محمد بن اشرف سمرقندي *، محمد بن ابوبكر فارسي‌.
صاحب‌نظر موسيقي (1): صفي‌الدين اُرْمَوي‌.
شيميدانان (2): حسن رماح‌، ابوالقاسم عراقي‌.
طبيعيدانان (2): بيلك قباجقي‌، عبدالموٴمن دمياطي‌.
پزشكان (4): خليفه بن ابي المحاسن‌، ابن قف (مسيحي‌)، ابن نفيس‌، صلاح‌الدين بن يوسف‌.
مورخان (7): منهاج‌ِ سِراج **، ابوشامه‌، ابن عميد (مسيحي‌)، ابن خلكان‌، ابن راهب قبطي‌ (مسيحي‌)، جويني **، ابن واصل‌.
حقوقدانان (3) نوَوي‌، جعفر حلي‌، نسفي‌.
زبان‌شناس (1): ابن منظور *.
از اين سي و چهار تن‌، چهار تن تقريباً فقط به فارسي نوشتند و سي تن به عربي‌. از آن سي تن هم‌ چهار تن قسمتي به فارسي نوشتند. عربي بي‌شك مهم‌ترين زبان بود؛ با اين همه‌، در ميان چهار تن ايراني‌ فارسي‌نويس‌، دو تن‌، يعني مولوي و سعدي‌، از بزرگ‌ترين شاعران همه‌ٴ اعصار، بودند.
توزيع جغرافيايي اين افراد چگونه بود؟ رده‌بندي آنان چندان آسان نيست‌، چون اغلبشان از كشوري‌ به كشور ديگر مي‌رفتند، ولي طبقه‌بندي ساده‌ٴ زير براي منظور ما كافي است‌. گروه ميانه‌، يعني اهالي‌ عراق و جزيره (بين‌النهرين‌)، سپس‌، همه‌ٴ شرقيان (يا ايرانيان‌)، و غربيان (مصريان و شاميان‌).
بين‌النهرينيان (4): جعفر حلي‌، ابن خلكان‌، ابوالقاسم عراقي‌، صفي‌الدين‌.
ايرانيان (14): قزويني‌، علي بن عمر كاتبي‌، نسفي‌، ابهري‌، محمد بن ابوبكر فارسي‌، محمدتبريزي‌، بيضاوي *، نصيرالدين طوسي *، قطب‌الدين شيرازي *، محمد بن اشرف‌ سمرقندي *، منهاج‌ِ سِراج **، مولوي **، سعدي **، جويني **.
مصر و شاميان (16): ابوشامه‌، ابن منظور، نوَوي‌، ابن نفيس‌، خليفه بن ابي المحاسن‌، ابن‌ واصل‌، صلاح‌الدين بن يوسف‌، حسن رَمّاح‌، عرضي‌، بيلك قباجقي‌، عبدالموٴمن دمياطي‌، وطواط، محمد بن دانيال‌، و سه مسيحي به نام‌هاي ابن راهب قبطي‌، ابن قُف‌، جرجيس المكين‌.
از آن رو بين‌النهرينيان را در گروه جداگانه‌اي جاي دادم كه آنان كاملاً از دو گروه ديگر مشخص هستند، هرچند به گروه ايراني نزديك‌ترند، تا به گروه شامي‌. دو گروه عمده كاملاً با يك‌ديگر برابرند، خيلي بهتر از نيمه‌ٴ اول سده‌ٴ سيزدهم‌، كه گروه مصرو شامي برتري چشمگيري داشت‌.
بدين مسلمانان شرقي (گروه ايراني‌)، مي‌توان سه تن را افزود كه در خدمت مغول به سر مي‌بردند و ما در ميان چينيان ذكرشان كرديم‌.

مسلمانان غربي (7)

مربي (1): محمد رقوطي‌.