گويدو دا بانيولو

پزشك ايتاليايي‌، كه در قبرس برآمد (وفات‌: 1370).
گويدو، فرزند فيليپينو دِلي اسكوپُلي دا بانيولو و مادرش‌، دختر گويدو گاتزاتا بود. او در بانيولوي پيانو، نزديك اِميليا1 در تاريخي نامعلوم (حدود 1320ـ1325) به دنيا آمد. در رگيو، ونيز و قبرس برآمد. در سال 1353 عضو انجمن اخوت پزشكان ونيز بود و مقارن سال 1360 چنان خدمتي به آن شهر كرده بود كه به افتخار شهروندي آن نايل شد. در همان ايام پزشك پير لوزينيان اول شاه قبرس (1359ـ1369) شده بود. در سال 1349 در رگيو و بار ديگر در سال‌1362 در نيكوزيا وصيت‌نامه‌اش را نوشت‌. او از دوستان پترارك بود و پترارك در يكي از آثارش‌ از وي نام برده است (1366).
او تنها پزشك شاه قبرس نبود، بلكه مشاورش هم بود و در سال 1363 همراه با فيليپ‌ دومِزيِر و ديگران يكي از منشورهاي او را امضا كرده است‌. شاه او را در سال 1365 براي‌ مأموريت به جنوا فرستاد تا ياري جنواييان را براي يك جنگ صليبي در همان سال‌، به‌خاطر تسخير اسكندريه به‌دست آورد. ظاهراً گويدو به قبرس برنگشت و در سال 1370 در ونيز درگذشت‌.
فهرست موجودي كتاب‌خانه‌ٴ او از سال 1380 در دست است‌، شامل 60 جلد به بهاي ((266 دوكا و 10 سُلدو)). اين كتاب‌ها همه طبي نبود، بلكه كتاب‌هاي فلسفي‌، رياضي‌، اخترگويي و ادبي هم بود و صاحبشان پزشك و انسانگرايي با سواد به شمار مي‌رفت‌. به‌ويژه به‌خاطر وجود اين فهرست است كه از گويدو بانيوليو در اين كتاب ذكري مي‌شود. مقايسه‌ٴ كتاب‌خانه‌ٴ گويدو (يا آنچه ده سال پس از مرگش‌، از آن باقي مانده بود) با كتاب‌خانه‌ٴ ايلياي ونيزي‌، شامل 59 جلد، كه‌ فهرستي از كتاب‌هاي آنها به تاريخ 1326 در دست است‌، جالب خواهد بود.

توماسو دل گاربو

پزشك معروف فلورانسي (وفات‌: 1370).
توماسو فرزند دينو دل گاربو (چهاردهم ـ1) بود، كه در سال 1327 درگذشت‌. او به شدت‌ تحت‌تأثير انديشه‌هاي تادئو آلدروتي (سيزدهم ـ2) و آموزش‌هاي دينو قرار داشت‌. توماسو مدتي در پروجا تدريس كرد. سپس در مقام استاد پزشكي‌، در بولونيا جانشين پدرش شد. بنابر اسناد دانشگاه فلورانس در سال 1364 در آن‌جا تدريس مي‌كرد. در سال 1368 گالئاتسو ويسكونتي او را به ميلان دعوت كرد تا بيماري نقرسش را درمان كنند. توماسو در هشتم ماه اوت‌ سال 1370 درگذشت‌.

1. Reggio بر سر راه ميلان به مُدِنا و در فاصله‌ٴ 24 كيلومتري مُدِناست و بانيولو در 8 كيلومتري رگيو به گواستالاست‌.