گويدو بوناتي (نيمه‌ٴ دوم سده‌ٴ سيزدهم‌)، قرار گرفت‌. بدبختانه اعتبار فراواني كه به دست آورده‌ بود بر اثر جاه‌طلبي فوق‌العاده‌اش خيلي زود از ميان رفت‌. وي كوشيد تا بر ويچنزا و ورونا حكومت كند و از قدرت خود براي صدور حكم اعدام شصت تن بدعتگذار سوءاستفاده كرد و بلافاصله مجبور شد گوشه‌ٴ عزلت اختيار كند. در 1247، جنگ تازه‌اي را بر ضد بدعتگذاران‌ لومباردي آغاز كرد.

ريموندوي پنيافورتي‌1

متكلم كاتالان‌، در حدود 1175، در قلعه‌ٴ پنيافورت نزديك ويلافرانكادل پانادِس (بارسلون‌) زاده‌ شد، در بارسلون برآمد، و در 1275، در آن جا درگذشت‌. در 1601، تقديس شد. در 1210، در بولونيا و غيره تحصيل كرد؛ در 1222، در سلك دومينيكيان درآمد، و در 1238 ـ 1240، (سومين‌) رئيس فرقه بود. گريگوريوس نهم (پاپ از 1227 ـ 1241)، تدوين فتاوي را برعهده‌ٴ وي گذاشت‌، 1228 ـ 1234 (كه در اين باره ¿ يادداشت اينجانب درباره‌ٴ گراتيان در نيمه‌ٴ اول‌ سده‌ٴ دوازدهم‌). وي از سازمان‌دهندگان تفتيش عقايد در آراگون و جنوب فرانسه‌، و از بنيانگذاران‌ فرقه‌ٴ ديني موسوم به فرقه‌ٴ بانوي رحمت بود. او بود كه مباحثه‌ٴ عمومي ميان موسي بن نحمن‌ (نك‌) و پابلو كريستياني را در 1263، برگزار كرد. در 1264، همراه با ريموندو مارتين (نك‌) و ديگران مأمور شد تا به بررسي و مميّزي مطالب تلمود بپردازد.

هوگوي سن شري‌2

در سن‌شر نزديك وين در ايالت دوفين زاده شد؛ در 1225، در سلك راهبان بنديكتي پاريس‌ درآمد؛ رئيس دومينيكيان فرانسه در 1227، و بار ديگر در 1236، و در عين حال مدير صومعه‌ٴ سن ژام پاريس‌؛ قائم‌مقام كل فرقه‌ٴ دومينيكي در 1240، و مشاور خصوصي گريگوريوس نهم‌، اينوسان چهارم‌، و الكساندر چهارم (كه از 1227 تا 1264 پاپ بودند)؛ از طرف اينوسان چهارم‌ به مقام كشيش كاردينالي رسيد؛ نماينده‌ٴ پاپ در آلمان پس از مرگ فردريك دوم‌؛ در 1263، در اورويِتو درگذشت‌.
متكلم و محقق فرانسوي‌، بزرگ‌ترين محقق كتاب مقدس در عصر خويش در قلمرو مسيحيت‌. مهم‌ترين كار او سرپرستي نخستين تهذيب وولگات است كه در 1236، به وسيله‌ٴ فرقه‌ٴ

1. Rymond of Peñafort. Raimundus de Pennaforti, San Ramón (Raimundo) de Peñafort (Peniafort ,Penyafort)
2. Hugh of Saint Cher, Hugo de Sancto Caro (Charo) Hugues de Saint Cher