ثابت مي‌شود كه قديم‌ترين كتاب‌هاي چاپي موجود يا مشخصاً معلوم‌، ترجمه‌هاي چيني‌ پراجناپاراميتا (يا سوتراي الماس‌) است كه قديم‌ترين آنها تاريخ 11 مه 868 و چاپ دوم آن تاريخ‌ سال 1016 و بقيه 1157 و 1189 را دارند. چاپ سال 1157 يكي از قديم‌ترين كتاب‌هاي چاپي‌ ژاپن است‌، ولي قديم‌تر از همه نيست‌. پس از چاپ تعويذها در زمان شوتوكو در سال 770، قديم‌ترين اثر چاپي Bussetsu rokuji shinju okyo است‌، كه پيش‌از سال 1053 چاپ شد. فصلي از سوتراي نيلوفر آبي پيش‌از سال 1080 چاپ شد. نخستين اثر بودايي تاريخ‌دار ترجمه شده به چيني كه در ژاپن چاپ شد،1 Jyo - yuisiki ron ، ترجمه‌ٴ شوان تسانگ (هفتم ـ 1) بود در ده مجلد، كه در سال 1088 به‌انجام رسيد. نسخه‌هايي از مجلدات 1، 2، 5 ـ 10 در شوسو ـ اين‌، در نارا نگه‌داري مي‌شود، هدف از چاپ‌، تاريخ‌، نام باني خير و چاپچي در صفحه‌ٴ آخر كتاب چاپ شده است‌. قديم‌ترين چاپ ژاپني موجود از سوتراي الماس تاريخ ماه يازدهم سال‌1247را دارد.
كتاب هايي كه در صومعه‌هاي بودايي چاپ مي‌شد، احتمالاً به همان طريقي بود كه هنوز در صومعه‌هاي لامايي تبت به‌كار مي‌رود؛ يعني هرسال‌، يا هرگاه كه لازم بود به تعداد مورد نياز، سفارش داده شده يا قابل مصرف در آينده‌ٴ نزديك‌، از روي باسمه‌ها تكثير مي‌شد. به عبارت‌ ديگر، كتاب‌ها، به همان صورتي چاپ مي‌شد كه اينك از فيلم عكاسي پوزيتيو تهيه مي‌شود.
بوداييان در استفاده از فن جديد براي انتشار تعاليمشان تنها نبودند. پيروان تائو و كنفوسيوس هم از آنان تقليد كردند؛ مثلاً، در سال 932 فِنگ تائو (دهم ـ 1) صدراعظم به تهيه‌ٴ متن چاپي تصحيح شده‌اي از آثار كلاسيك فرمان داد. آن چاپ‌، شامل متن و تفسير، در سال‌953 در 130 مجلد فراهم شد.2 چاپ مشابهي در همان ايام در سسوچوان انجام گرفت‌. مجموعه‌هايي از تاريخ سلسله‌ها هم انتشار يافت‌. آثار بزرگان بودايي (1521 اثر در قريب‌5000جلد و 130,000 صفحه‌) درحدود 972 منتشر شد، آثار بزرگان تائويي تنها درحدود 1016 انتشار يافت‌.
چاپ كلاسيك‌ها مربوط به سال 953 تحت سرپرستي هان ـ لين يوان‌، يعني فرهنگستان انجام‌ گرفت و علي‌رغم فراز و نشيب‌ها، حافظ سنت‌هاي چيني از زمان مينگ هوانگ (هشتم ـ 1) بود.

1. يعني ويدياماتراسيدي كه به چيني Ch'eng wei shin lun ناميده مي‌شود.
2. چاپ كلاسيك‌هاي چيني به‌وسيله‌ٴ بخش خصوصي تا سال 1064 ممنوع بود (Peak p. 13, 1935.) . اين نشان مي‌دهد كه چينيان از همان آغاز مشتاق بودند آثار ديني‌شان در عين انتشار استاندارد هم باشند، هم‌چنين‌، نشان مي‌دهد كه اين آثار به‌طور خصوصي هم منتشر، يا براي انتشارشان اقدام شده است‌.