آندريا براي تشويق مطالعه‌ٴ آثار كلاسيك و معاصر كارهاي زيادي كرد. پترارك و مورخان و نويسندگان ونيزي از قبيل لورنتسو موناچي نخست وزير كانديا (1375 ـ 1429) و مارينو سانودو ايل جووينه (1466 ـ 1535) او را ستوده‌اند.
كتاب سفيد و كتاب آبي زير نظر آندريا در زمان فرمان‌روايي‌اش تحرير شد. اولي حاوي‌ تمامي موافقت‌نامه‌هاي حكومت ونيز با ملل غربي است و دومي درباره‌ٴ ملل شرقي‌. اغلب اين‌ اسناد مربوط به امور بازرگاني ونيز است‌، ولي تاريخ حقيقي اين روابط بازرگاني و سياسي را داندولو خود در دو كتاب نوشت‌.
كتاب مفصل‌تر و مهم‌تر به نام تاريخ در زمان فرمان‌روايي آندريا نوشته شده است‌. مقالات 1 ـ 3 آن گم شده است‌؛ مقاله‌ٴ 4 با گزارشي از سان ماركو در آكويلا در سال 48 آغاز مي‌شود و به‌ مرگ ياكوپو كنتاريني در سال 1280 پايان مي‌يابد. اين كتاب شامل تاريخ جهان و هم‌چنين‌ تاريخ ونيز است‌. رافائينو كارستيني صداعظم ونيز، متوفا در سال 1390، ذيل آن را تا سال‌1388نوشت‌.
اين كتاب تاريخ بهترين مأخذ براي تاريخ سياسي و بازرگاني ونيز در زمان آندرياست‌. او مطالب زيادي از كتاب خود را از مآخذ پيشين گرفته است‌: تاريخ ونيز جوواني شماس‌؛ تاريخ‌ آلتينوم‌؛ تاريخ گرادو، تاريخ نوشته‌ٴ مارتينو دا كانال‌؛ كتاب اسرار ايمان صليبي مارينو سانودو و آيينه‌ٴ پولس‌.
تاريخ موسوم به مختصر كه تنها چند بخشي از آن چاپ شده‌، ارزش ناچيزي دارد، زيرا اغلب‌ مطالب آن با تفصيل بيشتر و دقيق‌تر در كتاب تاريخ آمده است‌.

مـوسـاتـو

آلبرتينو موساتو1 (1261 ـ 1329). سياست‌مدار، مورخ‌، شاعر و از پيش‌گامان برجسته‌ٴ انسان‌گرايي‌.
او در پاييز سال 1261 در نزديكي پادوا زاده شد، به تحصيل دستور زبان و حقوق پرداخت و مقارن سال 1282 در زادگاه خويش دفتردار بود. به عضويت شوراي شهر درآمد و غالباً براي‌ مأموريت‌هاي سياسي به آلمان و شهرهاي ايتاليا فرستاده مي‌شد. در كريسمس سال 1315 در پادوا تاج افتخار شاعري دريافت كرد و اين نخستين بار بود كه از روزگار قديم به بعد اين رسم در ايتاليا تكرار مي‌شد.2 در سال 1325 به كوجا (در ساحل آدرياتيك‌، جنوب ونيز) تبعيد شد و در 31 مه 1329 در عين تنگ‌دستي مرد.

Albertino Mussato .1
2. از زمان استاتيوس در سده‌ٴ اول م‌. پترارك نخستين كسي بود كه در يكشنبه‌ٴ عيد پاك سال 1341 در رم به آن افتخار نايل شد.