واژه‌نامه‌ٴ مجهول‌الموٴلفي به نام تزو هوئي‌، شماره‌ٴ ريشه‌ها به 214 كاهش داده شد. اين تعداد كمتر در فرهنگ‌هاي بعدي حفظ شد، به ويژه در واژه‌نامه‌ٴ بزرگ چئينگ‌، كه در سال 1716 تكميل شد و در واژه‌نامه‌ٴ چيني ـ انگليسي جيلز (1912).
برگرديم به چائو هوئي ـ چئين كه واژه‌نامه‌ٴ منظومي هم تأليف كرد، كه اندكي بعد در دايرةالمعارف يونگ لو تا تيِن (1409) گنجانده شد.1 به گفته‌ٴ مينگ شيه (باب 96) اين واژه‌نامه‌ حاوي 100 باب بوده‌، كه تنها 32 باب آن در دست است و در سسو كئو چوان شو نقل شده است‌.

تينگ هائو ـ نيِن

كه به‌خاطر معصوميت كودكانه‌اش غالباً تينگ شائو تزو ناميده مي‌شد. شاعر چيني‌(1335ـ1424).
از او در اين‌جا به‌عنوان نمونه‌ٴ عجيبي از همانندشوندگي ياد مي‌كنيم‌. او كه داراي تباري‌ مسلمان از مردم آسياي مركزي بود، پدربزرگش به خدمت قوبيلاي (سيزدهم ـ2) درآمد. او در وو ـ چئانگ‌، هوپه پرورش يافت و تا زمان حمله‌ٴ مينگ در سال 1364 در آن شهر مي‌زيست‌. در اين‌ هنگام همراه خانواده‌اش به چين‌كيانگ گريخت‌. مادرش در آن‌جا مرد و او مدت پنج سال را در رياضت گذراند (و به همين خاطر آن لقب را گرفت‌). سپس‌، به چكيانگ و كيانگسي رفت‌، تا آن‌كه استقرار صلح به وي امكان داد در زادگاهش وو ـ چئانگ شغلي دولتي به‌دست آورد. با اين‌همه‌، به‌خاطره‌ٴ سلسله‌ٴ يوآن وفادار ماند و مجموعه‌اي از اشعار ميهني سرود، به‌نام‌ هاي چئائو چي‌. در اواخر عمرش بودايي شد!

1. براي آن دايرةالمعارف معروف ¿يادداشت مربوط به وانگ‌چِن (چهاردهم ـ1).