Le peuple iranien, la dignité de Khamenei et maux de dos

Pour savoir à quel point les gens d’un pays sont respectueux envers ses dirigeants, nous n’avons pas besoin d’avoir une compréhension profonde de la situation dans ce pays.. Parfois, même voir quelques images simples est plus révélateur que de lire des centaines de pages d’articles.

Si nous regardons les réunions auxquelles le Guide suprême est présent, Khamenei a toujours été en avance sur le canapé et le reste des invités sont assis à côté ou en face du Guide suprême et sur le terrain.. اگر از یک نفر مدافع نظام بپرسید که چرا این جماعت بر روی زمین نشسته اند؟ به شما خواهد گفت که نشستن بر روی صندلی از سنتهای غربی است. در صورتی که ما می دانیم که حتی ایرانیان باستان هم از صندلی استفاده می کردند. تصاویر بجای مانده از تخت جمشید در اینباره گویا است. اگر بپرسید که چرا رهبرتان بر روی صندلی، این نماد غربی، نشسته؟ احتمالا پاسخی درباره کمردرد خامنه ای خواهید شنید. نکته ی جالب درباره مجالس خامنه ای این است که خود او تنها کسی است که مجاز است کمردرد داشته باشد و باقی مدعوین — که برخی از آنها به مراتب سالخورده تر از خود او هستد — کمر درد ندارند یا مجاز نیستند که داشته باشند. گاهی این مجالس در سالنهای بزرگ چند هزار نفری برگزار می شود و باز هم فقط این خامنه ای است که در میان هزاران تن انبوه جمعیت کمردرد دارد و می تواند از مبل راحتی استفاده کند. بقیه سران نظام هم که در هنگام سخنرانی های خامنه ای کمردرد ندارند؛ وقتی به مجالس خصوصی خودشان می روند کمردرد پیدا می کنند و در میان جمعیت نشسته بر زمین روی مبل می نشینند. M. Khamenei lui-même oublie le mal de dos lorsqu'il fait de la randonnée et des loisirs.

Les responsables du régime islamique utilisent même les sujets les plus simples, comme assister à une réunion ou à un discours, pour humilier le peuple (et même leurs partisans) و برای نمایش قدرت استفاده می کنند. حالا اگر تصاویر مجالس سخنرانی سران نظام اسلامی را با سخنرانیهای سران دیگر کشورهای جهان مقایسه کنید متوجه اختلاف ها خواهید شد. مثلا اگر به سخرانیهای اوباما یا دیگر سران آمریکا نگاه کنید، شخص سخنران همواره به احترام جمعیت در پودیوم می ایستد و جمعیت مقابل بر روی صندلی می نشینند. فرقی نمی کند که سخنرانی چه اندازه طولانی باشد؛ سخنران همواره به احترام جمعیت می ایستد و سخنرانی می کند و مستمعین در جای راحت تر هستند.

تفاوتهای به ظاهر ساده در مجالسی که رهبران کشورهای جهان و نمایندگانی از مردم در آن کشورها حضور دارند، بخوبی می تواند مناسبات قدرت و جایگاه مردم آن کشورها را نشان دهد. در آمریکا رهبران کشور توسط مردم انتخاب می شوند و مشروعیتشان را از مردم می گیرند و پیوسته به همراهی مردم نیاز دارند؛ اما در ایران رهبران مملکت نماینده ی خدا هستند و احتیاجی به مشروعیت مردمی ندارد. در آمریکا و بسیاری دیگر کشورهای جهان مردم ارباب هستند و رهبران مستخدمین مردمند؛ اما در ایران رهبران اربابان و سروران هستند و مردم امت و رعیت این اربابان. Les États-Unis sont un pays qui possède un quart de l'économie mondiale et la plus grande armée de l'histoire du monde. L'Iran est un pays qui non seulement n'est pas encore développé, mais qui sombre chaque jour davantage dans le marécage de la pauvreté, de la corruption et de l'égarement.