يافت‌. در سال 1341 هنگامي كه در كلبه‌اش معروف به لانه‌ٴ لاك‌پشت مي‌زيست به مديريت‌ آموزش و پرورش زادگاهش منصوب شد. در دوران سخت پايان سلسله‌ٴ يوآن از كار اخراج‌ شد و در سال 1364 كه بيش از هفتاد سال داشت‌، به صومعه‌اي در كوهستان‌هاي زادگاهش‌ پناه برد. وي جغرافياي محلي را اصلاح كرد. در نودوشش سالگي يعني حدود 1384ـ1390 از دنيا رفت‌.
مهم‌ترين تأليفش اثري در مورد خرافات فراوان عصر خويش است كه آنها را زير پانزده عنوان‌ توصيف كرد: زندگي و مرگ‌، آفات‌، نيروهاي روحاني‌، قرباني‌ها، قرباني‌هاي ناروا، جن و پري‌، جادوگري‌، غيبگويي‌، مراسم سوگواري‌، انتخاب قبور، قيافه‌شناسي ، طالع بيني‌، تعيين اوقات و اماكن سعد و نحس‌، آموزه‌هاي عجيب‌.

ز. كره

چنگ منگ چو

كنفوسيوسي و اديب كره‌اي (1337ـ1392م‌).
چنگ منگ چو معروف و متخلص به پو يين‌، از سياستمداران و فيلسوفان برجسته‌ٴ كره‌، كه‌ با قرار دادن لوحه‌ٴ او در زيارتگاه غربي معبد كنفوسيوس در سال 1517 در شمار قديسان درآمد.
وي از خدمتگزاران سلسله‌ٴ كوريو بود و براي مأموريت‌هاي سياسي در سال 1377 به ژاپن و در سال 1382 به چين فرستاده شد. در راه فراگرفتن آيين كنفوسيوس بر طبق آموزش‌هاي‌ چو شي (دوازدهم ـ2) و مبارزه با خرافات بودايي چنان تلاشي كرد كه بيشتر به‌ناحق پدر مابعدالطبيعه لقب گرفت‌. از او نوشته‌ٴ فلسفي چنداني در دست نيست‌، ولي مقاله‌ها و اشعار فراواني دارد كه نه‌تنها در كشورش‌، بلكه در چين و ژاپن هم از شهرت و محبوبيت برخوردار شده‌ است‌.
بر اساس مآخذ كره‌اي‌، وي دولت‌مرد بسيار قابلي بود كه در اوقات بحراني آرامش و مهارت‌ خود را حفظ مي‌كرد. براي پاشيدن بذر كنفوسيوسي در اذهان مردم به ايجاد مدارس روستايي‌ پرداخت‌، براي مردم فقير نوانخانه ساخت و براي تسهيل در انتقال غلات شاه‌راه‌هاي آبي‌ به‌وجود آورد.
شهرت او بيشتر به‌خاطر فعاليت‌هاي سياسي‌، بخشي به‌خاطر نوشته‌ها و بيشتر به سبب‌ شهادتش بوده است‌. هم چنان كه مقدر بود شاهد سقوط سلسله‌ٴ يوآن (در سال 1369، هنگامي‌كه‌ سي‌ودو سال داشت‌) و آغاز سلسله‌ٴ مينگ باشد. بيست‌و سه سال بعد، مواجه با سقوط سلسله‌ٴ كوريو شد، كه در شمار خدمتگزاران آن بود. وي حاضر به همكاري با فاتحان لي نشد و در سال‌1392 در پايتخت قديمي سُنگدو بر روي ((پل خيزران‌)) كشته شد و هنوز لكه‌هاي خون او در