Allah'ın varlığını kanıtlayan argüman mantıksal olarak hataları olduğunu

Onlar onların umutları, korkuları ya da dilek yerine akıllarını ile düşünmek çoğu insan sorun. -Will Durant

Daha fazla kişi verdi bu مغزهایشان iyi dilek veya korku ile yerine mi yoksa امیدهایشان düşünüyorum.

Akıldışı düzenlenen gerçekleri daha gerekçeli hata daha zararlı olabilir. -Thomas Huxley

Gerçek زیانبارتر inanç yanlış olduğuna inanmak için Kablosuz Mantık, bağımsız değişken inanmak bu kadar..

Aşağıda yer alan metni (Kendi yazdığım önsöz dışında) çoğunlukla bu kitabın 127-141. sayfalarından aldım:

Süleyman, R. C. (2005). Felsefeyi Tanıtmak: entegre okumalar içeren bir metin (8th baskı). New York: Oxford University Press.

Teolojiyi veya ilahiyatı bilimlerin bir dalı olarak gören ilk kişi Aristoteles'ti. ارسطو ادعا می کرد هر چیزی در جهان علتی دارد و علت نخستین خدا است. بعدها در دوران مدرن کسانی مانند دکارت یا جان لاک هم وجود خدا را به عنوان علت نخستین و از معلومات دانستند. امروز کمتر کسی است که ادعا کند اثبات وجود خدا در حیطه ی دانش است؛ چون ما می دانیم مفاهیمی چون خدا به کل خارج از حیطه ی مشاهده و آزمایش (روش علمی) هستند. علاوه بر این اثبات وجود خدا اساسی ترین شرط علمی بودن، قابل آزمایش بوده (testability) و ابطال پذیری (falsifiability)، را ندارد. (Buna göre کارل پاپر، فیلسوف علم) هر آنچه ابطال پذیر نباشد، نمی تواند علمی باشد. با اینحال هنوز هستند کسانی که باور دارند وجود خدا از راههای دیگر همچون برهانهای عقلی قابل اثبات است.

برای اثبات وجود خدا سه دسته برهان وجود دارد: (1.) Ontolojik overts (Ontolojik argümanlar) که از ذات و موجودیت خدا سعی در اثبات او دارند. (2.) برهانهای علت و معلولی (Cosmological arguments) مانند برهان ارسطو، که سعی در اثبات وجود خدا به عنوان علت نخستین دارند. (3.) برهانهایی که از انتظام امور جهان به اثبات وجود خدا می رسند (Teleological arguments).

همه ی این براهین در طول تاریخ موافقان و مخالفانی داشتند. اما مهمترین و دشوارترین این برهانها، برهانهای دسته نخست است. در مطلبی که درباره صدیقین bağımsız değişkeni Avicenna Yazdım, açıkladım ki İbn Sina daha sonra bazı İslam filozofları tarafından– Gazelî gibi–مورد انتقاد قرار گرفت که برای اثبات وجود خدا به وجود غیر قایل شده است؛ برهانهای دسته نخست کوشش دارند که وجود خدا را از راه ذات خدا ثابت کنند و بر منطق صرف تکیه دارند.

Bu yazıda sadece birinci tür argümanlara değineceğiz. Ancak bu argümanlara ve yanlışlıklarına ulaşmadan önce; birkaç temel kavramı öğrenmemiz gerekiyor.

Mantıksal akıl yürütme çeşitli

Genel olarak iki tür mantıksal argüman vardır. Birinci tür, çıkarımsal akıl yürütmeye (çıkarım) veya tümevarımsal akıl yürütmeye bilinir. ve ikinci tür, tümevarımsal akıl yürütmeye (Indüksiyon) Veya parçadan bütüne akıl yürütme Olduğunu. Çıkarımsal akıl yürütmede, eğer bir akıl yürütmenin öncülleri doğruysa ve mantık kuralları izlenirse, sonuç zorunlu olarak doğrudur. Tümevarımsal akıl yürütmede, öncüllerin doğruluğu sonucu kanıtlamaz, sadece onun olasılığını güçlendirir. بنابر این در این نوع استدلال حکم قطعی داده نمی شود. از استدلال استقرایی بیشتر برای طرح فرضیات علمی استفاده می شود.

استدلال استنتاجی انواع مختلفی دارند. در زیر انواع این استدلال را یاد می گیریم:

(1.) İstisnai kıyas veya ayrım kanunu (öncülü doğrulama/Modus ponens)

ilk varsayım: eğer A doğruysa; o zaman B doğrudur.

ikinci varsayım: A doğrudur.

sonuç: B mutlaka doğrudur.

(2.) mantıksal kıyas veya kıyaslama (kıyas)

ilk varsayım: eğer A doğruysa; B doğrudur.

ikinci varsayım: Eğer B doğruysa; C de doğrudur.

sonuç: Eğer A doğruysa; C mutlaka doğrudur.

(3.) Çıkarımın olumsuzlanması (Modus tollens)

ilk varsayım: eğer A doğruysa; B doğrudur.

ikinci varsayım: B doğru değildir.

sonuç: A mutlaka doğru değildir.

Bir argümanın geçerli olmasının (geçerlilik) mutlaka hatasız olması anlamına gelmediğine (sağlamlık) Çevrimdışı. Bir argüman geçerli olabilir ama kusursuz değildir. Bir argümanın doğru olması için hem geçerli hem de kusursuz olması gerekir. Geçerli akıl yürütme, öncüllerden sonuca ulaşmak için mantık kurallarını kullanan akıl yürütmedir. Hatalardan arınmış akıl yürütme, geçerli olmasının yanı sıra öncüllerinin de doğru olduğu akıl yürütmedir. برای نمونه این استدلال را ببینید:

همه ی نهنگ ها کبوتر هستند. همه ی کبوترها عقاب هستند. نتیجه می گیریم که همه ی نهنگ ها عقاب هستند.

این استدلال معتبر است اما بی عیب نیست. چون مفروضات استدلال نادرست است. بنابر این در عین اینکه استدلالمان معتبر است و از قوانین منطق برای رسیدن به نتیجه استفاده کرده؛ صحیح نیست. یک استدلال اگر غیر معتبر باشد حتما عیب دار است. Ama eğer geçerliyse, kusurlu veya kusursuz olabilir. Eğer bir tümdengelimsel argüman geçerli ve kusursuzsa–Yani hem mantıksal kurallara uymuş hem de öncülleri doğru olmuş demektir–O zaman o akıl yürütmenin sonucu kesin ve mutlaka doğrudur. Devamında bu akıl yürütmelerin neden geçerli olduğunu göstereceğiz; ancak kusursuz değildirler.

Bağımsız değişken anslm

Anselm'in Canterbury'si (Kutsal Anselm, Farsçada Anselm olarak da bilinir.) Tanrı'nın varlığını Tanrı'nın özünden kanıtlamaya çalışan ilk kişiydi.

Canterbury'li Anselm (Canterbury'den Anselm) İlk olarak Tanrı'nın varlığını Tanrı'nın özü temelinde kanıtlamaya çalıştı. Bu argüman Leibniz ve Spinoza tarafından da ortaya konmuştur; ancak Anselmus onu sunan ilk kişiydi:

…Ey Rabb! از آنجا که تو به ایمان فهم بخشیدی؛ به من توانایی فهمیدن بده که تو وجود داری، آنطور که ما باور داریم و تو آن موجودی هستی که ما باور داریم تو هستی. Şimdi biz inanıyoruz ki sen, hiçbir varlığın üstesinden gelemeyeceği bir varlıksın. Böyle bir varlık olabilir mi; aptal kalbinde söylediği gibi: Tanrı yok mu? ((Kral James İncilinden bir ifadeye atıfta bulunur, Mezmur 14, birinci bölüm
Deli kalbinde şunu söyledi:, Tanrı yoktur.. Mezmur 14:1-7 KJV)) Ama aynı deli benim söylediklerimi duyduğunda– “Hiçbir varlığın onun ötesinde düşünülemez olduğu bir varlık.” –Duyduğunu anlar. Ve anladığı şey, varlığını fark etmesek bile onun anlamasının bir parçasıdır. Çünkü bir varlığın anlayışta olması bir şeydir ve o varlığın var olduğunu bilmek başka bir şeydir. وقتی یک نقاش می خواهد چیزی را رنگ کند نخست آن را در فهم خود می آورد؛ اما تصور نمی کند چیزی که هنوز رنگ نشده وجود دارد. اما وقتی آن را ر نگ کرد هم در فهم خود دارد و می داند آنچه را که رنگ کرده، وجود دارد. حتی یک ابله باید قانع شده باشد؛ موجودی که از آن برتر وجود ندارد؛ دستکم در فهم او وجود دارد. Çünkü onu duyduğu zaman onu anlar. Ve anladığı her şeyi kendi anlayışında taşır. Açık olan şudur ki, bir şeyden üstün olan şey sadece anlayışta mevcut değildir. Çünkü eğer yalnızca anlayışta mevcutsa, gerçekte de var olabilir. ve o [gerçek dünyada var olan, anlayışta var olandan] üstündür. بنابر این اگر آنچه که چیزی برتر از آن قابل تصور نیست؛ تنها در فهم وجود داشته باشد، آن چیزی که برتر از آن وجود ندارد چیزی است که برتر از آن وجود دارد. واضحا این موضوع محال است. Şüphesiz ondan üstün bir şeyin olmadığı şey vardır; hem anlayışta hem de gerçek dünyada.

İnsan mantığını kavramak basittir. Tanrı, tanımlanmış bir varlıktır ki “Ondan üstün bir şey tasavvur edilemez.” Sonra insan sorar: “کدام برتر است؟ آنچه فقط در فهم (Hayal) آمده یا آنچه حقیقتا وجود دارد؟” پاسخ قطعا آن چیزی است که در عالم واقع وجود دارد. Tanrı, onun tanımına göre, var olmayan bir yaratık olduğundan, bu yüzden var olmalıdır.. Tanrı fantazide bile var olamaz..

Descartes bağımsız değişken

رنه دکارت به عنوان پدر فلسفه ی مدرن شهرت دارد.

برهان آنسلم برای پنج قرن در دنیای مسیحیت دست نخورده باقی ماند تا زمانی که دکارت در قرن ۱۷ آن را بصورت جامع تری درآورد. دکارت روشن کرد که «وجود داشتن» خاصیتی مانند رنگ، شکل، وزن، و اندازه است. Bir şey ya bu özelliğe sahip olabilir ya da olmayabilir. Elbette bazı özellikler bazı şeyler için gereklidir. Örneğin bir üçgen için üç kenar gereklidir. Descartes mükemmelliklerin en mükemmel varlık için gerekli olduğuna inanıyordu. Ve var olmak bir mükemmelliktir. Hiç kimse en mükemmel varlığı var olmadan tasavvur edemez, tıpkı bir üçgeni üç kenar olmadan tasavvur edemeyeceği gibi.

Descartes diyor:

Tanrıyı var olma niteliğinden yoksun şekilde tasavvur edemem.

(Tanrının varlığı onun özünden ayrılamaz.)

Yani Tanrı var..

O ekliyor:

Benim Tanrı tasavvurum, O'nun tüm mükemmeliklere sahip olmasıdır.

Var olmak bir mükemmeliktir.

Bu nedenle Tanrı mutlaka vardır.

İlk itiraz

دو استدلال دکارت معتبر است اما آیا این استدلال ها بی عیب هم هستند؟ اگر از مقدمه بخاطر آورید؛ یک استدلال برای اینکه صحیح باشد؛ هم باید معتبر باشد و هم بی عیب باشد. برای دانستن این موضوع؛ تصور کنید ما یک موجود خیالی به نام «زردک» را تعریف می کنیم که این موجود زردترین موجود قابل تصور است. حالا کدام زردتر است؟ یک موجود زرد که واقعا وجود دارد یا زردک که در خیال ما است؟ واضح است آنچه که وجود دارد زردتر است و چون زردک، زردترین موجود معرفی شده؛ بنابر این باید وجود داشته باشد!

İkinci Eleştiri Kant'tan

Immanuel Kant, birçok kişi tarafından modern felsefenin en önde gelen kişiliği olarak tanınmaktadır.

Kant, Descartes ve Anselm'in akıl yürütmelerindeki eksiklikleri gösteren ilk kişilerden biriydi

Kant'ın savunduğu şey şuydu ki, bir şeyin varlığı asla sadece bir mantıksal konu olamaz. var olmak ya da olmak bir önerme değildir. örneğin, siz diyemezsiniz ki bu elma kırmızıdır; yuvarlaktır; ve vardır. چون وجود داشتن چیزی درباره ی خصوصیات سیب به شما نمی گوید؛ فقط نشان می دهد که یک سیب با این خصوصیات وجود دارد. Bu nedenle sadece Tanrı'yı tanımlamak birçok özelliği kapsar, ancak bu Tanrı'nın var olduğuna dair özellikleri içermemelidir..

Başka bir deyişle, Kant, var olmanın yukarıdaki iki argümanın bir önkoşulu olduğunu savunur.. Siz Tanrı'yı düşündüğünüz an, varlığını da düşündünüz. Bu nedenle, bu argümanlar geçerli olsa da kusursuz değildir; çünkü argümanın varsayımı doğru değildir ve baştan varsaydığı şeyi kanıtlamıştır.