անշաններ: Զրադաշտ

توهین رضا مرادی غیاث آبادی به ملت ایران و ماجرای پشمکش

رضا مرادی غیاث آبادی

Ռեզա Մորադի Ղիաս Աբադի

Ռեզա Մորադի Ղիաս Աբադի – که علاقه زیادی به چیزهای شیرین دارد – اخیرا یک جعبه پشمک غیاث آباد (احتمالا از محل فروش ترجمه منشور دکتر ارفعی) Նրա համար, ում համար նա պարգևատրել է իր ընկերներին, ես ուզում եմ մի քանի տող գրել. Բայց մինչ օրս, երբ հասնենք Փշմակ Գիաս Ասաբադիին, անհրաժեշտ է գրել նրա Իրանի ժողովրդի հանդեպ վիրավորանքի մասին, որը վերջերս հրապարակվել է. آقای غیاث آبادی در مطلبی که ظاهرا خطابش من و شخص دیگری است، به پارسیان هم توهین می کند و پارس کردن و چیز زیادی نوش جان کردن را به ایشان نسبت می دهد:

«مثل پارسیان پارس می‌کردند و چیزهای زیادی نوش جان می‌فرمودند».

معلوم نیست منظور غیاث آبادی از این چیز زیادی نوش جان کردن همان شکرهایی است که اخیرا خودش به صورت پشمک می خورد یا منظور دیگری دارد؟ علی ایحال توهین به یک گروه قومی در هر جای دنیا محکوم است و مخصوصا اگر به گروهی توهین کند که بخش عمده یک ملت و جامعه میزبانش هستند، این موضوع اهمیت بیشتری هم می یابد. همانطور که می دانیم عنوان پارسیان و پرشین در زبانهای دیگر هم به همان معنای ایرانی کاربرد دارد. متاسفانه گویا در مملکت ما مرجعی نیست که به اینگونه ژاژخایی و دهان درانیها رسیدگی کند.

البته غیاث آبادی پس از چند ساعت این نوشته اش را پاک کرد و دوباره چند ساعت بعدتر نسخه بازنویسی شده اش را انتشار داد که در آن «پارسیان» به «پارسیان هخامنشی» تبدیل شده بود و در نهایت هم رساله ای درباب مزایای پارس کردن سگ نوشت که یعنی خیلی هم خوب است و هیچ ایرادی ندارد!

Դրինկույուն և Ջամշիդը՝ Իրանի առասպելական թագավորը

اهورامزدا

اهورامزدا

در سال 1963 میلادی در جریان بازسازی یک خانه در شهر درینکویو در مرکز ترکیه امروزی، کشف بزرگی صورت گرفت. Այդ ժամանակ բնակիչներից մեկը պատահաբար մի անցուղի գտավ, որը տանում էր դեպի հազարամյա հնագույն քաղաք. Այս քաղաքը երկու հարյուր ութսուն ֆուտ խորություն ունի (մոտավորապես 85 մետր գետնի տակ) Այն ձգվում է լեռան սրտում և կարող է տեղավորել ավելի քան քսան հազար բնակիչ.

Այս հնագույն քաղաքի հետ կապված կարևորը ոչ միայն նրա հնությունն է, այլև դրա կառուցման համար օգտագործված տեխնոլոգիաները. Որոշ փորձագետներ այս հնագույն քաղաքը համեմատում են Գիզայի ամենամեծ բուրգերի հետ՝ ըստ կարևորության. به همین علت هم پرسشهای اساسی درباره ماهیت شهر وجود دارد از جمله اینکه شهری به این عظمت چگونه و به دستور چه کسی ساخته شده و چه میزان قدمت دارد و اساسا هدف از ساخت چنین بنایی در دل زمین چیست؟

Զրադաշտի ամուսնությունը իր դստեր՝ Պուրոչիստայի հետ

Պարոն Ռեզա Մորադի Ղիասաբադին վերջերս պնդել է, որ ինքը Գաթաները կամ Զրադաշտի Գաթաները թարգմանել է պարսկերեն, և իր թարգմանությունը «Զրադաշտի Գաթաների ոչ գեղարվեստական ​​պարսկերեն թարգմանության առաջին փորձն է»։! Նա նաև պնդում է, որ Գաթաների թարգմանությունն ավեստերենից կատարվել է մեկ այլ անձի կողմից, իսկ Ղիասաբադին էլ այն թարգմանել է։! Այս նկարագրությամբ ընդհանրապես պարզ չէ, թե եթե ավեստերեն թարգմանությունը ուրիշի կողմից է, ապա Ղիասաբադին կոնկրետ ի՞նչ է թարգմանել։ (Անգլերեն կամ գերմաներենից պարսկերեն թարգմանությունը կատարում է նաև թարգմանչական գրասենյակը։). Ամեն դեպքում, թե ինչ է թարգմանվել, այնքան էլ կարևոր չէ, որքան այն տարօրինակ պնդումը, որը նա առաջին անգամ է անում դրա հիման վրա։.

پیش از آنکه بخواهم به ادعای غیاث آبادی بپردازم، باید به طور خلاصه بنویسم که گاثاها چیست و چرا اهمیت دارد. گاثاها قدیمی ترین بخشهای اوستا و سروده هایی است که سرایش آنها را به خود زرتشت نسبت می دهند و به لحاظ زبانی هم از دیگر بخشهای اوستا قدیمی تر است؛ همین موضوع گاثاها را نسبت به دیگر متون زرتشتی در موقعیت برجسته تری قرار می دهد. Պրոֆեսոր Վիլյամ Մալանդրան՝ Մինեսոտայի համալսարանի Մերձավոր Արևելքի բաժնի տնօրենը, در ایرانیکا می نویسد: Գաթաները բազմիցս թարգմանվել են, և ամբողջ Ավեստայում ոչ մի տեքստ այնքան չի թարգմանվել, որքան Գաթաները։. Նա նաև պնդում է, որ աշխարհում ոչ մի տեքստի թարգմանություն, լինի հին, թե նոր, այնքան մեկնաբանություններ և հարցեր չի ունեցել, որքան Գաթաները։.

Կյուրոսը, Դարեհը կամ Ղիասաբադին. ո՞վ է ստում։

سگ حسن پسند

سگ حسن پسند

Դարեհ թագավորն ասում է.:«Ահուրամազդայի կամքով ես այնպիսին եմ, որ սիրում եմ ճշմարտությունը և խուսափում եմ ստից»։ Եվ նա Ահուրամազդայից խնդրում է, որ իր երկիրը փրկի ստից, թշնամուց և վատ տարուց։ (قحطی) مصون بدارد.
Սակայն վերջերս Ռեզա Մորադի Ղիասաբադին՝ աշխարհի չորս կամարների սուլթանը, դոկտորի կոչում ունեցող անհայտ վայրից և Հասան Փասանդ Ֆարահանի շունը (Սա վերջինն է իրենից) Պարզել է, որ Դարեհ թագավորը կամ նրա նախորդը՝ Կյուրոսը, (شاید هم هر دو) իրենք էլ ստախոսներ էին, և մինչ օրս ոչ ոք չի համարձակվել բացահայտել նրանց ստերը՝ վախենալով Կյուրոսի երկրպագուներից, բացի հնագիտության ասպարեզի այդ աստղից՝ Ռեզա Մորադի Ղիասաբադիից։! شاید اصلا بخاطر همین دروغگویی داریوش باشد که خدا هم این دعایش را به هیچ گرفته و ما را گیر دروغگویان بی شرمی امثال احمدی نژادها در عرصه سیاست وغیاث آبادی ها در عرصه فرهنگ انداخته.

عید نوروز و دروغهای پان ترک ها

منظور از اطلاق عنوان «ترکـ» در این مقاله صرفا مردم ترکتبار است که در طول تاریخ به این نام شهرت داشتند و نه مردم آذربایجانی که بعدها ترکزبان شدند.

همچنین آن دسته از مردمی که خود را به این نام می خوانند و بر آن اصرار می کنند اگرچه ترکتبار نباشند اما از آن جهت که در انقیاد و تحت سیطره ی فرهنگ بیگانه هستند باید به همین عنوان شناخته شوند.

این شنیدستی که ترکی وصف جنت چون شنید //گفت با واعظ که: «آنجا غارت و تاراج هست؟»

Ասաց: «نی!»، گفتا: «بتر باشد ز دوزخ آن بهشت //کاندرو کوته بود از غارت و تاراج دست»

— بهارستان جامی

در چند سال گذشته و در ادامه ی روند جعل تاریخ و هویت ملی ,پان ترکیستها ادعاهایی را متوجه شخصیتها ,سنتها و آیینهای ایرانی کردند . از جمله شخصیتهایی که یکباره ترک شدند می توان به Բաբակ Խորամդին , ابن سینا ,مولوی , نظامی, Բերիունի ,Զրատշտ և նույնիսկ رستم !! հիշատակեց և այն տոնախմբություններից ու ծեսերից, որոնք վերջին մի երկու տարվա ընթացքում ավելի շատ ուշադրություն գրավեցին նրա կողմից, Չհարշեբե Սուրի ,Յելդա և «Նոր տարի» տոնն է.

ترکان در طول تاریخ مشخصا قومی کوچرو بودند که مدنیت نداشتند و طبعا از مواهب و مصادیق تمدن نیز بی بهره بودند. Ըստ Բրիտանիկա հանրագիտարանի که از بسیاری جهات معتبرترین دانشنامه به زبان انگلیسی است, موطن اصلی ترکان «اغوز» یا «اگوز» تا حداقل قرن یازدهم میلادی استپهای آسیای مرکزی و مغولستان بود و بنابر این نسبت دادن آیین نوروز که چند هزار سال در کشور و منطقه ی ما پیشینه دارد به این گروه, از اساس ادعای بی پایه و لاغی است.

Oğuz, also written Oghuz, or Ghuzz, Tunic ժողովուրդների կոնֆեդերացիա, որոնց հայրենիքը, առնվազն մինչեւ մ.թ. 11-րդ դարը, Կենտրոնական Ասիայի եւ Մոնղոլիայի տափաստաններն էին.

کهن ترین اثر ادبی به زبان ترکی در ایران بیش از چند سده قدمت ندارد و این ملت جعلی که نه ادبیات کلاسیک دارد و نه آداب و سنن ملی و نه مشاهیر و مفاخر تاریخی برای ساختن یک هویت جدید ناچار از تحریف تاریخ و دزدی از ملتهای دیگر است. این رویکرد نخستین بار چند دهه ی پیش توسط بازماندگان عثمانی و ترکیه امروزی آغاز شد که به صورت گسترده جعل تاریخ کردند. با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی, Նոր անկախացած Ադրբեջանի Հանրապետությունը (اران) իր գոյության պահպանման և ազգային ինքնության ստեղծման համար ,միևնույն մեթոդը կիրառեց.

Վախճանաբար պանթուրքիստների մոտեցումը պատմական գողության մեջ նույն մեթոդն է, ինչ նախնիների մշակութային մոտեցումը. ترکان آنجا که می توانستند غارت می کردند و هر جا که قادر به دزدی نبودند شیوه ی تخریب و نابودی را در پیش می گرفتند. پان ترکیستها هم در کوششهایشان برای سرقت فرهنگی از تمدن ایرانی هر آنچه را که بتوانند جعل می کنند و به خودشان نسبت می دهند و آنجا که از دزدی مفاخر تاریخی و فرهنگی ما بازبمانند, سعی در لجن مال کردن و بی ارزش کردن آن می کنند چنانکه در مورد «فردوسی» همین رویه را در پیش گرفتند.