كتاب الادويه‌)10. اين اثر گياه‌شناسي به آپوليوس (نك نيمهٴ دوم‌ سدهٴ دوم‌) منسوب است‌، ولي زمان آن را احتمالاً از پايان سدهٴ چهارم يا آغاز سدهٴ پنجم بايد دانست‌، كه بيشتر از نمونه‌هاي يوناني اخذ شده است‌.

Marcellus Empiricus .1
De medicamentis .2
Cassius Felix .3
Numidia ,Cirta .4
De medicina ex graecis logicae sectae auctoribus liber translatus .5
Caelius Aurelianus .6
Sicca .7
8. De morbis acutis et chronicis. ، البته اين رسالهٴ بزرگ بيشتر مبتني بر اثر گم‌شدهٴ سورانوس است به همان نام‌.
Pseudo-Apuleius .9
medicaminibus ,De herbarum virtutibus ,Herbarium .10