فصل چهل و يكم‌

زبان‌شناسي‌
(نيمه‌ٴ اول سده‌ٴ سيزدهم‌)

الف‌. لاتيني‌

ابرهارد بتوني‌1

نحوي و شاعر فلاندري‌. او از بتون فلاندر (نه از بتون آرتوا) برخاست و در اواخر سده‌ٴ دوازدهم و اوايل سده‌ٴ سيزدهم‌، برآمد. مهم‌ترين تأليفش يك دستور زبان لاتيني است‌2 كه داراي فصلي‌ درباره‌ٴ مصادر يوناني است‌. اين كتاب كه احتمالاً در 1214، به شعر لاتيني (2200 بيت‌) نوشته‌ شده بود، تا حدي رواج يافت‌. اراسموس از آن به عنوان كتاب درسي مقدماتي استفاده كرده‌، و رابله از آن نام برد.
وي هم‌چنين رد بدعت‌گذاران‌3 را در بيست و هشت فصل بر ضد بدعت‌گذاران‌، خصوصاً والدنسيان‌، و لابيرنتوس‌4 را (در 3000 بيت شعر لاتيني‌) در دستور زبان لاتيني‌، فن شعر و بي‌نوايي معلمان نوشت‌. قسمت سوم و آخر لابيرنتوس حاوي بررسي آثار قريب سي تن از شاعران لاتيني معروف باستان و قرون وسطاست (از هوراس ذكر نشده است‌).

گارلند

جان گارلندي‌5، منسوب به "كلو دو گارلند"*6، كه يكي از قديمي‌ترين قسمت‌هاي دانشگاه‌

Eberhard of Bethune, Everard, Evrard, Eberhadrus Bethuniensis .1
Graecismus .2
Anti-haereses .3
Labyrinthus .4
John of Garland .5
clos de Garlande .6
* " rue Galande " در نزديكي St. Julien le Pauvre و St. Severin هنوز شاهدي بر آن كلو دوگارلند قديم است‌.