5. الدر المكنون في شرح قصيدة ذي‌النون‌، شرحي بر يك رساله‌ٴ كيمياگري (عرفاني‌) ذوالنون‌ مصري (نهم ـ 2)، كه در سال 1342 در قاهره تأليف كرده است‌.
6. غاية السرور. شماره‌ٴ 1 را ببينيد. موٴلف در مقدمه‌ٴ مصباح (ش 9) از آن ياد كرده است‌.
7. الاختصاص و درة الغوّاص في اسرار الخواص‌، درباره‌ٴ خواص طبيعي و جادويي جانوران و كاني‌ها.
8. كشف‌الستور شرح ديگري است بر شذور الذهب‌، كه لكلرك آن را ذكر كرده است‌.
9. المصباح في اسرار علم المفتاح‌. موٴلف در مقدمه‌ٴ كتاب مختصري از تاريخ كيمياگري عربي‌ را بيان مي‌كند، از آثار خودش در اين زمينه (ش 3،6) و از آثار هفت موٴلف عمده نام مي‌برد كه‌ به‌ترتيب تاريخي عبارت‌اند از خالدبن يزيد (هفتم ـ 2)، جابربن حيان (هشتم ـ 2)، محمد بن‌ اميل تميمي‌، مَسْلَمه بن احمد مجريطي (دهم ـ 2)، حسين بن علي طغرايي (دوازدهم ـ 1)، علي‌ بن موسي بن ارفع رأسه (دوازدهم ـ 2)، ابوالقاسم عراقي (دوازدهم ـ 2).1
10. مخمّس الماء الورقي‌. در تلخيص كتاب الماء الورقي والارض النجميه تأليف محمد بن اميل‌ تميمي‌. اين تلخيص در سال 1340 در دمشق فراهم شده است‌.
11. نتائج الفكر في احوال الحجر.
12. نهاية الطلب في شرح المكتسب‌. شرح مفصلي است بر كتاب العلم المكتسب في زراعة الذهب تأليف ابوالقاسم عراقي (سيزدهم ـ 2). اين شرح بر يكي از مهم‌ترين كتاب‌هاي كيمياگري‌ عربي خود كاملاً مهم به نظر مي‌رسد و حاوي منقولات فراواني از آثار پيشين‌، از جمله آثار منسوب‌ به جابربن حيان است و نوآوري‌هايي دارد، از قبيل استفاده از جوهر شوره براي جدا كردن نقره از آلياژ نقره و طلا. جلدكي خاطرنشان مي‌كند اجسام جز با وزن‌هاي معيني واكنش نمي‌كنند.
13. شرح قصيده‌ٴ ابي‌الاصبع‌. ابوالاصبع عبدالعزيز بن تَـمّـام عراقي در سده‌ٴ دهم در ميافارقين‌ (شمال خاوري ديار بكر، دجله عليا) مي‌زيست و قصيده‌اش درباره‌ٴ كيمياست‌. اين شرح‌ كشف الاسرار هم ناميده مي‌شود.
14. شرح‌الشمس الاكبر لبليناس‌.
15. التقريب في اسرار الكيميا (يا في اسرار التركيب‌)
اين فهرست‌، كه كامل نيست‌، براي نشان دادن فعاليت فراوان جلدكي به‌عنوان نويسنده‌ٴ آثار كيميايي كافي است‌. توجه به اين نكته جالب است كه همه‌ٴ آثارش منحصراً درباره‌ٴ كيمياست‌. بررسي آنها به همان اندازه كه مشكل است مطلوب هم هست‌. براي ارزيابي آنها لازم است كه‌

1. از همه‌ٴ اينان در جاي خودشان در مقدمه ياد شده است‌، جز محمد بن اميل تميمي كه در پايان سده‌ٴ نهم و آغاز سده‌ٴ دهم برآمد. او را نبايد با محمد بن‌ احمد تميمي (دهم ـ 2) پزشك فلسطيني اشتباه كرد.