هنگامي كه او با نام پير اول شاه قبرس و اورشليم شد (فرمانروايي‌اش 1359ـ1369)، فيليپ به‌ وزارت او رسيد؛ او سال‌ها پيش و پس از 1369 در سراسر اروپا سفرهاي زيادي كرد و كوشيد جنگ صليبي تازه‌اي به‌راه اندازد. سرانجام در دربار شارل پنجم فرزانه به مقام مشاوري رسيد. پس از مرگ شاه (1380) به صومعه‌ٴ سلستيني پاريس پناه برد، بدون اين‌كه به سلك آنان درآيد و باقي عمرش را در آن‌جا گذراند تا در بيست‌ونهم مه 1405 درگذشت‌.
فكر اصلي فيليپ ايجاد جنگ صليبي تازه بود. زندگي او از سال 1346 تا پايان‌، صرف همين‌ يگانه هدف شد. وي ناپايداري مستملكات غرب و اعتقاد به مسيحيت را در شرق مديترانه‌ درصورتي‌كه بيت‌المقدس پس گرفته نمي‌شد، به خوبي دريافته بود. به همين خاطر به وسايل‌ تازه‌اي نياز بود؛ او مي‌خواست فرقه‌ٴ جنگجوي ديني تازه‌اي تأسيس كند به نام فرقه‌ٴ رنج‌هاي‌ مسيح‌، تا وحدتي تازه و انضباطي تازه پديد آورد كه بدون آن مساعي نظامي محكوم به شكست‌ بود. (اين فرقه به‌وجود نيامد.) اغلب نوشته‌هايش مستقيم يا غيرمستقيم درباره‌ٴ جنگ صليبي و درباره‌ٴ تمهيدات سياسي‌، اخلاقي و ديني لازم براي يك چنين منظوري است‌. مساعي سال‌هاي‌1347،1362، 1363ـ1364 همه شكست خورد و سرانجام اميدهايش با جنگ نيكوپول (بر دانوب سفلا) به باد رفت‌، جنگي كه در آن سيگيسموند مجارستاني و بوسيكول سردار فرانسوي‌، در سال 1396 به‌دست بايزيد اول سلطان عثماني شكست خوردند.
يكي از نخستين آثار او شرح حال پير توماسي‌1 بود كه يكي از سه مبلغ جنگ صليبي بدفرجام‌ سال 1365 به شمار مي‌رفت و در سال 1366 در فاماگوستا درگذشت‌. فيليپ آن سرگذشت را بلافاصله پس از آن نوشت‌. معروف‌ترين اثرش روٴياي باغ رساله‌اي است سياسي به‌صورت‌ محاوره‌اي ميان يك كشيش و يك جنگاور، كه اولي از برتري مقام پاپ و دومي از مقام شاه دفاع‌ مي‌كند. جنگاور برنده مي‌شود. اين كتاب به قريب نُه نويسنده منسوب است‌: شامل نيكول اُرام‌، جوواني دا لنيانو، و رائول دو پرِل‌. متن لاتيني به احتمال زياد توسط فيليپ دو مزير در مه سال‌1376 تهيه شد. متن فرانسه هم كه زماني تصور مي‌شد متن اصلي است‌، مدتي بعد در حدود 1376ـ 1378 توسط مزير نوشته شده است‌.
هنوز بايد يكي از آثار عجيب او را ذكر كنيم‌، به نام روٴياي زائر پير كه در تابستان 1389 تأليف

1. پير توماسي و نه ((قديس پير توماس‌)). پير در قبرس به‌عنوان قديس شناخته شد، ولي رسماً تقديس نشد. او در آستانه‌ٴ سده‌ٴ چهاردهم در سالنيادوتوما، واقع‌ در دُردُني زاده شد و در گاسكوني به راهبان كَرملي پيوست‌. به‌عنوان استاد كلام اسكوتي شهرتي يافت‌؛ درباب مفهوم هستي و مفاهيم صوري را نوشت (چاپ اول‌، ونيز 1515)؛ ولي از سال 1354 مطران و سياستمدار كليسا بود. اينوكنتيوس ششم (پاپ 1352ـ1362)، او را به ترتيب اسقف پاتي و ليپاري در سيسيل‌، كورون در موريا، سراسقف كرِت‌، بطريق لاتيني قسطنطنيه (پطروس سوم‌، 1362ـ1366)، نماينده‌ٴ پاپ در سراسر مشرق كرد. در سال 1365 هنگام محاصره‌ٴ اسكندريه‌ زخم برداشت و در ششم ژانويه‌ٴ 1366 در فاماگوستا درگذشت‌.