مهم‌ترين تأليفش به‌عنوان محقق كتاب مقدس در زمان اقامتش در آوينيون‌، تدوين نوعي‌ دايرةالمعارف بود كه نه تنها از الاهيات‌، بلكه به‌طور ضمني از بسياري مطالب ديگر، حتي‌ فيزيك‌، زيست‌شناسي‌، جغرافيا و پزشكي نيز بحث مي‌كرد. اين اثر به دو بخش اصلي تقسيم‌ شده بود، پيش‌درآمد معنوي كه پيش از سال 1335 تأليف شد و جنگ معنوي‌، كه احتمالاً در حوالي سال 1340 (تحرير دوم در 1359) به اتمام رسيد. در همين اثنا سه كتاب كوچك‌تر نوشت‌: درباب شگفتي‌هاي جهان‌، اقتباس و شرحي بر مسخ اثر اوويد و درس‌هاي اخلاقي كتاب‌ مقدس‌.
شرح‌هاي او بر كتاب مقدس شامل تفسيرهاي تازه و انتقادي جسورانه از اوضاع كليسا در آن‌ زمان است‌، كه ممكن است موجب گرفتاري‌اش در سال 1351 گرديده‌. از اين لحاظ او پيشاهنگ كساني‌ چون پي‌ير دالي (1350 ـ 1420)، ژان ژارسن (1363 ـ 1429)، نيكول دو كلمانژ (1360 ـ ؟1440) بود و بيش‌از پيش بي‌ساماني و تباهي كليسا و ضرورت قطعي اصلاح آن را دريافت‌.
دومين كار بزرگ برسوير ترجمه‌ٴ كتاب دهه‌هاي ليوي از لاتيني به فرانسه بود، كه به‌ درخواست شاه ژان خوب انجام داد. اين ترجمه در سال 1352 آغاز شد و در حدود 1355 پايان يافت و تنها شامل آن قسمت‌هايي بود كه در آن روز مي‌شناختند، يعني دهه‌هاي اول و سوم و مقالات اول تا نهم از دهه‌ٴ چهارم‌. اين ترجمه توفيق بسيار بزرگي بود و براي احياي‌ ادبيات كهن و براي شكوفايي نوزايي در فرانسه اهميت زيادي داشت‌. براي توسعه‌ٴ زبان‌ فرانسه نيز خالي از اهميتي نبود، برسوير در پايان كتاب‌، فهرستي از واژه‌هاي لاتيني وام‌ گرفته‌اش عرضه كرد، كه به‌خاطر نداشتن معادل فرانسه‌، ناچار شده بود آنها را به‌كار گيرد. نيكول ارام نيز در ترجمه‌ٴ آثار ارسطو همين كار را كرد، يعني فهرست واژه‌هاي يوناني و لاتيني‌ را كه مجبور شده بود براي اتمام كارش وام بگيرد، عرضه كرد و اين واژه‌ها به مالكيت دايمي‌ زبان فرانسه درآمد.
در چاپ اول ترجمه‌ٴ برسوير (پاريس 1486 ـ 1487)، به‌جاي دهه‌ٴ گم‌شده‌ٴ دوم‌، ترجمه‌ٴ ژان‌ لوبگ از درباب جنگ‌هاي قرطاجنه تأليف لئوناردو بروني آرتينو (1369 ـ 1444)، كه به شارل‌ هفتم (شاه 1422 ـ 1461) اهدا گرديده‌، چاپ شده است‌.

يادداشت درباب اعمال روميان‌

اعمال روميان مجموعه‌اي از داستان‌هاي اخلاقي براي استفاده‌ٴ واعظان است‌، كه از تاريخ و اساطير روم سرچشمه گرفته و با بسياري مآخذ شرقي‌، اسكانديناوي و غيره در آميخته است‌. گوناگوني مآخذ در بسياري از نسخه‌هاي خطي تأييد شده‌. محققان مختلف‌، از جمله سِر فردريك مَدِن آن را به پي‌ير برسوير نسبت داده‌اند، زيرا تفسير كتاب مقدس او از لحاظ سبك‌،