مشكوك استخراج كردند. در سال 1317 فهرستي از 235 مطلب مغاير با عقايد قديس توما در كتاب دوران سن پورسني يافتند. انتصاب دُوران به اسقفي ليمو در همان سال احتمالاً براي‌ حمايت از او از سوي پاپ يوحناي بيست و دوم انجام گرفت‌. بالاخره در سال 1333 پالو عضو هيئتي از متكلمان بود كه از سوي فيليپ ششم در وَنسن براي رسيدگي به عقايد پاپ يوحناي‌ بيست و دوم در مورد روٴيت خداوند تشكيل شده بود؛ در سال 1334 يكي از بيست و نه نفري‌ بود كه اين عقايد را محكوم كرد و از پاپ خواست تا آنها را مردود شمارد.1 در سال 1335 بنديكتوس را در تصميم‌گيري عليه سلف خودش ياري كرد.
پي ير دولا پالو تفسيرهايي بر كتاب مقدس نوشت كه به صورت پرسش و پاسخ و توضيح‌المسائل و به شيوه‌ٴ مدرسي بودند. مهم‌ترين تأليفش در اين زمينه شرح او بر كتاب‌ عبارات‌، كه بيشتر بر ضد دوران سن پورسني و در دفاع از عقايد توماست‌.
پالو متكلمي به‌خوبي‌ِ هروه نبود، ولي اطلاعات فقهي و حقوقي بهتري داشت‌. آثارش در زمينه‌ٴ قانون شرع حاوي بسياري مباحثات و مقالات بر ضد ژان دوپوئي است‌. اين حاكي از جدال ديرين ميان اعضاي فرقه‌هاي ديني و كشيشان آزاد بود؛ پالو مدافع گروه اول بود و پوئي‌ پشتيبان دسته‌ٴ دوم‌. اين جدال سرانجام در اجتماعي كه به‌وسيله‌ٴ يوحناي بيست و دوم تشكيل‌ يافته بود، در 24 ژوئيه‌ٴ 1321 به زيان پوئي خاتمه يافت‌. مهم‌ترين نوشته‌ٴ پالو بر ضد پوئي‌ درباب دلايل عيني اختيارات كليسا (1318 يا اندكي بعد) بود؛ قدرت پاپ مافوق همه‌ٴ قدرت‌هاي‌ كليسايي اعم از كشيشان يا راهبان است‌، از اين‌رو فرقه‌هاي ديني همان موضعي را در برابر كشيشان عادي گرفته‌اند كه پاپ به آنان اجازه داده است‌.
پالو در سال 1328 رساله‌اي درباب فقر مسيحايي تأليف كرد، بر ضد ميكله دا كزانو، يعني بر ضد فرقه‌ٴ روحانيان و در دفاع از دسته‌ٴ محافظه‌كار وهواداران پاپ‌.
او واعظ معروفي بود و برخي از مواعظش به‌دست ما رسيده‌، همراه با تعداد زيادي مواعظ مجعول‌. تاريخ جنگ‌هاي صليبي را نوشت كه بسيار مفصل بود و تنها قطعاتي از آن در دست‌ است‌. تاريخ تأليف آن احتمالاً پس از مراجعتش از شرق بود (1331 به بعد)، زماني كه بيشتر اوقاتش را صرف موعظه براي جنگ صليبي تازه‌اي مي‌كرد.
تأثير او در پتك جادوگران (چاپ 1489 به بعد، ايسيس 25، 147 ـ 149) ديده مي‌شود. مثلاً پتك جادوگران در تشخيص پنج روشي كه شيطان به‌وسيله‌ٴ آنها موجب ناتواني جنسي مي‌گردد، از او پيروي كرده است‌.

1. منظور ديدار بلاواسطه‌ٴ خداوند در ملكوت اعلاست كه نصيب مردگان آمرزيده مي‌شود. يوحناي بيست و دوم گفت كه اين كار تنها پس از روز جزا ميسر است‌؛ پالو و همكيشانش مي‌گفتند اين ديدار بلافاصله پس از مرگ نصيب مي‌شود.