برجسته‌ترين دريانوردان مديترانه‌اي بودند. كتاب راهنماي دريايي (نك فصل اول‌) كه در اواسط قرن تأليف شد، تاكنون يكي از شاه‌كارهاي حاكي از پيشوايي هوشمندانه‌ٴ آنان است‌. دريانوردان‌ به نقشه‌، ابزار و اقسام اطلاعات جديد دريانوردي و بازرگاني نياز داشتند. جايي كه يك‌چنين‌ اطلاعاتي را مي‌شد در آن گرد آورد، به‌تدريج در مايوركا به‌وجود مي‌آمد. دليلي در دست نيست‌ تا بپذيريم كه آن مركز زماني به‌پايه‌ٴ موٴسسه‌اي رسيده باشد كه انريكوي دريانورد در سال 1437 يا اندكي پيش از آن‌، در ساگْرِش (فارو) تأسيس كرد. نمي‌توانست به آن پايه برسد، زيرا به‌ آغازگراني نه از شاهان و اميران‌، بلكه از دانشمندان نياز داشت‌. بايد فرض كرد كه تنها در اطراف‌ اين‌گونه افراد رشد كرد.
مهم‌ترين كاميابي ((مكتب مايوركا)) ــ نامي كه معمولاً به آن گروه نقشه‌نگاران مي‌دهند ــ نقشه‌ٴ جهان كاتالونيايي سال 1375 است‌، كه عبارت از اطلسي شامل شش نقشه‌ٴ بزرگ است و براي‌ شارل پنجم‌، شاه فرانسه تهيه شده است‌. اين اطلس از نظر مطالب و دامنه بر راه‌نامه‌هاي دريايي‌ پيشين برتري دارد. البته بيزلي (ج 3، ص 525، 1906) فراتر رفته و مي‌گويد: ((اين نقشه‌ٴ دريايي با شكوه‌... بي‌شك عالي‌ترين و جامع‌ترين‌، و در مورد آسيا، علمي‌ترين نقشه‌اي بود كه تا آن زمان‌، در قلمرو مسيحيت ترسيم شده بود.)) از آن‌جا كه نقشه‌هاي دريايي براي استفاده‌ٴ ناخدايان تهيه‌ مي‌شدند، در آنها توجه تاحدي منحصراً به خطوط ساحلي محدود مي‌شد، ولي اطلس كاتالونيايي‌ شامل اطلاعات نسبتاً چشمگيري در مورد خشكي‌هاي آسيا و آفريقاي شمالي بود. نقشه‌هاي‌ ديگري توسط ابراهيم قِرِسقاس و پسرش يهودا قِرِسقاس ترسيم شد. اطلس كاتالونيايي سال‌1375 ، را گاه به ابراهيم قِرِسقاس نسبت مي‌دهند، ولي بدون دليل كافي و تنها به‌صرف اين‌كه‌ معلوم شده ابراهيم در آن زمان نقشه‌نگار برجسته‌اي بوده است‌. ابراهيم در سال 1387 درگذشت‌؛ يهودا دست‌كم تا پايان قرن زنده بود. همه‌ٴ آنان مايوركايي بودند. سولِري احتمالاً مسيحي بود و قِرِسقاس‌ها يهودي‌، ولي يهودا در جريان تعقيب سال 1391 به‌زور مسيحي شد و خايمه ريبِس‌ نام گرفت‌. بنابراين در اواخر قرن‌، اوضاع كلي به‌خاطر نابردباري بدتر شده بود و پيش‌رفت بعدي‌ گرچه متوقف نشد، ولي كاهش يافت‌. به‌علاوه‌، در ميان دو گروه رقيب يهودي و مسيحي‌، كه در رفاقت يا اقلاً تحمل متقابل به سر مي‌بردند؛ اينك‌، مبارزه‌ٴ سه جانبه‌اي ميان يهوديان‌، مسيحيان‌ و مرتدان درگرفته بود. هر گروه به گروه‌هاي ديگر بدگمان بود و دشمني با شدتي روزافزون بالا مي‌گرفت‌.
بهتر است نگاه مختصري بيفكنيم به آغاز سده‌ٴ پانزدهم تا ببينيم چگونه اوضاع عوض شده‌ بود. هنوز دو نقشه‌نگار برجسته از مكتب مايوركا باقي بودند، مِسيا(ماتئو) دو ويلادِستِس‌، كه در سال 1413 نقشه‌ٴ مهمي تنظيم كرد و اين نقشه هنوز در كتاب‌خانه‌ٴ ملي پاريس باقي است‌، و گابريل دو والسِكا كه در سال 1434 يا 1439 نقشه‌ٴ جهان معروف موٴسسه‌ٴ مطالعات كاتالونيا در