كنيم كه در عربي 630 نام (يا استعاره‌) براي شير وجود دارد: خوش بختانه دميري به همه‌شان‌ اشاره نكرده و تنها مهم‌ترينشان را آورده است‌، يعني قريب 30 تا را.
حياة الحيوان گنجينه‌ٴ دانش عاميانه‌ٴ اسلامي است‌، گنجينه‌اي تمام‌نشدني كه هنوز چنان‌كه بايد مورد پژوهش قرار نگرفته است‌. بخشي از اطلاعات گردآوري شده در آن به‌صورت ديگري در هزار و يكشب هم ديده مي‌شود. كتاب دميري از محبوبيت زيادي برخوردار شد و به سه صورت‌ رواج يافت (مانند شروح ابن رشد! در آن‌باره ¿يادداشت مربوط به او در جلد 2)، الكبري‌ٰ، المتوسط و الصغري‌ٰ. به‌علاوه‌، تحريرهاي گزيده (با حذف تمام يا برخي حواشي‌)، اقتباسات‌1 ترجمه‌ها به فارسي و تركي از آن صورت گرفت‌. منتخبات منظوم يا ديوان الحيوان كه توسط سيوطي نويسنده‌ٴ كثيرالتأليف مصري (وفات‌: 1505 م‌) به عمل آمده است توسط ابراهيم‌ عسقلاني مسيحي ماروني (وفات‌: 1664 م در ايتاليا) به لاتيني ترجمه شد و ساموئل يوشار كاني (1599 ـ 1667 م‌)، پروتستان فرانسوي در هيروزوئيكون نقل كرده‌است‌. هيروزوئيكون‌ (رحلي‌، 2 جلد، لندن 1636) مجموعه‌ٴ بزرگي از تواريخ مربوط به حيوانات است كه در كتاب‌ مقدس نام برده شده و به‌نوعي همتاي حياة الحيوان به شمار مي‌رود. بدين‌سان‌، عقايد اسلامي در مورد حيوانات در سده‌ٴ هفدهم به غرب راه يافت‌.

محمد بن مَنگَلي‌

محمد بن منگلي ناصري‌، رئيس نگهبانان ملك اشرف شعبان (سلطان مملوك 1363 ـ 1376 م‌) موٴلف مصري كتاب‌هايي در زمينه‌ٴ شكار و سواركاري‌.
معروف‌ترين اثرش أنْس‌المَلا بوحش‌الفَلا درباره‌ٴ شكار است‌؛ ولي دست‌كم دو كتاب ديگر هم‌ درباره‌ٴ شكار و سواركاري در زمان جنگ و صلح‌، نوشته‌است‌.
انس‌الملا چنان جامع است كه جادارد مندرجات آن را ذكر كنيم‌. با بحثي درباره‌ٴ وظايف ديني‌ شكارچي و كارهايي كه برايش حلال و حرام است آغاز مي‌شود. گوشت شكاري را كه به تازگي‌ يوز يا حتي سگان خود شكارچي كشته باشند، نبايد خورد؛ تنها خوردن گوشتي حلال است كه‌ شكارچي خودش گلوي او را با كارد بريده باشد. گوشت شكاري كه با يك وسيله‌ٴ كند كشته‌ شده‌باشد حرام است‌. سپس‌، موٴلف از ساير وظايف شكارچيان به‌طور كلي سخن مي‌گويد، به‌ويژه از وظايف امرا، خواه در هنگام شكار يا در حين راه‌؛ چگونگي استفاده از سلاح‌هاي شكار (اقسام تيرها، نيزه‌ها، سنگ‌ها، گرزها، زوبين‌ها، شمشيرها و خنجرها). شكار غزال‌، شير، فيل‌، ببر، كفتار، گراز، يوزپلنگ (نحوه‌ٴ زنده‌گرفتن آنها، اهلي كردنشان و تربيتشان براي شكار)، اقسام

1. يكي از اقتباس‌ها يا تقليدها بلوغ المرادمن الحيوان و النبات و الجماد، تأليف ابن حِجّه‌ٴ حَمَوي (1366 ـ 1434 م‌) است‌، كه در يادداشت مربوط به قلقشندي‌ ذكر شده است‌.