անշաններ: երկիր հանդերձ

Շատ տարիներ առաջ ես խորապես կրոնավոր էի. Իմ խոր հավատը Աստծո գոյության նկատմամբ չէր պայմանավորված շրջապատի ազդեցությամբ, այլ իմ աշխարհայացքով և շրջապատի իմ ըմբռնումով. Նախքան Արիստոտելին ճանաչելը, ես հավատում էի, որ եթե գոյություն ունի բարդ աշխարհ, ապա պետք է գոյություն ունենա նաև ավելի բարդ ստեղծող. Քանի որ յուրաքանչյուր բարդ երևույթ անխուսափելիորեն ունի ավելի բարդ դիզայներ, և մեր շրջապատի աշխարհը շատ բարդ է. Ժամեր և օրեր ես ծախսում էի այս երևակայական էակի հետ գաղտնիք և աղոթք անելու վրա. Այդ ժամանակ ես դեռ ոչինչ չէի գիտակցում բնական ընտրության և զարգացման մասին. որ բնությունը կարող է ստեղծել բարդ էակներ առանց խելացի ստեղծողի անհրաժեշտության. Որ մեր աշխարհը այնքան անարդար, անկանոն և տառապալից է (թե կենդանիների, թե մարդկանց համար) որ նման ստեղծողի գոյությունը անպայման կասկած է առաջացնում. امروز باورهای دیگری دارم اما کماکان یک پرسش برایم بی پاسخ مانده اینکه آیا کسی دعاهای ما را می شنود.

Կան ժամանակներ յուրաքանչյուր մարդու կյանքում, երբ նա desesperate փորձում է կապվել իրենից բարձր և ուժեղ ուժի հետ. Երբեմն մեր աղոթքները պատասխան են ստանում, իսկ երբեմն անպատասխան են մնում, բայց կան ժամանակներ, երբ հուսահատության գագաթնակետում մի դուռ բացվում է. Ո quién բացում է այդ դուռը մեզ համար? Արդյոք այս էակը նույն Աստվածն է? Արդյոք մենք պարզապես զգում ենք, որ օգնություն ենք ստացել, թե իսկապես որևէ մեկը մեզ օգնության է հասել?