الاختلافات في الرأي وأعرب بتهمة إهانة، وبدأت

هناك فرق دقيق بين الإهانة وتوجيه الاتهام. اغلب فرق میان این دو را نمی دانند و همین موضوع می تواند اسباب سو تعبیر یا سو استفاده شود. برای منظور نخست صفتی را بدون در نظر داشتتن مفهوم حقیقی آن و صرفا برای تحقیر طرف مقابل بکار می برند؛ به این عمل اهانت و در برخی موارد فحاشی می گویند. ولكن هناك حالات أخرى تُستخدم فيها الصفات غير المرغوبة بمعانيها الأصلية، وفي هذه الحالة لم يعد هذا الفعل إهانة بل هو توجيه اتهام.

برای نمونه، اگر به زنی نسبت «فاحشگی» بدهیم صرفا برای اینکه او را تحقیر کرده باشیم، نام اینکار اهانت است. ولكن إذا كان القصد من هذا الوصف هو فعل الدعارة والبغاء نفسه، واستُخدمت هذه الكلمات بمعناها الحقيقي – بحيث يكون المتحدث والمستمع على دراية بالمفهوم المقصود – لم يعد هذا إهانة، بل هو اتهام وجهناه للآخر؛ فإذا ثبت هذا الاتهام، أي إذا كانت لدينا أسباب منطقية لما نسبناه، فقد ذكرنا حقيقة؛ وإلا فقد كذبنا على الآخرين، وهذا بمثابة افتراء.

لتوجيه الاتهام، من الأفضل استخدام لغة أكثر رقيًا حتى لا تُعتبر شتمًا. لكن مجرد استخدام لغة راقية لا يعني بالضرورة أننا لا ننوي الإهانة. فكما يمكن إهانة الآخرين بلغة راقية، يمكن أيضًا توجيه اتهام بلغة مبتذلة.

عادة ما تُعرف نية الإهانة أو الاتهام منذ البداية. الإهانة لا أساس لها، وفيها تُنسب صفة إلى شخص آخر دون أي دليل، لمجرد الكراهية والغضب. أما في الاتهام، فإما أن يتفق المتحدث والمستمع مسبقًا على صحة ما نسبوه، فلا داعي لإعادة الجدل، أو أن المتحدث يسعى بأي شكل من الأشكال لإيجاد أدلة لتأكيد ادعائه وإثبات ما ينسبه. على أي حال، هناك أسباب.

حتى الآن، عرفنا أن الفرق الرئيسي بين الاتهام والإهانة يكمن في عدم وجود أو وجود أدلة – وإن كانت خاطئة - تدل على صحة الادعاء أو على الأقل تجعله يبدو منطقيًا ومقبولًا ظاهريًا.

چنانچه شواهد ارایه شده توسط گوینده، ساختگی، مجعول و مخدوش باشند و یا منطقا به نتیجه مورد نظر گوینده نرسانند، در اینصورت استدلال او یکی از انواع مغاطلات، و صفتی هم که نسبت می دهد در حکم دروغزنی و افترا است. و اگر بر درستی آنچه اتهام می زند و ادعا می کند مستنداتی بیاورد که لزوما صحت آن را نشان دهد، در اینصورت حقیقتی را بیان کرده و همگان حق دارند حقایق را بیان کنند و یا بر صحت ادعای خود استدلال بیاورند و هیچکس نمی تواند دیگری را به هر دلیل از گفتن حقیقت بازدارد. حتى لو لم يكن في تلك الحقيقة خير، أو لم يروا أن ذكرها مصلحة، ففي كل الأحوال هذا حق للمتحدث ليقرر بشأن ما يحمله من حقيقة.

این مطلب را از این جهت می نویسم که خلط این مفاهیم در میان ایرانیان بسیار رواج یافته به نحوی که تقریبا در هیچ موردی نمی شود اظهارنظر کرد و به خطوط قرمزی نرسید؛ عموما مذهبیون یا فاناتیک ها را گروههایی می شناسند که علاقه دارند هرگونه مخالفت با خود را توهین و فحاشی وانمود کنند؛ با اینحال این تنها مذهبیون هم نیستند که دستگاه عریض و طویل ممیزی برای خودشان دست و پا کردند. في هذه الأيام، أصبحت جميع الأماكن تقريبًا وكالات تحقيق وتفتيش عقائدي وفقًا لأي معيار يرضي الرقيب ويستطيع فرضه.