يك دليل غيرمستقيم براي كم بودن اطلاعات‌، اگر نگوييم فقدان اطلاعات‌، در زمينه‌ٴ جنبه‌هاي فني معدن‌كاري در سده‌هاي ميانه در كاتالوگ جامع موزه‌ٴ ساوث كنزينگتن در لندن‌ عرضه شده است‌. دو بخش مربوط به معدن‌كاري و تصفيه‌ٴ سنگ معدن (96 ص‌، 3 تصوير، 1920) و متالورژي‌، تأليف ا. ج‌. اسپنسر (70 ص‌، 11 تصوير، 1925) فاقد هرگونه مطلبي در اين زمينه است‌.
اشاراتي در باره‌ٴ تاريخ معدن‌كاري در كشورهاي مختلف خواننده را در جهت‌گيري ياري‌ خواهد كرد.
انگلستان‌. در سال 1299 ادوارد اول معادن نقره و سرب دِوُن‌شاير را به فرسكوبالدي‌ واگذاشت‌. اينان نمايندگان خانواده‌اي از بازرگانان و بانك‌داران فلورانسي بودند كه در امور بين‌المللي نقشي حساس داشتند (به ويژه در سده‌ٴ سيزدهم و نيمه اول سده‌ٴ چهاردهم‌)؛ آنان به‌ فيليپ زيبا شاه فرانسه و ادوارد اول و دوم شاهان انگلستان پول قرض مي‌دادند؛ نام آنان از سال‌1227تا 1311 بارها در امتيازنامه‌ها آمده است (دايرةالمعارف ايتاليا 16، 70، 1932). در سال‌1314شخصي به نام هرمان دوآلمانيا در معدني در نزديكي دولورتن در سامرست كار مي‌كرد. در سال 1324 توماس آلماني مأمور بررسي معدن‌هاي شاه در كمبرلند و وستمورلند شد. او مدتي پيش از ادوارد دوم اجازه يافته بود از نخاله و سرباره‌ٴ معادن كه دور ريخته مي‌شد استفاده‌ كند؛ براي اين اجازه سالي بيست شيلينگ مي‌پرداخت (ريكارد، ص 535). حضور دو ((مهندس‌ معدن‌)) آلماني در انگلستان در اين زمان در خور توجه است‌، اين دليلي است براي انتساب رونق‌ معدن‌كاري اروپا به صنعتگران كوه‌هاي هارتس‌، ساكسوني‌، و بوهميا؛ اين مناطق فعال‌ترين‌ نواحي معدني و بهترين ((مدرسه‌))هاي معدن‌كاري اروپا بودند، ولي اين بدان معني نيست كه در محل‌هاي ديگري تجارب معدن‌كاري و متالورژي وجود نداشته است‌.
در مورد انگلستان‌، ناحيه‌ٴ مِنديپ (شمال ولز) و كورنوال را در نظر بگيريم‌. معادن منديپ از زمان روميان مورد بهره‌برداري بود و در سده‌ٴ چهاردهم بيشتر به خاطر سرب و هم‌چنين آهن در آنها كار مي‌كردند. كاني‌هاي ديگر، از جمله كالاميت (سيليكات روي‌) در آنجا به دست مي‌آمد، ولي استخراج آنها تا مدت‌ها بعد چندان زياد نبود.1 اما معادن كورنوال يكي از منابع اصلي تأمين‌ قلع در دنياي قديم بودند. تاريخ آنها، اشاره‌ٴ مرا در مورد وجود شكاف عميق بين معدن‌كاري قديم‌ و سده‌هاي ميانه به‌خوبي روشن مي‌كند. تاريخ مكتوب معادن كورنوال با هرودوت آغاز مي‌شود

J.W. Gough: The Mines of Mendip (278 p., 2 maps, Oxford 1930) .1