زمان تولد و وفات خود او معلوم نيست‌. شرح‌هايي بر كتاب مقدس نوشت‌؛ و كتابي در قواعد مراسم ديني تأليف كرد1، كه نخستين اثر ايتاليايي در نوع خود بود، و مقدمه‌اي تحليلي‌2 بر آن‌ ضميمه كرد. كمتر از جدش آزادانديش و داراي خلاقيت بود، و فقط او را از آن نظر ذكر كردم كه‌ اغلب با جدش اشتباه مي‌شود.

يحيئيل عَنَو

يحيئيل‌بن يَقوتيئيل عَنَو3. عالم اخلاق و كاتب كه در حدود 1268 - 1289، در رم برآمد. در حدود 1284 ـ 1289، بسياري از آثار عبري را استنساخ كرد، كه هنوز برخي از آنها در دست‌ است‌. مهم‌ترين تأليفش رساله‌اي اخلاقي به نام فوايد پرهيزگاري‌4 است‌، كه در آن موارد متعدد اعمال خوب و بد توصيف شده است‌. اين كتاب در بسيت و چهار فصل است كه در هر كدام‌ يكي از فضايل اخلاقي و ضد آن بيان شده است‌. يحيئيل مطالب خود را نه فقط از مآخذ يهودي‌، بلكه از آثار بت‌پرستان و مسيحيان هم اقتباس كرده است‌، او مرثيه‌اي دارد درباره‌ٴ خرابي كنيسه‌ٴ رم‌ و آتش‌سوزي سال 1268.
درباره‌ٴ بنيامين عَنَو ¿ فصل تاريخ‌.

ماهربن باروخ‌

ماهر روتنبورگي‌5. شارح آلماني‌، رهبر مطالعات تلمودي در آلمان و در زمان خويش‌؛ نفوذ او از طريق شاگردانش‌، كه مهم‌ترين آنان عاشر بن يحيئيل بود، فزوني فوق‌العاده‌اي داشت‌. گاه او را نور غربت‌6 لقب داده‌اند. زماني در نيمه‌ٴ دوم سده‌ٴ سيزدهم‌، در ورمس زاده شد؛ در فرانسه تحصيل‌ كرد؛ در شهرهاي مختلف آلمان‌، و بيشتر در روتنبورگ آن دِر توبر7 (فرانكونياي غربي‌، در فاصله‌ٴ كمي از وورتسبورگ‌) رابي شد؛ هفت سال آخر عمرش را در قلعه‌ٴ انزيسهايم زنداني بود (در نزديكي مولهاوزن در آلزاس عليا)، و در 1293، در آن‌جا فوت كرد.
او بسيار محافظه‌كار بود، و از اصول سنتي تلمود در برابر تمايلات فلسفي و آيين قبّالي به‌ يك اندازه دفاع مي‌كرد. وي شرح‌هايي بر قسمت‌هاي مختلف تلمود، چندين جوابيه‌، كتاب‌هاي‌ مختلف درباره‌ٴ موضوع‌هاي فقهي و آداب ديني نوشت‌. نوزده قضيه‌ٴ ديني او در كتاب مَحزُر آلماني‌ ديده مي‌شود. يكي از آنها مرثيه‌اي است در باب سوزاندن تلمود در سال 1244، در پاريس‌.

Pirqe halakot .1
Qontres ha-re'ayot .2
Anav، Jehiel ben Jekuthiel .3
Sefer beit ha-middot .4
Meir ben Baruch of Rothenburg .5
Me'or ha-golah .6
Rothenburg an der Tauber .7