عبارت خارج از متن ((نوشته‌شده از روي تأليف استاد يوهان ساكسوني به‌نقل از آنچه در سال‌1297تأليف كرده است‌.)) ديده مي‌شود. اين بسيار حيرت‌آور است‌، چون دانكوي مورد بحث‌ به‌اين زودي نمي‌توانسته تأليف آثارش را به انجام رسانده باشد.
برگرديم به منجم پاريسي كه معروف‌ترين شاگرد ژان دو لين‌يِـر بود و اين دو نفر بودند كه‌ موجب معرفي زيج آلفونسي در پاريس و پس از آن در مراكز مهم اروپاي باختري شدند. شناسايي‌ اين زيج از حدود 1292 در پاريس آغاز شد (مقدمه 2، 1726)، ولي در شكل اسپانيايي‌اش‌ نمي‌توانست در بيرون از شبه جزيره‌ٴ اسپانيا چندان نفوذي بكند و شهرت وسيع خود را مرهون‌ ترجمه‌ٴ لاتيني‌، به‌ويژه اصلاح يوهان ساكسوني است‌.
يوهان نخستين شرح قوانين خود را بر اين زيج در سال 1327 نوشت‌، كه شامل قوانين‌ گرفت‌هاست و دين موٴلف را به استادش ژان دو لين‌يِـر باز مي‌نمايد.
يوهان ساكسوني در اين شرح قوانين‌، شبانه‌روز (و نَه ساعت‌) را به 60 بخش مساوي‌60ثانيه‌اي تقسيم مي‌كند.1 در اين مورد بايد توجه داشت كه تقسيم اوقات (يعني شبانه‌روز و ساعت‌) در سده‌هاي ميانه‌، هنوز خيلي كم شناخته شده است و موضوع خيلي بغرنج‌تر از آن‌ است كه عموماً تصور مي‌شود.2
زيج آلفونسي همراه با شرح يوهان به‌وسيله‌ٴ موسي بن ابراهيم اهل نيم به عبري ترجمه شد (آوينيون 1460).
از قرار معلوم‌، يوهان در سال 1335 تقويمي براي سال 1336 تا 1380 تنظيم كرد، كه از زيج آلفونسي استخراج و برحسب طول پاريس تنظيم شده بود. اين جدول‌ها سخت مورد استفاده‌ٴ اخترگويان قرار گرفت‌. در آن وضعيت روزانه‌ٴ خورشيد وماه‌، زحل در هر ده روز، مشتري‌ هر هشت روز، مريخ هر شش روز، عطارد براي هر چهار روز تعيين شده است‌. در سال 1355 شرحي بر قوانين استادش ژان دو لين‌يِـر نوشت‌، شامل ستايشي از او، جدولي از حركات ماه‌، سيارات و كسوف و خسوف‌.
اثر معروف ديگر يوهان در سال 1331 در پاريس تأليف شد و آن شرحي است بر المدخل الي‌ٰ صناعة احكام النجوم قبيصي (دهم ـ 2)، ترجمه‌ٴ يوحناي اشبيلي (دوازدهم ـ 1).
آن رساله‌ٴ قبيصي اغلب همراه با شرح يوهان چاپ شده است‌. اين شرح حاوي مطالب تازه‌اي‌ است كه از زيج آلفونسي و از رصدهاي خودش به‌وسيله‌ٴ اسطرلاب تام در پاريس انجام داده بود (درباره‌ٴ اين ابزار يادداشت مربوط به ژان دو لين‌يِـر را ببينيد). او دفاع از اخترگويي را در برابر ده‌

Thorndike 3, 266 .1
Paul Tannery: Sur la division du temps en instants au Moyenage (BM 6, 111, 1905; Memoires 5, 346-47, Isis, 6, 434) .2