نمي‌شود، مگر برخي واژه‌هاي كوماني شده‌ٴ فارسي‌. نمونه‌هايي از زبان كوماني در آن وجود دارد؛ نه‌تنها واژه‌ها، بلكه عبارات‌، معماهاي عاميانه و يك سلسله متن‌هاي كوماني براي نيازهاي‌ ديني‌، از قبيل مواعظ، سرودها، دعاها؛ هم‌چنين واژگان ديني لاتيني ـ كوماني با اشارات‌ دستوري درباره‌ٴ آنها.

چينـي‌
چـو پـو ـ چئـي‌

چو پو ـ چئي‌، متخلص به پوـ وِن‌،1 زبان‌شناس چيني (متوفا 1370؟).
او در جائوـ چو، در ايالت كيانگسي زاده شد. در سال 1352 معاون وزير جنگ بود. او را در سال 1357 به سركوبي شورش چانگ شيه ـ چئنگ فرستادند، ولي اسير شد و تا مرگ چئنگ در سال 1367 در اسارت ماند. هنگامي كه نخستين امپراتور مينگ شورش را يكسره خاموش‌ ساخت‌، وي از خدمات دولتي كناره گرفت و اندكي پس از استقرار سلسله‌ٴ جديد درگذشت‌.
او رساله‌اي درباب املا در 5 كتاب نوشت‌. و رساله‌ٴ ديگري در شناخت ريشه‌هاي لغات‌، در يك كتاب‌، كه در آن درباب ريشه‌هاي كلمات شو وِن تحقيق كرد، يعني نخستين واژه‌نامه‌ٴ چيني كه‌ به‌ترتيب ريشه‌ٴ لغات به اهتمام شو شن (دوم ـ 1) تأليف شده است‌. براي تاريخ شو وِن يادداشت‌ مرا درباره‌ٴ كو يه ـ وانگ (ششم ـ 1، ص 426) ببينيد.
هردو كتاب به‌دست يوـ ون كونگ ـ ليانگ رئيس مدرسه‌ٴ امپراتوري منتشر شد و مقدمه‌ٴ او داراي تاريخ 1355 است‌. كتاب دوم مقدمه‌اي از خود چو دارد، به تاريخ 1349.
هردو كتاب در سال 1522 با مقدمه‌اي تازه از هوانگ فانگ و بار ديگر در سال 1634 با مقدمه‌ٴ هو چنگ ـ ين تجديد چاپ شد.

ووـ چئيـو يـن‌

ووـ چئيو ين‌، باستان‌شناس چيني عصر سلسله‌ٴ يوان (برآمدنش حدود 1307). تخلص او تسو شينگ‌2 و اهل چئين تئانگ در ايالت چكيانگ بود.
او رساله‌اي درباره‌ٴ مُهرشناسي در چين نوشت‌، كه نه تنها از مهرها، بلكه از حروفي كه بر آنها نقش شده بود بحث مي‌كرد. البته اين دو موضوع در چين از يكديگر جدايي‌ناپذيرند، واژه‌ٴ چوان‌ كه هم به معني خود مُهر است (مثلاً مهريك اداره‌) و هم آنچه ((نقش‌)) مهر ناميده مي‌شود. دو نوع‌ حروف خاص مهر وجود داشت‌، حروف بزرگ يا ((مهر بزرگ‌)) و حروف كوچك يا ((مهر كوچك‌)). اولي را شيه چو ابداع كرد، مورخي كه در خدمت شوان وانگ‌، امپراتور سلسله‌ٴ چو از

Po-Wen .1
Tzu Hsing; Wu-Ch'iu Yen .2