
La realidad es que no tenemos la capacidad de responder a todas estas distorsiones que día a día se amplían, y este sitio web de Louvre ha publicado al menos decenas de artículos falsos y distorsiones históricas, y no podemos responder a todos ellos..
Por otro lado, ninguna persona sensata busca información histórica en el sitio web de Louvre.. Así que le pedí al amigo a la mkhatabm contrario no tuve ninguna respuesta, pero en este caso particular un tema más interesante de tu artículo que el incentivo para escribir esta entrada era también seguirá el punto.
Al parecer la persona nombrada Sajjad momeni» esta entrada y no se conoce exactamente este nombre como él"Muelle mO como él mismo dice, "Mehran Baharli", el falsificador de los pan-turcos, es falso o, por casualidad, el falsificador de los Louvre ha cobrado vida real? Quien sea y lo que sea; las mentiras de esta persona sobre la identidad no iraní de Aryo Barzan. En esta misma base respondimos y una de las objeciones que le hicimos a ese artículo fue por qué no proporcionó ninguna referencia o fuente para su afirmación.
Al parecer, en un nuevo artículo que ha escrito sobre la identidad de Ciro el Grande, también ha elaborado una bibliografía que acompaña su artículo. En esta dirección Está disponible:
Leer a Ciro como persa es una falsificación histórica
Ciro, tras alcanzar el poder, declara el idioma elamita como el idioma oficial, este es un punto muy importante.. Según la historia que nos imponen, antes de Ciro, los medos eran los gobernantes de esta tierra, estos mismos historiadores afirman que el idioma medo era uno de los idiomas iraníes que pertenecía a la misma familia que el persa y tenía muchas similitudes.. Entonces, como dicen, el idioma persa, que era el primero durante el reinado de los gobernantes medos, debería haber sido elegido como el idioma principal..
سجاد مومنی
Miembro del Consejo de Escritores de Louvre.
Introducción:
En este artículo, tengo la intención de fortalecer la hipótesis de que Ciro era elamita y no persa, en este artículo y en una serie de artículos posteriores demostraré que considerar a Ciro como persa es una falsificación de la historia y abordaré cómo, tras la muerte de Ciro y la llegada al poder de Cambises, la nobleza persa, con la ayuda de los judíos, dio un golpe de estado contra la dinastía elamita de la familia de Ciro y desde entonces se dedicaron a la amplia falsificación de la historia..
Quizás lo primero que debemos saber sobre Ciro es su lugar de origen, en todos los documentos antiguos se menciona que Ciro es de Anshan. Ciro siempre se ha llamado a sí mismo anshaní y los demás también lo conocían como Ciro el anshaní.. Anshan era una de las provincias de los elamitas que incluía las regiones de Izeh, Mamasani en Fars y Kohgiluyeh y Boyer-Ahmad.. Anshan simbolizaba más la capital de Elam y la provincia de Susiana era de alguna manera la capital religiosa de los elamitas.. En las fuentes antiguas, a veces no podemos distinguir entre Anshan y Elam, a veces se ha llamado a una cosa elamita como anshaní.. El nombre Anshan es mucho más antiguo que la aparición de Persia..
Por ejemplo, en la epopeya de Gilgamesh, que es la epopeya más antigua del mundo y se ha encontrado en tablillas de arcilla en Mesopotamia, se menciona el nombre de Anshan; en esta historia, Gilgamesh, el héroe de la historia, tiene un arco que en la historia se llama arco anshaní, que se refiere al arco elamita, y esto probablemente indica que los primeros y mejores arcos de la antigüedad fueron fabricados por los elamitas.[2]
En otra fuente antigua llamada la historia de Nabonido, uno de los escritos antiguos babilónicos que fue escrito en escritura cuneiforme en una tablilla de arcilla y que ahora se conserva en el Museo Británico en Londres, se nos proporciona información precisa sobre Ciro y su entrada en Babilonia.. En esta inscripción, Ciro es mencionado solo como Ciro el anshaní, en ninguna parte de esta tablilla vemos que se diga Ciro persa o persa.[3] در ستون سوم و خط 26 Esta inscripción describe claramente a Ciro como un hombre con vestimenta y atuendo elamita. [4]
José Álvarez-Món, investigador y profesor de la Universidad de Sídney, al analizar estos escritos antiguos, dice” Un punto muy importante es que debemos entender por qué la persona en cuestión en estos escritos tiene vestimenta elamita.” Luego critica a algunos investigadores que dicen sin tener ninguna prueba que en este escrito se refiere a la vestimenta persa, y dice: La idea de que debemos traducir la ropa elamita como ropa persa sin razón debe ser completamente erradicada.”[5] Luego, mencionando a algunos historiadores como ( Astronah judío, Wieshafer, Brandt y…) que tienen esta forma de pensar escribe: “de hecho, estos historiadores y muchos otros como ellos atribuyen interpretaciones a estos escritos babilónicos que son totalmente incorrectas e infundadas.”[6] aquí no solo se refiere a la vestimenta elamita, el estimado profesor Álvarez Mon lo ha interpretado como attire y ha enfatizado que su significado es la vestimenta y el arreglo general que incluye ropa, corona y… se incluye.[7]
Realmente, si Ciro era persa, ¿por qué debería entrar a Babilonia con ropa elamita? ¿No es cierto que todos los reyes, al ser coronados, al adorar, al asistir a ceremonias y reuniones públicas, a la guerra, a las campañas y a los viajes, visten la ropa familiar y real de su pueblo? La mayoría de las dinastías y linajes, tanto pequeños como grandes, han tenido una vestimenta específica para ellos.. ¿Por qué Ciro debería vestir ropa elamita en este evento tan importante?
Si miramos las inscripciones, veremos que Darío el persa en la imagen que se ha representado de él en la inscripción de Behistún lleva una vestimenta y atuendo completamente diferentes a los elamitas.. ¿Por qué no ha quedado ni una imagen de Ciro que lo muestre con ropa persa? ¿Por qué el único relieve que hoy se atribuye a Ciro lo muestra completamente con rasgos y adornos elamitas? Algunos afirman que” los persas, que eran los antepasados de Ciro, al llegar a la meseta iraní atacaron a Anshan y la convirtieron en su base de poder, y desde entonces la descendencia de Ciro ha sido el gobernante local de Anshan.”
هیچ سندی حتی کوچک در دست نیست که به ما ثابت کند پارسها به آنشان حمله برده باشند و در آنجا حکمران گشته باشند. Historiadores y escritores panpersas más antiguos afirmaban que en la invasión de Asurbanipal a Elam en 647 antes de Cristo, los elamitas fueron completamente destruidos y desaparecieron para siempre de la escena de la existencia.. Más tarde se dieron cuenta de la falta de fundamento de esta hipótesis y afirmaron que en la invasión del año 647 antes de Cristo de Asurbanipal a Elam, aunque Elam no fue completamente destruido, sí se retiró de la escena política y del poder.. En realidad, debo decir que la invasión 647 antes de Cristo de Asurbanipal al estado de Shush en Elam fue solo una ocupación temporal y un saqueo de riquezas y la destrucción de algunos templos y castillos y… no fue suficiente para enfrentar a los elamitas con una grave interrupción..
Ciro, tras alcanzar el poder, declara el idioma elamita como el idioma oficial, este es un punto muy importante.. En la mayoría de los escritos encontrados en la época de Ciro, el idioma elamita es el primero y la mayor parte de los escritos y tablillas están en este idioma, y el segundo idioma es el acadio, y en algunas inscripciones hay algunas líneas cortas también en un idioma que los historiadores han llamado persa antiguo, que era el idioma del pueblo parsua..
اگر آنگونه که بعضی از مورخین می گویند کورش پارسی بوده است چرا زبان پارسها را زبان اول اعلام نمیدارد؟ طبق آن تاریخی که به ما تحمیل میدارند، قبل از کورش مادها فرمانروای این سرزمین بودهاند، همین مورخان اعلام میدارند که زبان مادی از زبانهای ایرانی بوده است که با پارسی از یک خانواده بوده است و شباهت بسیار زیادی داشته است. پس آنگونه که میگویند می بایستی زبان پارسی که مشابهاش در طول حکمرانی حاکمان ماد زبان اول بوده است بعنوان زبان اصلی انتخاب میگشته است. Ciro, que según la opinión de estos historiadores era persa, ¿qué razón tenía para elegir el idioma elamita como el idioma primero?
Un punto más importante sobre este asunto es que si la opinión de estos historiadores, que dicen que los elamitas estaban completamente debilitados después del ataque de Asurbanipal y que los persas invaden y dominan el país de Elam, es correcta, ¿cómo es que la lengua elamita mantuvo su eficacia en todos los aspectos durante la época de Ciro y no fue reemplazada por el persa?
¿No sería mejor pensar que Ciro, que era elamita, declaró su lengua materna y ancestral como la primera lengua?
Si consideramos las condiciones como dicen, dado que la lengua oficial durante muchos años ha sido el meda, después de la transferencia de poder, la lengua meda debería seguir utilizándose o al menos una de las lenguas cercanas a ella como el persa.. ¿No estamos viendo un gran sesgo y fanatismo hacia la lengua elamita por parte de Ciro? ¿A qué se debe este fanatismo hacia la lengua elamita? ¿No nos han entregado los historiadores panpersas y sus partidarios una gran mentira sobre este período de la historia?
Mijaíl Rostovtsev (m. rostovtzef f ( en la historia del mundo antiguo dice; “Ciro utilizaba en todos los asuntos políticos las mismas políticas y métodos de gobierno que los elamitas.”[9] ,[8]
Según la información obtenida de las inscripciones, la religión y la secta de Ciro eran las mismas que las del pueblo de Zagros y Mesopotamia, y de ninguna manera eran la religión y la fe de los persas.. [10]
Si suponemos que los historiadores que dicen que varias generaciones antes Ciro eran persas que llegaron a su reino y tomaron el poder, ¿cómo es que estos cambiaron su religión y costumbres tan rápidamente? Incluso si miramos este asunto de manera optimista y decimos que los persas ni siquiera impusieron su religión al pueblo elamita. (Según estos historiadores, se debilitó.) No obstante, al menos deberían haber mantenido su religión y secta entre ellos.. ¿Hay alguna razón lógica para llamar a Ciro persa?
Conclusión: La verdad es que Darío persa, cuando con la ayuda de los judíos y la nobleza persa logró llevar a cabo un plan de golpe contra los hijos de Ciro, es decir, Cambises y Bardiya, primero inventó la historia falsa de Gómata el mago para alejar el crimen de sí mismo y luego, para obtener legitimidad y demostrar que era el único heredero legítimo de Ciro, intentó emitir un certificado persa para Ciro, para lo cual también creó la leyenda del nacimiento de Ciro y conectó a él y a Ciro a un ancestro común en dos líneas paralelas..
En artículos complementarios, analizaré detalladamente el golpe de Darío y la nobleza persa con la ayuda de los hijos de Israel, la usurpación del trono y su historia falsa..
Continuará.…
1- e.g. Gordon (1967), territorio bakhtiari
2- Épica de Gilgamesh,
3- Crónica de Nabonido (Museo Británico)
4- La crónica de Nabonido (columniii –línea 26)
5- j alvarez mon , Notas sobre la prenda ‘elamita’ de Ciro el Grande
6- j alvarez mon , Notas sobre la prenda ‘elamita’ de Ciro el Grande
7- j alvarez mon , Notas sobre la prenda ‘elamita’ de Ciro el Grande
8- historia del mundo antiguo, michael rostovtzef f
9- walter hinz “el mundo perdido de elam” traducido por jeniffer barnes, londres 197210- Dandamayev Ciro (iii. Ciro el Grande) Políticas religiosas de Ciro.
Para el lector preciso, suponiendo que no tenga ningún conocimiento previo sobre el tema, el autor explica en la introducción que su objetivo es falsificar y distorsionar la realidad, y que no es necesario leer el resto del texto..
Se menciona en la introducción de este texto:
En este artículo, tengo la intención de fortalecer la hipótesis de que Ciro era elamita y no persa, en este artículo y en una serie de artículos posteriores demostraré que considerar a Ciro como persa es una falsificación de la historia y abordaré cómo, tras la muerte de Ciro y la llegada al poder de Cambises, la nobleza persa, con la ayuda de los judíos, dio un golpe de estado contra la dinastía elamita de la familia de Ciro y desde entonces se dedicaron a la amplia falsificación de la historia..
Que fortalecer una hipótesis no es lo mismo que probar algo, porque para cada uno de estos se utilizan métodos y herramientas diferentes..
برای اینکه فرضیه ای را قوت ببخشیم نوع استدلالی که بر مبنای مفروضاتمان بکار می بریم صرفا نتایج مد نظرمان را تقویت می کند، اما چیزی را اثبات نمی کند؛ یعنی از مفروضاتمان لزوما به نتیجه نمی رسیم و از ابتدا هم چنین قصدی نداریم . Pero en la inducción, nuestras suposiciones, sea lo que sea, definitivamente nos llevan a resultados; aquí ya no se trata de presentar pruebas y evidencias para fortalecer una hipótesis..
Cuando un autor dice al principio de su escrito que quiere fortalecer la hipótesis de que Ciro no era persa y era elamita, y luego escribe que Ciro era elamita y su persianidad es una falsificación; de manera implícita le comunica al lector que su objetivo es divagar y distorsionar la historia.! Como no se ha distinguido la herramienta de formulación de hipótesis de la sentencia histórica desde el primer paso, no tiene ninguna validez para argumentar..
از این مقدمه که بگذریم یکسره به موخره اش برویم و نگاهی به منابع اش بیاندازینم:
En los artículos en inglés, generalmente se utilizan dos tipos de estándares, "MLA" y "APA", para las bibliografías; sitios de referencia como Britannica también mencionan ambos métodos para la referencia de los usuarios al final de sus artículos.. Pero todo esto es para mostrar la validez de la referencia, y para un escrito de blog, no se necesita ninguno de estos métodos de citación; basta con que proporciones información al lector para que sepa que has obtenido tu contenido de un lugar correcto y pueda referirse a tus fuentes, que en realidad son las premisas del artículo.. Esta información incluye el nombre del autor, el año de publicación del libro, el nombre de la editorial, el nombre del libro y la página correspondiente del libro.. Si nuestra referencia es de Internet, también podemos fácilmente incluir la dirección de esa página.. La nacionalidad de la referencia no tiene relación con su validez y no le añade nada.. Otros también utilizan referencias en inglés porque son más accesibles, ya que, por regla general, los artículos y libros científicos se publican en inglés más que en cualquier otro idioma, y las traducciones, que son el máximo esfuerzo científico de nosotros los iraníes, no siempre están disponibles.. Pero si esa referencia válida también existiera en persa, definitivamente sería preferible para el lector de lengua persa, y no es necesario que saquemos la bibliografía de un libro al final de nuestro artículo, que además está editada.! Por ejemplo, aquí se ha escrito en inglés "La epopeya de Gilgamesh".
2- Épica de Gilgamesh,
خود «حماسه گیلگمش» چه ایراد دارد که انگلیسی اش را بنویسیم؟ حالا که انگلیسی اش را هم نوشتیم مرجع اش کجاست؟ این حماسه گیلگمش از کجا آمده؟ نویسنده خودش کتیبه سنگی را خوانده و از سومری ترجمه کرده؟ که به فرض محال اگر هم چنین کرده باشد در آن صورت هم باید به ترجمه خودش و با ذکر محل انتشار و تاریخ آن ارجاع بدهد. Pero si la traducción es de otra persona, ¿quién ha realizado esa traducción? ¿Dónde se ha publicado y cómo y con qué objetivo se ha incluido parte de ella en este escrito que pretende demostrar la falsedad de la identidad de Ciro?
Puedes ver que esta referencia no es en absoluto una referencia; el resto de estas fuentes también son referenciables con dificultad.. Por casualidad, encontré uno de estos artículos en Internet y lo leí, sobre lo cual también explicaré y la razón de escribir este texto es en realidad ese artículo..
Pero antes que nada, quiero escribir brevemente unas líneas sobre las fuentes confiables en el campo de los estudios históricos, ya que este tema de la falsificación de la historia se ha convertido en nuestro problema diario.! ¿Cómo debe decidir realmente el lector al enfrentarse a tales artículos? Por ejemplo, ¿cómo debemos saber si Ciro es persa o si su persianidad es una falsificación de los persas? ¿O cómo podemos entender si Ciro es elamita o turco de Turkistán? Supongamos que ya teníamos información sobre el tema de Ciro; si no estábamos familiarizados con el tema del artículo, ¿qué deberíamos hacer?
La respuesta definitiva a la pregunta anterior es referirse a enciclopedias.. Las enciclopedias son la mejor referencia pública para el conocimiento humano y siempre están disponibles; desafortunadamente, aparte del diccionario Dehkhoda, que en algunos casos se puede utilizar como una enciclopedia, no hay ninguna enciclopedia confiable en persa en Internet.. Pero en inglés hay múltiples enciclopedias, incluso especializadas, que nos brindan mucha información.. La característica más importante de las enciclopedias en línea como Britannica e Iranica. (En temas relacionados con Irán) Su actualización constante es porque el conocimiento humano es limitado y siempre se expande; a medida que se amplía nuestro conocimiento en diferentes áreas, los artículos de las enciclopedias también se actualizan continuamente..
Artículo sobre Ciro el Grande Sitio de Britannica Y سایت ایرانیکا Los artículos son de referencia.. En muchos casos, los artículos de las enciclopedias son escritos por varios especialistas; por ejemplo, en Britannica se menciona que la mayor parte del artículo fue escrito por Richard Frye; el profesor Frye es el más reconocido iranólogo actual, sin embargo, aún así se han realizado cambios en el artículo o probablemente se han añadido secciones..
تا آنجا که به کورش مربوط است؛ هر دو این مقالات نشان می دهند که کورش هخامنشی پارسی بوده و به قول این دوست پان لرمان ، پارسی بودنش جعل نیست حتی اگر زبان انگلیسی هم ندانیم تکنولوژی به کمکمان آمده و می توانیم با Sitio de Google Traducir los artículos de manera limitada y al menos conocer los aspectos generales del texto..
Sin embargo, si en el futuro se obtienen nuevas evidencias y se demuestra que Ciro el Grande era turco de Turkestán o árabe de Hijaz, y hay un consenso sobre este nuevo descubrimiento por parte de los eruditos de este campo, entonces el contenido de estos dos artículos de la enciclopedia que enlacé será editado; pero hasta entonces, Ciro el Grande sigue siendo persa..
Además de las enciclopedias, las fuentes más importantes son los libros de texto que han sido publicados por editoriales académicas y se enseñan en las universidades a los estudiantes de esa disciplina.. Las fuentes educativas generalmente no son escritas por una sola persona y son más especializadas que las enciclopedias, y se publican con el objetivo de enseñar; mientras que las enciclopedias solo ofrecen información general sobre un tema, por lo tanto, para temas más especializados se debe recurrir a los libros de texto.. Sin embargo, los libros de texto tienen dos grandes desventajas: primero, no están tan disponibles como las enciclopedias o su acceso no es gratuito, y segundo, no se actualizan constantemente.. Concluyo que aquellos libros educativos universitarios que han sido publicados por editoriales académicas reconocidas son importantes en la medida en que su fecha de publicación esté más cerca de nuestro tiempo..
Después de estos, hay libros de referencia que son publicados por profesores universitarios con el rango de cátedra. (Profesor titular) En una disciplina.. Estos libros no necesariamente son tan importantes como los libros de texto, ya que esos contenidos salen con múltiples correcciones y revisiones; sin embargo, estos libros también, que se publican con fines educativos, son referenciables, aquí también el autor es muy importante..
En un nivel siguiente se encuentran los artículos; los artículos no necesariamente tienen un enfoque educativo; a diferencia de los libros de texto universitarios, cuyo objetivo es transmitir información a los estudiantes, algunos artículos son escritos solo para especialistas y su objetivo es plantear hipótesis y nuevas opiniones; por lo tanto, es muy importante que el lector común preste atención a quién escribió un texto, dónde se publicó, con qué objetivo fue escrito, qué tono tiene y exactamente qué conclusiones presenta; y lo más importante, ¿cuál es el paradigma y la opinión consensuada de los eruditos de ese campo sobre el tema del artículo?
Básicamente, la ciencia nueva funciona así: las personas plantean hipótesis y presentan evidencias para fortalecer sus supuestos.. Algunas hipótesis son altamente transgresoras y contradictorias con las teorías dominantes, pero no necesariamente se consideran falsificaciones.. De las cientos de hipótesis que se plantean sobre un tema específico, pocas teorías emergen para que algunas sean aceptadas como teorías y otras como creencias científicas por la comunidad científica; por lo tanto, una hipótesis tiene un largo camino por recorrer para ser aceptada, y por eso se debe tratar el contenido de los artículos con mayor cuidado..
La última referencia que podemos utilizar en nuestras investigaciones son las fuentes primarias; como este autor del sitio del Louvre que se refiere a la epopeya de Gilgamesh y, por supuesto, no ha dado su dirección; o Nasser. Pourpirar Que tiene un gran interés por la Torá; las fuentes primarias, si se citan, deben ir acompañadas de la opinión de los eruditos de primer nivel en ese campo.. Especialmente en el ámbito de las ciencias humanas y sociales, este asunto es aún más importante, ya que en la mayoría de los casos, nuestra información es muy limitada y no aplicamos un método correcto.. Cuanto más reconocida sea una figura en un campo, más puede referirse a tales fuentes; sin embargo, aún necesita el respaldo de otros investigadores..
Pero lo que me llevó a todas estas explicaciones es un artículo de la biblioteca de la Universidad de Cambridge que proviene de una revista de arqueología y el autor es un. lector.(y no un profesor.) دانشگاه سیدنی llamado Javier Alor Zamor. Es interesante que el autor del sitio Lur también ha cambiado el nombre del lector de la Universidad de Sídney.! به هر روی این نویسنده «خاویه» یا به قول نویسنده ی لوور «خوزه»، نه استاد است نه دانشیار است و نه استادیار و صرفا در دانشگاه تدریس می کند. Este artículo también es la referencia que el sitio del Louvre reclama; pueden obtener una copia del artículo. desde aquí..
Sin duda, nuestros amigos pan-laristas no encontraron este artículo, que es necesariamente un artículo especializado, por casualidad mientras navegaban en su tiempo libre en la biblioteca de la Universidad de Cambridge, y de alguna manera les llegó su versión en persa.. Sin embargo, lo que me parece interesante es la colaboración del departamento de arqueología de la Universidad de Sídney con arqueólogos de universidades de Israel, lo cual no es necesariamente algo extraño, pero. estos dos ejemplos son los últimos programas de sus conferencias. Es.
En resumen, en este artículo se ha intentado plantear la hipótesis, basada en el contenido de una tabla llamada la tabla de Nabonido en el Museo Británico y otros casos sobre la vestimenta y algunas costumbres de Ciro el Grande y Cambises, que quizás la ciudad de Anshan en el siglo VI a.C. tenía antecedentes elamitas y Ciro provino de ese mismo grupo.:
Para concluir., texto disponible., la evidencia artística y material nos invita a considerar que, dentro del contexto de las prendas de élite del tardío neo-elamita, el autor de la Crónica de Nabonido puede que no haya hecho más que declarar lo obvio: en 538 porque Ciro fue a Babilonia vestido con, estilo elamita, atuendo ceremonial, posiblemente para ser identificado con una fina, prenda de algodón, con flecos, ornamentada con bandas de escalera que incluyen bracteatos de oro. Para una audiencia babilónica, así parece, el rey de Anšan puede no haber sido reconocido independientemente de un patrimonio cultural elamita. Debe concederse, sin embargo, que mucho sigue siendo desconocido sobre las características culturales de la ciudad de Anšan durante el siglo VI a.C. y sobre cómo se percibía el pasado elamita de Anšan durante este tiempo. En este último contexto, la etiqueta anshanita puede haber adquirido un significado diferente al que habría sido familiar para una audiencia babilónica: puede haber llegado a representar una nueva realidad política que se veía en las tierras altas de Irán como cada vez más distinta de una configuración elamita anterior
Tenga en cuenta que en este artículo no se prueba absolutamente nada y el autor tampoco hace tal afirmación. Simplemente presenta una hipótesis y trata de fortalecer sus supuestos con la presentación de pruebas, pero no llega a ninguna conclusión definitiva.
پرسش اساسی اینجا است که چه کسانی و با چه اهدافی چنین مقالاتی را از میان هزاران مقاله انتخاب کرده و به فارسی برمی گردانند؟ چه کسی هزینه ی چاپ این مقالات را و با چه هدفی تقبل می کند تا دست آخر از شورای نویسندگان سایت لوور سردر بیاورد؟
Porque si se trata de traducción, hay temas mucho más importantes sobre la historia de Irán y los aqueménidas que aún no han sido traducidos al persa. پیشتر هم توضیح دادم امکان ایجاد یک خطر جدی در میان بختیاریها وجود ندارد چون ملی گرایی در میان این گروه بسیار ریشه دار است اما امکان ایجاد نوعی قومگرایی برای تضعیف نیروها و توان بالقوه ما در میان این قوم وجود دارد تا برای دیگر جریانات تجزیه طلب در خوزستان و کردستان و آذربایجان فضای فعالیت بیشتر پدید بیاورد.
De la alimentación
SSL
Mi YouTube




Sección:
Etiquetas:
من باستان شناسي ميخونم و بايد بگم تازگيها هم دكتر دنيل پاتس يكي از بزرگترين ايلام شناسان مقاله اي تحت عنوان كوروش ايلامي رو منتشر كرده كه فرضيه ايلامي بودن كوروش قوت بخشيده در ضمن اين مباحث بحثهايي كاملا آكادميك هستند كه تا ثابت شدن آنها نبايد در معرض عموم قرار بگيرند
Mostrarدوست عزیز از این دست فرضیات زیاد بیرون می آید. سومر شناسان درباره سومر غلو می کنند مصر شناسان می گویند که مصر نخستین تمدن بشری بوده و آبشان با دیگران در یک جوی نمی رود ؛ آشور شناسان شیفته ی آشور هستند ترکشناسان فرضیات ترکی بیرون می دهند . ایلام شناسان هم باید بدنبال افتخارات ایلام باشند. چیزی که هست ما نمی توانیم بر مبنای یک فرضیه حکم قطعی صادر کنیم اگر اینکار را کردیم نامش می شود جعل و تحریف حقیقت . تا زمانی که یک فرضیه به صورت عام پذیرفته نشده (که در آنصورت هم دیگر فرضیه نیست) از هر جا که باشد مطلقا ارزش تاریخی ندارد. معنای ساده و خودمانی فرضیه همان خیال پردازی علمی است و هیچ ایرادی هم ندارد تا زمانی که مشخصا حکم قطعی داده نشود در هر زمینه ای می شود فرضیه بافی کرد اما خواننده باید به لحن نوشته ها و نتیجه گیری ها دقت زیادی کند
این مباحث هم به دلایل علمی در ایران مطرح نمی شود و اهداف سیاسی دارد وگرنه یک مقاله اینچنینی را برای ما ترجمه نمی کردند
Mostrarبه نظر من مقاله سايت لور جاي تامل بيشتري دارد تا جوابيه شما
Mostrarگويا شما اعتقاد داريد كل تاريخ پرشكوه گذشته ايران متعلق به فارس زبانان كنوني بوده و بس؟؟!!
مشخصه كه اطلاعات جغرافيايي و مردم شناسي و زبان شناسي دقيقي از ايران نداريد و صرفا به كپي كردن مباحث كلي و ترجمه هاي نصفه و نيمه از منابعي مانند دانشنامه بريتانيكا و ساير منابع بيگانه( و به قول شما معتبر) اكتفا ميكنيد و بعضي خوانندگان مطالب شما هم گويا كشته مرده ي همين ارجاعات لاتين و مراجع انگليسي زبان شما هستند و اگر شما بخواهيد با يك منبع انگليسي (ترجيحا دانشنامه بريتانيكا!) اثبات كنيد كه مثلا زمين مثلثي شكل است! پذيرش آن براي مخاطبان خاصتان دور از ذهن نخواهد بود.
من به عنوان كسي كه از پدري لر و مادري فارس هستم و مدعي داشتن اطلاعات تاريخي هم نيستم به شما ميگويم در مقاله نويسي، مخصوصا مقالات تاريخي صرفا به مكتوبات هر چند از نظر شما با منابع معتبر هم باشد اكتفا نكنيد، و مشاهدات عيني و تحقيقات ميداني و محلي و جغرافياي تاريخي و … را نيز در نظر داشته باشيد. چرا كه تاريخ هميشه در معرض دستبرد بوده است. مثال آن هم داستان نبرد ماراتن است كه تاريخ برتري مطلق يونانان را ثبت كرده است، ولي تحقيقات و مشاهدات ميداني در دهه هفتاد ميلادي توسط باستان شناسان آلماني در دشت ماراتن اثبات كرد كه روايتي كه از آن نبرد آورده اند به هيچ وجه با واقعيت هاي فيزيكي و جغرافيايي آن مكان هم خواني ندارد و نبرد ماراتن يك غلو تاريخي است. وقتي شما درباره كورش كبير صحبت ميكنيد به جز منابعي كه شما به آن اكتفا ميكنيد در يك تحقيق و مشاهده ميداني ساده در ميابيد مناطقي مانند زادگاه كورش، محل شاهنشاهي كورش، آرامگاه كورش ، راه شاهي ، پايتخت هاي كورش و هخامنشيان و … همان مناطقي هستند كه امروزه تماما جزو جغرافياي زندگي مردم لر هستند و آثار تمدن لرها از قرن ها پیش در آنها وجود دارد و يا زبانشان به لري نزديكتر است تا فارسي يا هر زبان ديگري مانند انشان( ايذه- كهگيلويه و بوير احمد – ممسني) شوش- پارسوماش( مسجد سليمان)- بلاد شاهپور(دهدشت) راه شاهي ( شوش ، رامهرمز،بهبهان، گچساران،ياسوج) بيضا و بخش عمده مرودشت- زبان مناطق اطراف اين مكان ها هم يا لري است و يا به لري نزديك تر است تا فارسي و زبان هاي ديگر
درود دوست عزیز. من جایی در این نوشته به مرجع لاتینی ارجاع ندادم. لاتینی زبان کلیسای کاتولیک یا همان روم قدیم است و زبانی بجز انگلیسی است. اما اجازه بده با یک مثال پاسخت را بدهم. شما نمی توانی هنگام رانندگی چراغ قرمز را رد کنی صرفا به این علت که با منابع محلی و اهل محل به این نتیجه رسیدی که چراغ قرمز از ابتدا اختراع بدردنخوری بوده. همانطور که نمی توانی اتوبان را بجای یکطرفه، دو طرفه رانندگی کنی چون دلایلی برای بی مورد بودن قوانین اتوبان ها داری. ممکن است از روی قصد و با سو نیت چراغ قرمز را رد کنی یا اتوبان را ورود ممنوع بروی؛ اما حتی در چنین شرایطی خودت هم باید قوانین را بدانی و و بعد از آن تخطی کنی.
اگر بخواهی چیزی بنویسی اول باید الفبای نوشتن را یاد بگیری. فرضیه سازی و نظریه پردازی هم در تاریخ و در همه ی علوم روش هایی دارد. این روش ها را من و شما نمی توانیم تایید و رد کنیم؛ اما می توانیم یاد بگیریم. هر چیزی که خارج از این روشها باشد و ادعا کند که علمی است، سودو ساینس (Pseudo-Science) Es. اینکاری است که جمهوری اسلامی هم می کند؛ هر چیزی که خوشش نمی آید در علوم انسانی و اجتماعی را دور می ریزد و ادعا می کند که روشهای بهتری برای شناخت دارد یا به قول شما با اهل محل به توافق رسیده.
اینکه شما برای من بنویسی: “اگر شما بخواهید با یک منبع انگلیسی (ترجیحا دانشنامه بریتانیکا!) اثبات کنید که مثلا زمین مثلثی شکل است! پذیرش آن برای مخاطبان خاصتان دور از ذهن نخواهد بود.” این نشان می دهد که شما رانندگی کردن را بلد نیستی. چون اگر بلد بودی می دانستی که چنین چیزی ممکن نیست.
این پست من یک مطلب وبلاگی است. در این مطلب وبلاگی قرار نیست من چیزی از تاریخ جهان را عوض کنم. همانطور که مقاله سایت لور یک مطلب وبلاگی است. مطلب وبلاگی را برای عموم مردم می نویسند و مطلب دانشگاهی را صرفا برای معدودی متخصصان دانشگاهی. برای تغییر فهم یک رویداد تاریخی شما باید یک مطلب استاندارد دانشگاهی بنویسی و این مطلب بعد از نوشته شدن و ریویو شدن راه درازی را دارد که برود تا چیزی را تغییر دهد. برای این منظور هم پیش از هر چیز باید بتوانی اصول و قواعد اینکار را بفهمی. من مطلب دانشگاهی خواندن رابلدم چون نوشتنش را بلدم. بنابراین من می توانم در محله ی شما رانندگی کنم حتی اگر به قول شمااطلاعات جغرافیایی و مردم شناسی و زبان شناسی دقیقی از آنجا نداشته باشم یا قبلا در آن محله رانندگی نکرده باشم.
برای عموم مردم یا کسانی که در یک حوزه متخصص نیستند منابع قابل استناد صرفا مقالات دانشنامه ها هستند. مهم نیست که دانشنامه انگلیسی یا لاتینی یا بزبان هندی یا فارسی باشد؛ اما باید دانشنامه ی معتبر باشد. شما برای ارجاع عمومی بجای دیگری جز منابع ثانویه و ثالثه نمی توانی استناد کنی. اگر تحقیقات میدانی دانشمندان آلمانی فی المثل چیزی را اثبات کند این موضوع وارد مقالات دانشنامه ها و کتابهای تخصصی دانشگاهی خواهد شد. اگر وارد آن مراجع نشده معنایش این است که آن دانشمندان آلمانی چیزی را اثبات نکردند یا شاید اصلا آنها دانشمندان آلمانی نبودند و یک عده نویسنده دوستکار(آماتور) بودند که مثل من و شما صرفا به موضوع علاقه داشتند.
Mostrarمن که منظور شما رو متوجه نشدم!
Mostrarامیدوارم خودتون متوجه شده باشید!
فقط اینو بدون اگه مایکل شوماخر هم باشی تو بعضی جاده ها نمیتونی رانندگی کنی !
شما فقط باید تو همون پیست های مخصوص خودت رانندگی کنی (ترجیها با نقشه و نقشه خون )
اگه بخوای تو جاده های دیگه رانندگی کنی میترسم خدایی نکرده چپ کنی یا اینکه راهتو گم کنی !
ایجاد هویتی کاذب با جعل تاریخ در ایران
طبیعتاً هویت واقعی هر ملتی را بایستی منسوبیت قومی و تاریخ حقیقی آن ملت شکل دهد. اگر به غیر از آن باشد، افراد هر ملت، تلاشی که در راه اعتلای ملت خود می نمایند در واقع در راه ملتی دیگر کرده اند. چه بسیار افراد وطن دوست و ملی گرایی که در راستای اعتلای ملت خود فداكاری ها کرده اند، اما در واقع به جهت جعل تاریخ و القاء هویتی جعلی، در واقع به بیراهه ای نامربوط سوق داده شده اند. لذا اطلاع دقیق در مورد هویت و تاریخ واقعی خود برای هر شخصی که سعی در انجام چنین فداکاریها در راستای پیشرفت ملت خود دارد، امری ضروری و واجب می باشد.
Mostrarدر کشوری که امروزه ایران می نامیم، کمتر محققان تیزبینی پی به تاریخ حقیقی آن برده اند. زیرا تحت تاثیر بمباران اطلاعاتی غرب و بویژه انگلستان و همدستان این کشور، حتی اکثر محققان کشور هم تحقیقات خود را از روی تاریخسازیهای غرب برای این سرزمین استوار نموده و جعلیات معجون واری را بنام تاریخ ایران شکل داده و به خورد مردم داده اند. بطوریکه تاریخ جعلی ارائه شده، نه سرگذشت و تاریخ مردم ساکن در آن، بلکه تاریخ اقوام دیگری بوده که در راستای طرح استعمارگران غربی و روسیه و نیات پلید آنها در جهت مقاصد استعمارگرانه آنها بنام تاریخ بر مردم منطقه وصله گردید. چنانکه تا آمدن نمایندگان انگلستان به دربار قاجاریه و اقدامات جاسوسان انگلیسی در جهت تاریخسازی برای به اصطلاح ایرانیان هیچ منبع تاریخی این مرز و بوم، از هخامنشی و کوروش نامی نمی برد. براستی نيز با پژوهش های تیزبینانه مشخص می گردد که نه هخامنشیان و نه کوروش هیچ ربطی به مردم فارس و کلاً مردم منطقه ندارد. با اندک تحقیقاتی بر روی زبان پارسی دوره هخامنشی متوجه می شویم که زبان آنها زبانی با ریشه و ساختمان كاملاً متفاوت با زبانهای منطقه و از جمله پهلوی، فارسی (در اصل تاجیکی) و دیگر زبانهای باستاني و فعلی منطقه می باشد. زبانی که کلاً مربوط می شود به خانواده زبانهای اسلاوی که دارای جنس مذکر، مؤنث و خنثی بوده و سه صیغه مفرد، مثني و جمع و به طور كلي تمام خصوصیات زبانهای اسلاوی را دارد. حتی اسم تابع جنسیت بوده و در حالتهای مختلف فاعلی و مفعولی و اضافی و غیره تغییر می نماید که تماماً منطبق بر زبانهای اسلاوی می باشد. نه تنها زبان تاجیکی در ایران که فارسی می نامیم، حتی هیچ يك از زبانهای رایج در این سرزمین دارای چنین ساختمانی نمی باشد. علاوه براین اسامی و واژه های کلیدی که در پارسی هخامنشی وجود دارد، اسلاوی هستند و اکثرشان در روسی امروزی هم کاربرد دارند. مثلاً می توان به نام خدا “بگ”، گرگ “ووک” و دهها واژه دیگر و بسیاری از فعلها اشاره کرد که با زبانهای اسلاوی یکسان می باشند. اگر کسی شکی می کند به راحتي می تواند حداقل در حد مقدماتی یکی از زبانهای اسلاوی از جمله روسی را یاد بگیرد و واژگان و ساختار زبان پارسی هخامنشی را با آن مقایسه نماید. آنگاه شک و شبهه وی رفع می گردد. کلاً کلمه پارس به معنای اسم قوم و یا اسم منطقه و کوروش به عنوان نام، هیچ کدام مربوط به زبان تاجیکی یا به اصطلاح فارسی امروزی نمی باشد. زیرا قومی که زبانشان تاجیکی باشد، نمی تواند خود را پارس که عمل “پارس کردن سگ” را مد نظر دارد بکار ببرد. کوروش هم که یک اسم رایج در زبانهاي اسلاوی هست که در اصل بصورت “کیر” بوده که هرودوت مثل تمامی اسامی بر آن “اوس” اضافه نموده (کیر + اوس = کیروس) و در تورات هم حالت یونانی نام وی بصورت “خیروش” ذکر می گردد. زیرا یهودیان حرف “س” را بصورت “ش” تلفظ می نماید، لذا کیروس (کیر+ اوس) را بصورت خیروش ذکر کرده اند. به همین جهت هم، در زبانهای خارجی نام کوروش را بصورت “کیر” می نویسند که اسم واقعی وی بوده و در شاخه های مختلف زبانهای اسلاوی کاربرد دارد (ولی برای ایران به جهت معنای این کلمه در تاجیکی مجبور بودند تا حالت یونانی آن را با حالت یهودی قاطی کرده و بصورت کوروش رایج نمایند). برای آشکار شدن مسئله به مثال ساده ای بسنده می کنم: خواننده معرف اسلاوها فیلیپ کیر کوروف و کیرف (رئیس حزب کمونیست لنینگراد در اوایل شکل گیری شوروی و یکی از رهبران شوروی) که در نام خانوادگی آنها کلمه اسلاوی “کیر” که نام اصلی کوروش هست، آشکارا مشخص می باشد. ضمناً با در نظر گرفتن معنای نام کیروس در زبان تاجیکی (به اصطلاح فارسی امروزی) قطعاً می توان گفت گذاشتن چنین نامی برای کودک در این قوم غیر ممکن هست. چنانکه این نام با آمدن هخامنشیان رایج شد و بعد از رفتن آنها هم رخت بربست. تا اینکه این اسم نامانوس را برای مردم منطقه، انگلیسی ها و یهودیان بعدها با نوشتن تاریخ جعلی برای ایران زنده کرده و رایج نمودند که هیچ ربطی به اقوام و ملل ساکن در ایران امروزی و کلاً خاورمیانه ندارد. لذا نه پارس و نه کیر+وس (Cyrus) نمی تواند منبع هویتی حقیقی برای مردم کشور اعم از تاجیک (به اصطلاح فارس) و غیره باشد. زبانی به نام فارسی هم در اصل در حال حاضر وجود خارجی ندارد و بعد از راه یافتن انگلیس به ممالک محروصه قاجاری و به ویژه در اواخر دوره قاجاریه از طرف آنها بر زبان تاجیکی بصورت جعلی اطلاق شد (جهت ربط دادن پارس اسلاوی به تاجیکی معاصر رایج در ایران که قدمتی چند صد ساله داشت و در واقع بدینصورت می خواستند تاریخی 2500 ساله پرشکوه برای آنها نوشته و و با ایجاد هویتی کاذب برای مردم این منطقه، پیوستگی حقیقی و سنتی موجود در منطقه بزرگی از آسیا را از بین ببرند). والا زبان موصوم به فارسی در تمامی منابع قدیمی بصورت تاجیکی ذکر شده است. ضمناً پارسی و یا فارسی چنان با گذشته سیاه و ننگین عجین هست که با تحقیقی بی طرفانه مشخص شده و در هر انسان آزاده نسبت به آن احساس اکراه برمی انگیزد. چنانکه اگر در نظر بگیریم که پارسها در دوره خود به نوعی به عنوان عامل یهود عمل نموده و تمدن چندین هزار ساله منطقه را نابود ساختند و نیز با در نظر گرفتن استفاده استعمار پیر- انگلیس از این نام در دوره معاصر در جهت نفاق در پیوستگی سنتی موجود در منطقه با اهداف استعماری خود، کفایت می کند که هر انسان عاقل از این نام وارداتی نامربوط به مردم منطقه گریزان باشد.
البته تاریخسازان و هویت سازان انگلیسی- یهودی در تاریخ بافی برای هخامنشیان یک علت اصلی را مد نظر داشتند. علت اصلی قطع و از بین بردن پیوستگی موجود در قسمت بزرگی از آسیا و قسمتهایی از اروپا و آفریقا بود که در بیش از هزار سال اخیر، اروپا را تهدید و هر از چندگاهی در معرض اشغال قرار می داد. لذا برای از بین بردن آن پیوستگی حلقه ای کارآمد را که شامل اراضی ایران فعلی بود انتخاب و برای آن شروع به تاریخسازی نمودند. برای از بین بردن پیوستگی لازم بود ملتی غالب (امپراطوران بزرگ ترک در طول هزار سال) و دین غالب (Islam) مورد هدف قرار گیرد. لذا بر روی تاجیکان به اصطلاح فارس در جهت اهداف بزرگ خود تاریخسازی نمودند. لازم بود تا در حلقه کارآمد همان پیوستگی سنتی، ملتی دیگر با تاریخی پرشکوه و دینی باستانی (البته خیالی) به غیر از اسلام سر برآورد و نیروی عظیم منطقه را که در قالب امپراطوری، اروپا را هر از چندگاهی تهدید می كرد دو تکه کرده از بین ببرد. لذا هخامنشیان را انتخاب نمودند و با ربط دادن آن به قوم تاجیک (به اصطلاح فارس که در ایران امروزی در چندین صد سال اخیر از طرف امپراطوران ترک رواج داده شد) تاریخسازی کردند. کاخها، مقبره ها، کتیبه ها و بناهای تاریخی بسیاری ساخته، جعل نموده و به هخامنشی ربط دادند. در برخی موارد بناهای تاریخی یونانی را هم جعل نموده و به عنوان آثار هخامنشیان قلمداد کردند. برای تخت جمشید نیمه تمام که هیچ وقت ساختمان آن تمام نشده داستانهایی پرشکوه سروده و بجای تاریخ بر مردم منطقه وصله نمودند. با جعل و بزرگنمایی، هخامنشیان را منتسب به قومی امروزی (تاجیک) نمودند که قطعاً ربطی به آن نداشت. اولین تاریخ را برای سرزمین به اصطلاح ایران غربیها نوشتند و طبیعتاً هدف آنها نه کمک به ایران بلکه پیاده کردن نقشه بزرگ خود در از میان برداشتن پیوستگی سنتی موجود در آسیا بود. منابع تاریخی منطقه با اینکه از هخامنشی و کوروش و غیره خبری نداشت، به یک باره از طرف تاریخسازان و هویت سازان انگلیسی- یهودی و بعداً از طرف روشنفکر نمایان مقلد آنها در ایران امروزی مد روز گردید.
در مقابل دین اسلام هم دین زرتشتی را به عنوان دین اصلی و پرشکوه قبل از اسلام این مرز و بوم جا زدند. بسیاری از آثار نوشته شده برای آن را که مربوط می شود به قرن هفدهم و هیجدهم میلادی در هندوستان، بر بیچاره ایران چندین هزار سال پیش منتسب نمودند. در حالیکه با کوچکترین تحقیق همان آثار از طرف هر محقق مُدرک افتضاح آنان آشکار می گردد. همچنین برای اهورامزدایی که اصلیت آشوری داشته و ربطی به هخامنشی ندارد، جعل نمودند تا سمبلی برای آن تراشیده باشند.
البته باید خاطر نشان كرد همانطور که یونانیان خارجی بودند و با رفتن آنها از این منطقه زبانشان هم از اینجا رخت بربست، هخامنشیان هم با رفتن خود، زبانشان از این منطقه رخت بربست. لذا ربط دادن هر فردی به آنها در ایران امروزی امری کاملاً خطاست و هخامنشیها مثل یونانیها ربطی به مردم منطقه نداشتند تا منبع هویت واقعی مردم باشند.
__________________
ساسانیان هم پهلوی بودند که زبانشان بیشتر تا قرن هشتم و نهم هجری و در برخی نقاط دور افتاده تا اواخر باقی مانده بود. متون برجای مانده از آنها نشانگر فرق فاحش بین تاجیکی (به اصطلاح فارسی) با پهلوی دارد. چنانکه شعرایی چون سعدی و حافظ بر هر دو زبان تاجیکی و پهلوی نوشته و ملمعاتی در دو زبان مذکور دارند. در واقع این شعرای مشهور مثل سنت دیگر شعرای قرون وسطی (که هم به زبان بومی خود و هم به زبان تاجیکی که زبان دربار ترک بود شعر می سرودند) هم به زبان بومی شیراز یعنی پهلوی شعر سروده و هم به زبان مورد حمایت دربار ترک یعنی به تاجیکی (به اصطلاح فارسی امروزی). زبان پهلوی براساس شواهد تاریخی بعد از حافظ هم در شیراز و فارس رایج بوده است. تصور کنید اگر وفات حافظ را در نظر بگیریم، تقریباً ششصد سال پیش مردم منطقه فارس، تاجیکی (به اصطلاح فارسی) را مثل سعدی و حافظ فقط در مکتب و مدرسه یاد می گرفتند. همه ما اشعار این شعرا را به تاجیکی به خوبی متوجه می شویم و همان اشعارشان هم آنها را مشهور نموده است. اما اشعاری که به زبان پهلوی سروده اند برای هر به اصطلاح فارس زبان در جهان غیر قابل فهم می باشد. حتی برای شیرازیان که پانصد- ششصد سال قبل بر آن تکلم می کردند. طبیعتاً زبان پهلوی، زبانی متفاوت و جداگانه از تاجیکی به اصطلاح فارسی بوده و امری طبیعیست که متکلمان تاجیکی به اصطلاح فارسی آن را متوجه نشوند. اما برخلاف آثار نوشته شده به زبان پهلوی، آثار نوشته شده به زبان تاجیکی (که موطن آن افغانستان و تاجیکستان هست) در طول هزار سال گذشته قابل فهم می باشد. این مسئله در ملل و اقوام ساکن کشور هم صادق هست. چنانکه ترکان آذربایجان براحتی کتاب دده قورقود را که حدود 1000 سال پیش نوشته شده می خوانند و متوجه می شوند. حتی متون ترکی برجای مانده در الفبای اورخون از 2500 سال پیش که در اطراف ایسیک گول پیدا شده و یا سنگ نوشته های اورخون- ینی سی که در مغولستان پیدا شده و هم عصر با ساسانیان نوشته شده بر هر ترک آذربایجانی قابل فهم می باشد. لذا ادعای برخی محققان مغرض و عوامفریب مبنی بر اینکه پهلوی ادامه زبان به اصطلاح فارسی (تاجیکی) می باشد، تماماً کذب محض می باشد. بلکه واقعیت آن است که پارس هخامنشی (که گفته شد شاخه ای از زبان های اسلاوي بوده)، زبان پهلوی و تاجیکی (به اصطلاح فارسی امروزی) هر کدام زبانهای جداگانه ای بوده اند و هیچ ارتباطی به همدیگر ندارند. بنا بر شواهد تاریخی بعد از سقوط هخامنشی زبان آنها هم کلاً رخت بر بست. علت آن هم این بود که آنها از طرف قوم یهود جهت نابودی تمدن مشرق زمین به منطقه آورده شده بودند (حتی کلاً دربار در اختیار یهود بود) و بعد از سقوط هم متفرق شده و رفتند. پهلوی هم که یکی از زبانهای رایج در قسمتی از کشور از جمله شیراز، اصفهان، یزد و برخی مناطق مرکزی بوده. زبان تاجیکی هم که بعد از تاریخسازهای انگلیس در جهت اهداف استعماری خود در اواخر دوره قاجاریه و اوایل پهلوی فارسی نامیده شد. کلاً در هیچ منبعی نام زبانی که امروزه در ایران رایج هست فارسی نامیده نشده، بلکه تاجیکی ذکر شده. فقط بعد از فرآیند تاریخسازی از اواخر قاجاریه بویژه دوره پهلوی در منایع قرون وسطی دستکاری کرده و همگی را فارسی نوشته و منتشر نمودند. لذا فارسی (Parsi) نام زبان تاجیکی رایج در ایران نبوده و نمی تواند به عنوان عامل و حامل هویت در کشور بکار رود.
مسئله جایگزین شدن تاجیکی به جای پهلوی در کشور هم محصول فرآیندیست که در طول هزار سال حاکمیت پادشاهان ترک در منطقه انجام پذیرفته است. تمامی محققان اتفاق نظر دارند که موطن اصلی زبان تاجیکی قسمت تاجیک نشین افغانستان و تاجیکستان بوده است. این زبان در دوره سامانی سازماندهی شد و در طول هزار سال حاکمیت ترکان در قسمتی از آسیا به عنوان زبان رسمی مورد حمایت و استفاده قرار گرفت. در طول این هزار سال تمامی زبانهای موجود چون پهلوی، ترکی، کردی، گیلکی، بلوچی و غیره در قلمرو سلسله های ترک از جمله غزنوی، سلجوقی، خوارزمشاهی، تیموری، صفوی و غیره در اطراف زبان تاجیکی که زبان رسمی دربار بود همگرایی نمودند. زبانهای ضعیف هم در نتیجه این همگرایی و آسیمیلاسیون بشدت به زبان تاجیکی نزدیک شدند. در نتیجه کلمات زیادی از زبان تاجیکی به پهلوی، ترکی، کردی، گیلکی، لری، بلوچی و غیره و بلعکس رد و بدل شد. در این میان زبان تاجیکی جایگزین زبان پهلوی و لهجه های آن که داشت از بین می رفت، شد. برخی زبانها چون کردی، لری و غیره هم با به عاریت گرفتن کلمات و برخی قواعد دستوری تا حدودی به تاجیکی نزدیک شدند. اما همه آنها زبانهای جداگانه می باشند. طبیعتاً هزار سال مدت زمان کافی برای این فرآیند یعنی جایگزین شدن تاجیکی بجای پهلوی و همگرایی برخی زبانهای دیگر اطراف تاجیکی بود. ضمناً اگر به غیر از تاجیکی هر زبان دیگر و از جمله زبان ترکی که زبان خود پادشاهان ترک هم بوده از طرف همان سلسله های ترک، زبان رسمی می شد حال شاهد منظره ای دیگر در ایران امروزی بودیم. یعنی فارس، اصفهان، یزد، کرمان، و دیگر مناطق کشور ترک زبان بودند. زبان تاجیکی که یک زبان ضعیف نسبت به برخی زبانهای منطقه از جمله ترکی بود، بشدت از طرف شاهان ترک مورد حمایت قرار می گرفت. تمامی شعرا و ادیبان حتی مجبور می شدند به تاجیکی (به اصطلاح فارسی) بنویسند. چنانکه نظامی گنجوی (تولد 535 هجری) در آثار خود اشاره می کند که می خواست آثارش را به زبان خود یعنی ترکی بنویسد که از شاه دستور می رسد که ترکی سزاوار آنها نیست. نظامی به خوبی اشاره می کند که بهترین آثارش را می توانست به ترکی بیافریند. اما چون وي را مجبور به نوشتن به تاجيكي كردند: “لاجرم دوغبای خوش نخورند”. در طول هزار سال از هر منطقه ای مردم مجبور بودند جهت کسب سمت دولتی و یا راه یافتن به دربار، زبان تاجیکی را یاد بگیرند. در نتیجه این فرآیند، زبان تاجیکی در مناطقی چون فارس، اصفهان، یزد، کرمان و غیره جایگزین زبان پهلوی شد. زبانی که بدینگونه از طریق پادشاهان ترک در کشور رایج شده، آیا می تواند منبع هویت حتی برای متکلمان فعلی آن باشد؟ طبیعتاً نه. در چنین صورتی آیا محکوم کردن دیگر ملل و اقوام ساکن در کشور چون ترکها، کردها، لرها، بلوچها، گلیکها، عربها و غیره به ترک هویت حقیقی خود و کسب هویتی بیگانه و وارداتی درست است؟ طبیعتاً نه.
مسئله دیگر که در مقوله هویت حائز اهمیت می باشد نام ایران هست که یک نام اساطیری می باشد که شامل مناطق تاجیک نشین افغانستان و تاجیکستان بوده است. فردوسی هم در شاهنامه نام شهرهای آن را برمی شمارد که همگی بر افغانستان فعلی و تا حدودی تاجیکستان منطبق می باشد. کشوری که الآن ایران می نامیم بصورت رسمی بعد از مراجعه رضاخان به مجامع جهانی ایران نامیده شد. در تاریخ فقط یک بار نام ایران از طرف ایلخانیان (دارای منشاء ترکی- مغولی) به عنوان استفاده ابرازی بکار برده شده است. بطوریکه ایلخانیان با امپراطوری قیزیل اوردا اختلاف داشت و به زعم خودشان سعی می کردند تا با استفاده از اسطوره ایران و توران ایدئولوژی محکمی برای رقابت ایجاد نمایند. در بقیه دوره های تاریخی این سرزمین در داخل متصرفات سلسله های ترک بنام سلسله مربوطه نامیده می شد. چنانکه مثلاً در دوره قاجاریه، ممالک محروصه قاجار نامیده می شد. لذا نام ایران نام اساطیری موطن تاجیکان افغانستان و تاجیکستان بوده و برای ساکنان به اصطلاح ایران امروزی حالت تصنعی دارد و نمی تواند هویت حقیقی ساکنان این سرزمین را انعکاس دهد.
Hacen otras palabras como Arya y arios raza como palabras imaginarias que vale la pena discutir.. Porque no lleva ningún investigador trabajando en forja estos términos cómo Occidente colonial en la dirección de los objetivos de los británicos y el lado oeste de la falsificación y la succión de las personas. A principios del siglo 19, el gobierno británico en todos los sentidos quería crear una ideología fuerte para mantener su dominio sobre la India.. Así que en la India, formaron la teoría pasiva del indoeuropeo.. Significaban crear un vínculo imaginario entre India e Inglaterra para que pudieran dominar para siempre la India.. Pero después de la visita de Joan Malkam a la corte Qajar para consolidar su influencia sobre el país y crear una barrera entre la India y el mundo exterior, la ubicación de la falsa teoría indoeuropea se trasladó de la India a las tierras del gobierno Qajar de inmediato.. Esta enfocada en lo principales mahrosh fueron practicadas con el shnasan de Qajar este oeste en las inscripciones aqueménidas relacionadas con los pueblos eslavos se hicieron, es algo así como آریکا. Esta es la palabra que iba a ser vicioso, quiere decir que consideraban raza. بدینصورت para engañar a personas hospitalizadas para la realización de la eliminación de gran parte de la tradicional filial disponible en Asia vino a proporcionar condiciones. Mientras que el término Arya nunca había una raza desconocida de arios y no extranjeras y coloniales británicos objetivos contra la falsificación y se ha utilizado. لذا آریای جعلی و استعماری هم نمی تواند بار هویتی برای م
De hecho los chicos con sus prácticas de غربیان y lona sobre falsificación, falsos nombres atribuidos el conducto y en principio, que no es hacia el pasado y la identidad de los pueblos de la Colonia y los intereses occidentales son una negación de la fuente. Son los llamados intelectuales con su القائات esta tierra realmente cocinero como robots y se hicieron en el pasado que el conducto tiene que seguir adelante. La misma mdaoman son intelectuales y no con John y Dell en esta manera que con su identidad y no avanza más allá de las tendencias. Sin Occidente colonial encabezar goles Inglaterra esto finge un lodge de reflexión. Por lo tanto, cualquier hombre sano que está tratando de ganar su identidad real, debe ser un reflejo de la profunda en la administración hasta la identidad de los agentes del portador real, agentes de la identidad de las secciones del transportador.
شما از همانها هستی که میگه تاریخ ایران جعلیه ولی تاریخ کشور ۱۰۰ ساله ترکیه چند هزار ساله. اینجا ایرانه نه مغولستان.به گفته داریوش بزرگ کشور پارس زیبا و نیک مردم است.
MostrarHola
Mostrarآن نویسنده لر که این مطلب را نوشته می خواسته بگوید من پارسی نیستم و کورش از ماست
من خودم معتقدم نیازی نیست که آن لر با این مطالب لر بودن کورش را ثابت کند
چون من با خواندن نوشتارهای زیادی در 6 سال دروس تاریخی متوجه شدم که لر امروزی که از مرزهای کردستان تا مرزهای خلیج فارس را تشکیل می دهند ریشه آنها هم از ماد است هم از پارس. همانگونه که کورش پارسی است و او فرزند ماد و پارس است یعنی فرزند لر امروزی است. حالا دلیل بر اینکه لر از کورش و کورش از لر است به هزاران دلیل می رسد فقط متاسفانه عده ای نمی خواهند این حقیقت معلوم شود حتی برخی از لرها هم با چنین مقالاتی یک باره خود را در چاه می اندازند.
برگردم به پارسی ومادی لرها.
لرستان لر کوچک است و مادی بودنشان بسیار به حقیقت نزدیک است و بختیاری ها وممسنی ها و کهگیلویه ای ها به عنوان لر بزرگ پارسی اصیل اند. نیاز هم نیست به منبع که ود سرزمینشان که در آن هستند منبع کاملی است زبان و گویشان منبع کاملی است. آداب و رسومشان منبع کاملی است آثار تاریخی شهرها و…..
پس کورش اگر از ماد و پارس است به همین طریق از همه لرهاست.
حکومتها سعی کردند و می کنند که سرزمین لرها را کم کنند بین لرها نفاق ایجاد کنند. الان در استان اصفهان توی فریدن وفریدونشهر که مکان لرها بوده از زمان شاهعباس گرج و ترک آنجا سرازیر شدند و چون لرها هم کوچنشین بودند آنجا را تصاحب کردند آدم چی بگه.
بوشهری ها نژاد اصلی شان لر است اما با تمسخر لرها عده ای خودشان را فارس می دانند و نمی دانند که پارس بودن بهتر از فارس بودن است. چون لرها پارس اند نه فارس.
رئیس علی که خودش لر بود از بوشهر بلند شد
خون شاهی به حقیقت در پارس و ماد بود و بعد از هزار سال حکومت ترک و عرب بلاخره بین همه ایرایان که دم از فارس بود می زدند یک لر از نسل آریوبزرن شاه شد و خود را شاه نخواند و بلاخره کمی حس کردیم ایرانی هستیم هرچند که همان کسانی که دم از کورش و فارسی بودن می زنند از این لر خوششان نمی آید و مدام بدی هایش را یادآوری می کنند و عشق نادر وشاه عباس و طغرل و… را دارند.
متاسفانه همان هایی که دم از فارسی بودن می زنند که خونشان از بیگانه هاست در عصر کریم خان او را یاری ندادند و به ترکمن ها تسلیم شدند تا رشیدترین شاه ایرانی را بکشند و قاجار همه کاره ایران بشود.
و هنوز هم باور نداریم که پارس کیست و فارس کیست
کورش از لر است و لر از کورش. باوری که هست بوده و خواهد ماند
همه اقوام امروزی ایرا که با نام قوم زندگی می کنند اصالتشان از بقیه که نام قومی ندارند بیشتر است
کردها بلوچ ها لرها بختیاریها گیل ها مازنی ها…اینها ایرانی مادی و پارسیان اصیل اند و بقیه همان فارسیان اصیل اند
اما فرمول فارسی بودن چیست
گاهی خودت را نمیشناسی و از خودت بدت میاید بعد میروی کم کم زبان اصیلت را فراموش می کنی.. به او می گی آب به شو می گی شب و تا اینکه فارسی یاد بگیری یعنی زبانی که مخلوطی از عربی و ترکی و غیره است .
و اینگونه زن میگیری به بچه ات میگی فارسی حرف بزن تا ……………. بلاخره یک فارسی می شوی. اره دیگر عرب نیست بالاسرت تا تو را حقیر کند و بنده کند خودت می خواهی…
اره اکثر طوایف قومیتهای ما که ماد وپارس بودند اینگونه فارسی می شوند
اگر پارسی بود مهمه لرها پارسی اند اگر بدند باز لرها پارسی اند به خصوص بختیاری ها
گاهی می بینی از مشهد یک نفر می گه شما لرهستید و نقش تو تاریخ نداشتید و ما فارس هستیم
آخه کسی نیست بهش بگه از کجا معلومه تو خودت پارسی هستی مشهد و خراسان هزاران قوم توش آمده رفته تجاوز کردند و………به لر که در دل زادگاه ساسانیان و هخامنشیان برخواسته می گویی تو نقشی تو تاریخ نداری و نمی دانی او از نسل زاگرس و شاهان زاگرس است
آنوقت او چهره ی ترکمن افغان اوزبک خود را نماد پارسی بودن می داند
دیگه ………
حرفهایت اونقدر نژاد پرستانه ضد انسانی راسیستی ضد تورک و عرب بود که اصلا ارزش پاسخگویی ندارد فقط توصیه مسکنم در جای دیگری کامنت نگذاری تو بوی تعفن افکارت بقیه رو مسموم نکنه
Mostrarفارسها خودبی شرم ترین تحریف کننده ی تاریخ است اصلادرمورد اوستا وسایرمدنیت تاریخ اینهاجعل کارکثیف هستند اینها کوچی وبیابان گردهای تاراج گربوده ونام ساختگی اریایی برگذاشتن تمام بومیان سرزمین هندوافغانستان وایران راقتل عام کرده ومدنیت شان را این وحشی هابنام خود تحریف کرده اند
Mostrarجعل کار کثیفی است و آنها که جعل می کنندعلاوه بر بی ریشگی، دروغزن، بی سواد و بسیار حقیر هستند. به همین علت تجزیه طلبان بسیار وقیح و بی شرم هستند. هر مطلبی تا امروز در این وبسایت منتشر کردم و هر ادعایی که کردم پیوندش به یک یا چند مطلب دانشگاهی از معتبرترین منابع آمده. آریایی نام تبار ملت ایران است و ترکان قومی متجاوز به ایران هستند که در آذربایجان ایران ساکن شدند. هر وقت پان ترکیستها هم یاد گرفتند که از منابع معتبر استفاده کنند، می توانند اینجا غلط زیادی کنند.
Mostrarپس فعلا فقط شما اجازه دارید غلط اضافه بکنید البته داره گند تاریخ ساخگیتان هر روژ در می آید بتازگی هم کتاب دروغی که بزرگ شد منتشر شده و تمام رشته هابتان را پنبه کرده و هر روز افراد حقیقت جو تاریخ ساختگی پارس توسط، یهودیان دانشگاه شیکاکو و جاعلان یهودی که در بازار جعل اشیا تاریخی شناخته شده اند را رو میکنند و مشخص میشود که در واقع هر چیزی که بنام تاریخ پاری در این کشور نشر داده شده بواسطه پول نفتی و پول این ملت بوده که رضا خان و فزوغی و محمدرضا پهاوی به جاهلان تاریخ دادند
Mostrarزنده با ملت لور و پدر مردم لور کوروش عیلامی
Mostrarکوروش فقط عیلامی بوده زنده باد ملت لور
Mostrarصد سالی که فاشیسم از دمکراسی خواهی و عدالت خواهی ترک و لر سواستفاده کرد و سیاست فاشیستی تفریس را در ایران جاری کرد، هر کسی که مخالف دروغ ها و جعلیاتشان باشند را با القابی چون پان فلان و ایران ستیز و استقلال طلب می خواهند از تفکر و اظهار نظر بر علیه نظراتشان دور کنند و آنها را تکفیر کنند.
نه کوروش و نه هیچ کدام از دیکتاتورهایی که در ایران حکومت کردند مقدس نیستند و هر کس و هر کجا بخواهد می تواند آنها را نقد کند و نظر بدهد. و دیگر در قرن ۲۱ نباید لولوهای داعشی و تکفیری پان فارس را به حساب آورد و باید حق آزادی بیان و تفکر و اعلام نظر را برای همه قایل شد.
دلایلی که شما برای رد نکات گفته شده آوردید فقط یک عده شعار فاشیستی است که از زمان پهلوی ها تو مخ ملت کردند و چیز جدیدی توش نبود.
ضمنا اکثریت مردم ایران عیلامی هستند و هندوها یا به قول شما عاریایی ها تنها در زمانی توانستند قدرت سیاسی را به دست بیاورند مانند اعراب و ترکها. حتی می بینیم که بعد از ترور پسر کوروش توسط داریوش سه بار مردم عیلام بر علیه فارسها قیام می کنند و حرکت های ملی گریانه داشتند که توست داریوش به شدت قتل عام می شوند.
همچنین بعد از برچیده شدن حکومت فارسها دوباره عیلامیها حکئمت خود را احیا می کنند که دوباره توسط ساسانیهای هندو از بین می رود.
در حقیقت اقای کوروش عیلامی باشد ایرانی تر از فارس بودنش هست. البته فرقی هم نمی کند از چه قومی باشد. خوب یا بد جزوی از این تاریخ است
Mostrar