הדעות הביע את המטען של עלבון, והחל

קיים הבדל עדין בין עלבון לבין העלאת האשמות. לעיתים קרובות אנשים אינם מבחינים בין השניים וזה עלול לגרום לאי-הבנה או לניצול לרעה. برای منظور نخست صفتی را بدون در نظر داشتتن مفهوم حقیقی آن و صرفا برای تحقیر طرف مقابل بکار می برند؛ به این عمل اهانت و در برخی موارد فحاشی می گویند. אך ישנם מקרים אחרים שבהם תארים לא נעימים משמשים במשמעותם המקורית, ובמקרה זה פעולה כזו אינה עוד עלבון אלא האשמה..

برای نمونه، اگر به زنی نسبت «فاحشگی» بدهیم صرفا برای اینکه او را تحقیر کرده باشیم، نام اینکار اهانت است. אך אם כוונת הייחוס היא בדיוק מעשה הזנות והזנות, ומילים כאלה משמשות במשמעותן האמיתית, – באופן שהדובר והנמען מודעים למושג המיועד, – זה כבר לא עלבון, אלא האשמה שהפנינו כלפי אחר; אם האשמה הזו מוכחת, כלומר, אם יש לנו סיבות הגיוניות למה שייחסנו, אמרנו אמת; אחרת, שיקרנו לאחרים וזה בגדר לשון הרע..

כדי להטיל אשמה, עדיף להשתמש בסגנון ייחודי יותר שלא ייחשב לגידוף. אבל שימוש בסגנון ייחודי בלבד לא בהכרח אומר שאין לנו כוונה לפגוע. כפי שגם עם ספרות נעלה אפשר לפגוע באחרים או שגם עם ספרות ירודה אפשר להאשים.

בדרך כלל, כוונת העלבון או ההאשמה ידועה מראש.. לעלבון אין בסיס, ובו, ללא כל ראיות ורק מתוך שנאה וזעם, מיוחס תואר לאחר.. אך בהאשמה, או שהדובר והנמען מסכימים מראש על נכונות מה שייחסו, כך שאין צורך בהנמקה חוזרת, או שהדובר מנסה בכל דרך למצוא ראיות כדי לאשר את טענתו ולהוכיח את מה שהוא מייחס.. בכל מקרה, ישנן סיבות מעורבות..

עד כה למדנו שההבדל העיקרי בין האשמה לעלבון הוא היעדר או קיום ראיות, – אם כי שגויות - המעידות על נכונות הטענה או לפחות מציגות אותה כהגיונית ומקובלת למראית עין..

چنانچه شواهد ارایه شده توسط گوینده، ساختگی، مجعول و مخدوش باشند و یا منطقا به نتیجه مورد نظر گوینده نرسانند، در اینصورت استدلال او یکی از انواع مغاطلات، و صفتی هم که نسبت می دهد در حکم دروغزنی و افترا است. و اگر بر درستی آنچه اتهام می زند و ادعا می کند مستنداتی بیاورد که لزوما صحت آن را نشان دهد، در اینصورت حقیقتی را بیان کرده و همگان حق دارند حقایق را بیان کنند و یا بر صحت ادعای خود استدلال بیاورند و هیچکس نمی تواند دیگری را به هر دلیل از گفتن حقیقت بازدارد. גם אם אין טוב באמת הזו, או שהם לא רואים את אמירתה כדאית, בכל מקרה זו זכותו של הדובר להחליט לגבי מה שהוא מחזיק כאמת..

این مطلب را از این جهت می نویسم که خلط این مفاهیم در میان ایرانیان بسیار رواج یافته به نحوی که تقریبا در هیچ موردی نمی شود اظهارنظر کرد و به خطوط قرمزی نرسید؛ عموما مذهبیون یا فاناتیک ها را گروههایی می شناسند که علاقه دارند هرگونه مخالفت با خود را توهین و فحاشی وانمود کنند؛ با اینحال این تنها مذهبیون هم نیستند که دستگاه عریض و طویل ممیزی برای خودشان دست و پا کردند. בימים אלה, כמעט בכל מקום הפכו למוסדות אינקוויזיציה וחקירת אמונות, על פי כל סטנדרט שהצנזור ימצא לנכון ויוכל לאכוף..