1260، در نيكومديا زاده شد؛ نام تعميدي‌اش مانوئل بود، ولي وقتي راهب شد نام ماكسيموس‌ را بر خود نهاد، در 1296، آندرونيكوس دوم پالئولوگوس (امپراتور از 1282 تا 1328)، او را به‌ سفارت به ونيز فرستاد، و اين بدو فرصت داد تا در زبان لاتيني ورزيده شود؛ در 1310، از دنيا رفت‌.
او تعدادي آثار لاتيني را به يوناني ترجمه كرد. اين كار آغاز فعاليت مهمي بود كه سبب شد بر روي شكاف روزافزون ميان روم و بيزانس پلي زده شود؛ بدين‌ترتيب‌، رستاخيز يوناني اروپاي‌ غربي را فراهم ساخت‌. او نصايح كاتوي سانسور، مسخ و حماسه‌هاي اوويديوس‌1، روٴياي اسكيپيوس‌ تأليف سيسرون همراه با شرح ماكروبيوس بر آن‌، جنگ گاليسياي قيصر، رساله‌ٴ صغير دوناتوس‌، در باب تثليث اوگوستين‌، تسليات بويتيوس‌، احتمالاً مدخل الهيات قديس توما را ترجمه كرد. از نخستين علماي يوناني بود كه الهيات لاتيني را با دقت مطالعه كرد. نخستين انسانگرايان لاتيني‌ از آثار او براي مطالعه‌ٴ زبان يوناني استفاده‌ٴ زيادي كردند؛ و ترجمه‌ٴ تسليات بويتيوس هنوز هم گاه‌ بدين منظور مورد استفاده قرار مي‌گيرد.
مهم‌ترين تأليف رياضي او شرحي بر دو كتاب اول حساب ديوفانتوس است‌.
هم‌چنين‌، كتابي درباره‌ٴ حساب هندي نوشت (حدود 1300). ظاهراً اين كتاب براساس كتاب‌ يوناني قديمي‌تر از سال 1252 بود، ولي ارقامي كه در كتاب اولي به كار رفته از نوع رومي بود، و ارقام كتاب پلانودس ارقام عربي است‌. رساله‌ٴ پلانودس درباره‌ٴ اعداد صحيح و كسرهاي‌ شصتگاني است‌؛ هم‌چنين‌، روش‌هاي محاسبه‌ٴ معروف به حساب هندي‌، و در ضمن روش‌هاي‌ ديگر را شرح مي‌دهد. مثلاً در مورد استخراج جذر اول روش هندي بيان شده (يعني همان كه‌ اساساً امروز هم به كار مي‌رود)، سپس محاسبه‌ٴ ديگري كه موٴلف ادعا مي‌كند كه از خودش است‌، ولي كاملاً قديمي است‌.2 اگرA²=a²+b (كه b در مقايسه با a كوچك‌تر است‌)، در آن صورت A تقريباً معادل است با a+b/a ؛ هم‌چنين طرح 9 به 9 را شرح مي‌دهد و آن را از هند مي‌داند.
كتابي در باب قاروره‌بيني بدو منسوب است‌.
او هم‌چنين‌، موٴلف رساله‌اي در باب دستور زبان به صورت محاوره است‌.
ماكسيموس سه مجموعه تأليف كرد: 1) مجموعه‌ٴ نامرتبي از منتخبات تاريخي و جغرافيايي شامل قطعاتي از افلاطون‌، ارسطو، استرابون‌، ديونوسيوس زرين دهان (نيمه‌ٴ دوم‌ سده‌ٴ اول‌)، پوزانياس‌، ديون كاسيوس‌، سونسيوس‌، يوانِس لاورنتيوس لوديايي (نيمه‌ٴ اول سده‌ٴّ

1. ترجمه‌ٴ او از حماسه‌ها براساس نسخه‌اي قديمي‌تر از نسخه‌ٴ موجود است‌.
J. E. Sandys, History of the classical scholarship vol. 1 3d. ed. p. 428, 1921
2. منشأ آن را مي‌توان تا زمان هرون اسكندراني و شايد تا ارشميدس يافت‌.
Johannes Tropfke, Geschichte der Elementar - Mathematik, 2d. ed. vol. 2, p. 136, 1921