侮辱、指责和表达意见之间的本质区别

侮辱和指控之间存在微妙的区别。. اغلب فرق میان این دو را نمی دانند و همین موضوع می تواند اسباب سو تعبیر یا سو استفاده شود. برای منظور نخست صفتی را بدون در نظر داشتتن مفهوم حقیقی آن و صرفا برای تحقیر طرف مقابل بکار می برند؛ به این عمل اهانت و در برخی موارد فحاشی می گویند. 但也有其他情况，不愉快的形容词以其原始含义使用，在这种情况下，这种行为不再是侮辱，而是指控。.

برای نمونه، اگر به زنی نسبت «فاحشگی» بدهیم صرفا برای اینکه او را تحقیر کرده باشیم، نام اینکار اهانت است. 但是，如果这种称谓的目的是指卖淫行为本身，并且这些词语以其真实含义使用， – 以便说话者和听者都清楚其预期含义， – 那么它就不再是侮辱，而是我们对他人提出的指控；如果这项指控得到证实，也就是说，我们有充分的理由支持我们的指控，那么我们就是在陈述事实；否则，我们就是在诽谤他人，这相当于诽谤。.

为了提出指控，最好使用更高雅的语言，以免被认为是在辱骂. 但是，仅使用高雅的语言并不必然意味着我们没有侮辱的意图. 正如可以用高雅的语言侮辱他人，也可以用粗俗的语言提出指控.

通常，侮辱或指控的意图从一开始就已知。. 侮辱没有根据，没有任何证据，仅仅出于怨恨和愤怒，将一个形容词归因于他人。. 但在指控中，要么说话者和听者事先就他们所归因的正确性达成一致，这样就不需要再次争论，要么说话者以任何方式试图找到证据来支持他的主张并证明他所归因的。. 无论如何，都有理由。.

到目前为止，我们已经知道指控和侮辱的主要区别在于是否存在证据。 – 尽管不正确——它们表明主张的真实性，或者至少在表面上使其看起来合理和可接受。.

چنانچه شواهد ارایه شده توسط گوینده، ساختگی، مجعول و مخدوش باشند و یا منطقا به نتیجه مورد نظر گوینده نرسانند، در اینصورت استدلال او یکی از انواع مغاطلات، و صفتی هم که نسبت می دهد در حکم دروغزنی و افترا است. و اگر بر درستی آنچه اتهام می زند و ادعا می کند مستنداتی بیاورد که لزوما صحت آن را نشان دهد، در اینصورت حقیقتی را بیان کرده و همگان حق دارند حقایق را بیان کنند و یا بر صحت ادعای خود استدلال بیاورند و هیچکس نمی تواند دیگری را به هر دلیل از گفتن حقیقت بازدارد. 即使真相没有好处，或者他们认为不宜重复，无论如何，这是说话者的权利，可以决定他所拥有的真相。.

این مطلب را از این جهت می نویسم که خلط این مفاهیم در میان ایرانیان بسیار رواج یافته به نحوی که تقریبا در هیچ موردی نمی شود اظهارنظر کرد و به خطوط قرمزی نرسید؛ عموما مذهبیون یا فاناتیک ها را گروههایی می شناسند که علاقه دارند هرگونه مخالفت با خود را توهین و فحاشی وانمود کنند؛ با اینحال این تنها مذهبیون هم نیستند که دستگاه عریض و طویل ممیزی برای خودشان دست و پا کردند. 如今，几乎所有地方都变成了审查和思想审查机构，无论审查员喜欢并有能力执行何种标准。.