جنوايي بود. يكي از جزاير شمال خاوري به‌نام او لانزاروته ناميده شده است‌. جنوايي ديگري به‌ نام نيكولوسو دا رِتچو، كه در خدمت پرتغال بود، در سال 1341 جزاير ديگر آن مجمع‌الجزاير را كشف كرد و چهار ماه را در آنها گذراند. گزارش سفر نيكولوسو توسط بوكاچيو حاوي نخستين‌ توصيف جزاير قناري است‌.
كام‌يابي‌هاي جنواييان و پرتغاليان‌، نه تنها رقيبان سياسي آنان‌، بلكه دربار پاپ را هم به طمع‌ انداخت‌. كلمنس ششم در مورد فتح جزاير خوش‌بختي (در آن هنگام جزاير قناري را چنين‌ مي‌ناميدند) تأكيد كرد و در پانزدهم نوامبر سال 1344 در آوينيون با گستاخي تمام لوئي‌ دولاسردا1 را فرمان‌رواي آنجا و امير خوش‌بخت ناميد. در سال 1342 يك هيئت مايوركايي‌، كه‌ رهبري آن را فرانسِـش دِس والِـرْس برعهده داشت‌، از جزاير قناري ديدار كرد. در سال 1345 هومبرت نايب‌السلطنه‌ٴ ويِنُوا2 هيئت ديگري را آماده مي‌كرد. انگليسي‌ها هم مشتاق شدند. هيئت‌هاي بسيار ديگري روانه شدند. هيئت‌هاي مايوركايي در سال‌هاي 1346، 1352، 1360؛ اسپانيايي 1377، 1382، 1386، 1393؛ گزارش مشروح سفر اين هيئت‌ها بي‌فايده است‌.3 هجوم براي تاراج استعماري تمام‌عيار آغاز شده بود و هرچند اين امر لزوماً شماري از اكتشافات‌ جغرافيايي را در پي داشت‌، مستقيماً با تاريخ سياسي سروكار پيدا مي‌كنيم‌.
كشف موٴثر جزاير قناري سرانجام به اهتمام دو نجيب‌زاده‌ٴ فرانسوي انجام گرفت‌، ژان دو بِتانكور اهل نورماندي وگاديفِر دولا سال اهل پواتيه‌، كه در اول مه سال 1402 در لاروشل بر كشتي نشستند. دو مأخذ متناقض براي بررسي پيروزي‌هاي آنان وجود دارد: اولي كه احتمالاً پيش از پايان سال 1404 به وسيله‌ٴ كشيشان آن دو نفر، يعني پي‌ير بونتيه‌ٴ دومينيكي و ژان‌ لووارياي كشيش تأليف شده است‌. درآن نقش گاديفار بزرگ نشان داده مي‌شود. اين نسخه در سال 1888 دراختيار موزه‌ٴ بريتانيا قرار گرفت و چاپ شد. گزارش دوم نيز از قرار معلوم همان‌ متن و تأليف همان افراد است‌، ولي در حدود سال 1625 گاليان دو بِتانكور براي بزرگ كردن‌ فتوحات اجدادش آن را بازنويسي كرده است‌. پي‌ير بارژِرو، ازروي نسخه‌اي كه دست كم تا سال‌1874در اختيار خاندان بتانكور بوده‌، آن را چاپ كرد. (پاريس 1630) و در سال 1874 گابريل‌ گراويه بار ديگر به انتشار آن پرداخت‌. در اين اثنا چاپ بارژرو به انگليسي هم ترجمه شد.
براثر پيمان آلكاچُـواس (1480) جزاير قناري به اسپانيا، و غرب آفريقا، گينه و جزاير ديگر

1. Luis de La Cerda. يا لودويگوي اسپانيايي‌، از خانواده‌ٴ شاه‌زادگان كاستيل واز اعقاب بلافصل آلفونسوي دهم فرزانه (سيزدهم ـ 2)؛ درياسالار فرانسه‌، 1341؛ وفات پس از سال 1360.
2 .هومبرت دوم (1313 ـ 1355)، آخرين فرمان‌رواي مستقل دوفينه‌؛ در سال 1349 به‌نفع پسر بزرگ شاه فرانسه كناره‌گيري كرد (شارل پنجم بعدي‌). از آن پس‌ پسر بزرگ شاه فرانسه لقب دوفين داشت‌.
3 . نك‌. La Ronciere, 2, 7-10, 1925.