ح‌. طب اسلامي‌، ايراني‌، يهودي‌، بيزانسي‌، و ژاپني‌

احمد طبري‌

ابوالحسن احمد بن محمد طبري در حدود 970 پزشك ركن‌الدوله‌ٴ ديلمي بود. پزشك ايراني‌. موٴلف مجموعه‌اي طبي موسوم به المعالجات البقراطية في عشر مقالات‌. آيا به فارسي بوده يا به‌ عربي‌؟ فعلاً تنها به صورت نسخه‌ٴ عربي موجود است‌.

علي بن عباس‌

علي بن عباس مجوسي‌1، كه از قرار معلوم خودش يا پدرش زرتشتي بوده‌، در اهواز زاده شد؛ در زمان عضدالدوله برآمد، در 994 درگذشت‌. يكي از سه پزشك بزرگ خلافت شرقي‌. براي‌ عضدالدوله يك دايرةالمعارف طبي نوشت به نام الكتاب الملكي‌2 يا كامل الصناعة الطبيه‌، كه‌ منظم‌تر و موجزتر از حاوي رازي است‌، و از قانون ابن سينا، كه آن را تحت‌الشعاع قرار داد، بيشتر جنبه‌ٴ عملي دارد. ملكي شامل 20 باب است كه نيمي از آن به طب نظري و نيم ديگر به طب‌ عملي اختصاص دارد. بهترين قسمت‌هاي آن به دستور غذايي و ادويه‌ٴ مفرده مربوط است‌. تصور ابتدايي از دستگاه مويرگي‌3. ملاحظات باليني جالب‌. اثبات حركات رحم در اثناي زايمان (نوزاد خود بيرون نمي‌آيد، بلكه به بيرون رانده مي‌شود).

حسين بن ابراهيم‌

حسين بن ابراهيم حسن بن خورشيد طبري ناتلي در حدود 990 - 991 برآمد. مترجم يونايي به‌ عربي‌. در 990 - 991 ترجمه‌ٴ اصلاح شده‌اي از كتاب ديوسكوريدس را به امير ابوعلي سَمْجوري‌ اهدا كرد.

قُمْري‌

ابومنصور حسن بن نوح قمري‌4 بخارايي احتمالاً در اواخر سده‌ٴ دهم و آغاز سده‌ٴ يازدهم در بغداد برآمد. پزشك مسلمان‌. معلم ابن‌سينا. كتابي در طب نوشت موسوم به كتاب غِنَي و مُنَي‌ كه بيشتر مبتني بر الحاوي رازي بود و منقسم بر سه باب (بيمارهاي داخلي‌، بيماري‌هاي‌ خارجي‌، تب‌ها).

Haly Abbas .1
Liber regius, regalis dispositio .2
capillary system .3
4 .ظاهراً موٴلف قمري را با قمي سهو كرده‌، چون او را از مردم قم دانسته است‌. - م‌.