L'accordo nucleare: La Repubblica islamica dell'Iran; vince il perdente

Mohammad Javad Zarif e Laurent Fabius.

L'accordo nucleare della Repubblica Islamica e dei paesi occidentali è stato firmato in condizioni in cui entrambe le parti si sono dichiarate vincitrici del trattato. غربی ها از بابت اینکه بدون حمله ی نظامی جلوی دستیابی ایران به تسلیحات اتمی را گرفتند، شادمانند و جمهوری اسلامی هم مسرور است که برنامه ی اتمی اش تماما برچیده نشده، بخشی از دارایی هایش آزاد شده و تاسیسات هسته ای اش هم کماکان برجای می ماند. اما بازندگان و برندگان واقعی این توافق چه کسانی هستند؟

بطور کلی غرب به رهبری آمریکا را باید بزرگترین برنده این توافق دانست. Gli occidentali non hanno concesso alcun vero privilegio all'Iran; tranne i privilegi di cui tutti i paesi del mondo godono naturalmente–come il diritto di accesso ai beni nazionali o al commercio estero. و در ازای چیزی که ندادند؛ امتیازات بزرگی دریافت کردند که از جمله آنها دسترسی مستمر به تمام تاسیسات اتمی ایران فراتر از پروتکل های ان پی تی، تعلیق پیشرفت در برنامه اتمی و از بین بردن دخایر اورانیوم بیست درصد ایران است–che potenzialmente potrebbe aver portato alla costruzione di armi nucleari. tutti questi risultati sono stati ottenuti senza sparare un solo proiettile e con il minimo costo.

La Repubblica Islamica è la principale perdente dell'accordo nucleare. Nel corso di un decennio, l'Iran ha speso centinaia di miliardi di dollari per far avanzare il proprio programma nucleare. این هزینه ها بخشی از بابت خرید لوازم و مایحتاج برنامه اتمی از بازار سیاه ایجاد شده؛ بخش بزرگی ضررهای هنگفت مالی تحریم های اقتصادی و رویارویی با غرب است و بخش بزرگتری هم حاصل عدم سرمایه گذاری و عقب ماندگی در بخش های مختلف صنعتی است. جمهوری اسلامی هدف خود از برنامه ی هسته ای را تولید انرژی اتمی تشریح کرده؛ در صورتی که ما می دانیم انرژی که با چنین هزینه ی هنگفتی تولید شود، هیچ توجیه عقلانی و اقتصادی ندارد.

دوستداران روحانی و ظریف در فرودگاه.

از طرف دیگر با متوقف کردن پیشرفت در برنامه اتمی، محدود کردن حجم اورانیوم غنی شده پنج درصدی و تسلیم تمام ذخیره ی بیست درصدی، ایران به هدف اتمی اعلام نشده خود یا همان ساخت سلاح هسته ای هم نرسیده و نخواهد رسید. ادامه ی وضع کنونی، با عنوان آستانه ی اتمی، هم سود چندانی برای کشوری مانند ایران نخواهد داشت؛ چون آن اندازه حساسیت بر روی ایران زیاد است که عملا هیچگاه امکان اینکه بتواند به سرعت از ان پی تی خارج شود و سلاح اتمی بسازد، را نخواهد داشت. مع الوصف پرسشی که کماکان برجای می ماند اینکه میلیاردها دلار ضرر و زیان اقتصادی ملت ایران در طول سالهای گذشته، نهایتا چه منفعت اقتصادی یا نظامی برای ملت یا حتی مجموعه حاکمیت در برداشته؟ در پاسخ باید گفت هیچ! Non è emerso alcun vantaggio dall'programma nucleare né per il regime iraniano né per il popolo iraniano. Alcuni sostengono che l'accordo nucleare porti a rafforzare le basi del regime e che il regime ne tragga beneficio sotto questo aspetto. این گروه همان کسانی هستند که ادعا می کردند تحریمهای اقتصادی به سقوط رژیم منجر می شود. در صوتی که ما از سابقه تحریم های اقتصادی می دانیم که نه تنها در هیچ کشوری گسترش تحریمها به سقوط نظامهای سیاسی منجر نشده بلکه فقیرتر شدن مردم و افزایش تهدیدهای خارجی به تقویت آن نظامها هم کمک کرده. ادامه ی وضع کنونی و اعمال تحریمهای بیشتر هم می توانست ایران را منزوی تر و دست رقبای ایران–مانند اسراییل و عربستان– را در مواجه منطقه ای با رژیم ایران بازتر کند؛ اما نهایتا تغییری در شرایط داخلی نظام ایجاد نمی کرد. اسراییل و عربستان از بابت توافقنامه اخیر ابراز ناراحتی کردند؛ اما این ناراحتی نه به واسطه عدم تعلیق برنامه اتمی ایران؛ که به سبب فروکاستن از تنش میان ایران و غرب است که ادامه آن می توانست بیش از این هم منافع مادی و نظامی آنها را تامین کند.

بیش از یک دهه جمهوری اسلامی ایران را با بزرگترین قدرتهای بزرگ رو در رو کرد؛ ظالمانه ترین تحریمهای تاریخ جهان را به جان ملت خرید و بحرانهای عظیم اقتصادی و اجتماعی در داخل کشور ایجاد کرد، تا امروز برای بدست آوردن یک هیچ بزرگ ابراز پیروزی کند. Gli iraniani non otterranno nulla per tutte le spese che hanno sostenuto negli anni passati. Il programma nucleare iraniano sin dal primo giorno non era destinato a beneficiare la nazione. اما اگر آنچه را که از دست دادیم را با آنچه می توانستیم در صورت ادامه ی روند کنونی از دست بدهیم، مقایسه کنیم؛ متوجه خواهیم شد که توافق هسته ای ژنو با جلوگیری از خطر حمله نظامی بیگانه، فروپاشی اقتصادی، فقر مطلق، امکان وقوع جنگ داخلی با حمایت بیگانگان از گروههای مذهبگرا و قومگرای مسلح در کشور، و نهایتا انزوای گسترده بین المللی، پیروزی بزرگی هم برای ملت ایران محسوب میشود.