תג: האשמה

קיים הבדל עדין בין עלבון לבין העלאת האשמות. לעיתים קרובות אנשים אינם מבחינים בין השניים וזה עלול לגרום לאי-הבנה או לניצול לרעה. برای منظور نخست صفتی را بدون در نظر داشتتن مفهوم حقیقی آن و صرفا برای تحقیر طرف مقابل بکار می برند؛ به این عمل اهانت و در برخی موارد فحاشی می گویند. اما موارد دیگری هم هست که صفات ناخوشایند در مفاهیم اصلی خودشان بکار برده می شوند و در اینصورت چنین عملی دیگر اهانت نیست و ایراد اتهام است.

برای نمونه، اگر به زنی نسبت «فاحشگی» بدهیم صرفا برای اینکه او را تحقیر کرده باشیم، نام اینکار اهانت است. اما اگر منظور از این انتساب، دقیقا همان فعل فاحشگی و تن فروشی باشد و چنین واژگانی در معنای حقیقی خود بکار برده شوند – به نحوی که گوینده و مخاطبش از مفهوم مدنظر آن آگاه باشند – دیگر نامش توهین نیست و اتهامی است که متوجه دیگری کردیم؛ چنانچه این اتهام اثبات شود یعنی دلایل منطقی برای آنچه نسبت دادیم داشته باشیم، حقیقتی را بیان کردیم؛ و در غیر اینصورت به دیگران دروغ بستیم و درحکم افترا است.

כדי להטיל אשמה, עדיף להשתמש בסגנון ייחודי יותר שלא ייחשב לגידוף. אבל שימוש בסגנון ייחודי בלבד לא בהכרח אומר שאין לנו כוונה לפגוע. כפי שגם עם ספרות נעלה אפשר לפגוע באחרים או שגם עם ספרות ירודה אפשר להאשים.