Վիրավորանքի, զրպարտության և կարծիք արտահայտելու էական տարբերությունը

Վիրավորանքի և մեղադրանքի միջև նուրբ տարբերություն կա։. اغلب فرق میان این دو را نمی دانند و همین موضوع می تواند اسباب سو تعبیر یا سو استفاده شود. برای منظور نخست صفتی را بدون در نظر داشتتن مفهوم حقیقی آن و صرفا برای تحقیر طرف مقابل بکار می برند؛ به این عمل اهانت و در برخی موارد فحاشی می گویند. Սակայն կան նաև այլ դեպքեր, երբ տհաճ հատկանիշներն օգտագործվում են իրենց բուն իմաստով, և այդ դեպքում նման արարքն այլևս վիրավորանք չէ, այլ մեղադրանք։.

برای نمونه، اگر به زنی نسبت «فاحشگی» بدهیم صرفا برای اینکه او را تحقیر کرده باشیم، نام اینکار اهانت است. Սակայն եթե այս վերագրման նպատակը հենց պոռնկության և մարմնավաճառության արարքն է, և նման բառերն օգտագործվում են իրենց իրական իմաստով, – այնպես, որ խոսողն ու նրա լսողը տեղյակ լինեն դրա նկատի ունեցած իմաստից, – ապա դա այլևս վիրավորանք չէ, այլ մեղադրանք, որը մենք ուղղել ենք մեկ ուրիշին. եթե այս մեղադրանքն ապացուցվի, այսինքն՝ մենք ունենանք տրամաբանական պատճառներ այն բանի համար, ինչ վերագրել ենք, ապա մենք ճշմարտություն ենք ասել. հակառակ դեպքում մենք ստել ենք ուրիշներին, և դա զրպարտություն է։.

Մեղադրանք ներկայացնելու համար ավելի լավ է օգտագործել ավելի բարձրաշունչ լեզու, որպեսզի այն չհամարվի հայհոյանք։. Սակայն միայն բարձրաշունչ լեզուն պարտադիր չէ, որ նշանակի, թե մենք վիրավորելու մտադրություն չունենք։. Քանի որ բարձրաշունչ լեզվով էլ կարելի է վիրավորել ուրիշներին, կամ էլ անպարկեշտ լեզվով մեղադրանք ներկայացնել։.

Սովորաբար վիրավորելու կամ մեղադրելու մտադրությունը հայտնի է լինում հենց սկզբից։. Վիրավորանքը հիմք չունի, և դրանում առանց որևէ ապացույցի, զուտ ատելությունից և զայրույթից, մեկ ուրիշին վերագրվում է որևէ հատկանիշ։. Սակայն մեղադրանքի դեպքում կամ խոսողն ու նրա լսողը նախապես համաձայնում են վերագրվածի ճշմարտացիության շուրջ, որպեսզի կրկին փաստարկելու կարիք չլինի, կամ էլ խոսողը ամեն կերպ փորձում է ապացույցներ գտնել իր պնդումը հաստատելու և վերագրվածն ապացուցելու համար։. Ամեն դեպքում, պատճառներ կան։.

Մինչ այժմ մենք իմացանք, որ մեղադրանքի և վիրավորանքի հիմնական տարբերությունը ապացույցների բացակայության կամ առկայության մեջ է։ – թեև սխալ, որոնք ցույց են տալիս պնդման ճշմարտացիությունը կամ գոնե արտաքնապես այն տրամաբանական և ընդունելի են դարձնում։.

چنانچه شواهد ارایه شده توسط گوینده، ساختگی، مجعول و مخدوش باشند و یا منطقا به نتیجه مورد نظر گوینده نرسانند، در اینصورت استدلال او یکی از انواع مغاطلات، و صفتی هم که نسبت می دهد در حکم دروغزنی و افترا است. و اگر بر درستی آنچه اتهام می زند و ادعا می کند مستنداتی بیاورد که لزوما صحت آن را نشان دهد، در اینصورت حقیقتی را بیان کرده و همگان حق دارند حقایق را بیان کنند و یا بر صحت ادعای خود استدلال بیاورند و هیچکس نمی تواند دیگری را به هر دلیل از گفتن حقیقت بازدارد. Նույնիսկ եթե այդ ճշմարտության մեջ բարիք չկա, կամ դրա վերապատմումը նպատակահարմար չեն համարում, ամեն դեպքում, սա խոսողի իրավունքն է՝ որոշելու, թե ինչպես վարվել այն ճշմարտության հետ, որն ինքն ունի։.

این مطلب را از این جهت می نویسم که خلط این مفاهیم در میان ایرانیان بسیار رواج یافته به نحوی که تقریبا در هیچ موردی نمی شود اظهارنظر کرد و به خطوط قرمزی نرسید؛ عموما مذهبیون یا فاناتیک ها را گروههایی می شناسند که علاقه دارند هرگونه مخالفت با خود را توهین و فحاشی وانمود کنند؛ با اینحال این تنها مذهبیون هم نیستند که دستگاه عریض و طویل ممیزی برای خودشان دست و پا کردند. Այս օրերին գրեթե ամենուրեք ինկվիզիցիայի և գաղափարների քննության գործակալություններ են դարձել՝ ցանկացած չափանիշով, որը հավանում է գրաքննիչը և որին նա կարող է հասնել։.