آنچه غالبا در بحث هواداران و مخالفان کودتای بیست و هشتم مرداد سال 1332، فراموش می شود، نتیجه ی نهایی کودتا است. همه ما می دانیم دکتر مصدق و یارانش بازندگان مستقیم کودتا بودند و در طرف مقابل شاه و دولت انگلستان هم پیروز این پیکار شدند.
صنعت نفت ایران بزرگترین دارایی انگلستان پس از جنگ جهانی دوم بود و تاثیر زیادی بر میزان رفاه در انگلستان داشت؛ آنطور که چرچیل می نامیدش: «غنیمتی از سرزمین جن و پری فراتر از بزرگترین رویاهای ما.» (( [+] “a prize from fairyland beyond our wildest dreams.”)) کودتای آمریکایی به تحریک انگلیس و با بهانه مبارزه با کمونیسم، انجام شد و اگرچه هیچگاه نتوانست این کشور را به جایگاه قبلی خود بازگرداند و کشورهای دیگری را جایگزین آن کرد؛ لیکن برای آنها هم در حدود یک میلیارد دلار حق آب و گل و امتیاز نفتی در بر داشت–El dinero que, si el gobierno nacional de Irán no hubiera sido derrocado, nunca habrían recibido. Las empresas petroleras occidentales, incluidas las estadounidenses, también contratos petroleros grandes y con enormes beneficios (مشابه قراردادهای انگلستان در دوران پیش از کودتا) با دولت ایران منعقد کردند. شاه هم توانست دو دهه ی بعدی را با کمترین دردسر بر ایران حکومت کند. اینها همگی برندگان کودتا بودند. دکتر مصدق که تا آخرین ساعات عمر در حبس خانگی بسر برد و آن چند صد تنی که در جریان کودتا کشته شدند هم بازندگان مستقیم کودتا کنند. اما این کودتا یک بازنده بزرگتر هم داشت. Un perdedor que todavía, sesenta años después de este evento, paga el precio y sufre y a menudo no sabe la causa de esta desgracia.
De la alimentación
SSL
Mi YouTube

Sección:
Etiquetas: 