اسحاق بن تاج‌الدين مولتاني صوفي حنفي‌، معروف به ابن تاج‌، كه بيشتر به‌خاطر نشان دادن‌ نفوذ زبان فارسي در هند، در اينجا ذكر مي‌شود. او در حدود 1317 در مولتان پنجاب برآمد؛ در آن شهر سنن كهن تصوف وجود داشت كه گواه آن مقبره‌ٴ شمس تبريزي (متوفا حدود 1274م‌/ 673 ه ق‌، مقدمه 2، 1763) در آن شهر است‌.
از آثار اوست‌: 1) مناسك الحج به زبان عربي‌؛ 2) خلاصةالاحكام بشرائط الامام و الاسلام‌، به‌ زبان عربي‌؛ 3 و 4) تلخيص خلاصةالاحكام به عربي و فارسي‌، 5) خلاصة جواهر القرآن في‌بيان‌ معاني لغات الفرقان‌، توضيح معاني لغات قرآن به زبان فارسي‌، كه سوره‌ها به‌ترتيب از سوره‌ٴ اول‌، سپس سوره‌ٴ آخر، سوره‌ٴ ماقبل آخر و به‌همين ترتيب تا سوره‌ٴ دوم معني شده و در سال 1317 در مولتان به انجام رسيده‌، ولي نسخه‌اي به خط موٴلف در دست است كه در سال 734 ه ق در قاهره‌ نوشته شده است‌.

ه . هند هندو

مِـدامْـكَـره‌

مِدامكره نيز معروف به ناوا ـ مِدامكره (يعني مِدامكره‌ٴ كهتر). نويسنده‌ٴ برمه‌اي به زبان پالي‌.
او در سيلان تحصيل كرد، سپس به مارتابان در جنوب خاوري برمه رفت و در آنجا معلم ملكه‌ بهادا، مادر سِتي‌بهيندا (شاه مارتابان از 1348 به بعد) شد.
او كتاب لوكاديپاسارا را تأليف كرد كه مجموعه‌اي است درباره‌ٴ شرح مراحل مختلف هستي در دوزخ‌، در ميان جانوران‌، در ميان ارواح و غيره و هر مرحله با افسانه‌هايي توضيح داده شده است‌.

راتا ـ كاوي‌

راتا ـ كاوي كه در حدود 1300 برآمد، حاكم يكي از شهرهاي مملكت كنار (جنوب باختري هند) بود. او يك كتاب علمي عاميانه به زبان كناري نوشت‌، به‌نام راتا ـ ماتا يا راتا ـ سوترا كه از پديده‌هايي از قبيل باران‌، زمين‌لرزه‌، تندر و آذرخش‌، سيارات و احكام مربوط به آنها بحث‌ مي‌كند. بهاسكره‌، از شاعران تلوگو در سده‌ٴ چهاردهم آن را به زبان تلوگو ترجمه كرد.

و. چين‌

وو چئنگ‌

كنفوسيوسي و تائويي چيني (1247 ـ 1331).
وو چئنگ در چئونگ - جن‌، كيانگسي زاده شد. تخلص او يو چئينگ هم‌چنين پو چئينگ‌، لقبش لين چئوآن بود و با نام وِن چِـنگ تقديس شد. او در كلبه‌اي نيين مي‌زيست و بنابراين در