بسياري از نويسندگان آثار پزشكي در اين عصر، به‌عنوان استاد دانشكده‌ٴ پزشكي شناخته‌ مي‌شدند. آنها كه موجب زينت دانشگاه پادوا بودند، يعني دوندي‌ها و سانتاسوفيايي‌ها را قبلاً نام برديم‌. در پروجا، جنتيله دا فولينيو (وفات‌: 1348)، فرانسيسكوس دي گانِليس‌، توماسو دِل‌ گاربو، فرانچسكو دا سي‌ينا بودند. در پاويا، سيلانوس دي نيگريس‌، اوگو بنتسي‌؛ در فلورانس‌، فرانچيشينو دي كولينيانو؛ در پيزا، اوگولينو دا مونته‌كاتيني‌؛ در بولونيا، كريستوفوروس دي‌ هونِستيس‌، پي‌يِترو دا توسينيانو، ياكوپو دِلاّ توره‌، پي‌يِترو دارجلاتا؛ در مونپليه‌، برنار آلبرتي‌، يوآنس ياكوبي‌، ژان دوتورنامير؛ در پاريس‌، لو ليِوْر، گيوم بوشه‌، پير دوكسون‌؛ در پراگ‌، هاينريش ريبنيچ‌. همين افراد اغلب در بسياري از دانشگاه‌ها تدريس كردند و بدين ترتيب‌، افكار و اعمال پزشكي تا حدي با سرعت انتشار مي‌يافت‌، يا مي‌توانست انتشار يابد.
پزشكان ديگري به‌خاطر حمايت شاهانه از نوعي شهرت برخوردار بودند. پير فرومون در خدمت ژان خوب بود؛ يوآنس ياكوبي درخدمت شارل پنجم‌؛ گيوم دو هارسيني‌، گيوم بوشه‌، گيوم لو توزه و پير دوكسون در خدمت شارل ششم‌. گيوم بوشه دوك بورگوندي را خدمت كرد؛ لو ليِوْر به دوك ارولئان‌؛ ژان دوگراندويل به دوك بوربن‌؛ ژان مولَنْيِه و پيِر دو ناديلز به شاه ناوار؛ هاينريش توپينگ به كنت فرمان‌رواي راين‌؛ توماس سارپتايي به اسقف برسلاو؛ نيكولودا اودينه‌ و گالئاتسو دا سانتاسوفيا به دوك اتريش‌؛ توماسودل گاربو و مارسيلودا سانتاسوفيا به ويسكنتي‌ ميلان‌؛ ياكوپو دا آركوا به شاه مجارستان‌؛ گويدو دا بانيولو به شاه قبرس‌؛ بِندِق عين به ملكه‌ٴ ناپل‌ خدمت كرد.
برخي موٴلفان پزشكي خود پزشكان سلطنتي بودند: گالوس دو استراهف و جوواني‌ دي دوندي در خدمت شارل ششم بودند؛ آلبيك در خدمت وِنْتسِل و سيگيسموند بود.
چند تن هم پزشكان شهر بودند، يعني شهري از آنان خواسته بود كه در آن‌جا كار كنند، حقوقي بگيرند و برخي وظايف در شهرداري داشته باشند، به‌ويژه در وقت شيوع بيماري‌هاي‌ همه‌گير. يك‌چنين انتصابي قبلاً درمورد اوگو بورگونيوني (سيزدهم ـ1) در بولونيا، صورت‌ گرفت و از قرار معلوم توسط بسياري شهرهاي ايتاليا، آلمان و فرانسه در سده‌هاي سيزدهم و چهاردهم‌، اين شيوه دنبال شد. مثلاً در نيمه‌ٴ دوم سده‌ٴ چهاردهم ديونيزيو كُله‌، پزشك شهر بلونو و اوگوليني دا مونته كاتيني پزشك پيستويا و پِشيا بود. ولي چنين انتصاب‌هايي تا سده‌ٴ پانزدهم‌ نسبتاً نادر باقي ماند. مورخان پزشكي آلمان (يوهان هرمان باس 1876؛ تئودور پوشمان 1889) مدعي شده‌اند اين سيگيسموند (امپراتور1410 ـ1437)، بود كه پزشك شهري را به‌صورت يك نهاد عمومي امپراتوري در سال 1426 ايجاد كرد. اين به اصطلاح اصلاح سيگيسموندي افسانه‌اي بيش‌ نيست‌. انتصاب پزشكان آلماني پيش از پايان سده‌ٴ پانزدهم هيچ اهميتي پيدا نكرده بود؛ وجود آنها در آن هنگام‌، به‌وسيله‌ٴ اظهارات موجود در برخي كتاب‌هاي چاپي سده‌ٴ شانزدهم تأييد مي‌شود.