يكي از جالب‌ترين آثار او رساله‌ٴ كوتاهي است در اخلاق پزشكي‌. گرچه اين رساله هم‌نام‌ رساله‌ٴ آرنولدوي ويلانووايي (سيزدهم ـ 2) در همين زمينه است‌، ولي مطالبش تفاوت دارد. آلبرتو در كتابش نخست به بحث در مسائل مربوط به پزشك و رابطه‌اش با مردم به‌طور كلي‌ مي‌پردازد؛ به‌ويژه در مورد مسائل ناشي از قاروره‌بيني و سقط جنين گفت‌وگو مي‌كند. بخش دوم‌ درباره‌ٴ رابطه‌ٴ پزشك با بيمار است‌.
بحث حاوي موضوع مشاوره‌ٴ پزشكي است‌. مراجع اصلي او عبارت است از بقراط، جالينوس‌، سرافيون مهين‌، ماسويه كهين‌.
دستور مراقبت او در بيماري سنگ مثانه به اختصار سه طرز معالجه را شرح داده است‌: داروهاي قي‌آور، خون گرفتن و داروهاي مسهل‌. او توصيه‌هايي ارائه كرده است‌. تنها مرجع او ماسويه كهين است (يازدهم ـ 1).
آلبرتو رساله‌اي هم درباره‌ٴ طاعون نوشت و رساله‌اي راجع به جذام به‌صورت شرحي بر قانون‌ ابن سينا. دو شرح ديگر او عبارت است از شرح كتاب ادويه‌ٴ بقراط و شرح كتاب العلل و الامراض‌ جالينوس‌. يكي ديگر از آثار چاپ‌نشده‌اش عبارت است از يك‌رشته سوٴالات درباره‌ٴ كتاب‌ الصناعة جالينوس‌.
فراتي يك‌رشته دستورهاي پزشكي او را درباره‌ٴ موضوعاتي از قبيل سنگ مثانه‌، تب‌ها، نبض و امثال آن يافته است‌.
شرح آلبرتو بر فصول بقراط، همان طور كه خود در مقدمه گفته است‌، فقط تحرير تازه‌اي از فصول بقراط است‌. ظاهراً او نخستين كسي بوده كه به فكر تنظيم موضوعي آن كتاب افتاده است‌، تا بتوان به‌آساني مطالب آن را به‌خاطر آورد. در مورد هر موضوع مهمي عبارات به دو دسته‌ تقسيم شده‌: نظري و عملي‌. موضوعات عبارت است از: 1) رژيم غذايي قي‌آور؛ 2) نشانه‌شناسي و علل مختلف بيماري‌ها و غيره‌؛ 3) تأثير هوا، فصول و مرحله‌ٴ عمر و غيره‌؛ 4) مسهل‌ها و غيره‌. كار آلبرتو چندان بازتابي نداشت و اقدام بعدي هم كه در اواخر سده‌ٴ پانزدهم‌ توسط شخصي به‌نام استاد رودلفوس انجام گرفت به همان اندازه كم‌تأثير بود. اين فكر تا سده‌ٴ هفدهم به‌خوبي درك نشد. ممكن است او موٴلف شرحي بر مقاله‌ٴ اول قانون ابن سينا باشد، ولي‌ موٴلف شرحي بر آثار بقراط نيست كه جوواني گارتسوني (1419 ـ 1506) به او نسبت‌ داده است‌.

مـاگـنينـو

ماگنينو يا ماينينو.1 پزشك اهل ميلان‌، كه احتمالاً در نيمه‌ٴ اول سده‌ٴ چهاردهم مي‌زيست و

Magnino .1