İslam Cumhuriyeti yargıçlar için: Hakaret değil yürütme duyarsam değil heyecan başladı

Ruhullah Tuvana. Resim kaynağı: executioniniran.blogspot.com

Uluslararası hukukta ve neredeyse tüm milletlerin ceza yasalarında, buna kanun önünde eşitlik kuralı denilen bir kural vardır (kanun önünde eşitlik) Demek. Bu konu aynı zamanda Birleşmiş Milletler Evrensel İnsan Hakları Bildirgesi'nin yedinci maddesinde İslam Cumhuriyeti'nin de imzacılardan olduğu belirtilmiştir. Bu ilkeye dayanarak tüm bireyler kanun önünde eşittir.

روایات مسلمانان از پیشوایان دینی شان هم چنین حکایت دارد که آنها قاعده برابری در برابر قانون را به رسمیت می شناختند. مثلا یک روایات معروف از امام علی، امام اول شیعیان، حکایت از این دارد که او در دوران خلافت و زمانی که در یک دعوای حقوقی در برابر شخصی یهودی بر سر مالکیت یک زره جنگی قرار گرفت؛ حاضر شد در موضع برابر با شاکی بنشیند و به حکم دادگاه، که رای به نفع طرف مقابل داد، گردن گذارد. یا مثلا روایت است که پیامبر اسلام حاضر شد در برابر شخصی که ادعا می کرد به اشتباه او را شلاق زده، تازیانه بخورد. Buradaki amacım bu rivayetlerin doğru olup olmadığını araştırmak değil; sadece Müslümanların dini inançlarını dikkate alıyorum.

Ne yazık ki, bu basit konu birçokımız için, bir eylemin iyiliği veya kötülüğünün onun özüne bağlı olduğu; değil, o eylemin konusunu oluşturan kişilere bağlı olduğu anlaşılmamaktadır.. Ülkemizde yılın iki ayı resmi olarak yas tutma etkinlikleri düzenlenmektedir; bu sadece, bazı kişilerin on dört yüzyıl önce, üçüncü imamlarının alçakça öldürüldüğüne inanmalarından kaynaklanmaktadır.. Ancak aynı grup, günümüzdeki en alçakça ve çirkin suçları anlamaktan acizdir.. Ya da örneğin, Fatıma için bir on yıl yas tutma etkinliği düzenliyorlar çünkü bin dört yüz yıl önce, İslam peygamberinin kızı zalimce yaralandı ve öldürüldü; ancak kendileri, sokakta polis aracının üzerinden geçerek ve sıradan insanlara çirkin bir şekilde davranarak çok daha çirkin bir eylemde bulunuyorlar.. Tüm bu durumlarda yanlış varsayım, suçun çirkinliğinin kurbanın onuruna bağlı olduğu ve eylemin özüne bağlı olmadığıdır..

Son zamanlarda, Huzistan Ceza Mahkemesi'nin beşinci dairesi, Ruhullah Tavana adında bir kişiyi İslam peygamberine ve Ali Hamaney'e hakaret etmek suçundan idama mahkum etmiştir.. İran ceza yasalarında "hakaret için idam" adı altında bir ceza tanımlanmamıştır; örneğin, Ruhullah Tavana'nın Ali Hamaney'e söylediği hakaretleri sıradan bir vatandaşa söyleseydi, sadece idam edilmezdi, aynı zamanda hapse de girmeyecekti.. Peki, aynı eylemin bir yerde idam cezası ile sonuçlanmasına ve başka bir yerde en küçük bir ceza ile sonuçlanmamasına ne sebep olmuştur? Suçun konusunu oluşturan kişilerin onuru dışında bir şey midir?–Eğer hakaret esasen bir suç sayılıyorsa,–در صدور حکم قانونی متهم لحاظ شده؟ اگر چنین باشد آیا جز این است که دادگاه یکی از پایه ای ترین اصول حقوقی جهان را نادیده گرفته؟ به اینکار البته دورویی (hypocrisy) Her ikisi de. Ancak varsayalım ki, yasalar önünde eşitlik adında bir kural yoktur ve yasaların konusu olan kişilerin onuru, suçun boyutunu belirlemede etkilidir.. Bu durumda, eylem artık suç değildir.–Burada hakaret.–Hukuki bir kararın verilmesi için ölçüt değil; insanların onur ve konumlarındaki fark, suçun boyutunu belirler.. İnsanların onurundaki fark önceden belirlendiği için; böyle bir mahkumiyetin mantıklı ve rasyonel bir nedeni olamaz.. Örneğin, Ruhullah Tıvana suç işlediği sırada, Peygamberimiz olmamak ve Ruhullah Tıvana olmak gibi bir karar veremezdi; bu, davayı incelemeden önce tarafların konumunu belirleyen hakimin işidir.. Böyle bir karar zorunluluğa bağlıdır, iradeye değil..

İlkokulda bize, biri küfrettiğinde, onu tekmeleyemezsiniz; en fazla siz de ona küfredebilirsiniz, eğer biri sizi dövmek isterse, o zaman kendinizi savunabilirsiniz, denmişti.. Belki okul yönetiminin bu basit kuralı, eğer biri küfrederse, yapabileceğiniz en son şeyin onun küfrünü kendisine iade etmek olduğunu ve biri sizi tekmelediğinde, ona karşılık vermeniz gerektiğini, ama asla biri küfrettiğinde onu idam etmemek gerektiğini, İran Cumhuriyeti yargıçlarına da öğretmesi gerekir..