و مبهم پيشروان ((معناشناسان‌)) امروزي بودند1 ولي هرگز به ((لاتين پايه‌)) نمي‌انديشيدند و اين‌ اشتباهشان بود.
دستور زبان نو با منطق نو (منطق نام‌گرايي يا آيين آكمي‌) ارتباط داشت‌. اين ارتباط با معني و تا مرز مشخصي سودمند بود، ولي گسترش دامنه‌ٴ آن به فراتر از آن مرز خطر داشت‌. معلومات‌ مربوط به زبان در آن روزگار چنان ناقص بود كه بي‌قاعدگي و پرت افتادگي دستور زبان را در آن‌ روزها نمي‌توان به‌درستي ارزيابي كرد. دستور زبان و منطق گاه با هم توافق دارند، ولي نه اغلب‌. دستور زبان بيشتر وابسته به عوامل رواني‌، اجتماعي و عارضي است و جز به طور استقرائي‌، قابل بررسي بر مبناي طبيعي و تاريخي نيست‌.
در نيمه اول سده‌ٴ چهاردهم ((دستور زبان نظري‌)) در اوج فعاليت خويش بود و گواه آن فضلاي‌ ملل مختلفي‌اند كه خود را وقف آن كرده بودند: در بلژيك سيژاي كورتري‌؛ در انگلستان ويليام‌ آكمي‌؛ در آلمان توماس ارفورتي‌.2
لغت‌نويسي لاتيني ظاهراً كم‌تر مورد توجه بود و هنوز ((واژه‌نامه‌ها)) در اروپاي باختري نوعي‌ نوآوري محسوب مي‌شدند. الكساندر نكام (دوازدهم ـ 2) و جان گارلندي (سيزدهم ـ 1)، مجموعه‌هايي از لغات تأليف كرده بودند. واژه‌نامه‌ٴ جان خيلي مفصل‌تر بود و Dictionarius ناميده مي‌شد (و اين نخستين نمونه از كاربرد اين واژه بود)، ولي با اين همه هنوز بيشتر يك‌ مجموعه لغات بود تا واژه‌نامه‌. دومين كاربرد واژه Dictionarius يا درست‌تر بگويم‌ Dictionarium مربوط به دايرةالمعارف كتاب مقدس تأليف پي‌ير بارسوير درحدود سال‌هاي‌

C. K. Ogden and I. A. Richards: The meaning of meaning (London 1923) .1
يكي از اين دو موٴلف يعني اُگدِن مبتكر ((انگليسي پايه‌)) است كه آن را در "Basic English" و (The basic vocabulary" (Psyche, London 1930 "، سپس در سه‌ كتاب كوچك (The basic words ,The ABC of basic English ,The basic dictionary (London 1933 و در بسياري آثار ديگر مطرح ساخت

C. A. Korzybski: Science and sanity. An introduction to non-Aristotelian systems and general semantics (Lancaster ,penna 1933; 2nd ed. 1941).

كتاب‌هاي عامه فهم‌تر

S. I. Hayakawa: Language in action (Madison, Wis 1939; Isis 34, 84). Hugh R. Walpole: Semantics. The nature of words and ;their meanings (New York 1941), R. Carnap: Introduction to semantics (275 p., Harvard University press 1942 ;Isis 34, 229).

2. اين توماس پيش از سال 1350 يك مدرسه‌ٴ دستور زبان ومنطق در اِرفورت داير كرد. او موٴلف مطالعات آلماني است كه اشتباهاً آن را به دُنْس اسكوت‌ (سيزدهم ـ 2) نسبت داده‌اند.
Martin Grabmann: De Thoma Erfordiensi auctore grammaticae quae Ioanni Duns Scoto adscribitur speculativae (Archivum (franciscanum historicum 15, 273-77, 1922