قرار داشت در (ويل‌ِنُو)1 تأسيس كرد و با دسته‌هاي جنگجويان مزدور كه مشغول غارت فرانسه‌ بودند به مبارزه پرداخت‌؛ نماينده‌ٴ او كاردينال آلبُرنُث (كه در سال 1350، از سوي‌ كلمنس ششم تعيين شده بود) صلح را در ميان رعاياي ايتاليايي پاپ تأمين كرد و در سال‌ 1357، مجموعه قوانين تازه‌اي در اختيارشان گذاشت‌. پس از اينوكنتيوس ششم‌، گيوم‌ دوگريموار با نام اوربانوس پنجم به مقام پاپ رسيد (1362 ـ 1370)، كه از راهبان بنديكتي‌ ژِوودان بود و در دانشگاه‌هاي مختلف حقوق درس مي‌داد؛ او ساختمان كاخ بزرگ آوينيون‌ را به پايان رساند2 ـ كاري كه چهار پاپ بيش از سي سال با آن درگير شده بودند. او نخستين‌ پاپي بود كه به رم بازگشت و اين كار به‌وسيله‌ٴ ((تأمين آرامش‌)) كاردينال آلبُرنُث ميسر شد. با وجود نكوهش‌هاي اُرام و فرانسويان ديگر، در سال 1367، آوينيون را ترك كرد، ولي‌ ايتاليايي‌ها او را چنان آزردند كه در سال 1370، بار ديگر به آوينيون بازگشت‌! آخرين پاپ‌ فرانسوي پير روژه دوبوفور يا گرگوريوس يازدهم (1370 ـ 1378)، برادرزاده‌ٴ كلمنس ششم بود كه در هجده سالگي به مقام كاردينالي رسيد. در سي و نه سالگي وقتي به مقام پاپي برگزيده شد، هنوز در مرتبه‌ٴ شَماسي قرار داشت‌، آن روز او را به مرتبه‌ٴ كشيشي رساندند و فردايش به مقام‌ پاپي‌. او بنابر اعتقادات خودش‌، براي صلح روحاني تلاش مي‌كرد و بدان سبب پيروان رامون‌ لول و بگاردها را محكوم ساخت‌. تحت تأثير كاتريناي سي‌ينايي‌، فلورانس را با كليسا آشتي داد، در سال 1376، آوينيون را ترك كرد و پس از سفري رنجبار در سال 1377، به رم رسيد. در آن‌ هنگام‌، اين شهر جاوداني بر اثر هرج‌ومرج‌، بينوايي و بيماري‌هاي واگيردار ويران شده و جمعيتش به 17000 تن كاهش يافته بود3. بدين‌سان‌، اسارت بابلي به پايان رسيد و از نظر برخي‌ اشخاص به نظر مي‌رسيد كليسا سرانجام از پريشاني نجات يافته بود؛ ولي گرفتاري‌هاي اصلي آن‌ تازه آغاز شده بود.
گرگوريوس يازدهم در سال 1378، اندكي پس از ورودش به رم درگذشت‌. زير فشار مردم رم‌، كه از انتخاب يك پاپ فرانسوي هراس داشتند، انجمن مقدس (شانزده كاردينالي كه تنها

1. بسياري از كاردينال‌ها در زمان پاپ‌هاي آوينيون در ويل‌نُو (Villeneuve) كاخ‌هايي ساختند . آنها در آن‌جا به آوينيون نزديك بودند ، ولي در قلمرو فرانسه به‌ سر مي‌بردند .

2. Léon Honoré Labande Le palais de papes et les monumernts d' Avignon au XIV ^e siécle (quarto 2 vols., ill., Marseille 1925).

3.جمعيت رم در حدود 1377، به كمترين حد خود در دوره‌ٴ مسيحيت رسيد؛ در سال 1198، هنوز حدود 000 35, و در 1513، حدود 000 40, نفر بود. اين‌ كاهش تاحدي معلول طاعون سياه سال 1348، و زمين‌لرزه‌ٴ 1349 بود.

Pietro Castiglioni , Della populazioe di Roma dalle origini ai nostri tempi , Roma 1878.

در مقام قياس در سال 1394، به‌گفته‌ٴ نيكولو دي مارتوني‌، آتن حدود 1000 نفر جمعيت داشت‌.