او شرحي نيز نوشت به‌نام گفتارهايي درباب كتاب اول‌، دوم و چهارم درباب كمك كردن‌، كه‌ او و ساير نويسندگان سده‌هاي ميانه (از قبيل بارناباس رگيويي‌) اين درباب كمك كردن را به‌ جالينوس نسبت مي‌دادند، كه احتمالاً كتاب منافع الاعضاء او بود. شرح او بر قانون ماسويه كهين‌ (يازدهم ـ 1)، بسيار مفصل و شامل معالجات و اسامي داروهاي زيادي است‌؛ و كمي از مطالب‌ كالبدشناسي خود را بدان افزوده است‌.
موندينو رساله‌هايي هم در اوزان و مقادير، احشاي داخلي بدن انسان‌، نسخه‌هاي دارويي و داروها، طبابت و تب‌ها نوشت‌.
بر كالبدشناسي موندينو شرح‌هاي متعددي نوشته‌اند كه معروف‌ترينش از ياكوپو برنگاريو دا كارپي (متوفا 1550) و ماتئو كورتي (1475 ـ 1542) پاويايي است‌.

گـويـدو دا ويگـوانـو

گويدو دا ويگوانو.1 كالبدشناس و پزشك ايتاليايي (حدود 1280 ـ پس‌از 1345).
درحدود سال 1280 در پاويا، نه در ويگوانو، زاده شد. از يك خانواده‌ٴ اشرافي ويگوانويي‌ (در دوك‌نشين پاويا) بود. احتمالاً در بولونيا پزشكي آموخت‌. پس از بازگشت به پاويا، علاوه بر كار پزشكي به فعاليت سياسي پرداخت و از هواداران سرسخت امپراتور بود. هنگام لشكركشي‌ هانري هفتم به ايتاليا به وي پيوست‌. پس از مرگ هانري در سال 1313، گويدو بر سر كار پزشكي‌اش در پاويا بازگشت‌. سپس از مبارزه‌ٴ گوئلفيان و گيبلينيان كناره جست‌، به فرانسه رفت و پزشك ژان دوبورگوندي همسر فيليپ ششم والوا (شاه فرانسه از 1328 تا 1350) شد.
در سال 1335 با الهام از نقشه‌ٴ فيليپ براي لشكركشي به فلسطين‌، رساله‌اي درباره‌ٴ ضرورت‌ تصرف فلسطين به دست پادشاه فرانسه نوشت‌، كه بخش اول آن يك دستور حفظ بهداشت و تن‌درستي براي مردان سالمندي است كه به فلسطين مي‌روند (فيليپ در آن هنگام 42 سال‌ داشت‌) و بخش دوم درباره‌ٴ فنون نظامي است‌، از قبيل حمله به استحكامات‌، توصيف‌ ماشين‌هاي قلعه‌كوب‌، صعود از باروها و گذشتن از رودخانه‌ها. اين كتاب (نسخه‌ٴ 11015 لاتيني‌ در كتاب‌خانه‌ٴ ملي پاريس‌) حاوي تصويرهاي گران‌بهايي است و هنوز چاپ نشده است‌.
گويدو در سال 1345 كتاب منتخبات آثار جالينوس را به‌نام فيليپ نوشت‌. بخش اول‌ گزيده‌هايي است از ترجمه‌هاي لاتين آثار زيرين جالينوس‌: حفظ الصحه‌، اعضاء الباطنه‌، علل و امراض‌، كتاب البحران‌، كتاب تدبير الامراض الحاده‌، كتاب تركيب الادويه‌، كتاب الاٴدوية المفردة. اين ترجمه‌ها قسمت اعظم كتاب او را تشكيل مي‌دهد. بخش دوم آيين تن‌درستي و تقريباً مشابه‌ همان كتاب فوق‌الذكر است و نه‌تنها براساس كتاب جالينوس‌، بلكه با استفاده از آثار بقراط،

Guido da Vigevano, Guy de Vigevano, Guido de Papia .1